FARMA CLARKSONA
W środku lata
normalny dzień na farmie wygląda teraz tak.
Wstaję o 6.30 i po pierwszej kawie
ruszam do kurników wypuścić kury.
Dzień dobry.
W drodze powrotnej zbieram grzyby na lancz.
Potem karmię ryby.
W domu pracuję nad recepturą sosu pomidorowego,
który chcę sprzedawać w naszym sklepie.
Dodaję kilka chilli i świeżą kolendrę.
Zostawiam sos na małym ogniu,
i naprawiam ogrodzenie, którego na pewno nie przewrócili myśliwi.
Koszę polne kwiaty, które zasiałem, bo tak robią wszyscy ogrodnicy.
Czekają, aż rośliny wyglądają najlepiej,
a potem je ścinają, żeby nie wyglądały już tak dobrze.
Potem zbieram warzywa dla Lisy, żeby mogła je sprzedać
naszym klientom w Atlancie.
Znalazłem nawet grządkę rabarbaru, więc jego też trochę zbieram.
Spieszę do sklepu.
Ten rabarbar trzeba umyć.
Wyrzucam warzywa, które zebrałem dzień wcześniej,
bo się nie sprzedały, ponieważ ludzie nie lubią już warzyw.
Następnie mieszam sos pomidorowy i jadę sprawdzić, co z pszczołami.
Dalej, zmykać.
I z owcami i jagniętami.
Potem biorę się za najważniejsze zadanie dnia.
Zawsze jakieś się znajdzie.
Dziś muszę zebrać słomę i odchody owiec w stodole.
Ponieważ nie mam ładowarki na traktor,
muszę poprosić Kaleba o pług śnieżny z drugiej stodoły.
-Czemu sam tego nie zrobisz? -Lamborghini się tu nie mieści.
Widziałem, że nie był zadowolony,
bo jego zdaniem mój traktor jest zbyt skomplikowany.
Twój traktor jest do dupy.
Następnie, gdy jem grzyby, które zebrałem wcześniej
i przyrządziłem w sosie śmietanowym na grzance
z odrobiną pietruszki z ogrodu,
dostaję telefon od współpracownika,
że moje owce uciekły na drogę.
Jadę tam i okazuje się, że owce nie uciekły.
Ale przynajmniej pług jest już zamontowany na traktorze,
więc jadę do stodoły, gdzie odkrywam,
że tam także ciągnik się nie mieści.
O cholera.
Więc montuję 80-letnią śmiertelną pułapkę
na traktor Lisy i zamiast lambo jadę nim.
Robi się późno, więc wracam do domu, przyprawić mój sos pomidorowy,
a następnie znów jadę nakarmić ryby i zebrać jajka.
A potem idę w kimę, wiedząc, że wkrótce...
będę miał naprawdę dużo pracy.
ROZDZIAŁ 8 ŻNIWA
Nowym zadaniem w naszym zapracowanym życiu
był teraz codzienny test wilgotności upraw.
Charlie był na wakacjach, więc to zadanie spadło na mnie i Kaleba.
Doświadczony stary rolnik potrafi stwierdzić,
jak wilgotne jest zboże jeśli je ugryzie, prawda?
Tak, robią tak. Widziałem to.
Otwierają łupinę z bardzo poważną miną.
Robią tak i mówią...
„To dwunastka”.
-I mają rację. Wiedzą to? -Tak, oczywiście.
Ja tak nie mogę, bo nie jestem starym rolnikiem.
-Nie. -Ty też nie, bo jesteś dzieciak.
Więc mamy to urządzenie.
Używałeś go kiedyś?
Niech pomyślę.
Widzisz tę dziurę? Trzeba ją napełnić rzepakiem.
Napełnić ją?
Możemy dać teraz napis: „Kilka godzin później”?
KILKA GODZIN PÓŹNIEJ...
Masz trochę więcej?
Robisz tak, spójrz. A potem...
Jeśli wynik będzie mniejszy niż sześć,
mamy kłopot. Nie możemy go zbierać.
-Tak. -A większy niż...
-Dziewięć. -...dziewięć.
Jest za mokry i go nie kupią.
Gotowy? Test w toku.
8% wilgoci, co to oznacza?
Rzepak jest idealny. Musimy go zebrać.
Zróbmy to!
Ale nie mogliśmy tego zrobić.
Do zebrania rzepaku potrzebuję kombajnu,
którego nie mam,
bo kosztuje ćwierć miliona funtów.
Więc muszę go wypożyczyć.
Problem w tym, że wszyscy rolnicy w okolicy
wyszli dziś rano na pole zbadać wilgoć.
I wszyscy dojdą do tych samych wniosków
i też będą chcieli wynająć kombajn.
Wróciłem do biura i spełniły się moje najgorsze obawy.
Trzy dni?
Nie da się wcześniej?
Nie, mam jego numer.
Tak, dokładnie po to dzwonię.
Wiem.
Najpierw zajmie się swoim polem.
Jasne, dziękuję.
Wyszedłem na zewnątrz, a wszyscy dookoła przypominali mi,
że naprawdę byłem tu żółtodziobem.
Spójrzcie, tam jest kombajn, i tam.
Tam jest kolejny.
Na każdej farmie jest kombajn.
Nadeszło popołudnie, a ja niczego nie osiągnąłem.
...37, 42...
Wtedy Kaleb trafił w dziesiątkę ze swoim kumplem, którego nazywam Jezusem,
choć naprawdę ma na imię Simon.
Zostały mi tylko dwa pola do zrobienia.
Mogę skończyć dziś wieczorem.
Tak.
A jutro podjadę do ciebie.
I zaczniemy cięcie.
Następnego ranka
mieliśmy kombajn, więc przyszła pora zająć stanowiska.
-Jest idealnie. -Jaki piękny dzień.
Wiem.
Traktory będą tu jeździć cały dzień,
więc spróbuję przenieść tę bramę, by im to ułatwić.
To dość... Tak, o to mi chodziło.
-Ty nic nie podniosłeś. -Zrobiłem...
Nadszedł twój wielki dzień, lambo.
Właśnie na to czekaliśmy.
Mamy 8,9.
Jadę się podłączyć.
Cały rok przyglądałem się,
jak Kaleb podłącza rzeczy do traktorów,
więc stwierdziłem, że sam przyczepię wynajętą przyczepę do mojego lambo.
Robię tak, potem tak, a potem nie tak.
To na pewno nie wyjdzie.
Musi być coś, o czym zapomniałem.
O czym zapomniałem?
Nie to.
Było tylko jedno rozwiązanie.
Kaleb to zrobi.
Jednak czekaj! Stop!
Dobra, wszystko gotowe.
Następnie pojechaliśmy do sklepu
na spotkanie z Jezusem.
Mamy piątek, godzinę 11.40.
W niedzielę rano nadejdzie tu front atmosferyczny.
Więc w półtora dnia musimy wykonać cztery dni pracy.
To będzie długi dzień.
Klimatyzacja się zepsuła.
Nie mam teraz kasy, żeby ją naprawić.
Albo tam, albo tam.
Tak jest przyjemnie.
DIDDLY SQUAT SKLEP ROLNICZY
Pewnie będziemy dziś pracować całą noc.
Mam tam trochę papieru toaletowego.
Daj znać, jakbyś go potrzebował.
-Naprawdę masz papier toaletowy? -Wiadomo.
Już nie raz mi się przydał.
Spójrz!
Mamy kombajn!
Nadjechał.
-To Simon. -To Simon.
Kaleb uczył cię, jak to się robi? Będziemy działać w ruchu?
Tak.
Następnie omówiliśmy kwestię, która nakładała na nas dodatkową presję.
To niezwykły rok, bo jęczmień i rzepak
są gotowe w tym samym czasie.
-Tak, to niespotykane. -Bardzo nietypowe.
-Normalnie jęczmień jest gotowy... -Dwa, trzy tygodnie wcześniej.
-A potem rzepak... -Tak.
-Wszystko przez suchą wiosnę? -Tak.
Oto nadjeżdża.
Zaczynamy.
Moje pierwsze zbiory.
Kombajny to niezwykle sprytne maszyny.
Są wspaniałe.
Ścinają zboże,
otwierają łuski, biorą te małe...
Ta wielka maszyna sortuje maleńkie nasiona.
„Nie potrzebuję tego, tego też nie, tego też nie, ale to tak”.
I mierzy, ile wyłuskała nasion.
Rolnictwo jest niesamowite, prawda?
Buzuje we mnie adrenalina.
Dzięki niej będę mógł pracować do trzeciej nad ranem.
Ty będziesz zdychał.
Kiedy kombajn był prawie pełny,
Kaleb ustawił się na pozycji.
Tak jest dobrze.
To pierwsza partia.
Z przyczepą napełnioną dwoma ładunkami z kombajnu...
pojechał do stodoły, żeby ją rozładować.
Gdy on zmagał się z moją XIX-wieczną przyczepą...
O mój Boże.
...ja przygotowywałem się psychicznie na swój pierwszy raz.
Kręcę się na tyłach.
Zapalił żółte światło, które mówi mi, że jego zbiornik jest w 80% pełny.
Nadjeżdżam. To jest ta chwila.
Podjeżdżam.
Na spokojnie, bez nerwów.
Musisz jechać bardziej z tyłu.
Zgadza się, najpierw napełniam tył.
Jedno oko patrzy tam, a drugie tutaj.
Muszę być jak gołąb.
Wysypuje się.
O nie, zatrzymałem się.
Jedź dalej.
Nie mogę. O nie.
Muszę być z przodu
Chwileczkę, co mam zrobić? Zwolnić.
Spokojnie...
O nie, cholera!
Dobra robota. Większość ładunku masz w środku.
Jezu, jakie to trudne!
Wszystko jest odwrócone. Jeśli patrzę tutaj,
przez swoje ramię i myślę: „To jest z tyłu”,
muszę zwolnić.
Zwalniam, kiedy nasiona są z tyłu.
Jak są z przodu, muszę przyspieszyć.
Na szczęście za drugim razem ładowałem bez przerw.
Poszło mi dobrze.
Gdy kierowcy wyścigowi mówią o precyzji jazdy,
tak naprawdę nie wiedzą, co to znaczy.
Potem pospieszyłem rozładować ładunek,
w pełni świadomy, że przez lata skarżyłem się
na traktory blokujące ruch,
a teraz sam byłem w traktorze blokującym ruch.
Trzeba było się zatrzymać w moim sklepie.
Wtedy nie utknęlibyście za mną.
Musiałem szybko rozładować ziarno,
żeby wrócić na pole, zanim kombajn się ponownie zapełni.
Wspaniale.
Wycofuję. Chwila. Jeśli zakręcę w tamtą stronę...
Wycofam...
Tak.
To był zły kąt.
Jeśli wycofam w ten sposób, pojadę w prawo.
Tak, to jest to.
Boże.
Chwila. Skup się, Jeremy.
Pojadę tędy, to tył pojedzie tak.
Na litość boską, to po prostu niemożliwe.
Po sześciu próbach, które można było wyciąć z montażu,
o wiele nowocześniejsza wynajęta przyczepa była w środku.
O tak.
O cholera.
Jezu, miałem szczęście. Nie powiem o tym Kalebowi.
Pogoda się utrzymywała,
więc pracowaliśmy zespołowo, żeby zrobić jak najwięcej.
Według mojej mapy to pole ma 22 hektary.
Przy dobrej pogodzie
ten rzepak będzie wart 23 500 funtów.
Raczej tyle nie dostaniemy.
Mógłbym zapytać Charliego, ale jest na wakacjach.
Robimy cztery hektary na godzinę.
Kanadyjczycy pospadali właśnie z krzeseł ze śmiechu.
Robi się tu strasznie gorąco.
Podkręcę sobie klimatyzację.
Pojadę tamtędy...
wyjadę tam...
to znaczy, że jadę w prawo, więc jadę tędy.
Chwila, spróbuję jeszcze raz.
Pomimo sielankowych warunków pracy
wciąż dokuczała mi jedna kwestia.
Ile nasion faktycznie zbieraliśmy?
Co pokazuje komputer, Simon?
Monitor wydajności mówi,
że zbiera 2,5 tony na hektar.
To tona na akr.
Mieliśmy zbierać półtorej tony na akr.
Są lepsze i gorsze miejsca.
7,3. Jest w porządku.
Dla mnie wyglądało na to,
że większość naszych zbiorów to szczypawki.
Były ich tysiące.
Ale powiedziano mi, że to normalne, więc kontynuowaliśmy pracę.
Dobra, jedziemy, w kurtce.
Drugie pole dało lepszy plon... zdecydowanie.
Chwileczkę.
W tył jadę tędy, a do przodu tędy.
Cholera, źle pojechałem.
-Zebranie traktorów. -Prawda?
-Czyli zrobiliśmy Picket's Piece. -Tak.
Teraz robimy Lower Washpool.
A potem Bury Hill North, które ma 18,5 hektara.
Lepiej już jedź, Jeremy.
-Włączył światło. -Tak.
Następnego ranka, gdy wznowiliśmy zbiory,
mój pierwszy ładunek szczypawek był jeszcze trudniejszy.
Zaparkował tu swoje auto.
Coś jest z nim nie tak.
Raczej szybko go nie znajdzie.
Ale wkurzające miejsce parkingowe Kaleba było najmniejszym z moich problemów.
W przeciwieństwie do wczoraj niebo było dziś pochmurne,
a to nie wróży dobrze porannym testom wilgotności.
-Dziesięć. -Dziesięć.
Tak.
To za dużo o dwa procent. Dlaczego zrobiło się mokre?
Nie padało. To tylko wilgoć w powietrzu?
To wilgoć w powietrzu.
Teraz jest bardziej wilgotno niż o 7.00 rano.
To co robimy?
Na szczęście było coś, co mogliśmy zrobić.
Przetestować jęczmień, czy nadawał się do zbioru.
-Jakie wieści, kolego? -Ma 14,7.
-A jaki jest limit? -15.
-Więc jest w porządku? -Tak.
Całkiem dobrze nam poszło.
Słyszałeś to, dzieciaku? Dobrze nam poszło.
Simon, przestań karmić jego ego.
Ładunek z mojej przyczepy
wystarczyłby dla jednego pubu na około rok.
To nasiona piwa.
Ale gdy dotarłem do stodoły, zrozumiałem, że mam inny problem.
Dobra, ile rzepaku nam zostało?
Mamy jedno duże pole.
Zostało jeszcze 40 czy 50 ton rzepaku.
To gdzie mam wysypać jęczmień?
Halo?
Gdzie, do cholery, mam przechować ten jęczmień?
Stodoła jest pełna, a nie można ich mieszać.
Nie, musisz go przechować na lotnisku.
Zbudowałem tam zasobnik.
Przechowamy tam około 400 ton jęczmienia.
Nie możemy, bo będzie padać.
Nie możemy zostawić go na deszczu.
Nie, jeśli zmoknie, to go odrzucą.
Musisz go sprzedać od razu.
Jak to?
Nie możesz go przechować, więc musisz go tam zrzucić
i od razu sprzedać.
Dzisiaj?
Najlepiej dzisiaj, tak.
Z powrotem w biurze.
Dobra, kupcy zboża.
Dzień dobry.
Muszę mieć tę ciężarówkę dzisiaj.
Nie może mi pan pomóc?
Po kilku telefonach w końcu mi się udało.
Miód na moje uszy.
Dziękuję, do widzenia.
Ciężarówka jest w drodze.
Potem pojechałem do magazynu, który Kaleb odbudował po tym,
jak banda wkurzonych prymitywów spaliła poprzedni.
Czuję się jak dziewięciolatek budujący zamki. To mi się podoba.
Kaleb przyjechał z ładunkiem.
A zaraz potem ciężarówka, którą zamówiłem.
Co za inteligentna ciężarówka.
-Zważy to, co tam włożymy? -Tak.
-Tak? Bosko. -Tak.
Kiedy rozpoczęło się ładowanie, dopadła mnie jednak panika,
bo ziarno, które zebraliśmy z czterech hektarów,
całkowicie ją wypełniło.
A wciąż mieliśmy 56 hektarów do ścięcia.
Jedyna nadzieja w tym, że Kaleb tego nie zauważy.
Powinieneś mieć 20 ciężarówek.
-Dwadzieścia? -Tak.
-Powinny jeździć tam i z powrotem. -Każda na 29 ton?
Jest 18.00 w sobotę.
Nie załatwię dziś więcej. Jutro jest niedziela.
A dziś będzie padać.
Więc całkiem utknęliśmy?
Tak.
Nie możemy ścinać więcej jęczmienia.
Spieprzyłeś to. A wystarczyło zadzwonić.
-Nieprawda. -Prawda.
Nie, popełniłem błąd jakieś dziewięć miesięcy temu.
Co?
Kiedy uznałem, że ta stodoła jest wystarczająco duża.
„Nie wydam więcej niż 22 tysiące,
„stodoła jest duża, wszystko się zmieści”.
Myślałem, że będziemy mieć małe sekcje
na rzepak, pszenicę, jęczmień.
Nikt mi nie powiedział... ty mi nie powiedziałeś...
Mówiłem, że jest mała.
Powinieneś był powiedzieć,
że całą tę stodołę wypełni
-sam rzepak. -Zrobiłem to!
-Nie mówiłeś tego. -Po prostu nie słuchasz.
Nie słuchasz.
Wyłączasz się.
Pewnie nawet nie wiesz, co teraz mówię.
Co właśnie powiedziałem?
-Coś o wyłączaniu. -Widzisz?
O to mi chodzi.
I tak dzięki mnie wszystkie prace się zatrzymały,
a Kaleb pojechał do domu.
Gdzie mój pieprzony samochód?
Tu jest. Widzę bagażnik.
Jak się okazało,
następnego ranka nie potrzebowałem kluczy do traktora.
Oczywiście nie mogliśmy zbierać plonów w deszczu.
I nawet gdy ulewa ustała
nie mogliśmy zacząć pracy, dopóki zboże nie wyschło.
Czas oczekiwania
wykorzystaliśmy na inne zadanie.
Wysyłanie jagniąt w podróż na niedzielny stół.
Szukamy wyrośniętych jagniąt
ważących co najmniej 44 kilogramy,
które są gotowe, by wysłać je do rzeźni na mięso.
Co my tu mamy, Ellen? Ile ma odpowiednią wagę?
Siedemdziesiąt osiem.
Jakby wiedziały.
To dobra reklama dla wegetarianizmu.
Ale widziałem też dobre reklamy wycieczek rejsowych,
a i tak nigdzie nie płynę.
Gdy zabrali owce...
a pola wyschły,
zakończyliśmy zbiory rzepaku
i jęczmienia.
Potem sprzedaliśmy to kupcowi zboża.
Został nam tylko jeden plon.
Pszenica.
Jakie są wieści?
16,6.
Wciąż za dużo.
Bez zielonej części. Potrzebuje tygodnia.
Musimy ją zostawić.
Niestety wtedy dostałem dość niepokojący telefon.
W porządku, wrócę później.
W porządku, dzięki. Pa.
Wayne Rooney nie żyje.
Jak mój biedny baran dokonał żywota, było tajemnicą.
Załadowaliśmy go na najbardziej godny karawan, jaki mogliśmy znaleźć,
a weterynarz zabrał go na sekcję zwłok.
Zawiadomił nas później, że przyczyną zgonu było skręcone jelito.
Jestem zaskoczony, jak smutno mi po śmierci Wayne'a,
bo... Naprawdę mi smutno.
Stał się częścią mojego wieczornego rytuału.
Chodziłem na spacer i przynosiłem mu jedzenie,
a on do mnie przybiegał.
Przyszedłem teraz,
bo chciałem się upewnić, że Leo nic nie jest.
Ale ukrywa się w tamtych krzakach.
Nie chce wyjść, nawet na jedzonko.
Musieliśmy zostawić mojego ostatniego barana pogrążonego w żałobie.
Ponieważ wkrótce poziom wilgoci pszenicy był idealny.
Jakie wieści?
Ma 14,4.
Mogliśmy zaczynać.
Mieliśmy 39 hektarów pszenicy do zebrania.
Jej wartość mierzy się inaczej niż wartość rzepaku i jęczmienia.
Ilość pszenicy, którą zbierzesz...
nie mówię, że nie ma znaczenia, bo ma,
ale nie ma takiego znaczenia jak jakość.
Więc mam z tyłu pół przyczepy
i nie wiem, czy mam pół przyczepy naprawdę dobrej pszenicy,
która nada się na chleb,
czy okropnej pszenicy, która pójdzie na paszę dla zwierząt.
Harowaliśmy jak woły, a Kaleb,
załamany kolejną odwołaną wizytą u fryzjera,
postanowił sam ułożyć sobie koafiurę.
Włosy.
Mnie się podoba.
Nie wchodzą mi do oczu.
Krótko po tej rozmowie zmienił nam się jednak nastrój,
bo Gareth Bale zauważył, że sąsiadujący z nami rolnik miał kłopoty.
Spójrz w lewo, Jeremy. Nie wygląda to zbyt dobrze.
Coś się pali, prawda?
To koszmar każdego rolnika.
Pożar plonu spowodowany nieprawidłowym działaniem sprzętu.
Zauważyłem go dopiero dwie minuty temu.
Wiem, że jadą tu już dwa wozy strażackie.
Skąd on o tym wie?
Skąd to wiesz?
Wszędzie mam kontakty.
Podziękowałem Bogu
za niezwykłą niezawodność mojego lambo.
I wróciliśmy do pracy.
Zjedź trochę do tyłu.
Dzięki spokojowi Simona i jego instrukcjom przez krótkofalówkę...
Dobrze, teraz do przodu.
...byłem już całkiem niezły w traktorowaniu.
Twój przedni koniec środka,
obróć go nieco bliżej niż środek.
Ale później, tego samego dnia,
gdy wróciłem ze stodoły,
zobaczyłem, że Simona zastąpił w kombajnie kolega.
Po prostu nie wiem. Nie wiem.
Nie wiem, co chce, żebym zrobił.
Mam podjechać na kolejnej prostej?
Nie włączył światła, ale wysunął dyszę,
więc zakładam, że jest gotowy.
Leci na tył?
Nie mam pojęcia.
Cholera.
Ani słowa.
Ostatecznie znaleźliśmy wspólny rytm.
Facet ma 72 lata, spójrzcie na niego.
Mówił mi w zeszłym tygodniu,
że jeździł po tych polach kombajnem rok w rok przez 50 lat
i nie chciał tego przegapić, nawet przy koronawirusie.
Oto i on.
Poczekam, aż zapalisz światło, Gerald.
Wrócę jak włączysz światło.
Dobra, rozumiem.
Nie rozumiem, ale...
Skończyliśmy pracę pod koniec sierpnia.
Z 220 hektarów zebraliśmy plony
pszenicy, rzepaku i jęczmienia.
Nasze pola czekała teraz zasłużona przerwa.
Ale nie mnie. Musiałem sprzedać pszenicę.
Więc wziąłem próbkę...
i zadzwoniłem do Charliego, który łaskawie
wrócił wreszcie z wakacji.
Umówiłem się z nim w miejscowym młynie.
Oto ona.
Torba z próbką.
Chciałem, żeby moja pszenica skończyła tu,
gdzie zmieliliby ją na mąkę na chleb.
Bo wtedy dostałbym za nią najlepszą kasę.
MĄKA NA CHLEB I BUŁKI
Ale najpierw musiała przejść kontrolę u młynarza Paula.
To twoja...
Najlepsza pszenica, Premier League...
-Premier League. -...na mąkę.
-Nie jakaś tam piątoligowa. -Nie.
Lubimy Liverpool. Interesuje nas tylko najlepsza liga.
Co najmniej Man City.
Jasne. Zobaczymy, co da się zrobić.
Pójdę do naszego laboratorium i wrócę do was z wynikiem.
-Jak długo to potrwa? -Pięć minut.
Według Paula najważniejsza w ziarnie
jest zawartość procentowa białka.
-Powinno być 13. -Trzynaście procent.
Musimy mieć trzynaście procent.
Myślę, że nasza ma około 13,4% białka.
Jasne. Ja daję jej 12,6, może 12,7.
Paul, chcemy wiedzieć, czy...
Tak, musimy wiedzieć.
Jasne. Mam iść ją zbadać?
-Tak. Proszę. -Ja... Tak.
-Dobrze. -Na razie. Fajny kapelusz.
Czekając, aż chlebowy specjalista Paula zrobi, co trzeba,
chciałem dowiedzieć się, jak będzie wyglądał mój sukces finansowy.
-Ile kosztuje dobra pszenica? -185 za tonę.
A pszenica na paszę?
-Ile? -150, 155 funtów.
Czyli 185 funtów za tonę, jeśli jest dobrej jakości.
-Zgadza się. -I 155 funtów, jeśli pójdzie na paszę.
Zgadza się.
Jak już ustalimy, że to dobra jakość,
mam się z nim targować o cenę?
Możesz zapytać, ile jest warta.
Mogę krzyknąć sobie 200 funtów za tonę?
Podoba mi się ta liczba.
-Okrągła sumka. -To fakt.
Zażądaj 200 funtów za tonę,
a potem powiedz, że nie sprzedasz jej dziś i po prostu odjedź.
Powiem: „Nie sprzedaję”.
„Chcielibyśmy wam ją sprzedać, ale...”
-Ale niekoniecznie teraz. -Niekoniecznie dzisiaj.
Może na to przystanie.
Może.
Nie potrafię się targować.
Czas spekulacji dobiegł końca.
Wrócił.
Najważniejsze białko.
Pierwsza cyfra to jeden.
Tak.
-Druga cyfra to trzy. -Tak!
Potem przecinek.
Tak, zero.
A następna cyfra to pięć.
Prawie jak...
-Skąd wiedziałeś? -To przez kolor.
Jak dotąd najlepszy towar.
-Bardzo dobrze. -Dobra robota.
To Charlie i Kaleb.
Kupimy ją, by zmielić ją w młynie,
a potem wyślemy mąkę Jeremy'emu do sprzedania w sklepie.
-Tak. -Teraz musimy się potargować.
-Nie, już to załatwiłem. -Jak to?
Ty znasz się na cenach samochodów, ja na cenach pszenicy.
Więc ile dostaniemy?
Około 180-185 funtów.
To świetna wiadomość.
Przyznaję jej złotą gwiazdkę.
Pójdę się w niej wykąpać.
Dzięki, Paul.
To bardzo dobra wiadomość.
Żniwa się skończyły, a Charlie zajął się podliczaniem zysków.
Nadrabiałem zaległości z pocztą.
Dostałem wyniki
najnowszych testów mojej butelkowanej wody źródlanej.
Nie przeszliśmy testów w 22 i 37 stopniach.
Więc nie możemy sprzedawać naszej wody.
„Liczba bakterii zdolnych do życia powinna wynosić zero,
„a wyniosła ponad 10 000”.
To nie porażka, to katastrofa.
Dziesięć tysięcy?
To oznaczało, że musiałem jak najszybciej jechać do sklepu,
żeby zabrać wodę z półek, zanim ktoś ją kupi.
WODA DIDDLY SQUAT BEZ DODATKU GÓWNA
Na szczęście miałem do tego idealną maszynę,
bo wrócił do mnie...
mój stary przyjaciel.
Przedstawiam państwu
nasz nowy sklepowy pojazd szybkiego reagowania.
Wspaniale mieć go z powrotem.
Skoro poradził sobie na drogach Madagaskaru,
z pewnością poradzi sobie na polach w Chipping Norton.
Nigdy nie jechałem nim więcej niż 13 kilometrów na godzinę.
A teraz spójrzcie!
Dosłownie ratuję tu ludzkie życia.
Przyjechałem po wodę.
-Dlaczego? -Jest w niej gówno.
-Przepraszam, co? -Jest w niej gówno.
Jest napisane, że nie ma.
To prawda, ale ta informacja nie jest dokładna.
Woda jest pełna gówna.
Nie wiem, co to jest. To nie kał, tylko bakterie.
Ale przepłuczemy system detergentem
i znów ją zbadamy.
Co to?
Grzyby.
-Co? -Grzyby. Duże grzyby.
Duże?
-Jasny gwint! -Wiesz, jak je zrobić?
Kroisz je, maczasz w jajku, smażysz i masz grzybowy tost.
Nie, ale to grzyb.
Tak, to duży grzyb.
To nasze polne grzyby. Spójrz na to!
Są świetne.
Wszystko było świetne w naszym sklepie.
ŚWIEŻE LOKALNE MLEKO FUNT ZA LITR
W końcu widzieliśmy jakieś owoce naszej pracy.
Przyjazny dla orangutanów olej z naszych własnych nasion rzepaku
był już na półkach.
A kilka dni później wróciły nasze owieczki.
-Zrolowane łopatki bez kości. -Tak.
Pierś, która jest jak podgardle do pieczenia.
Kotlety, wątróbka, nerki i mielone.
To moja praca. Ja je wyhodowałem, karmiłem...
-Tak. -...opiekowałem się nimi.
-Kochałeś je. -To prawda.
-Wy je zabiliście. -I porąbaliśmy je dla ciebie.
Można wcinać.
Aż 5000 funtów kosztowało mnie wyhodowanie i zarżnięcie tych jagniąt.
Okazały się popularne wśród miejscowych.
Chcecie dwa całe jagnięta, to cztery połówki.
Wyglądało na to, że może nawet zarobimy na tym parę stówek.
Do zobaczenia. Dziękuję bardzo.
Dzięki, że przyjechaliście. Smacznego.
Komu potrzebne są supermarkety? Coś nam się udało.
Dzień dobry.
-Zostało nam siedem. -Dobrze.
Tylko siedem, a jest dopiero 11.30.
Ktoś jeszcze po jagnięcinę?
W sklepie panuje naprawdę duży ruch.
Byłaby szkoda, gdybyśmy musieli go zamknąć,
bo mleko jest z Gloucestershire,
to 13 kilometrów stąd.
A możemy sprzedawać tylko rzeczy z Oxfordshire.
WRZESIEŃ
To był mój pierwszy rok rolnictwa.
Postanowiłem uczcić go w tradycyjny sposób.
Spotkałem się z Kalebem w mojej starej stodole,
by powiesić snopek pszenicy na jednej z dębowych belek.
Tak się świętuje.
Wiesza się ją po zbiorach.
Oprócz wieszania pszenicy
był też inny powód do świętowania.
Użyli do tego takiego narzędzia?
-Wyglądam dobrze. -Nie, wyglądasz śmiesznie.
-Zapłaciłeś za to? -Tak.
Jak ja to zrobiłem?
Czemu niczego nie mogę zrobić dobrze?
Pomógłbym, ale nie mogę wejść na drabinę.
-Czemu nie? -Zostałem postrzelony.
Co?
Zostałem postrzelony w nogę.
-Naprawdę postrzelony? -Mówię poważnie.
Grałem z kumplami w piłkę nożną,
a jeden „przypadkowo” postrzelił mnie w nogę wiatrówką.
-Żartujesz? -W goleń.
-Wiatrówką? -Kaliber .22, z czterech metrów.
Jasna cholera.
Strupek już schodzi, ale śrucinę nadal mam nodze.
-Ale to twój kumpel? -Mój kumpel, tak.
Wyciągnął broń, załadował ją, a potem wycelował w ciebie.
-Tak. -I co powiedziałeś?
-„Nie celuj we mnie, palancie”. -Nie pokłóciliście się?
Nie. Jesteśmy najlepszymi kumplami od podstawówki.
Twierdzi, że to był wypadek.
Jaki wypadek?
Wycelować w kogoś wiatrówkę i pociągnąć za spust?
Nie wiem.
Podejrzewałem, że moja następna rozmowa będzie równie niepokojąca,
bo nadszedł czas, by usiąść z naszym Radosnym Charliem,
i dowiedzieć się, ile zarobiliśmy na zbiorach.
Skończyliśmy.
Koniec zbiorów.
-Dobra robota. -Dziękuję.
Jak się czujesz?
Powiem ci za chwilę,
jak podasz mi liczby.
Czas na chwilę prawdy.
-Cóż, jak wiesz... -Zaczyna się.
To nie był zbyt dobry rok dla...
ogólnie dla rolnictwa.
Czytałem wczoraj w The Times,
że to najgorszy rok dla rolników od 1976 roku.
Suche lato. Pamiętam to.
Rok moich egzaminów. Dlatego nie zdałem.
PSZENICA - RZEPAK - JĘCZMIEŃ - SUMA
Przyjrzymy się tym górnym polom. Popatrz na niebieskie.
A teraz cię przestraszę.
W zeszłym roku dostaliśmy 226 000 ze sprzedaży upraw.
Przed odjęciem kosztów.
226 000 funtów.
-Tak. -A w tym roku 137.
Czyli 90 000 funtów mniej z tego samego obszaru.
Dziewięć...
-Niewiarygodne. -Ja opisałbym to inaczej.
-Mamy 90 000 funtów mniej. -Tak.
To ogromna liczba, 40% mniej.
Aż 90 000 funtów przepadło z powodu pogody.
A gdzie są koszty, bo ile...
-To są koszty, więc wydaliśmy... -Wydaliśmy...
-14 000 funtów na ziarno. -Na ziarno.
34 000 funtów na nawóz i 20 000 funtów na spryskiwanie.
Czyli 68 601 funtów.
Mieliśmy też koszty w wysokości 68 457 funtów.
To Kaleb, maszyny.
Więc z gruntów ornych zarobiłeś 144 funty.
Fakty są takie.
Cały rok pracowałem na 400 hektarach, siedem dni w tygodniu
i zarobiłem 144 funty?
Zgadza się.
Na szczęście mamy tę dotację. Jak to się skończy...
Co zrobią rolnicy?
Poważnie, co oni teraz zrobią?
Ci, za którymi nie chodzą filmowcy Amazonu,
którzy nigdy nie prowadzili Milionerów?
Co robisz, gdy kończy ci się dotacja?
Na wsiach dojdzie do radykalnych zmian.
Będzie pewnie 30% mniej rolników.
Tak wygląda dzisiejsze rolnictwo.
Więc gdy rolnik skarży się na pogodę...
przytulcie go i postawcie mu piwo,
bo on nie skarży się, dlatego, że pracuje w deszczu.
Skarży się, bo niesie ciężki krzyż.
Byłem rozdarty.
Pracowałem cholernie ciężko przez cały rok,
a moja nagroda wyniosła 144 funty.
Nawet z grantami i dotacjami,
lepiej byłoby, gdybym sprzedał farmę,
przelał pieniądze na konto i żył z odsetek.
A jednak ten rok był naprawdę wspaniały.
Zrobiłem tak wiele rzeczy, które wydawały mi się nie do zrobienia.
Zostałem pasterzem.
Kierowcą traktora.
Sklepikarzem.
Akuszerem.
Kluczowym pracownikiem.
Inżynierem.
Działaczem na rzecz przyrody.
Wszystko w towarzystwie wiecznie szczęśliwej,
choć nieco dysfunkcyjnej rodziny Diddly Squat.
Ale czy mógłbym znów przejść przez ten cały proces...
za mniej niż 40 pensów dziennie?
To pytanie pojawiło się niemal natychmiast
na naszym dożynkowym pikniku.
-Ten. -Tak, ten.
Minął rok i jeden dzień, odkąd zaczęliśmy uprawy?
Dokładnie rok.
Mam do podjęcia poważną decyzję.
Bo tak naprawdę mam wybór.
Albo wrócę do Londynu do dawnego życia...
Tak, zrób to.
-Nie słyszałeś drugiej opcji. -Nie, zrób to.
Myślę, że nie chcę teraz wracać do Londynu.
-Nigdy? -Jestem tu szczęśliwy.
Lubisz Londyn. Kochasz go.
Londyn do ciebie pasuje.
-I... -Masz przyjaciół w Londynie.
Masz tam przyjaciół, znasz mnóstwo ludzi.
Tu też masz mnóstwo przyjaciół.
On chce, żebym został.
Bo jestem dla niego dojną krową.
Porównując, wybrałabym farmę.
Jesteś tu szczęśliwy.
Masz rację, jestem tu szczęśliwy.
Podczas jagnienia powiedziałem, że nigdy nie byłem szczęśliwszy.
Rodziły się jagnięta, to był fajny dzień,
a ja nigdy nie miałem fajniejszej pracy.
-Naprawdę? -Serio.
-Popatrz na te kolory. Idzie jesień. -Jest pięknie.
Na tej farmie zawsze jest pięknie.
Każdego dnia znajdziesz tu coś pięknego.
Rzecz w tym, że program się już skończył.
Ten program.
-Zdrówko. -To smutne.
Dziękuję za waszą pomoc.
Zdrówko.
Wszystkim wam dziękuję.
Dziękuję wam za cierpliwość.
Wsiądę teraz do tego traktora.
Wrócisz ze mną, podepniesz mi kultywator,
a ja pojadę uprawiać pole.
Myślałem, że idziesz dziś na imprezę.
W Londynie.
OTO NASI BOHATEROWIE...
I JEREMY
NA...
FARMIE CLARKSONA
Napisy: Anna Kurzajczyk
Opieka kreatywna Zofia Jaworowska