KABANATA 15 SCHEMING
Nagdurusa ngayon ang farm ng Diddly Squat.
Nang walang maayos na paradahan,
ang tindahan ay isang barko na kalaunan ay masisira na.
At wala na ang pangarap na restawran.
Pero di lang ito puro kapighatian.
Dahil malayo sa mga suliranin natin sa lokal na konseho,
bumabangon ang Inang Kalikasan.
Kumusta ang anggulo?
Ayos iyan. Hinto.
-Iyan na. -Sige na.
-Sige lang. -Lakad.
Dumating na ang tagsibol.
At kaya, pagkatapos ng limang buwan sa kanilang taglamig na kamalig,
maibabalik na ulit natin ang mga baka sa kanilang bukid.
-Tingnan mo sila! Masasayang baka! Malaya! -Huy!
Sobrang saya.
"Malaya na ako at nakalabas!"
Sobrang saya siguro.
Nakalimutan na nila paano maging malayang baka.
Alam mo bang ako ang pinakasikat na mamamahayag ng motor?
-Kinakabahan ako sa pagmamaneho mo. -Di na kailangang…
-tuwing hihinto ako. -Kasi tumitingin ka sa akin.
May binocular rivalry ako. Nakikita ko nang sabay ang dalawang bagay,
-parang Apache gunship, ganoon. -Parang goldfish.
Dahil masisigla ang kabtaan na pinakawalan sa bukid…
Sige na!
…kinailangang pakawalan sa kabila ang mga nanay at batang baka.
Sige na!
Dahan-dahan.
-Sige lang. -Hindi.
Mali. Sa baba ng burol. Baba. Sige na.
Tara na. Dahan-dahan. Magaling. Sige na.
Hindi. Hindi, 'wag kang sumama rito. 'Wag ganiyan.
Dahan-dahan.
Baba. Hindi. Naku naman.
Hindi.
Matapos saktan kaming lahat…
Lintik na baka.
Baba.
…ang pasaway na baka ay naikulong na rin sa parang.
-Magaling, Charlie. -Magaling, Charlie Ireland.
-Tingnan mo iyan. -Ang ganda.
Alam mo ano'ng kailangan? Isang tasa ng tsaa.
Tapos, may magandang balita pa. Dahil noong mga nakaraang araw,
sinabi ng bird police na humuhupa na ang avian flu,
at mapapalaya na rin ang mga inahin.
Ito na iyon. Lalabas na kayo.
Heto na.
Bumubukas na! Malaya na kayo!
Tingnan mo sila. Balik na ang mob grazing.
Sa wakas.
Anim na buwan.
-Pinakamatagal na avian flu? -Oo.
-Pinakamalala. -Iyon? Pinakamalala?
-Napunta na sa puntong… -Huy!
-Saan siya galing? -Diyos ko.
Anim na buwang nasa kulungan ng mga babae iyong tandang.
Gusto niya iyong itsura ng mga babae.
Habang maganda na nasa labas ang mga hayop,
kailangan pa rin naming alalahanin kung paano kikita ang farm
habang puro pagbabawal ito sa konseho.
Kailangan nating mabuhay sa lugar na puro kamalian
at mga kalokohan ang gagawin natin.
Oo.
Magiging napakadilim nito
kung saan tayo titira, pero mananatili tayong…
Sumusunod sa batas.
Sa tama tayo manatili.
At sinimulan namin ang bagong polisiya sa araw nang muling pagbubukas ng farm shop
-pagkatapos ng hibernation sa taglamig. -Sige.
Sige, ilagay natin ito… Lahat ng tinapay dito.
Karamihan sa mga stock ay gawa sa Diddly Squat,
o sa ipinataw ng konseho na 16 milyang radyo.
Lahat iyon ay lokal, ayos iyon. Lahat ng ito ay lokal.
DIDDLY SQUAT FARM BILIS AT LAKAS
Pero iyong mga bag, sumbrero, at T-shirt ay hindi gawang lokal.
DIDDLY SQUAT FARM ANG PINAKAMAGANDANG BAG…SA MUNDO
Salamat. Hi. Kumusta?
At kaya, sa araw nang muling pagbubukas…
Di kami nagbebenta ng T-shirt. Ipinamimigay namin sila.
Sige.
Kung gusto n'yogn bumili ng Brussel sprout sa halagang $20, may libreng T-shirt kayo.
May mga di maipaliwanag na rason.
-Oo, ayos lang iyon. -Magaling.
-Isang Brussels sprout? -Oo.
Berdeng mansanas?
-Magaling. -Magaling.
£15 NA MANSANAS + LIBRENG SUMBRERO
Magaling. Salamat.
Ano'ng klaseng patatas? May papatas akong may apoy.
£25 NA PATATAS + LIBRENG BAG!
-Iyan na. -Maraming salamat.
Magaling. Maraming salamat.
-Masarapan ka sa patatas mo. -Salamat.
Maayos ito.
At gusto yata ng mga tao na nakakabili pa rin sila ng stock namin.
O hindi. Puwede nila itong makuha nang libre kahit na di namin maibenta.
Samantala, sa labas,
nakaisip ng ideya si Charlie para malutas ang problema sa paradahan.
May butas pa rin.
Ito ay 28 araw na abiso sa pagpaplano.
Ibig sabihin makakagamit kami ng malaking lote
sa loob ng 28 araw bilang pansamantalang paradahan.
Magagamit namin iyong bukid sa likod.
Sa kabutihan, dahil maraming bukid si Jeremy,
magagamit namin iyon ng 28 araw,
at tapos magagamit namin iyon ng 28 araw,
para ligtas silang nakaparada, para makapunta sila sa tindahan.
TINDAHAN NG DIDDLY SQUAT
Nga lang, wala nang paraan pa para simulan uli ang restawran
gaya sa ipinaliwanag ko kay Alan nang tumawag siya.
Ang problema ko ay di ko kayang pumunta sa Secretary of State.
Oo.
Kailangan nating mag-planning process kasama si Sky sa Night boy.
Magiging lagpas isang taon ito, 18 buwan.
Iba pang planning committee meeting iyon,
at tapos isa pa, at…
Kalokohan ito,
doon sa bukid, may kamalig kami na 100 taon nang naroon,
kaya pagka-sampung taon, ikaw na ang bahala.
Sabi nila magagamit ng magbubukid ang kamalid para sa pop-up shop o…
Puwede mo iyong palitan.
-Teka. Iyong kamalig? -Oo, iyong nasa gitna ng parang.
-Di namin kailangan ng permiso? -Hindi.
-Sinasabi mo, magagawa namin iyong… -Oo.
-Oo, puwede. -…restawran?
Nasa lupa mo na iyon, naroon iyon.
Ayusin mo na lang. Magandang kamalig.
Paano ang kuryente?
May tatlong antas kami, sapat na iyon. Makakakuha rin ng tubig.
-Di na kailangan ng permiso sa pagpaplano? -Hindi na. Sigurado ako.
Lalabasan yata ako rito.
Bago ako mahimatay sa kasiyahan
tinawagan ko si Charlie para tingnan kung ano ang sinasabi ni Alan.
-Hi, Charlie. Jeremy. -Hi.
May ideya si Alan…
At pagkatapos ng isa't kalahating oras…
Puwede natin iyong gawin.
Kasi walang sira ito, kaya ayos dapat iyon.
Ayos ang mga pader, ayos ang bubong.
Hindi ayos ang bubong, pero maaayos natin.
Gamitin natin sa iba. Ba't walang nakaisip nito?
Di ko ala. Pero ito ay… Ibig kong sabihin…
kakaibang… Kakaibang resulta iyon.
Ito ang pinakamagandang butas sa lahat.
Kung mas maliit sa 150 sq m ang kamalig,
at higit pa sampung taon,
magagawa ng magbubukid anuman ang gusto niya rito.
Di ito ganoon kaayos. Pero tingnan mo ito.
Kung makuha natin itong A-frame, anumang tawag dito, mapaayos ito…
at tapos, ilagay ang mga mesa at upuan dito…
Iyon ang tatanawin mo habang nagtatanghalian ka ng Linggo. Tingnan mo!
Dahil maliit na kuwarto lang dito para sa maliit na kusina,
karamihan sa paghahanda ng pagkain ay sa farm na mismo gagawin.
Nagpasya ako na pag-uugnayin ang dalawang lugar gamit ng matagal ko nang pinaplano.
Isang bagong daang bukid.
RESTAWRAN
Ilagay mo dapat iyan dito.
Habang inaayos ni Alan ang kamalig…
Sige, pare.
…naglagay ako ng lumang araro sa Thunderbird Four
at inumpisahan nang gawin ang daan,
na magkakaroon ng iba pang benepisyo.
Magiging maganda ang mga wildflower sa daan.
At makakadaan tayo rito, sa kabilang daan,
pumasok sa paradahan ng tindahan,
tapos mapupuntahan natin ang kalahati pa ng bukid
na di na daraan sa road network, na makakasagabal sa iba.
Ang galing nito. Ang galing kong mag-isip.
Didiretsuhin ko na ngayon.
Mas mahirap iyon sa inakala ko.
Pupunta ako sa kanan ng poste ng telepono.
Doon ang magiging pasukan.
Tama. Isa, dalawa… anim. Iyan.
Ang pagdating ni Kaleb.
-Ano? -Pinapahinto kita.
Bakit?
Di ganoon kadiretso. Sabi mo, "didiretsuhin ko,"
mula doon sa gateway papuntang bagong gate na doon iyon…
Sang-ayon ako. Ang gulo noong una.
-Alin dito iyon? -Itong isa.
Sobrang pangit nito!
Iyong isa… di ko alam ang naisip ko.
Pinupuntirya ko iyong banyo.
Napagtanto ko kalagitnaan, mali iyon. Kaya, medyo kumanan ako.
Ang pangit nito.
Alam kong gusto mo na sabihan ako niyan.
Hindi. Mas gusto kong magawa iyan nang maayos tapos tapos na.
Nang matandaan na ang ruta,
kinailangan ko nang mas mabigat para magawa ang daan.
At ibig sabihin n'on ay ang maghukay.
Ibabalik nito si Lee, ang tagagawa ng kamalig ng baka,
at ang ilang tao niya…
at ang mga gamit niya.
Production line ito. Huhukayin niya ang malalaking bato,
ilalagay sa pandurog.
Pupulutin niya iyon at ilalaglag dito.
Kinuha ko at inilagay iyon sa trailer mo, ikaw ang magmaneho.
Saan mo iyan itatapon?
Iyon una ay rito.
Lumiliko.
Freight train, baby Sana freight train ako
Ang ganda.
Tingnan mo ang ginagawa namin. Naghuhukay.
Kung may maliit kang hardin, parang awa mo na, hukayin mo na
at gumawa ng quarry.
Ito na yata iyong piano.
Hindi ba? Di ko alam.
Tingnan mo ang gawa ko.
Kalaunan, oras na para gawin ang daan.
Di ako marunong.
Nabutas ko ang plastic sheeting ko.
Kaleb, di ako magaling dito.
Ito at ang gupitan ang tupa, di ko kaya.
At pagdi-drill. Pagtatanim. Pagputol ng gilid, di mo kaya iyon.
Marami pa ang di mo kayang gawin.
Ang tanggalin ang sarili ko sa trabahong ito,
at kinuha ko uli ang sarili ko na maging drayber ng roller,
na para sa akin, na unang beses ko.
Pinindot ko yata iyong berde para payanigin ito.
Handa na?
Naku…
Nasiyahan ako roon.
Oo.
Napakagandang gugulin ang araw.
Na yinayanig ang puwitan mo
habang naka-de-kuwatro sa magandang upuan,
at gumagawa ng panlalaking trabaho.
Sa kasamaan, kinailangan ko nang hayaan si Lee roon,
dahil may iba pa sa bukid ang kinailangan ng atensiyon ko.
-Ang isa ay tagpuin si Pip… -Kumusta?
…isang respetadong chef na maaring magpatakbo ng restawran.
May sarili na kaming pulut-pukyutan, sariling itlog,
Ito ay… May arina ka rito para sa pasta.
Gumagawa ng sarili naming chili sauce ang anak ko mula sa tanim namin.
May tupa kami. At may baka na.
Mayroon kang simula ng isang magandang restawran.
Magagamit mo iyong mga produkto, buong katawan, ng mga hayop.
Ano'ng klase ng luto ang nagawa mo?
Nag-Italian ako dati. French. British.
At ang restawran ko sa ngayon, pinaghahalo namin ang European style
at medyo impluwensiya ng Hapon.
Kita mo, ang kaso ay,
kita kung sino'ng pupunta sa farm shop, kita ko ang pupunta.
At ako… Mga Subaru drayber sila.
-May Subaru ang tito ko. Oo. -Oo.
Iyon ang puntirya ng restawran ko,
mga ayaw ng tatlong fries na tatlong beses niluto,
at ayaw nila ng magarbo.
Bale, Asian fusion, di iyong mga salita
-na ikatutuwa nila. -Hindi.
"Alis" ang kadalasang sagot
sa anumang pagbabago
-sa steak at kidney pie o… -Oo.
Tapos inilibot ko si Pip,
mula sa pinaka-menu.
Heto na.
Ito iyong dalawa na kakatayin na.
-Sige. -Iyan ang iluluto natin.
Ang laki nila.
Dito namin inilagay ang prep kitchen.
Ayos ba?
Malaki ito. Mas malaki pa sa kusina ko.
-May tagakatay ka? -Oo.
-Henry ang pangalan… -Sige.
…na kamukha ni Andy Garcia ng The Untouchables.
Gayon pa man, si Andy Garcia ang tagakatay namin.
-Kita mo iyong mga sili? -Oo.
Libo-libo ang tanim mo ng sili,
-na siyang… -Oo. Hot sauce.
Na mapabilib,
malinaw na umaasa si Pip ng magaganda para sa restawran.
Diyos ko.
-Medyo simple lang ito. -Oo.
Tama. Naku.
Ito ang kusina.
Ang liit niyan.
-Finishing kitchen. -Saan pa iyong iba?
-Ano? -Durugtungan mo pa ba ito?
Hindi na puwede. Ayaw ng konseho.
Dahil sa mga patakaran, na di ko sinulat,
puwede kang magkaroon ng espasyo sa labas ng gusali
na gaya sa loob.
-Pero di gusali, payong lang. -Sige.
Mula rito, hanggang doon sa dulo ng pader.
Oo.
At ito ay mga mesa at upuan.
Oo. Kaya siguro ng 45.
Naisip ko lang.
Di mo ba mapapahaba ang kusina at magkaroon ng barbecue sa labas?
Hindi. Ayaw ng konseho.
Nang mapagtanto na magluluto siya sa maliit na lugar,
tinanong ako ni Pip ano ba ang gusto kong makita sa menu,
umaasang bigyan ko siya nang malinaw na impormasyon.
Napanood mo ba iyong pelikulang Babe
-iyong may baboy? -Oo.
Alam mo iyong pag umuuwi siya at naroon ang asawa niya?
Iyong hapunan nila iyong gusto kong ihain sa restawran.
Di ko alam ang mayroon sila, pero sa isip ko,
ang kinakain nila ay ang gusto kong ihain.
Sige.
Dahil sa mahalagang impormasyon na iyon,
nagsimula nang magtrabaho si Pip.
At bumalik ako sa mahirap na gawain, ang buntisin ang mga baka.
Ang huling IVF ay gumana kay Dini.
Pero hindi kay Pepper, na kinailangan pa ng isa pang injection.
Heto na, iyong gma tayuan ni Dilwyn.
Hello. Makakamayan ba kita?
At ngayon malalaman na namin kung buntis na siya.
Tama, masamang balita.
-Nagbibiro ka. -Oo, hindi sa baka.
Nandoon ang lahat.
Sinuri ko ang ovary niya, normal ang lahat.
Pero wala akong makitang dahilan ba't di niya kayang magbuntis.
Kawawang Pepper.
Ano'ng probelema?
Sayang naman. Magdesisyon na sa ano na ang plano.
-Di natin kailangang… -Puwede bang…
Tatanungin ko iyong vet.
Sa karanasan mo, ano'ng gagawin ng magbubukid sa ganito?
Magdala ng toro.
-Magdala ng toro. -Oo.
Magrerenta ng toro ang magbubukid?
Makakapagrenta ka.
-Gaano katagal dito iyong toro? -Dalawang buwan.
Titira dito iyong toro, malapit sa faan.
-Di mo babaguhin iyong bakod… -Maglagay dapat ng karatula.
Oo.
Ang laking panganib nito.
Kung makawala iyon, matataranta ang lahat.
Kadalasan, di naman iyon para pumatay.
-Oo, pero kayang pumatay. -Tama.
Makakapaglagay tayo ng toro dito.
-At iyong electric na bakod doon… -Babakuran ko iyon.
-Ano? -Babakuran ko.
Oo, ayaw natin ng toro sa kusina.
-Di masyado. -Grabe iyon!
Liban na lang kung napakaguwapo niya.
Ang paghanap sa magiging nobyo ni Pepper ay aabutin ng ilang araw.
Kaya, samantala, ginawa ko na ang isa pang mahalagang gawain,
ang pagtanim ng echium.
Labing limang milimetro sa bariles.
Alis na. Nasa 20 mil ako. Dalawang sentimetro.
Ibig sabihin, gagawa si Kaleb ng ilang pag-aayos sa drill…
Sige.
…pero sinigurado ko sa kaniya na magiging sulit ito.
Barley at trigo, ngayon.
-Tatlong daang pound, ayos o hindi? -Oo.
-Oilseed rape, 700 quid kada tonelada? -Sige.
-Mataas talaga. -Oo.
-Gusto mong malaman magkano ito? -Sige.
Kada tonelada, £4,200.
Seryoso?
Magtanim tayo ng echium. Tama, inayos ko iyon.
-Alam mo kung ano ito? -Hindi.
Di kumakain ng cod liver oil o ng fish oil ang mga vegan. Siyempre.
Pero makakain nila ito, na parehas lang. Omega-3, omega-6, omega-9 ito.
Kaya napakagandang…
-mantika niyan. -Oo.
Napakamasustansiya. Gusto ito ng mga vegan.
Kikita tayo sa mga vegan, na siyang gusto ko.
At tapos, gusto ng mga bubuyog ang echium.
Pag natapos na ni Kaleb ang pag-ayos ng mga setting,
pinuno namin ang hopper ng mga pang-vegan,
sinabi sa computer ano ang itinatanim nito…
Apat, walo, dalawa. Sige.
Isipin mo kung ganitong computer ang gamit ng NASA.
Sino'ng Nassie?
…at paandarin.
Tingnan mo iyan. Gamit ang maganda at bago kong weight box,
walang wheelieing!
Nasa 15 tonelada itong rig.
Ang maganda sa pagtatanim ng echium
ay di nito kailangan lagi ng kemikal o ng pampataba.
Kaya di na kailangan ng komplikadong tramline.
Ang masama lang ay nakalimutan ko kung paano ang lahat.
Iayos ang bilis ng fan.
Set.
Naku. Lintik. Nagawa ko yatang…
Kaleb, naririnig mo ba ako?
Di ko maalala paano iayos itong computer.
Matiyagang ipinaliwanag ng batang magbubukid ang teknolohiya.
-Maliit na tractor sa taas, tanda mo? -Hindi.
Di ko pa nagamit itong drill.
Nagamit mo na. Nag-drill ka ng trigo, at nagkamali roon.
-Nag-drill ka ng dead mans, di ba? -Oo.
-Nakita mo ba iyong sira doon? -Nilakad ko iyon.
Sa pagsulat ka na lang. Ako na rito.
Hindi, walang tramline.
Di mo kailangan ng mga tramline, kaya nga ako na ang gagawa.
Napakababang input nito, oo.
Nagpatuloy si Kaleb na turuan ako.
Itaas mo iyan.
-Sabi riyan "Mga Pananda"? -Oo.
Ibaba mo.
-Dito? -Oo.
Ayos na.
Naku.
Hindi. Tigil. Ibalik mo iyon.
Teka. Hindi, sandali.
Tama.
Lintik.
Sino'ng may ideya na magtanim ng echium?
Sa wakas, handa na ako.
Heto na.
Hinto!
Bilis ng fan, 39,000 RPM. Magaling.
-Hinto! -Jeremy, hinto.
Para ka nang bulldozer.
Puro lupa na ang harapang baba mo.
Di dumaraan iyong dumi sa frill.
Ano? Pasensiya na. Ano'ng dumi?
Ang magagawa ko lang ay kuhanin ang drill sa coulters.
Di ni to masyadong pinapa-level.
-I-swathe na natin ito. -Oo.
Di ko maintindihan ano'ng…
Di ko ba maile-level itong makina? Medyo itaas ito sa top link?
Ayoko kapag pumupunta siya sa pagitan ng kung anuman sa likod ng tractor.
Anumang sandali, magkakaroon ng paghigop na tunog.
At tapos, sirena. At tapos, pagpukpok.
At tapos, pagsigaw ko sa kulungan.
Kapag natapos na si Kaleb sa anumang ginagawa niya,
Gagawa na uli ako.
Tama. Sampung kilometro kada oras.
At siyempre, iisa lang ang trabaho ko.
Gumagawa ako ng daluyan sa bukid gamit ang pananda ko,
para sa pag-ikot,
kapag napanatili ko iyong daloy sa ginta ng bonnet ko,
alam kong saktong tatlong metro ako
mula sa lugar na napagtaniman ko na.
'Wag mong alising ang tingin mo, Jeremy. Tingnan mo lang.
Gayon pa man, sa pag-ikot ko,
napagtanto kong dahil sa paraan kung paano inayos itong bukid,
ang daloy, mula sa kinauupuan ko, ay di makita.
Buwisit.
Wala talaga akong ideya rito.
Di talaga kita.
Tinitingnan kung saan galing ang sasakyan.
Wala itong nagagawa.
Dalawang beses ko nang dinaraanan at iyong iba ay hindi.
Buwisit.
Lagot talaga ako pag tumubo ito.
Masyadong mahal itong buto para laging pumalpak ito.
Di ko alam ang ginagawa ko rito, Kaleb. Di ko makita itong pananda.
Di ko talaga makita.
Hinanda ko ang sarili ko para sa matinding sermon,
pero nakakagulat, di iyon nangyari.
Ang hirap niyan. Hayaan ko na iyon. Di ako magrereklamo pag may malampasan ka.
Nagpasya si Kaleb na gamitin ang roller niya para gumawa ng kurba sa bukid.
Para pag nadaanan ng metal bettle ko ang bagong kapapatag lang,
makikita ko iyong markang ginawa ko.
Tingin mo makikita ko iyong mga linya
ngayong na-zig-zag mo na?
Oo.
Kita mo na iyong kaibahan?
Oo. Kita ko kung saan ka galing.
Tama siya, nakakabago ito.
Magagawa ko na.
Ang kaunting pagtutulungan ng Diddly Squat ang nagligtas sa saking vegan bacon.
Kung nasaan ka, tama ka.
-Tamang-tama. -Oo.
Iyan na, ang ganda nito.
Dahil natanim na ang echium, nakatanggap kami ng balita na parating na ang toro,
ibig sabihin kailangan ko nang maghanda
kasama ng head of security ko.
Tama, 3:00 ang dating ng toro.
Mga isang oras?
Maglalagay na ako ng karatula, kasi pampublikong daan ito…
na may toro. Pero ito ang kakaiba.
Di mo puwedeng ilagay, "Mapanganib, toro"
kasi inaamin kong delikado ito.
At tapos, may pananagutan ako.
Di mo rin puwedeng sabihing ligtas…
Inatake ka na ba ng toro?
Tama. May mga karatula na ako.
Natapos ka na ito.
MAY TORO SA BUKID (BAWAL ANG KULAY PULANG PANTALON)
Alam mo iyong mga tao
na laging umuungol…
…sa pub na may mga pulang pantalon?
LIBRENG ACUPUNCTURE
DELIKADONG TORO (TANGGANG ANG MGA RAMBLER)
Sige.
TORO SA BUKID
Nang nailagay na ang karatula,
ipinakita ko kay Gerald kung paano gamitin ang mga gamit sa farm
bilang pagkulong sa toro.
May dekuryenteng bakod tayo.
Pag di iyon gumana,
inilagay ko ito rito…
bilang harang.
Para di siya makapunta sa daanan.
Di malaman kung tama ba o mali ang ginawa ko
hinintay namin ang pagdating ng toro,
na nirentahan namin mula sa pamilyang nagbebenta ng baka.
-Hello. -Hello.
Masaya akong makita ka.
-Nariyan ba siya? -Dumating na ang lalaki.
Diyos ko, iyon ang mukha niya at may singsing.
Heto na siya. Sige na.
Tingnan mo ang laki ng ulo. Ang laki niya. Tingnan mo siya.
-Sige na. -Magaling.
Tingnan mo ang bayag niya.
Sige na.
Lisa, gusto mo bang malaman ang tawag sa kaniya?
Oo.
Maestro ang pangalan niya.
Breakheart Maestro. Iyon ang pangalan niya.
-Tingnan mo ang takbo nila! -Iyong mga babaeng baka
ay handa nang kumilos.
-Tumatakbo sila. -Sila nga.
Sasampahan na siya.
Para itong nightclub.
"Piliin mo ako!"
-Ayos na siya, agad-agad. -Hindi, baka iyan.
-Oo. -"Babaeng" baka.
-Sinisiping siya ng baka? -Oo.
Ano… Ano iyan? Silahis na baka ang dinala mo.
-Ba't nangyari iyon? -'Wag kang mataranta.
-Hindi, sila ay… -Pero di iyan…
Pero naggagamitan sila.
Sa kaniya ang mga batang baka na iyan.
-Talaga? -Oo.
-Sinipin niya lahat ng babaeng iyan? -Oo.
Oo, mga baka niya iyan.
Ang pinag-aalala namin ay si Pepper, sa likod,
iyan ang ipagagawa namin sa kaniya…
Papunta siya roon. Kay Pepper.
-Problema ngayon ang timbang ni Pepper. -D niya siya gugustuhin, masyadong mataba?
-Hindi sa ganoon. Pero… -Ano?
Kasi nagkakaroon ng komplikasyon pag nabutis pag masyadong mataba.
-Talaga? -Oo.
Sisilong ba sila?
Ipinapakita nila kung nasaan ang tubig.
Pinapakita ang mahiang bakod.
"Sandalan mo iyon."
Magandang pagkakataon ito.
Pero pag wala na ang lahat,
naiwan ako para mapag-isipan kung ano talaga ang nakataya.
Sinubukan na namin
nang tatlong beses na buntisin si Pepper gamit ang AI,
artipisya na inseminasyon, pero di iyon gumana.
Ito na ang huling pagkakataon niya.
Kung di niya siya mabubuntis…
Ikaw na ang bahala.
Matapos ang ilang araw,
naramdaman ko kung ano ang pakiramdam na ako na ang bahala,
kasi oras na para dalhin sa katayan ang unang baka.
Alam mo ba kung alin?
-Iyong nasa likod? -Oo.
Dalawa-siyam-pito.
Hindi, alam niya.
Nakakalungkot kung dalawang baka ang kakatayin.
Alam mo, pag may 30 ka…
-Iyan ang sabi mo. Ang sinabi ni Lisa. -Oo.
Pag kakatayi mo iyong tupa, para bang, "Buweno, alam mo".
Di ako nalungkot nang kinakatay ko ang tupa.
-Lintik na tupa. -Di mo gugustuhin ito.
Di ko rin gusto ito.
Gawin ba natin?
-Sige na. -Sige na, alis na.
Ayokong iwan iyong isa, magiging malungkot siya.
Naaalala ko iyong pagpunta rito kasama ng tupa. Nakakatakot.
Di ko maisip na mas magiging maganda ngayon.
Sige na. Lakad.
Lakad na, baka.
Iyan na.
Pribadong pagpatay, ano?
-Oo. -Pribadong ano?
Pribadong pagpatay.
Pribadong katay.
-Oo. -Pirmahan at ilagay mo ang petsa rito.
-Iyan ba? -Oo.
Iyan na.
-Patay na siya, di ba? -Hindi, nandoon siya.
Talaga? Nang nagdala kami ng tupa, patay na sila
-nang natapos ako. -Makikita mo siya.
-Hindi… Siguro. Tingnan natin. -Hindi? Sige.
Tingnan natin siya.
-Cheers, Jezza. -Clarkson.
Magandang umaga.
Sa Dignitas pen, nakita ko ang amo sa katayan…
-Magandang umaga. -Kumusta ka?
Salamat.
…na, noong galit ako noong huling punta ko dahil sa tupa,
nakahanap ng tamang salita para pasamain pa ang loob ko.
Sayang lang, ang babait nilang tupa.
Ngayon naman, umaasa ako na medyo maintindihin siya.
Maganda ang siksik ng karne, sa totoo lang, alam mo iyon.
Sa susunod uli, baka.
Kita tayo sa kabila.
Kailangan kong alalahanin na tapon na ang trabaho niya,
at magpapakain siya ng 1,000 katao.
Kaya nga ako mayroon siya.
Ganoon din ang iisipin ko sa mga susunod na linggo,
pag naitakda na ang pag-alis ng ikalawang Baka.
Kasi nagagawa na ang restawran.
Si Alan at ang mga tao niya ay abala sa paggawa.
At sa kabila nang walang saysay na sinabi ko na Babe at Subaru kay Pip,
nakaisip siya ng maihahanda na inaasahan niyang maging masarap.
-Dila ito, na alam kong… -Gusto ko ng dila.
Dalawa lang ang dila, di ganoon kalaki, di nito mapapakain…
-Pahingi ako? -Oo. Sige.
Ano'ng mayroon dito?
Kaunting itlog at atsara.
Nagawa ko.
Naku.
Pag may natitikman ang sinuman sa telebisyon, lagi silang…
kahit pa nakakadiri iyon. At ginawa ko iyon.
Sana di iyan kadiri.
Hindi, masarap ito. Subukan na itong tupa.
-Dibdib ng tupa. -Sili?
Sili. Kaunting suka, bawang,
mint, coriander, olive oil, kaunting asukal.
Ang sarap nito.
-Harina natin ito? -Oo. Serbesa mo.
-Iyan ay beer bread. -Sige.
-Di pa ako nakapag-bear bread. -Masarap iyan.
Ang galing, Pip, ang sarap nito.
At ito ay whipped pork?
-Taba. Oo. -Taba?
-Akala ko… -Nasa pampapayat ito na magazine.
Oo, ang sarap nila.
Ang pinakamahalaga, malinaw na kayang pasarapin ni Pip ang baka.
-Beef tartare? -Oo.
Sige, ang ganda nito.
Sabaw iyan ng baka, at nilagyan ko ng bone marrow.
Bone marrow ang paborito ko.
-Ito ang ribeye, ano? -Oo.
Asin lang ba iyon?
Oo. Kaunting rosemary at butter.
-Patatas natin? -Oo.
-Maraming rosemary? -Masarap sa inihaw. Masarap talaga.
-Ganito ito? -Oo, tapos ihahain sila.
-Ganitong piraso ng karne? -Oo.
Pip, napakasarap n'on.
Nasasabik na ako rito. Gagawin na talaga natin.
Alam kong makakagawa kami ng masarap na menu gamit ang mga nasa farm namin
at sa mga kapitbahay na farm.
At magiging madali lang ang biyahe ng pagkain mula prep kitchen sa restawran,
kasi nagiging maayos ang gawa ng daan.
Dagdagan mo pa ng flashing light doon, Kaleb.
Tandaan, construction tayo
baka nakukulangan pa ako.
Iyan na, Buwisit na Trumpet. Tapusin na ba muna natin ito?
Oo. Mukha ka ng matanda, grabe.
Gusto kong nakade-kuwatro.
Para kang nakaupo malalaglag na iyong salamin, nakade-kuwatro,
nagbabasa ng diyaryo tungkol sa kung paano bumangon bukas.
Katunayan, pakiramdam ko ang tanda ko na maghapon.
At kinabukasan, nalaman ko kung bakit.
Na naman.
Lintik.
Gayon pa man, dahil sa farm, at bawal huminto ang farm,
nagpasya akong gayahin ang nasa COVID precaution ni Putin,
at nagsagawa ng meeting sa umaga kasama si Charlie.
Hi, Jeremy.
Pasensiya na. Puwedeng maging ikaw si Macron at maupo rito.
Ano'ng mayroon?
Ilang bagay. May mga pagpaplano tayo na galing sa konseho.
-Sige. -Tingnan mo sino'ng nariyan.
G-Dawg!
Ayos ka na ba?
Positibo ka pa rin?
Puwede bang pansinin natin ito?
Nasa 70 na siya, positibo, at masigla.
Nasa 60 ako, positibo, masigla.
Di gaya ng maramdaming henerasyon.
May ilan ako para sa iyo.
May ilang pagpaplano kami galing sa konseho.
Naglagay tayo ng paunang abiso
para sabihing, "Gagawin na lang namin ang daan sa bukid."
Tinanggihan nila ito.
-Tinanggihan nila ang daang-bukid? -Oo.
Sabi nila nag-umpisa na iyon, at di iyon makatwiran
at mahalaga para sa agrikultural dito sa lugar.
-Bawal ang daang-bukid sa farm mo? -Bawal.
Tama.
Walang gustong ipagawa sa atin ang konseho.
Naku naman.
Nakarinig ka na ba ng magbubukid na pinagbawalan sa daang-bukid?
-Hindi pa. -Hindi pa?
Paano iyong restawran?
Di nila puwedeng malaman, kasi hahanap sila ng paraan para pigilan tayo.
Hindi, pero ang lahat dito sa village ay lagi tayong tinitiktikan.
SA SUSUNOD
Naku! Tingnan mo iyon.
Di sila hihinto rito. Ito ang unang yugto.
Lagi tayong nagkakasundo na ilang linggo ito, di dalawang araw.
Nagsimula na ang countdown.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Christianne Osorio-Erni
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna