க்ளார்க்சன்'ஸ் ஃபார்ம்
அத்தியாயம் 10 பசு வளர்ப்பு
மாடுகள் வந்து ஒரு நாளுக்கு பிறகு, கேலெப் கூட அதுங்களை பார்க்க போனேன்,
ரொம்ப உற்சாகமா இருந்தான்.
மாட்டுக்காரன் ஆகும் போது எத்தனை வயசு?
-பதின்மூன்று. -பதின்மூன்றா?
பதின்மூன்று.
-அவங்களை பிடிக்கும், இல்லையா? -100%
அதை பாரு. இதுதான் மண்ணுக்கு தேவை.
அது முழுக்க நைட்ரஜன் இருக்கு.
-அது மண்ணில் போவது நல்லது. -ஆமா.
நாம நைட்ரஜன் போடுவதை தவிர்க்கலாம்...
-கெமிக்கல். -கெமிக்கல், ஆமா.
இங்க யாருன்னு பாரு. அந்நியர்.
-வந்துட்டாங்க. -அயர்லாந்திலிருந்து, அம்மாவை பார்த்துட்டு.
இந்த சாணியை பாருங்க! நல்வரவு.
மாட்டு சாணம். அது கட்டியானால், ஏறு தட்டா பயன்படுத்தலாம்.
-அது கிராமத்தில் ஆடும் ஆட்டமா... -செஞ்சோம்.
அது கட்டியாகும், அதை எடுப்போம், தூரமா ஏறியிறவங்க ஜெயிப்பாங்க.
-அயர்லாந்து எப்படி இருந்தது? -ரொம்ப அருமை!
-என் அம்மாவை இரண்டு வருஷமா பார்க்கலை. -தெரியும்!
கேலெப், உன் நாயை பற்றி வருந்தறேன்.
-ஆமா. நேத்து. -ரொம்ப வருந்தறேன்.
முகத்தில் கேன்சர். கருணை கொலை செய்தோம்.
ஓடிக்கிட்டு, விளையாடப் பார்க்கும் நாயை நான் சாக வைப்பதில்லை.
அது ரொம்ப பயங்கரமானது.
-ரொம்ப வருந்தறேன். -இப்போ நல்ல இடத்தில்.
பசுக்கள் அவனை உற்சாகப்படுத்தும்.
-மாடுகள்! -இல்லை, பயப்படுத்தாதே.
அதுங்கள பயபடுத்தமாட்டேன். "மாடுகள்" என்றுதான் சொன்னேன்.
அதோ இருக்கு.
ஹலோ. திவ்யமான வாசனை.
லீசாவும் கேலெபும் அவங்களை அறிமுகம் செஞசுகிட்டப்போ...
அவங்களை பாருங்க, ரொம்ப நிதானமா. ஹேய்!
...டில்வின், விலங்கு மருத்துவர், வந்துட்டார்.
-எப்படி இருக்கீங்க? -ரொம்ப மோசமில்லை.
கையெழுத்து கேட்டு வர்றவங்களோட போராடுறதெல்லாம் இருக்கு.
நாம எங்க இருக்கோம்?
ஜெரமி? வேலியை தாண்ட பார்க்குது.
என்ன?
-அட கருமமே. -இப்போ வேலியை கடந்தது.
-மாடுகள் வெளியே போச்சு! -ஓ, இல்ல! சேய்!
-அவை சாலைக்கு போகும். -ஓ, கடவுளே.
சாலை அங்கே இருக்கு, அங்கே வேலி இல்லை.
-போ! -தயவு செஞ்சு... ப்ளீஸ், போதும்.
லீசா, அந்த பக்கம் வா.
இல்லை! திரும்ப போகுதுங்க... அடக் கடவுளே.
அந்த ஓரமா ஒரு கேட் இருக்கு, அந்த வழியா நடத்தி போவோம். போய் திற.
ஒன்று கடந்து போனால், எல்லாம் கடந்து போகும்.
-நாம மெதுவா அங்கே கொண்டு போவோம். -புரிஞ்சது.
-வாங்க, மாடுகளே. -நிதானமா.
-நல்ல பொண்ணுங்களா.
-கடந்து போகுதுங்க. -சமத்து பெண்களே. வாங்க.
அதுங்க கூட ஒரு நாள். ஒரு நாள்.
வயலில் மாடுகளை கொண்டு வந்து, வேலியை சரி செய்தோம்,
ஆடுகள் மாதிரி அடங்காதோன்னு வருந்தினேன்,
ஆனா என்ன நடக்குதுனு டில்வின் விளக்கினார்.
-ஒரு படிநிலை இருக்கு. -நிஜமாவா?
-ஆமா. -அதில் முக்கிய மாடு ஒன்று இருக்கும்.
-ஆமா. -அதுதான் வெளியே போயிருக்கும்.
இருக்கலாம். அதுங்களுக்கு எங்க இருக்குதுனு தெரியும்...
-அந்தஸ்து படிநிலை. நிஜமாவா? -ஆமா.
அவர்கள் வாதிட முனைகின்றன இல்லை, எல்லாம் உண்மையில் நன்றாக செல்கிறது.
அப்போ, மாடுகள், இங்கே வரும் போது முதலில் வருவது தலைமை தாங்கும்.
-அவை "சரி"னு சொல்லுமா? -ஆமா.
மத்ததுங்க சந்தோஷமா பின் தொடரும். கால்நடைகள் அப்படிதான், மந்தை உள்ளுணர்வு.
சில வரிக்குதிரைகள் மலையிலிருந்து கூட குதிக்கும்,
சாம்பேசியை கடக்க நினைக்கும்.
யாராவது முதலில் "நான் போறேன்"னு சொல்ற வரை, "நீ முதலில் போ" சொல்லும்.
இது அவற்றின் உள்ளுக்குள் பதிஞ்சது.
அவை மரங்களுக்கு கீழே ஏன் போகுது?
அதுக்கு கீழே பாதுகாப்பா உணருது. விலங்குகளை விட்டு விலகி.
இது பெப்பர். இந்த வெள்ளை. இது என் செல்லம்.
நாங்க வாங்கிய பண்ணையிலிருந்த சின்ன பெண், ரோஸி, அவளுக்கு அதை பிடிக்கும்.
"எனக்காக பெப்பரை பார்த்துக்கோங்க"னா.
பார்க்குறேன்னு சொன்னேன்.
என் மண்ணுக்கு புத்துணர்ச்சியூட்ட மாடுகளை வாங்கினேன்,
ஆனா கசாப்புக்காரனிடம் விற்றால், சிறிய மந்தையில் லாபமில்லை.
என் உணவகத்திலேயே அந்த இறைச்சியை விற்பதை பற்றி ஒரு ஆலோசனை.
அந்த விஷயத்தில், எனக்கு வேறொரு யோசனை இருக்கு.
மிளகாய்கள்.
-சரி. -இதோ இங்கே.
அதுங்களை வளர்ப்பதுதான் திட்டம்
அப்போ உணவகத்திலும் பண்ணை கடையிலும் என்னால் மிளகாய் சட்னி விற்க முடியும்.
செம்ம யோசனை, இல்ல?
அது போதும்.
-பாருங்க, அது இப்படி இருக்கும். -அங்கே.
கேலெப்பும் நானும் இரண்டு பாலிடனலை கட்டினோம்.
பிறகு அதில் எந்த சிலிஸ் வளர்க்கலாம்ன்னு தேர்ந்தெடுத்தேன்.
இது ஹபனேரோ, அது ஸ்கோவில் வெப்ப அளவு கணக்கில்
150,000 மற்றும் 325,000 இடையே இருக்கு, அது ரொம்ப காரமானது.
நிஜமா, அது ரொம்ப நல்லது.
இப்போ, அது ஸ்கோவில் அளவுகோலில் 150,000. இது,
இது நாகா, இது 1.3 மில்லியன்.
சரி, ஆகட்டும்.
கடவுளே.
அட கருமமே!
ரொம்ப காரமா இருக்கு.
அடச்சே.
மன்னிக்கணும்.
இது ஏதோ வாந்தி வருது.
அய்யோ.
ஓ, கடவுளே. நீ என்ன செய்ற?
என்ன இருக்கு?
கொஞ்சம் காரமா இருக்கும். கொஞ்சம் சாப்பிட்டு பார்க்கணுமா?
ஆகட்டும். அதற்கு என்ன பெயர்?
-நாகா. -நாகா?
10 முறை அதை மெல்லணும் இல்லாட்டி வயிறு புகையும்.
ஆமா. சேய், இப்பவே காரமா இருக்கு.
கொஞ்சம் காரமா, இல்லையா?
காலையில், ஜப்பானிய கொடி போல உன் பிட்டம் இருக்கும்.
கடைசியில், தேர்ந்தெடுத்ததை நட்டோம்.
லேசான ஹங்கேரிய ஹபனேரோஸ்,
கண்ணீர் கொட்ட வைக்கும் நாகாஸ்,
ரொம்ப காரமான காரலைனா ரீப்பர்ஸ்.
அப்போ, காரின் பின்னால் ஒரு பையில் பழுத்த நாகாஸ்,
டிட்லி ஸ்க்வாட் மிளகாய் சட்னி செய்யப் போனேன்.
என் சமையலறையிலேயே என்னால் சமைக்க முடியாது ஏன்னா கிச்சன் போலீஸ்
அதை இன்னும் ஆய்வு செய்யலை.
அதனால் தான் இங்கே வந்தேன்.
சிப்பிங் நோர்ட்டன் ரக்பி யூனியன் கால்பந்து கிளப்
என் பையன் இங்க தான் விளையாடினான்.
ஒவ்வொரு ஞாயிறும், அவனை பார்க்க எட்டு வருஷம் வந்தேன்.
ஆய்வு சோதனையில் தேறிய ரக்பி க்ளப் கிச்சனில்,
இரண்டு மிளகாய் சமைக்கும் நிபுணர்களை சந்திச்சேன்.
-வணக்கம்... -டாமஸ்.
-டாமஸ். போலிஷா? -ஆமா.
-ஜொவானா. -எப்படி இருக்கீங்க?
அற்புதமா இருக்கேன். அப்போ, நாங்க உங்களுக்கு,
நாகா துண்டுகளும், கொஞ்சம் தக்காளி துண்டுகளும்,
வெங்காய துண்டுகளும் சேர்த்த தக்காளி சார்ந்த மிளகாய் சாஸ்
-செய்யப் போறேன். -அப்போ முழு கூழ் மாதிரி இல்லையா?
-அப்போ, கடிபடற மாதிரியா? -ஆமா.
எங்களுக்கு தக்காளியோடு மால்ட் வினிகர் சுவை பிடிக்கும். அது நன்றாக சேரும்.
-நாங்க... -அடடா.
இந்த மிளகாய்கள் ரொம்ப, ரொம்ப காரம்.
புகைபோக்கியை போடணுமா?
கொஞ்சம் சத்தமா இருக்கும்.
கொஞ்சம். கொஞ்சம்.
நான் 10 அடி தள்ளி இருக்கேன்.
-அட, சாமி! -சரி.
-நல்லா செய்றீங்க, இருமலை. -தெரியும்.
ஏன்னா பக்கத்தில் இருக்கும் போது, இருமமாட்டோம்.
-நிஜமாவா? தூரமா இருக்கேனா? -ஆமா, பாருங்க.
இதை பற்றி என்ன தோணுது...
அப்போ, அந்த ஜாடிகளை அவனிலிருந்து எடுத்தோம், அவை இப்போ சுத்தமா இருக்கு.
-மிளகாய் சாஸை எவ்ளோ காலம் வைக்கலாம்? -அப்போ, அது...
ஏறக்குறைய ஒரு வருடம்.
சரி. அதிக மிளகாய்கள்.
-இப்போ அதிகம்... -அதிக இருமல்.
-எவ்ளோ காலமா இங்க இருக்கீங்க, டாமஸ்? -ஒன்பது வருஷம் வேலை செஞ்சேன்.
ஸாரி, மூச்சு முட்டுது... மிளகாயால்.
ஒரு வருஷத்தில் எத்தனை போலிஷ்காரங்க வருவாங்க?
-இவர் அருமை. -மோசமாவும் இருப்பார்.
மன்னிக்கணும்.
ஆமா.
அதுக்கு பிறகு, மாட்டு சாணிக்கும், மண்ணை வளமாக்கும் கூட்ட
மேய்ச்சலுக்கு போவது ஆறுதலா இருந்தது.
அதுக்கு நிறைய மலம் இருந்தால் போதாது, நிறைய கோழிகளும் தேவை.
வாங்க, பெண்களே. எல்லாரும் வெளியே வாங்க.
வாங்க.
இப்போ இருக்கும் கூட்டம் போதாதுன்னு,
பக்கத்தில் முட்டை உற்பத்தி செய்யும் திரு, திருமதி கேக்கில்பீனிடம் வாங்கினேன்.
அவங்க புதுமையான நடமாடும் கோழிக்கூண்டுகள் பற்றி சொன்னாங்க.
அதில் அலாய் சக்கரங்கள் கூட இருந்தது.
-என்ன நினைக்கிறீங்க? -வியப்பா இருக்கு.
உயர்ந்த தொழில்நுட்பம். ஆமா, அப்படித்தான்!
அப்போ வளர்க்குறாங்க...
கூடுகளுக்கு அருகில் உள்ள பார்களில், கூடு பெட்டியில் அவை முட்டையிட வேண்டும்.
சரி. இது தண்ணீர் தொட்டியா?
ஆமா. குளிர்ந்த தண்ணீர் நிப்பிளுக்கு போவும், அப்போ நிப்பிளில் குடிக்கும்.
-எந்த ஆணுக்கு நிப்பிளில் குடிக்க பிடிகாது? -ஆனா அவை பெண்கள்.
-சில பெண்களுக்கும் பிடிக்கும். -தெரியும்!
யாருக்காவது நிப்பிளை தொடணும்னா தொடலாம்.
-ஒரு முறை இணையத்தில் பார்த்தேன். -தேடிய தகவலை நீக்கினதா நம்புறேன்.
-அப்போ விளக்குகள்? -எல்லாம் சூரிய சக்தி.
-எல்லாமே சூரிய சக்தியா? -நல்லா இருக்கு, இல்லையா? ஆமா.
ஸ்டெஃப், அது எதுக்கு?
நரிகளை பார்க்க. வெளியே கவனிக்க.
அது நரியை பார்க்கும் கேமிராவா? அதில் லேசர் இலக்கு இருக்கா?
இல்லை, அது உங்களை பொறுத்தது.
-இதை என் ஃபோனில் பார்க்க முடியுமா? -உங்க ஃபோனிலேயே பார்க்கலாம்.
பிறகு ஸ்டெஃப்பின் கணவர் 50 புது பறவைகளை கொண்டு வந்தார்.
இந்தாங்க, பெண்களே.
-இவை அழகான கோழிகள். -ஆமா, நிஜம்தான்.
-சரி. -இப்படி இருக்கணும்.
அடுத்ததா, வேலிகளை அமைத்தோம்,
கூட்டமா மேய விடும் போது இது முக்கியமானது.
ஆமா, கச்சிதம்.
ஆக, இதுதான் யோசனை. எங்கும் சாணம், சாணம்.
கோழிகள் வெளிய வரும். புழுக்களை கொத்தும்... வெளியே வேற என்ன இருக்கும்?
-எல்லா பூச்சிகளையும் தின்னும். -கழிவில் உள்ள பூச்சிகளை.
பின் மாட்டு சாணியும், அதுங்க கழிவையும் சேர்த்து கிளறும்,
மண்ணை ஆரோக்கியமா, சக்தி உள்ளதாக மாற்றும்.
நாளைக்கு, அவைகளை அங்க மாற்றுவோம்.
-ஆமா. -கொஞ்சம் கொஞ்சமா, வயல் முழுக்க செய்வோம்.
-அப்படிதான் தொடரும். -மடிப்பை திறக்கப் போறேன்.
சூழல் விவசாயம் ஆரம்பிக்கட்டும்.
-இதோ வருது. -பாரு, மேய்ஞ்சுகிட்டு இருக்கு.
பாருங்க, செய்யுது!
கழிவிலிருந்து புழுக்களை தின்னுது!
-ஆனா அதுக்குதான் வந்தோ ம். -அதுக்குதான் வந்தோம்.
அந்த கழிவை பாருங்க. என்ன ஒரு தீனி!
அதில் நடக்குது, ஆனா அது பரவாயில்லை.
அதில் நடங்க. மண்ணில் பிசைங்க. செய்யுங்க. பிசைங்க.
பேடி, ஸ்டெஃப் இரண்டு கொட்டகைகளை தந்தாங்க.
இரண்டாவதில் ஒரு ஆச்சர்யம் இருக்கு.
எங்களிடம் சேவல் கொட்டகையும் இருக்கு.
-என்ன கொட்டகை? -சேவல் கொட்டகை.
-கொட்டகை முழுக்க சேவல்கள். -ஏன்
முட்டைகள் தராத சேவல்களை நான் வெச்சிருக்கணும்?
சேவல்கள் உயிர் கொடுக்கும், அது ரொம்ப நெறிமுறையானது.
நாட்டில் பெரும்பாலான சேவல்கள் ஒரு நாள் ஆனதும் கொல்லப்படுது.
-ஒரு நாளா? -ஒரு நாள்.
-பிறகு அவைகள் என்ன ஆகும்? -செத்துப் போகும்.
-அதிகமா தூக்கி எறியப்படும், இல்லையா? -ஆமா, வீண் பொருட்கள்.
இந்த ஆண்குஞ்சுகள் சுவையானதா சத்துள்ளதா இருக்குமா?
அருமையா இருக்கும்.
-அவற்றை சாப்பிடலாமா? -நீங்க குஞ்சுகளை சாப்பிடலாம்.
இதோ. ஆண்குஞ்சுகள் வெளியே வருது.
-எத்தனை இருக்கு? -இருபத்தி ஐந்து.
-பாருங்க! -அழகா இருக்கான்.
ஓ, ஆமா! சொன்ன மாதிரியே நடக்கிறான்.
-என் வாழ்க்கையின் புது இசை இதுவா? -ஆமா.
அட கருமமே. என்ன ஒரு இரைச்சல்.
மாடுகள் வருது.
யோசிக்குது, "சின்னதா, மென்மையா நம் வயலுக்கு இறகுள்ள மாடுகள் வருது."
இதெல்லாம் இருப்பதால், என் மண் வளமாகும்,
உணவகத்துக்கு எப்போதும் கோழி, முட்டைகள், மாட்டிறைச்சி கிடைக்கும்.
எனவே, அன்று ரொம்ப நிம்மதியா படுக்கப் போனேன்.
காலை 3:58 மணி
இருந்தாலும், அடுத்த நாள் காலை, எனக்கு திருப்தியா தோணலை.
ஏன்னா அது எப்படி ஆச்சுன்னா, சேவல்கள் தப்புவதில் கில்லாடிகள்.
நீ... எல்லா சேவல்களும் வெளியே வந்தது.
சேய்...
அப்படியானா நரிக்கு உணவாகும்...
எங்கும் இறகுகள் இருக்கு, பாருங்க.
கொலை களங்களா இருக்கு.
...அல்லது அங்கே கோழிக் கூட்டில் உல்லாசமா இருக்கும்.
வாங்க, பெண்களே, வெளியே வாங்க.
பாருங்க! என்ன?
மாட்டிகிட்டீங்க, தோற்க போறீங்க.
தோற்கறதா இல்லை.
அந்த கேடுகெட்ட சேவல் எங்கே?
இங்க இரண்டு இருக்கு, மூணு இருக்கு!
ஓ, கடவுளே, அது வெறித்தனம்!
நிறுத்துங்க. புரிஞ்சது. இல்லை, நான் இல்லை. தவற விட்டேன்.
முழுசா... ஓ, சேய்.
ஆனா சேவல்களின் தவறுகளை தவிர,
மாடுகளும், கோழிகளும் இப்பவே கூட்டா இருக்கு.
அவற்றை பாருங்க, நேரா மலத்தினுள். பாருங்க, பிராண்டுது. பாருங்க!
நீ, நல்ல கோழி. உனக்கு இயற்கை சூழல்-வெங்கல பதக்கம் கிடைக்கும்.
அப்புறம் அன்னைக்கு, நான் பண்ணை கடைக்கு போனேன்.
எல்லாருக்கும், வாழ்த்துக்கள்.
ஏன்னா என் முதல் மிளகாய் சட்னி தயார்
கொஞ்சம் வாடிக்கையாளர் ஆராய்ச்சி செய்ய விரும்பினேன்.
-யாருக்காவது மிளகாய் பிடிக்குமா? -ஆமா.
கொண்டு வர்றேன்.
இதை பாரு, இது 1970களின் யார்க்ஷயர் கல்யாணம் மாதிரி.
முதலில், காரம் கொஞ்சம் மிதமா இருக்குற மிளகாயை சுவைக்க சொன்னேன்.
-நல்லா இருக்கு. -நல்லதா?
-அதை வாங்குவீங்களா? -ஆமா.
அது பரவாயில்லை.
-பரவாயில்லைதானா? -ரொம்ப நல்லா இருக்கு.
-நல்லது. அதை வாங்குவேன். -அருமை.
நல்லது. சிறப்பா ஒண்ணு புடிச்சுட்டோம்.
இந்த பதிலால், அவங்களை சாதாரணமா இல்லாததை முயற்சி செய்ய சொன்னேன்.
அட கடவுளே.
அடச்சே.
இது விசித்திரமானது.
கடவுளே!
குடிங்க.
-நிறைய பால் விற்கப் போறோம். -ஆமா.
-அப்படி. -ஓ, கண்ணு. ஓ, கண்ணு.
-இன்னும் நிறைய பால் வருது. -நன்றி.
காலை 4:01 மணி
எங்க அதிகாலை அலாரம் நிஜமா பயனுள்ளதா இருக்கு.
மாடுகளோடு உள்ள வாழ்க்கை மும்முரம் ஆகிறது.
தாயின் பாலை தவிர்க்குற அளவுக்கு கன்றுகள் இப்போ பெருசாகியிருந்தன.
அப்போ பண்ணையின் அந்த பக்கம் வேற வயலுக்கு அவற்றை கொண்டு போகணும்.
அதுங்களுக்கு கொடுத்த நல்ல, புது புல்லை எல்லாம் பாருங்க.
அதை மாட்டு மைதானம் என்போம். பண்ணையில் ரொம்ப அழகான இடம்.
ஆமா, அதை பற்றி என்ன தோணுது?
-சந்தோஷமா இருக்குதுங்க. -அந்த அழகான காட்சியை பாருங்க.
-அது நல்ல காட்சி, இல்லையா? -ஆமா.
துரதிருஷ்டவசமா, இருந்தாலும், அவங்க புது வீட்டின் காதல்மயமான காட்சியை பகிரலை.
அடுத்த நாள்...
இந்த படத்தில் எது இல்லை?
எல்லா கன்றுகளும். தப்பிச்சிடுச்சு.
பக்கத்துக்கு விவசாயியின் பண்ணையில் எட்டு இருக்கு,
அதை நான் போய் கொண்டு வரணும்.
ஆனா ஒன்று இல்லை.
நாம அவளை கண்டுபிடிக்கணும்.
பக்கத்து பண்ணையில் இருப்பது நம் கன்று தான்.
மோசமான கன்று!
கஷ்டப்படும் விவசாயியின் வயல்களை சின்னாபின்னமாக்குறோம்.
நான் மன்னிப்பு கேட்கணுமா, அவர் ரொம்ப சந்தோஷமா தெரியல...
ரொம்ப வருந்துறேன்.
இதுக்காக வருந்துறேன்.
மன்னிக்கணும். நானும் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்.
இது ஒரு சமய சம்பவம்னு நம்பறேன்.
ஆனா, சேவல்களை விட கன்றுகள் அதிகமா தப்பிக்கப் பார்க்குது.
பசுக்கள் வெளியே உள்ளன.
அட கருமமே.
ரொம்ப, ரொம்ப வருந்துறேன்.
மூன்று, நான்கு, ஆறு, எட்டு, ஒன்பது.
நல்லது!
ரொம்ப வருந்துறேன்.
ஹாய், ஜெரல்ட்! திரும்ப வெளியே போனது.
நில்லு.
இது அவற்றின் குளம்பு அடையாளங்கள்.
அவை இங்கே வந்திருக்கு.
இன்று காலை 2:00 மணிக்கு,
கோழி கூண்டுகளில் அலாரம் எனக்கு வரும், எல்லா நாள் இரவும் 2:00 மணிக்கு.
6:00 மணிக்கு, கேமிராவை பார்ப்பவர் அழைத்து திரும்பவும் மாடு வெளியேறியதை சொன்னார்.
ஓ, கடவுளே. எங்க இருக்கீங்க?
மாட்டு சாணி. மாட்டு மலம்.
அதோ இருக்கு.
ஆகட்டும், மாடுகளே.
சந்தேகமே இல்லாமல் அதிகாலை மாட்டை ஓட்டி வருவது
அந்த நாளை துடங்க அற்புதமான வழி.
வாங்க.
நல்ல மாடுகள்.
ஆனா 10 நாட்களில் தப்பிப்பது இது நாலாவது முறை.
அதனால் அவங்க வயலில் நான் ஒழுங்கா வேலியை சரி செய்யணும்.
அதை சரி செஞ்சீங்களா?
நான் இல்லை. பார்க்கவாவது முடியுதா... அது நீதான், இல்லையா?
ரொம்ப மோசமா இருக்கு. அதை பாருங்க!
அது பார்க்க அழகா இல்லைன்னு ஒத்துக்கறேன்.
கேலெப் என்கிட்ட விவசாயிகள் இப்பிரச்சனையை எப்படி சமாளிப்பாங்க என்று விவரித்தான்.
-அதுதான். அப்படியே இருக்கட்டும்... -நான் இதை செய்யணுமா?
அந்த கம்பத்தை கொண்டு வந்த இங்க பிடிங்க. இதற்கிடையில் அதை உள்ளே தள்ளறேன்.
-அது சரியா இருக்கா? -இல்லை.
இது சுலபம்.
இப்படி.
-அது பின்னாடி போகும்... -இந்த கம்பம்.
அப்போ, வேலியை இரண்டு கைகளால் பிடிக்கிறேன்,
பிறகு, என் வேறொரு கையால், புது கம்பத்தை எடுத்து,
என் இன்னொரு கையால் அளக்கிறேன்.
சரி, அது கஷ்டமில்லை.
இதோ.
இல்லை. நீங்க வேணாம்...
அடச்சே, நண்பனே.
இது முழுசா பாதுகாப்பானது, தானே?
பண்ணையில் எப்படி பாதுகாப்பா இருப்பது என்று இது எல்லா கையேடிலும் இருக்கு.
அதை இப்போ இறக்க வேணாம், என் கை சேதமாகும்.
இதை வைத்து பிடிக்கிறேன்.
இல்லை, எனக்கு பிடிக்கலை... அது முட்டாள்தனம்.
பரவாயில்லை. இப்போ, தூணை எடுங்க.
இந்த வேலியை பிடிக்க தயாரா?
-என்ன? -வேலியை பிடிங்க. தயாரா?
அட கருமமே! ஓ, சேய்!
-சேய்! -நீங்க நலமா?
இல்லை.
நில்லு.
சேய்! இல்லை, இது நல்லதான்னு தெரியல.
-பட்டாணி ஒத்தடத்துக்காக லீசாவை கூப்பிடவா? -வேணாம்.
இந்த சம்பவம் நான் ரொம்ப தாமதிக்கும் ஒரு விஷயத்தை
எனக்கு நினைவூட்டுது.
ஹலோ, விவசாயம் சுகாதார மற்றும் பாதுகாப்புக்கு வரவேற்கிறோம்.
பாதுகாப்பு ஆபத்துகளை தெரிந்துகொள்ள, சமாளிக்க எச்எஸ்ஈ படிப்பு நமக்கு உதவும்.
நீங்க பண்ணையை கவனிப்பதா இருந்தால், சட்ட ரீதியா நீங்கதான்
உங்களது, ஊழியர், ஒப்பந்தாரர், பார்வையாளர்,
பாதிக்கப்பட்ட யாரானாலும் அவங்க பாதுகாப்புக்கும் பொறுப்பு,
...உதவிக்கான வைக்கோலும் நிலையாச்சு
பின்னி பிணைந்த மேல் வைக்கோல்களால்...
...அதுக்கு எப்பவும் பாதுகாப்பு சட்டம் இருக்கு.
விதியை அனுசரிச்சா பாதுகாப்பு கிடைக்கும்...
ஓ, கடவுளே.
...உங்க இடத்தில் மேலே இருக்கும் மின்சார கம்பிகளை
மேப்பில் வரைங்க. ஆபத்தை கணிங்க.
நீங்களும் ஒப்பந்ததாரரும் அவற்றை தெரிஞ்சிருக்கணும்.
தகவல் தரணும், விவரிக்கணும், ஊழியர்கள் ஒப்பந்ததாரரிடம் வேலை செய்யும் போது
தேவையான பயிற்சிகள் கொடுக்கணும். ஏதாவது தகவலும் சொல்லணும்...
நல்ல வேளை, கடைசியில் கேலெப் என்னை காத்தான்,
ஆரோக்கிய மற்றும் பாதுகாப்பு வழிமுறைகளிலிருந்து
எங்க பெரிய, புதிய தண்ணீர் தொட்டி வந்ததுன்னு கூப்பிட்டு சொன்னார்.
-20,000 லிட்டர் தண்ணீர். -ஆமா.
இலவச ஆக்சிஜன் ஏற்றிய மழை தண்ணீர் அந்த கூரை வழியா இங்கே விழும்.
கோமாளி. சரி.
அதை கொஞ்சம் இறக்கணும், அந்த அளவில் என்ன நடக்குதுனு பார்ப்போம்.
-ரொம்ப அதிகம். -சாய்வு அது ரொம்ப அதிகமா?
இது சரி வரும்னு தோணலை.
-எது இல்லை? -நாம கான்க்ரீட் திண்டை கீழே வைக்கணும்.
கனவுதான் காணனும்.
இந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு பகுதி கான்கிரீட்டும் இப்போ எச்எஸ்2வில் பயன்படுத்தப்படுது.
அவங்க லண்டன் முதல் லிவர்பூல், மான்செஸ்டர்
போன்ற இடத்துக்கு 12 நிமிஷம் வேகமா போக ரயில் பாதை கட்டுறாங்க.
பல பில்லியன் பவுண்டுகள் ஆகுது, பிரிட்டனில் எல்லா கான்கிரீட்டயும் பயன்படுத்துறாங்க.
யாருக்கு ரயில் வேணும்?
நான் ரயிலிலேயே போனதில்லை, அதனால் அது தேவையில்ல.
-என்ன? -ரயிலிலேயே போனதில்லை. இல்லை.
அது சாத்தியமில்லை.
நிரூபி. வேற எப்படி... நான்... நீங்க நானா வாழ்ந்திருக்கீங்களா?
நானா இருந்திருக்கீங்களா? இல்ல.
என்னால் வாதிட முடியாது ஆனா கான்கிரீட் பற்றி சொன்னது தப்பில்லை.
எனவே, அடுத்த நாள், தண்ணீர் தொட்டியை கிடங்கின்
அந்த பக்கம் வைக்க முடிவு செஞ்சோம்.
அது சரி, ஆனா அதுக்கு மேல ஒண்ணு இருக்கும். இல்லையா?
அதற்கு வழி கண்டுபிடிச்சேன்.
முதல் வேலை தொட்டியின் மேலே இருப்பதை ஒன்றிணைப்பதுதான்.
அப்போ, கேலெப் உயர்த்தும் கருவியை இயக்க துவங்க சொன்னார்.
நான் அப்படி ஒன்றில் இருக்கும் போது... அடச்சே!
தொகுதி இரண்டுக்கு வரவேற்கிறேன். மேலிருந்து விழுதல்.
இல்லை!
அது இப்போ உங்களை ஏமாற்ற விரும்பலை.
அது ஆகுது... அதை செய்ய வேணாம்!
மேலே இருக்க.
இல்லை, கீழே. ஏன் அது இனியும் கீழே போகலை?
-புடிச்சுக்குறேன், திரும்பவும். -சேய்!
போயி ஏணியை கொண்டு வா.
-பாரு, இது பரவாயில்லை. -இது சரியா இல்லை!
எனக்கு இது பிடிக்கலை.
-ஒழுங்கா பிடிச்சிருக்கியா? -ஆமா.
அங்க பிடிங்க, நான் இங்க பிடிக்கிறேன்.
வானிலை பற்றிய புலம்பல்.
போதும், மடத்தனமா இருக்க வேணாம்.
பின்னாடி. முன்னாடி.
-என்ன சொல்ற? -அவ்ளோதானா?
சரியா இருக்கு. இல்ல, இன்னும் ஆகலை. அதை நான் வைக்கணும்.
இதோ, அது சரியாச்சு. சரி.
-தள்ளுங்க. -நில்லுங்க, தள்ளுறேன்.
நல்லா அழுத்தணும், ஏதோ குட்டி ஆடு மாதிரி இல்லை.
முதலில், இதை மாத்தணும்.
அடக் கருமமே.
-உள்ளே போச்சா? -ஆமா.
என்னை தள்ள வேணாம்.
-அங்கே. -அங்கே, செஞ்சுட்டோம்.
அட கருமமே.
அறுபத்தி ஒன்று வயதில்... உனக்கு எவ்ளோ வயசு? இருபத்தி மூன்று.
இது உன் நிகழ்ச்சி.
அப்படியா? எல்லாருக்கும் புரியுதா?
எல்லாருக்கும் கேட்குதா?
காலை 4:06 மணி
இப்போ உணவகத்துக்கு தொடர்ந்து மாட்டிறைச்சி கிடைப்பதை உறுதி செய்யணும்,
அப்படின்னா கர்பமல்லாத மாடுகளை தேடிப் பிடிக்கணும்.
அதுக்குள் நுழைக்கணும் என்றாலும்,
நான் க்ரஷ் என்ற பொறியில் முதலீடு செய்யணும்னு கேலெப் சொன்னான்.
-மாடு உள்ளே போகும்... -இந்த பக்கம்.
-அங்க போகும். -ஆமா. அதனுள் நடக்கும்...
பிறகு தலை வரும்... அதன் தலை எங்கே போகும்?
அங்க அது மாதிரி. நிஜமா, வெளியே வரும்.
-அந்த பார்? -ஆமா.
இங்கே போயி பின் பக்கத்தை நெருக்கும்.
அடச்சே.
இதில் போக மேக்ஸ் மாஸ்லி நிறைய செலவு செஞ்சிருப்பார்.
-அது வந்து தலையை சிக்க வைக்கும். -என்ன?
-அது எவ்ளோ... எவ்ளோ பாரமானது? -கடவுளே, ஆமா, லோடர் வேணும்.
இதுதான் விஷயம், இதை நான் செஞ்சா, எனக்கு அரை மணி நேரம் ஆகும்.
-ஆமா. -நீங்க உதவினால், ஒரு மணி நேரம் ஆகும்.
உனக்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகாது. இன்று காலை லோடர் பயன்படுத்துறேன்.
மெதுவாக!
-சரியான நிலையில் க்ரஷ்ஷை வைத்ததும்... -இதோ.
...அதோடு சேர்ந்திருக்கும் தொழுவத்தை உருவாக்கணும்.
தயாரா?
சேய்.
அட கருமமே.
-என்ன ஒரு பயம். -என்ன? என் வேலையை தொடருறேன்!
-இது பெருசா இருக்கா? -ஆமா, எல்லாத்தையும் ஒன்றாக நொறுக்கணும்.
-இங்கே நல்லது ஒன்று இருக்கு. -அருமை.
-அதுக்கு எவ்ளோ செலவாச்சு? -இதுக்கு £10,000.
-அடச்சே! -தெரியும்.
தொழுவத்தை இணைத்ததும், மாடுகளை சுற்றி வளைக்க போனோம்.
உங்க கைத்தடி பற்றி தெரியாது.
எனக்கு பிடிக்கும்.
அது என்னை... நான் உழவன் மாதிரி உணருறேன்.
கிராமப்புறம் பற்றிய சின்ன விஷயங்களை புரிஞ்சுக்க தொடங்குறேன்.
சின்ன விஷயங்கள்தான் புரியுது.
கண்டுபிடிச்சேன்.
இது பிடிச்சிருக்கு.
பக்கத்தில் போனப்போ, அதுங்க ஆச்சர்யமா, பயந்து, அரண்டு போன மாதிரி தெரியலை,
சும்மா பார்க்குதுங்க. அங்கே இடதுபக்கம் பெப்பரை பாருங்க.
வகுப்புக்குள் நடந்து வரும் போது ஆறு வயது பிள்ளை பார்ப்பது போல.
பெரியவங்க உள்ளே நடந்து வருவதை பார்க்கும் ஆறு வயது பிள்ளை மாதிரி.
அவை பயப்படலை. அதேதான்.
கேலெபின் பசுவின் பதிப்பு.
-தயார். -இதோ.
அப்போ, மெதுவா அவற்றை சுற்றி நடப்போம்.
-அட, அப்போ, நிதானமா. -போங்க, மாடுகளா.
-மெதுவா. -போங்க.
-டில்வின்! -ஆமா.
அதை பாருங்க, உள்ளே போக விரும்புது.
ஓ, கடவுளே.
அது சுலபமானது. நாம ஆட்டை இப்படி செய்ய முடியலை, இல்லையா?
எல்லா மாடுகளையும் நாம சுற்றி வளைத்தாலும், டில்வின் இரண்டு இளம் மாடுகளுக்குதான்
செயற்கையாக கருவூட்டுதல் செய்யப் போகிறார்.
இன்று அந்த செயல்முறையின் முதல் கட்டம்.
-அப்போ டீனி, பெப்பர் மட்டும் போதுமா? -ஆமா, அவற்றை தயார்படுத்துறேன்.
இப்போ நான் யோனிக்குள் ப்ரோஜெஸ்ட்ரோன்-வெளியீடு
கருவியை நுழைக்கப் போறேன்,
பிறகு நாம திரும்ப எடுத்துட்டா, அது அவற்றை சூடாக்கும்,
பிறகு அவற்றுக்கு ஏஐ செஞ்சிடலாம்.
இளம் மாடுகளுக்கு நாம் செல்லும் முன் எல்லா மாடுகளையும்
மேக்ஸ் மாஸ்லி இயந்திரத்துக்குள் போக விடுவதுதான் சுலபம்
என்று டில்வின் சொன்னார்.
-போ, உள்ளே போ. போ. -போ.
-அட. -கேன்டால்ஃப் கூட வேலை செய்ற மாதிரி.
ஆகட்டும்.
அப்போ, போகலாம். போகலாம்.
அட, உள்ளே போகலாம்.
இல்லை, இப்போ எல்லாம் தப்பிச்சது. தலையில்.
மறுபடியும் அவங்களை கொண்டு வர்றேன். போங்க!
அட. இல்லை. அந்த பக்கம் இல்லை.
தப்பு, தப்பு, தப்பு.
15 நிமிடங்கள் கழித்து...
போங்க! போங்க!
-போங்க! போங்க! -போங்க, மாடுகளா!
போங்க! அந்த பக்கம்.
போங்க! போங்க!
லஞ்சம். குச்சியை பயன்படுத்தினோம், இப்போ கேரட் பயன்படுத்துறோம்.
பின்னால் போகுது.
வந்த இடத்துக்கே திரும்பி போயிடுச்சு.
க்ரஷ்ஷுக்கு வெளியேவும்.
-அப்போ பணம்? -என்ன?
எனக்கு தெரியலை. எனக்கு ரொம்ப குளிரா, நனைந்து, சந்தோஷம் இல்லாம இருக்கேன்.
என்னால் முடியாது...
என் ஆடுகள் போல என் மாடுகளும் ஒழுங்கற்றவை,
மழை கொட்டுது, என் ஷூக்களை சுற்றி சாணி ஒட்டிக்கிச்சு.
இது ஏன் எனக்கு வேடிக்கையா இருக்குனு தெரியல.
ஏன்னா மத்திய தரைக்கடலில் நீ படகில் போனதில்லை
அல்லது ஏத்த மாதிரி சாப்பிடணும்...
இதை சின்னதாக்குவோம், அதை பிடிங்க.
ஜெரமி, அதை பிடிங்க.
போங்க.
போங்க!
நல்லவேளை, டீனியை க்ரஷ்ஷினுள் கொண்டு வந்துட்டோம்.
எல்லாம் இருக்கான்னு பார்க்க என் கையை உள்ளே வைக்கிறேன்.
இப்போ அதை செய்யமாட்டேன்.
அவள் சுத்தம் செய்றாள்... என்ன சொல்றீங்க?
கர்பப்பையும், கருவறையும் இருக்கு.
அது பலூன் மாதிரி தோணுது. எனக்கு பலூன்கள்னா பயம்.
-பயம். -பயங்கர பயம். உங்களுக்கு தெரியாது.
-பலூன் இருக்கும் அறைக்குள் போகமாட்டேன். -நிஜமாவா?
ரொம்ப பயம்.
யாரிடமும் சொல்லாதீங்க.
இதுக்கு எல்லாம் பார்ப்போம்.
இது ப்ராஸ்டேட் மாதிரி ஆனா தொழில்துறை அளவில்.
அட...
கருவறை இருக்கு. நல்லா இருக்கா. சுகமா இருக்காள்.
-எல்லா பாகமும் இருக்கா? -ஆமா, இருக்கு.
என்ன கருமம் இது?
-அது சாணி. -அதன் யோனிக்குள் போனதா நினைச்சேன்?
-ஆசனவாய் வழியா செய்வேன். அடிப்படையில்... -என்ன?
வெளியிலிருந்து என்னால் கருப்பையை உணர முடியுது.
-அப்போ, பின்வாசல் வழியா போனீங்களா? -ஆமா.
இப்போ, உள்ளே ரொட்டியை வைக்கிறேன். கருவூட்டியை, ப்ரோஜெஸ்ட்ரோன்.
-அது ஒரு பாலியல் ஹார்மோன். -அது கருமுட்டை வெளியேற்றுமா?
அதை வெளியே எடுத்தால் நடக்கும். புது சுழற்சியை உருவாக்கும்.
-அது உள்ளே எவ்ளோ காலம் இருக்கும்? -ஒரு வாரம்.
இதோ, உள்புகுத்துவதின் முக்கோணம் போகுது.
ஆமா, கிட்டத்தட்ட.
இதோ. போ.
போ. இல்லை, போ. போ, ஆமா.
கடைசியா, இது பெப்பரின் முறை.
அமைதியா, பெப்பர். நல்ல மாடு, பாரு. இது எனக்கு பிடிக்கும்.
அதோ. ஆமா, அவள் நல்லவள்.
சரி, மாடுகளை விடுங்க.
அப்போ, இங்கே இருப்பதை எல்லாம் சேர்த்தோம், இங்கே வைத்தோம், ஒரு மணி நேரம் கத்தினோம்,
பிறகு விடுவித்தோம். "ஏன்?"னு அதுங்க யோசிக்கும்.
பாரு, வாலை தூக்கிகிட்டு இருக்கா. ஓ, பெப்பர்!
செயற்கை கருவூட்டல் நடக்க நாம இன்னும் ஒரு வாரம் காத்திருக்கணும் என்பதால்...
தயாரா?
...கேலெபும் அவன் சகோதரன் கீரனும் வேலியை சரியாக்க போறாங்க.
நான் சில பராமரிப்பு வேலைகளை செய்ய நினைத்தேன்.
சரி, இப்போ. மேலே, மேலே, விலகி.
முதலில் ஜெரால்டின் வீட்டுக்கு எதிரே உள்ள சீரற்ற வேலி.
வேலியை கட்டணும்!
ஆமா.
அருமை, அருமை.
ஹாய், ஜெரல்ட்.
அந்த ஜி-நாய்க்கு ரொம்ப சந்தோஷமாகும்
அவருக்காக இந்த வேலியை சரி செய்யப் போறேன்.
அட கருமமே!
அவர் என்னத்த செய்றார்?
பாரு, முற்களை தவற விட்டார். அவரிடம் கீழே இருந்து செய்யச் சொன்னேன்.
இதோ. நீங்களே சொல்லுங்க.
அப்போ, சந்தோஷமில்லையா?
சரி. அப்போ, என் வேலை போச்சு.
சத்தியமா நான் அவ்ளோ மோசமா வேலை செய்ததா நினைக்கலை.
டில்வின் வந்து ஏழு நாட்களுக்கு பிறகு, இளம் மாடுகள் உஷ்ணத்தில் இருக்கின்றன
என்று ரொம்ப தெளிவா இருந்தேன்.
இல்லை, அதை செய்ய வேணாம். மோசமானது.
உங்களில் சிலருக்கு வருத்தம் இருக்கும்
அன்று மருத்துவர் டில்வின், முழு கையையும் உள்ளே விட்டார்...
இளம் மாடுகளின் உள்ளே. ஆனா பயப்பட தேவையில்லை, ஏன்னா அடுத்த நாள் காலையில்
ஒரு புகைப்படம் கிடைத்தது, நல்லது இல்லை, ஆனா ஒரு புகைப்படம்,
டீனி, தொடப்பட்ட அந்த
இளம் மாடு...
படத்தில், பாருங்க, தனியாவே அவள் உள்ளே நடந்து வந்தாள்.
"அந்த கையுறை போட்ட வெல்ஷ்மன் எங்க? அவர் எங்க?
"இங்கே நில்லுங்க, ரொம்ப நல்லா இருக்கு."
இருந்தாலும், நாம அதுங்களை கர்ப்பமாக்கணும்.
வாங்க, பசுக்களா. கர்ப்பமாக்கும் நேரம். சரி, நீங்க இருவரும்.
போங்க. போங்க. போங்க.
அப்போ இன்னும் ஒருமுறை கூட்டமாக க்ரஷ்ஷுக்கு கொண்டு போகணும்.
போங்க. இல்லை, இல்லை, இல்லை.
நில்லுங்க! போங்க.
வாங்க, பெண்களே!
எவ்ளோ செக்ஸ் நடக்குதுன்னு தெரியுதா? செக்ஸ் பண்ணை பார்ட்டியில் இருப்பதை போல.
ஓ, சேய். அது தெரியுதா? அதுங்க காமத்தால் உந்தப்பட்டிருக்கு.
அதுங்களை கட்டுக்குள் கொண்டு வருகையில்,
சார்லீ, டில்வின், டிம், ஆக மாட்டுக்காரங்க கண்ணிய சாறை கொண்டு வந்தாங்க.
நிஜமா இது முழுக்க விந்துகளா?
-இல்லை, அதில் திரவ நைட்ரஜன் இருக்கு. -அப்போ, அது குளிரா வெச்சிருக்கவா?
இன்னும் ஒரு முறை என் புது மேய்க்கும் திறமைகளை காட்டிய பின்...
போதும்.
போதும்!
...விந்து செலுத்த பெப்பரை க்ரஷ்ஷினுள் கொண்டு வந்துட்டோம்.
-அது ஸ்ட்ரா. -அது ஸ்ட்ராவா?
ஸ்ட்ரா என்னென்னு தெரியாது.
-சிரிஞ்ச். -ஒரு சிரிஞ்ச்.
அதில் அவ்ளோ விந்து இருக்குன்னு தோணலை.
அது 10சிசியா?
-ஒரு மில்லியன் இருக்கு. -இல்லை, இது சராசரியாக
ஒரு ஆணின் வெளியேற்றம்.
அதனால் தான் 10சிசி பேன்ட்னு சொல்றாங்க.
-யாருக்கும் அது தெரியாதா? -இல்லை.
-பின், அந்த ஸ்ட்ரா துப்பாக்கயினுள் போகும். -துப்பாக்கியிலா?
-ஏஐ துப்பாக்கியில். -இது நிஜமா உற்சாகமான தருணம்.
-உங்க பின்னாடி வைத்தால் சூடாக இருக்கும். -என்ன?
-கையுறையை போடும்போது. -கையுறையை போட்டுக்கணும்.
அப்போ...
என்ன உணருறீங்க?
என் கையில் கருப்பையின் வாயில் இருக்கு.
என் கையை இழுக்கிறாள்.
-இது கருவறை வாயிலை கடக்கணுமா? -ஆமா.
அது கருவறை வாயில் வழியா வரும் போது, மெதுவா அதை
-போக விடணும். -விடணும்.
போ, பெண்ணே. போ.
வா, டீனி. உள்ளே போ. உனக்கு பிடிச்சிருக்கு.
அப்போ, என் மாட்டிறைச்சி உற்பத்தி தொடரும்.
-இரண்டு இளம் மாடுகள் கர்ப்பமா இருக்கலாம். -நன்றி.
முட்டைகள் ரொம்ப கட்டியா, வேகமா வருது.
காலையில் வேலை அருமையா போச்சு.
அப்புறம் மிளகாய் சட்னி தயாராகுது.
சி. ரீப்பர்
அப்போ என் புது அருகிலிருக்கும் இயற்கை உணவகத்துக்கு எல்லாம் சிறப்பா இருக்கு.
நான் உள்ளூர் ஆளுங்களை கவர்ந்தால் மட்டும் போதும்.
அடுத்த முறை
டிட்லி ஸ்க்வாட், சாட்லிங்டன் கிளப்பிற்கு பண உதவி.
இது ஒரு சின்ன கிராமம்.
அவங்க வதந்தி பேசும் முன், நாங்க என்ன செய்றோம்னு விவரிக்கிறேன்.
எங்களை மடையர்கள் என்றீர்கள்.
ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒருத்தன், இங்கே ஆறு.
வசனங்கள் மொழிபெயர்ப்பு பிரதீப் குமார்
படைப்பு மேற்பார்வையாளர் கல்பனா ரகுராமன்