FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 10 KRÓWKOWANIE
Dzień po przybyciu krów poszedłem obejrzeć je z Kalebem,
który był bardzo podekscytowany.
Ile miałeś lat, jak zaczynałeś jako oborowy?
-Trzynaście. -Trzynaście?
Tak.
-Uwielbiasz je, prawda? -Oczywiście.
Spójrz. Właśnie tego potrzebuje ta gleba.
Pełno w tym azotu.
-I trafi do gleby. Świetnie. -Tak.
A my nie będziemy musieli dodawać azotu...
-Chemikaliów. -Właśnie.
Spójrz, kto wrócił. Nieznajoma.
-Wróciła. -Była w Irlandii w odwiedzinach u matki.
Spójrz na to gówno! Witamy z powrotem.
Krowi placek. Jak zrobią się twarde, rzucamy nimi jak frisbee.
-Takie zabawy urządza się na wsi... -Tak.
Gdy są twarde, rzucam nimi. Kto rzuci najdalej, wygrywa.
-Jak było w Irlandii? -Super!
-Nie widziałam mamy od dwóch lat. -Wiem!
Tak mi przykro z powodu twojego psa, Kaleb.
-Tak. Wczoraj. -Przykro mi.
Nowotwór na mordzie. Uśpiliśmy go wczoraj.
Nigdy nie uśpiłem psa, który biega i próbuje się bawić.
To było okropne.
-Przykro mi. -Jest teraz w lepszym miejscu.
Poprawimy mu humor, bo lubi krowy.
-Krowy! -Nie strasz ich.
Nie straszę ich. Mówię tylko „krowy”.
Tam są.
Cześć. Bosko pachną.
Lisa i Kaleb przedstawili się krowom.
Spójrz na nie, są takie zrelaksowane. Hej!
Przyjechał też weterynarz Dilwyn.
-Jak się masz? -Całkiem nieźle.
Choć cały czas walczę z łowcami autografów i tym podobnymi.
Gdzie one są?
Jeremy? Próbują przejść przez płot.
Co?
-Ja pierdolę! -Przeszła przez płot.
-Krowy wyszły! -O nie! Szlag by to!
-Wejdą na drogę. -O mój Boże.
Tam jest droga, nie ma ogrodzenia.
-Dalej! -Wielkie nieba... Zatrzymajcie się.
Lisa, idź z tej strony.
Nie! Wracają... Ja pierdolę.
W tym rogu jest brama, tam ich zaprowadzimy. Otwórz ją.
Jak jedna przejdzie, reszta za nią pójdzie.
-Powoli je tam zabierzemy. -Rozumiem.
-Dalej, krowy. -Spokojnie.
-Dobre dziewczynki.
-Przechodzą. -Dobre dziewczynki. Dalej.
Mieliśmy je jeden dzień.
Odstawiwszy krowy z powrotem na pole i naprawiwszy ogrodzenie,
martwiłem się, że będą tak samo niesforne jak owce,
ale Dilwyn wyjaśnił mi, co się dzieje.
-Obowiązuje hierarchia. -Naprawdę?
-Tak. -Więc mają szefową.
-Tak. -Tę, która przedarła się przez płot.
Prawdopodobnie. Każda zna...
-Swoją pozycję. Naprawdę? -Tak.
I żadna się z tym nie kłóci. Dogadują się.
Czyli ta, która poprowadzi, zostaje przywódczynią.
-A reszta się zgadza? -Tak.
Chętnie się dostosują. Takie jest bydło, mają instynkt stadny.
Nawet zebu skaczące z urwiska,
próbujące przekroczyć rzekę Zambezi.
Jak pierwsza ruszy, to reszta ruszy za nią.
To instynktowne zachowania.
Czemu wchodzą pod drzewa?
Czują się tam bezpiecznie. Z dala od drapieżników.
To jest Pepper. Ta biała. To mój zwierzak.
Ulubienica tej dziewczynki, Rosie, z farmy, z której je kupiliśmy.
Poprosiła mnie, żebym się nią zaopiekował.
Zgodziłem się.
Kupiłem krowy, by użyźnić moją glebę,
ale tak małe stadko nie byłoby opłacalne, gdybym sprzedał je rzeźnikowi,
więc wymyśliłem, że będę sprzedawał mięso we własnej restauracji.
Potem wpadłem na kolejny pomysł.
Chili.
-Dobra. -Tutaj.
Zamierzałem je hodować,
żeby sprzedawać chutney z chili w restauracji i w sklepie rolniczym.
Sprytne, co?
To wystarczy.
-Tak to się robi. -Proszę.
Zbudowaliśmy z Kalebem dwa tunele foliowe.
Potem musiałem wybrać, jaki rodzaj chili w nich hodować.
To jest habanero, które w skali ostrości Scoville'a
ma między 150 000 a 325 000, co oznacza, że jest piekielnie ostra.
Całkiem niezła.
Ta miała około 150 000 w skali Scoville'a. A ta
to Naga i ma 1,3 miliona.
Dobra, jasne.
Chryste.
Ja pierdzielę!
Jest naprawdę ostra.
Ja pierdolę.
Przepraszam.
Właśnie troszkę zwymiotowałem.
Rety.
O mój Boże. Co robisz?
Co tu masz?
Może być trochę za ostra. Chcesz spróbować?
Dawaj. Jak się nazywa?
-Naga. -Naga?
Musisz przeżuć ją dziesięć razy, inaczej wypali ci żołądek.
Tak. Kurwa, od razu daje popalić.
Daje kopa, co?
Rano twój tyłek będzie wyglądał jak japońska flaga.
Zdecydowaliśmy się na selekcję różnych.
Łagodne węgierskie habaneros,
wyciskające łzy Nagi
i siarczyste Carolina Reaper.
Następnie z workiem dojrzałych papryczek w bagażniku
pojechałem przygotować firmowe chutney z chili.
Nie mogę gotować we własnej kuchni, bo kuchenna policja
nie przeprowadziła jej inspekcji.
Dlatego przyjechałem tutaj.
KLUB RUGBY W CHIPPING NORTON
Tutaj grał kiedyś mój syn.
Przez osiem lat przychodziłem go oglądać.
W kuchni klubu rugby, która pozytywnie przeszła inspekcję,
czekało dwóch ekspertów od przyrządzania chili.
-Cześć... -Tomasz.
-Tomasz. Z Polski? -Tak.
-Joanna. -Jak się masz?
Wspaniale. Zrobimy dziś dla ciebie
sos chili na bazie pomidorów z kawałkami Nagi,
kawałkami pomidorów, cebuli
-i chili. -Więc nie będą całkiem przetarte.
-Będzie trochę chrupiący? -Tak.
Lubimy smak octu słodowego z pomidorami. Pasują do siebie.
-Chcemy... -Ja pierdolę.
Te chili są naprawdę ostre.
Włączyć wentylator?
Jest trochę głośny.
Trochę.
Stoję trzy metry od nich.
Rany Julek!
-Ty sobie radzisz, w ogóle nie kaszlesz. -Wiem.
Bo jak jesteś blisko, nie kaszlesz.
-Naprawdę? Jestem za daleko? -Spróbuj.
Co myślisz o...
Wyjęliśmy słoiki z piekarnika. Są teraz sterylne.
-Jak długo wytrzyma sos chili? -Więc...
Mniej więcej rok.
Dobra. Więcej chili.
-Teraz jest więcej... -Kaszlu.
-Jak długo tu jesteś, Tomasz? -Pracuję tu dziewięć lat.
Wybacz, nie mogę oddychać przez chili.
Ilu Polaków wykańczasz tu w ciągu roku?
-Jest bardzo dobry. -Czasem zły.
Przepraszam.
Tak.
Prawdziwą ulgą był po tym powrót do krowiego łajna
i mojego planu odnawiania gleby przez wypas kwaterowy.
Który wymagał nie tylko dużej ilości kału, ale także wielu kur.
Dalej, dziewczyny. Wychodźcie.
No już.
Moje dotychczasowe stado nie było dość duże,
więc zdobyłem więcej od moich sąsiadów produkujących jajka, państwa CackleBean,
który przyjechali z tak nowoczesnym mobilnym kurnikiem,
że nawet felgi miał aluminiowe.
-Co myślisz? -Jestem zdumiony.
Co za zaawansowana technologia. Serio!
Więc gnieżdżą się...
Na drążkach przed skrzynkami lęgowymi, by składać w nich jaja.
Jasne. A to zbiornik na wodę?
Zimna woda trafia do poideł smoczkowych, w które stukają kury.
-Który facet nie lubi sobie postukać? -Ale to są kobiety.
-Niektóre kobiety też lubią stukać. -Słyszałem!
Niech sobie stuka, kto chce.
-Kiedyś widziałem to w Internecie. -Wyczyściłeś historię wyszukiwania?
-A co z oświetleniem? -Wszystko zasilane energią słoneczną.
-Całość jest zasilana energią słoneczną? -Nieźle, co? Tak.
Steph, po co to?
By wypatrywać lisów. Naokoło kurnika.
Kamera do wykrywania lisów? Ma wbudowany laser?
Nie, to już twoje zadanie.
-Mogę to oglądać na telefonie? -Możesz sprawdzać, czy nic się nie czai.
Potem przyjechał mąż Steph z moimi 50 nowymi ptakami.
Proszę bardzo, dziewczyny.
-To piękne kury. -To prawda.
W tę stronę.
Następnie postawiliśmy ogrodzenie
niezbędne w projektach wypasu kwaterowego.
Tak, idealnie.
Oto mój pomysł. Wszędzie jest krowie gówno.
Wychodzą kury. Dziobią glisty... Co tam jeszcze?
-Zjadają wszystkie robaki. -Wszystkie robaki z gówna.
A potem wdeptują kupę krów i swoją własną
w glebę, dzięki czemu jest zdrowa i żyzna.
A jutro przeniesiemy je tam.
-Tak. -Po trochu wydepczą całe pole.
-To świetne rozwiązanie. -Otworzę klapę.
Zaczynamy ekorolnictwo.
-Wychodzą. -Widzisz, już się pasą.
Spójrz, ona to robi!
Wyjada robaki z kału!
-I po to tu jesteśmy. -Zgadza się.
Spójrz na ten kał. Co za uczta!
Wchodzi w kupę, ale nie szkodzi.
Ładuj się tam. Wbij je w ziemię. Dalej, Wbijaj.
Paddy i Steph przywieźli dwie szopy.
W drugiej była niespodzianka.
Mamy też szopę na koguty.
-Jaką szopę? -Na koguty.
-Szopa pełna kogutów. -Dlaczego...
mam koguty, skoro one nie produkują jajek?
Chodzi o to, by dać im życie, co jest bardzo etyczne.
Większość kogutów w tym kraju zabija się dzień po wykluciu.
-Dzień? -Tak.
-A potem co się z nimi dzieje? -Są martwe.
-Większość z nich się wyrzuca. -Tak, produkty odpadowe.
Czy te koguty, które dostałem, są pyszne i pożywne?
Są wspaniałe.
-Można je zjeść? -Możesz zjeść ptaka.
No to zaczynamy. Koguty wychodzą.
-Ile ich jest? -Dwadzieścia pięć.
-Ale sztuka! -Przystojniak.
O tak! Niczym na wybiegu.
-To moja nowa ścieżka dźwiękowa do życia? -Tak.
Cholera. Ale hałas.
Nadchodzą krowy.
Myślą sobie: „Co to za małe upierzone krowy na naszych polach?”.
Dzięki temu moja gleba będzie zdrowa,
a ja będę miał stałe dostawy kurczaka, jajek i wołowiny do restauracji.
Tej nocy kładłem się spać naprawdę zadowolony.
3.58 RANO
Następnego ranka moje zadowolenie zniknęło.
Okazało się, że koguty były niesamowitymi uciekinierami.
Ty... Wszystkie koguty wyszły.
Pieprzone...
Co oznaczało, że albo skończyły jako lisia karma...
Spójrz, wszędzie pióra.
Jak na polu bitwy.
...albo były w kurniku, zabawiając się w Rogera Moore'a.
Dalej, dziewczyny, wychodźcie.
Patrz! Co?
Jesteś osaczony, nie masz szans.
Jednak masz szansę.
Gdzie ten cholerny kogut?
Tutaj są dwa. Nie, trzy!
Chryste, to prawdziwa orgia!
Przestań. Mam go. Nie, nie mam. Wymknął się.
Pełno... O cholera.
Ale pomijając przestępczość kogutów,
krowy i kury już tworzyły zgrany zespół.
Patrzcie na nie, prosto w kał. Drapią go. Patrzcie!
Dobra kurka. Dostaniesz eko-brązowy medal.
Później udałem się do sklepu rolniczego.
Dzień dobry wszystkim.
Bo moja pierwsza partia chutney'u z chili była gotowa
i chciałem przeprowadzić badania wśród klientów.
-Ktoś tu lubi chili? -Tak.
Przepraszam.
Patrzcie, jak na ślubie w Yorkshire w latach 70.
Najpierw poprosiłem ludzi o spróbowanie wersji średnio-ostrej.
-Dobre. -Tak?
-Kupiłby pan to? -Tak.
Niezłe.
-Tylko niezłe? -Całkiem dobre.
-Dobre. Kupiłabym go. -Dobrze.
Chyba się udało.
Zachęcony tą reakcją poprosiłem ich o wypróbowanie wersji nie-średniej.
O cholera.
Ja pierdolę.
Niewiarygodne.
Jezu Chryste!
Proszę się napić.
-Będziemy sprzedawać dużo mleka. -Tak.
-Tędy. -O rajusiu.
-Zaraz będzie więcej mleka. -Dziękuję.
4.01 RANO
Nasz nowy wczesnoporanny system budzenia okazał się przydatny.
Ponieważ życie z krowami robiło się coraz bardziej wymagające.
Cielęta były już na tyle duże, że można je było odstawić od mleka matki.
Trzeba było przewieźć je na inne pole po drugiej stronie farmy.
Spójrz na tę nową, świeżą trawę, którą im zapewniliśmy.
To wasz teren. Jedno z najładniejszych pól na farmie.
Co sądzicie?
-Wydają się dość szczęśliwe. -Co za piękny widok.
-Czy nie jest piękny? -Jest.
Niestety krowy nie podzielały tej opinii o swoim nowym domu.
NASTĘPNEGO DNIA...
Czego brakuje na tym obrazku?
Wszystkich cielaków. Uciekły.
Osiem czeka na podwórku u sąsiadującego rolnika.
Muszę po nie jechać.
Ale jednego brakuje.
Musimy go znaleźć.
To cielę na polu sąsiada.
Zły cielak!
To sąsiad, którego pola rozrywamy na strzępy.
Mam przeprosić? Nie wygląda na szczęśliwego...
Tak mi przykro.
Przepraszam za to.
Bardzo przepraszam.
Miałem nadzieję, że to będzie jednorazowy incydent.
Ale okazało się, że cielęta uciekały jeszcze chętniej niż koguty.
Krowy uciekły.
Ja pierdolę.
Bardzo przepraszam.
Trzy, cztery, sześć, osiem, dziewięć.
Dobrze!
Bardzo przepraszam.
Cześć, Gerald! Znowu uciekły.
Chwila.
To ślady ich kopyt.
Przeszły tędy.
Dziś o 2.00 w nocy
zadzwonił alarm w telefonie o kurnikach, jak co noc o 2.00.
Potem o 6.00 zadzwonił facet od kamery, że krowy znów wychodzą.
Boże. Gdzie jesteście?
Krowi placek. Odchody krowy.
Tam są.
Chodźcie, krowy.
Nie było wątpliwości, że poranna łapanka krów
to świetny sposób, by zacząć dzień.
Dalej.
Dobre krowy.
Ale to była czwarta ucieczka w ciągu dziesięciu dni.
Więc musiałem porządnie naprawić ogrodzenie na ich polu.
Ty to naprawiłeś?
To nie ja. Nawet na mnie nie patrz. To ty, prawda?
Kurwa, to straszne! Spójrz na to!
Zgadzam się, że nie wygląda estetycznie.
Kaleb poinstruował mnie, jak rolnicy zazwyczaj radzą sobie z tym problemem.
-Otóż to. Trzymaj to... -Chcesz, żebym to zrobił?
Teraz weź pal, trzymaj go tak. A ja wepchnę kolejny za tym.
-Rozumiesz? -Nie.
To łatwe.
Proszę bardzo.
-Ten będzie za... -Za tym palem.
Mam trzymać płot dwoma rękami,
potem kolejną ręką mam podnieść ten pal
i zmierzyć go kolejną ręką.
Tak, to nie jest trudne.
Proszę bardzo.
Nie. Ty nie...
Ja pierdolę, stary.
To całkowicie bezpieczne, prawda?
Opisują to w każdym podręczniku o tym, jak zachować bezpieczeństwo na farmie.
Nie opuszczaj go teraz, wyrwiesz mi rękę.
Przytrzymam go tym.
Nie, nie podoba mi się to. Co za bzdura.
Jest w porządku. Weź pal.
Jesteś gotowy, by trzymać płot?
-Co? -Trzymaj płot. Jesteś gotowy?
Ja pierdolę! Cholera!
-Kurwa! -Jesteś cały?
Nie.
Chwila.
Kurwa! Nie, nie jest dobrze.
-Dzwonić do Lisy po mrożonkę na okład? -Nie.
Ten incydent przypomniał mi, że nadszedł czas, by zrobić coś,
co odkładałem od zawsze.
Witamy na kursie BHP dla rolników.
Ten kurs BHP pomoże ci zarządzać zagrożeniami dla bezpieczeństwa.
Zarządzający gospodarstwem jest prawnie odpowiedzialny
za bezpieczeństwo swoje i pracowników,
wykonawców i wszystkich, których dotyczy jego praca.
...bele nośne są stabilizowane
przez nakładanie się i łączenie górnych bel...
...to prawo ma zastosowanie dla każdego rolnika.
Przestrzeganie prawa cię chroni, sprawia, że...
O Boże.
...wszystkie napowietrzne linie energetyczne w twoim miejscu pracy
i zaznacz je na mapie. Przeprowadź ocenę ryzyka.
Ty i wykonawcy powinniście znać jej wyniki.
Zapewnij pracownikom informacje, instrukcje i szkolenia,
jeśli mają do czynienia z podwykonawcami. Przekaż też wszelkie informacje...
Na szczęście w końcu Kaleb wybawił mnie
od tortur instrukcji BHP,
informując, że przywieźli nasz nowy olbrzymi zbiornik na wodę.
-Mieści 20 000 litrów wody. -No.
Darmowa natleniona miękka woda deszczowa spłynie z tego dachu prosto do niego.
Błazen. Dobra.
Obniż go i zobaczmy, czy jest wypoziomowany.
-Za bardzo. -Za bardzo pochylony?
To się nie uda.
-Co? -Musimy położyć betonową podkładkę.
Chyba śnisz.
Cały beton w tym kraju idzie teraz na HS2.
Budują kolej, która przejedzie z Londynu
przez Liverpool do Manchesteru jakieś 12 minut szybciej.
Kosztuje miliardy funtów i zużywa cały beton w Wielkiej Brytanii.
Komu potrzebna kolej?
Nigdy nie byłem w pociągu, więc nie mnie.
-Co? -Nigdy nie jechałem pociągiem.
Niemożliwe.
Udowodnij to. Jak inaczej mógłbym... Żyłeś moim życiem?
Byłeś mną? Nie.
Nie mogłem się z tym kłócić, ale nie myliłem się co do betonu.
Następnego dnia postanowiliśmy przenieść zbiornik na wodę
na drugą stronę stodoły.
Masz to, ale jest też coś, co idzie na górę. Tak?
Chyba to rozpracowałem.
Najpierw musieliśmy zamontować wszystkie elementy na szczycie zbiornika.
Więc Kaleb zasugerował, żebym odpalił podnośnik nożycowy.
Kiedyś pracowałem w takim... Ja pierdolę!
Witamy w części drugiej. Upadki z wysokości.
Nie!
Nie chce cię opuścić.
Robi... Przestań to robić!
Jesteś wysoko.
Nie, w dół. Dlaczego nie schodzi w dół?
-Trzymam cię, wjedź z powrotem. -Spierdalaj!
Idź po drabinę.
-Jest w porządku, spójrz. -Nie jest w porządku!
Nienawidzę tego.
-Na pewno trzymasz? -Tak.
Weź ten koniec, ja wezmę tamten.
Narzekania o pogodzie.
Przestań, nie bądź ciulem.
Wycofaj. Do przodu.
-Jak to? -Udało się?
Zamontowane. Nie, jeszcze nie. Muszę to założyć.
Proszę, jest zamontowane.
-Pchaj. -Czekaj, pcham.
Pchaj jak mężczyzna, a nie jakaś mała koza.
Przede wszystkim zdejmij to.
Ja pierdolę!
-Weszło? -Tak.
Nie zrzuć mnie.
-Jest. -Zamontowane.
Ja pierdolę.
Mam 61 lat i muszę... Ile masz lat? Dwadzieścia trzy.
To twój program.
Czyżby? Wszyscy to słyszeli?
Słyszycie?
4.06 RANO
Nadszedł czas na zapewnienie stałego zaopatrzenia restauracji w wołowinę,
co oznaczało zapłodnienie tych krów, które nie były w ciąży.
Ponieważ to oznaczało włożenie w nie czegoś,
Kaleb powiedział, że muszę zainwestować w ustrojstwo zwane poskromem.
-Więc krowa wchodzi... -Z tej strony.
-Wchodzi tam. -Tak. Przechodzi dalej...
Jej łeb... Gdzie wkłada łeb?
Tam. To wychodzi.
-Widzisz ten pręt? -Tak.
Wkłada się go tu, by zablokować tyłek.
Jasny gwint.
Max Mosley zapłaciłby fortunę, żeby to przetestować.
-To blokuje jej łeb. -Co?
-Ile to waży? -Boże, tak, potrzebujemy ładowarki.
Przygotowanie urządzenia zajmie mi pół godziny.
-Tak. -Ale z twoją pomocą zajmie godzinę.
Nie zajmie ci to godziny. Ja będę obsługiwał ładowarkę.
Powoli!
-Po ustawieniu poskromu na miejscu... -Tutaj.
...musieliśmy zbudować też zagrodę.
Gotowy?
Kurwa.
Ja pierdolę!
-Co za mięczak. -Co? Przecież pracuję dalej!
-Jest dość duże? -Tak, mają być zabrane razem.
-Super. Niezły sprzęt. -Dobrze.
-Ile kosztował? -Całość 10 000 £.
-Ja pierdolę! -Wiem.
Po złożeniu zagrody poszliśmy zagonić krowy.
Nie wiem, co myśleć o twojej lasce.
Mnie się podoba.
Dzięki niej wyglądam... Zaczynam się czuć jak rolnik.
Zaczynam rozumieć drobne wiejskie sprawy.
W tym problem, rozumiesz tylko te drobne.
Znaleźliśmy je.
Uwielbiam to.
Nie wyglądają na zdziwione ani przestraszone,
gdy się zbliżasz. Tylko się gapią. Spójrz na Pepper po lewej.
Po prostu gapią się jak sześciolatki, gdy wchodzisz do klasy.
Co robią sześciolatki, gdy wchodzi jakiś dorosły?
Nie boją się. Dokładnie.
Tak Kaleb udaje krowę.
-Gotowy? -Dawaj.
Spokojnie je obchodzimy.
-Dalej, spokojnie. -Idziemy, mućki.
-Spokojnie. -Idziemy.
-Dilwyn! -Tak.
Same chcą tam wejść, spójrz.
O mój Boże.
To łatwe. Z owcami nam się tak nie udawało.
Mimo że zebraliśmy wszystkie krowy, Dilwyn miał sztucznie zapłodnić
tylko dwie młode jałówki.
Dziś miała się odbywać tylko pierwsza część procedury.
-Potrzebujesz tylko Deanie i Pepper? -Tak. Wywołamy u nich ruję.
Włożę im uwalniające progesteron
urządzenie do pochwy,
a gdy je wyjmiemy, to wywoła u nich ruję.
Wtedy możemy przeprowadzić sztuczną inseminację.
Dilwyn powiedział, że najłatwiej będzie
przepuścić wszystkie krowy przez maszynę Maxa Mosleya,
aż dojdziemy do jałówek.
-Dalej, wchodź. -No dalej.
-Chodź. -Pracuję z Gandalfem.
Dalej.
No dalej, idźcie.
Wchodźcie.
Nie, teraz wszystkie uciekły. Tylko nie po łbie.
Zagonię je od nowa. Dalej!
Dalej. Nie. Nie tędy.
Źle.
15 MINUT PÓŹNIEJ...
Dalej!
-Dalej! -Dalej, krowy!
Tędy.
No już!
Przekupstwo. Próbowaliśmy kija, teraz używamy marchewki.
Wycofuje się.
Całkowicie się teraz wycofała.
Wyszła z poskromu.
-A pieniądze? -Co?
Nie wiem. Jestem zmarznięty, przemoczony i nieszczęśliwy.
Nie mogę...
Moje krowy są tak nieposłuszne jak moje owce,
leje deszcz, mam buty pokryte ekskrementami.
Nie wiem, dlaczego to takie zabawne.
Bo nigdy nie doświadczyłeś pływania łódką po Morzu Śródziemnym
albo jedzenia przyjemnego...
Zmniejszmy zagrodę, złap tamto.
Jeremy, złap za to.
Dalej.
Dalej!
Na szczęście Deanie w końcu wylądowała w poskromie.
Muszę włożyć tam rękę, żeby sprawdzić, czy wszystko jest na miejscu.
Lepiej nie teraz.
Czyści teraz... Jak to?
Sprawdzę, czy ma macicę i jajniki.
To brzmi jak balon. Balony mnie przerażają.
-Przerażają? -Strasznie się ich boję. Nie masz pojęcia.
-Nie wszedłbym do pokoju z balonami. -Serio?
Jestem posrany.
Nie mówcie nikomu.
Zobaczymy, czy wszystko jest na miejscu.
To badanie prostaty, ale na poziomie przemysłowym.
Ja pierdzielę...
Jest macica. Jest w porządku.
-Wszystko ma? -Tak.
Do diabła, co to jest?
-To gówno. -Myślałem, że włożyłeś rękę do pochwy.
-Robię to doodbytniczo. Więc w zasadzie... -Co?
Czuję macicę z zewnątrz.
-Więc musisz wejść tylnymi drzwiami? -Tak.
Teraz włożę progesteron, który pomoże w impregnacji.
-To jeden z hormonów płciowych. -To wywoła owulację?
Po jego wyjęciu. Rozpocznie następny cykl.
-Jak długo będzie w środku? -Tydzień.
Zaczynamy, trójkąt prokreacji jest w drodze.
Tak jakby.
Proszę bardzo. Idź już.
Dalej. Nie, tutaj. Tak.
Wreszcie przyszła kolej na Pepper.
Spokojnie, Pepper. Dobra krówka. Lubię ją.
Proszę. Zrobione.
Dobrze, wypuść krowy.
Spędziliśmy je tutaj, zamknęliśmy, krzyczeliśmy na nie przez godzinę,
a potem wypuściliśmy. Pewnie zastanawiacie się dlaczego.
Zobacz, podnosi ogon. Och, Pepper!
Ponieważ musieliśmy poczekać tydzień, by przeprowadzić sztuczną inseminację...
Gotowy?
...Kaleb i jego brat Kieran zabrali się do porządnego naprawienia ogrodzenia.
Podczas gdy ja postanowiłem nadrobić prace konserwacyjne.
No dobrze. W górę i do nieba.
Zaczynając od niesfornego żywopłotu naprzeciwko domu Geralda.
Przycinam żywopłot!
Tak.
Wspaniale.
Cześć, Gerald.
Ziomuś będzie zachwycony,
że załatwiłem dla niego sprawę żywopłotów.
Ja pierdolę!
Co on, kurwa, robi?
Patrz, przegapił jeżyny. Mówiłem mu, żeby zaczął od dołu i pracował w górę.
Trzymaj. Opieprz go.
Więc nie jesteś zadowolony?
Dobra. Chyba zostałem zwolniony.
Szczerze mówiąc, nie myślałem, że aż tak źle mi idzie.
Siedem dni po wizycie Dilwyna było całkiem jasne, że jałówki
były teraz w rui.
Nie rób tak. To obrzydliwe.
Wiem, że niektórzy z was byli zaniepokojeni,
gdy weterynarz Dilwyn włożył całą rękę do środka...
Do środka jałówek. Ale spokojnie, bo następnego ranka
dostałem zdjęcie, niezbyt dobre, ale jednak,
Deanie, jałówki, która była...
dotknięta i...
Na zdjęciu, spójrzcie, weszła do poskromu całkiem sama.
„Gdzie ten Walijczyk w rękawicy?
„Stanę tutaj, bo było całkiem miło”.
W każdym razie czas na impregnację.
Chodźcie, krowy. Czas na ciążę. Przynajmniej dla was dwóch.
Dalej.
Musieliśmy znów zagonić je w stronę poskromu.
Dalej. Nie.
Przestań! Ruchy.
Chodźcie, dziewczęta!
Widziałeś, ile dziewczyny uprawiają seksu? To jak seks impreza na farmie.
O cholera. Widzisz to? Żądza doprowadziła je do szaleństwa.
Kiedy kończyliśmy wprowadzać je do zagrody,
oborowi Charlie, Dilwyn i Tim przybyli z męskim mleczkiem.
To naprawdę pełne nasienia?
-Nie, jest tam też ciekły azot. -By utrzymać zimną temperaturę?
Ponownie zademonstrowałem swoje umiejętności pasterskie.
Zatrzymaj się.
Zatrzymaj się!
Następnie wprowadziliśmy Pepper do poskromu, by wstrzyknąć jej nasienie.
-To słomka. -Słomka?
Nie wiem, co to jest.
-Strzykawka. -Jedna strzykawka.
Nie wygląda, jakby było w niej dużo spermy.
To 10 cm sześciennych?
-Około mililitra. -Nie, to średnia ilość
wytrysku mężczyzny.
Po angielsku to 10cc, był taki zespół.
-Nikt tego nie wie? -Nie.
-Słomkę wkładamy do pistoletu. -Do pistoletu?
-Pistolet do sztucznej inseminacji. -Ekscytujący moment.
-Wkładasz go na plecy, żeby go ogrzać. -Co?
-Gdy ty składasz jej dar. -Tak jest.
Następnie...
Co teraz sprawdzasz?
Mam szyjkę macicy w dłoni.
Stawia opór.
-Musi przejść przez szyjkę macicy? -Tak.
Jak przechodzi przez szyjkę macicy, powoli
-wyciągam rękę. -Uwalnia się.
Dawaj, dziewczyno.
Chodź, Deanie. Wejdź tam. Podoba ci się tam.
Moje zapasy wołowiny były w drodze.
-Dwie jałówki potencjalnie w ciąży. -Dziękuję.
Dostawałem coraz więcej jajek.
Dobry zbiór.
I trwała produkcja chutney'u z chilli.
Wszystko było na dobrej drodze do mojej nowej, ekologicznej restauracji.
Teraz musiałem tylko przekonać miejscowych.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Diddly Squat sponsoruje klub piłkarski Chadlington.
To mała wioska.
Pomyślałem, że zamiast plotkować, usłyszą ode mnie, co robimy.
Opisałeś nas jako debilów.
Mówiłeś, że każda wioska ma debila, a twoja ma sześciu,
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska