Kasagsagan na ng tag-init,
at ang normal na araw sa bukid ay ganito ang hitsura.
Nagising ako ng 6:30 at matapos magkape,
nagsimula na para ilabas ng bahay ang mga manok.
Gandang umaga.
Pabalik, pumitas ako ng ilang mushroom para sa tanghalian ko.
At nagpatuloy sa pagpapakain sa mga isda.
8.45 ng umaga
Balik sa bahay, nagsimula ako sa recipe ng tomato sauce
na ginagawa ko para sa farm shop.
Nagdagdag ako ng mga sili at sariwang coriander
at iniwan ito sa mahinang init,
habang inaayos ko ang bakod na sabi ng nangangaso, 'di nagiba noong taglamig.
10.20 ng umaga
Tapos tinabas ko ang mga wildflower dahil iyan ang gawain ng mga hardinero,
hintayin hanggang gumanda ang mga halaman,
tapos ay putulin ang mga ito, para 'di na uli sila maganda.
Pagkatapos, pumili ako ng ilang gulay para ibenta ni Lisa
sa ilang kostumer namin sa Atlanta.
Nakakita ako ng bungkos ng rhubarb, kaya pinulot ko na rin.
At kaagad kong dinala ko sa shop.
Ito ang rhubarb na kailangang hugasan.
Itinapon ko lahat ng mga pinitas ko noong isang araw,
dahil 'di na mabenta, at wala nang may gusto ng gulay ngayon.
11.50 ng umaga
Hinalo ko ang sarsa ng kamatis bago umalis para tingnan ang mga bubuyog.
Umalis kayo riyan.
At ang mga tupa.
Pagtapos, sinimulan ko ang malaking trabaho ng araw na 'yon.
Palagi namang mayroon.
Ngayon, aalisin ko ang lahat ng dayami at ang mga tae ng tupa sa kamalig.
Pero wala akong timba para sa harap ng traktora,
sasabihan ko si Kaleb na kunin ang snowplow sa kabilang kamalig.
-Bakit hindi pwede? -Hindi kasya ang Lamborghini dito.
Napansin ko agad na 'di siya masaya,
dahil iniisip niyang masyadong komplikado ang traktora ko.
Bwisit 'yang traktora mo.
Nang kinakain ko na ang mga kabute, na pinitas ko kanina
at niluto sa cream sauce at inihain sa sourdough toast,
na may ilang parsley mula sa hardin,
tumawag ang mga kasamahan ko
at sinabing nakakawala ang mga tupa at nasa kalsada.
Kaya pumunta ako roon at nakitang 'di nakakawala ang mga tupa.
Pero mabuti at kasya ang plow sa harap ng traktora,
kaya dumiretso ako sa kamalig ng tupa at agad,
nadiskubreng hindi ito kasya roon.
Ay, lintik.
Pinagkasya ko ang 80-taong-gulang na deathtrap
sa likod ng traktora ni Lisa para 'yon ang gamitin.
6.25 ng hapon
Gumagabi na, nagmadali akong umuwi para lagyan ng pampalasa ang sarsa ng kamatis,
bago pakainin uli ang mga isda, at kolektahin ang mga itlog.
At tapos, natulog na, dahil alam kong sa mga susunod na araw...
magiging abalang-abala kami.
KABANATA 8 ANG PAG-AANI
Isa sa dagdag na trabaho sa aming bagong abalang buhay
ay ang pagsusuri ng halumigmig ng mga halaman araw-araw.
At dahil nasa bakasyon si Charlie, kami ni Kaleb ang gumagawa nito.
-Ang bihasang magsasaka... -Oo.
...kayang sabihin kung gaano kahalumigmig ang pananim sa pagkagat lang nito, 'di ba?
Oo, ganito lang. Nakita kong ginagawa nila.
Binubuksan nila, at napakaseryoso nila kapag ginagawa ito.
Ganito sila...
"12 'yan."
-At tama sila. Alam nila? -Oo, syempre.
Hindi ko magagawa iyan, dahil hindi ako bihasang magsasaka.
-Hindi. -At hindi mo magagawa, 'di ka bihasa.
Kaya may makina tayo.
Nakagamit ka na ba nito?
Isipin ko muna.
Tingnan mo ito, lalagyan natin 'yan ng rape.
Pupunuin?
Pwede ba nating layan ng caption, "Makalipas ang ilang oras"?
MAKALIPAS ANG ILANG ORAS...
Mayroon pa?
Ganyan, tingnan mo. Tapos...
Kaya, kung sinasabi nitong mababa sa anim,
patay na tayo, 'di tayo makakaani.
-Oo. -Kung higit pa sa...
-Siyam. -...siyam.
Masyadong basa at walang kukuha.
Handa ka na ba? Sige, subok lang.
8% ang halumigmig, nangangahulugang?
Eksakto. Kailangan na nating umalis dito.
Tara na!
Pero, sa totoo lang, hindi namin magagawa ito.
Para anihin ang rape, kailangan ko ng combine harvester,
at hindi pa ako nakakuha
dahil 250,000 pounds ito,
kaya magrerenta na lang ako.
Pero ang problema, halos lahat ng magsasaka sa lugar
ay tsinetsek ang halumigmig
at iisa ang nagiging konklusyon,
at magrerenta rin ng harvester.
Pagbalik sa opisina, 'eto na ang kinatatakutan ko.
Tatlong araw?
Wala kang magagawa bago iyon?
'Wag na, may numero niya ako.
Oo, tama ang hula mo.
Hindi, alam ko.
Inuuna niya ang sakahan niya.
Sige, okay, hindi, salamat.
Lumabas ako at kahit saan ako tumingin, may paalala
na ako talaga ang baguhan dito sa amin.
'Ayun, may combine doon at doon.
'Ayun pa.
Ang bawat sakahan ay may combine.
Patapos na ang hapon, wala ring nangyari.
...37, 42...
Buti na lang natiyempuhan ni Kaleb ang kaibigang tatawagin kong "Hesus,"
kahit Simon ang pangalan niya.
May dalawang sakahan na lang ako na paggagamitan nito,
pwede kong gawin ang sa'kin ngayong gabi.
Oo.
At pagkatapos, sa iyo bukas.
At pwede na kaming magputol.
Kinaumagahan,
naayos na namin ang combine, kaya kikilos na kami.
-Ang galing nito. -Oo, tingnan mo ang araw.
Oo nga.
Dadaan dito ang mga traktora buong araw,
kaya aalisin ko muna ang gatepost para madali.
Medyo... Oo, ganyan nga ginawa ko.
-Mukhang 'di naman. -Binuhat ko...
Ito na ang araw mo, Lambo.
Ito ang inaasahan naming gagawin.
8.9.
Ikakabit ko na.
Matapos ang isang buong taon
ng panonood kay Kaleb nang pagkakabit sa traktora,
mukhang wala akong problema sa pagkabit ng Lambo sa inupahang trailer.
Ganito, tapos ganyan, 'di ganyan.
Ayaw mahila.
May hindi ako nagawa.
Ano kaya ang nalimutan ko?
Hindi iyan.
Iisa lang ang solusyon.
Ipagawa kay Kaleb.
Teka, sandali! Oops!
'Ayan, handa ka na.
Kaya nagpunta na kami sa farm shop
para katagpuin si Hesus.
Biyernes na ngayon, 11:40.
May namumuong sama ng panahon sa Linggo ng umaga.
Kaya susubukan naming mag-ani sa apat at kalahating araw.
Mukhang mapapagod kami ngayon.
'Di gumagana ang aircon ko.
At wala akong oras ayusin ito.
Pwedeng ganyan, o ganyan.
Okey na 'yan.
Baka magdamag tayong magtatrabaho ngayon.
May toilet paper doon.
Kung kulangin ka, sabihin mo lang, okey?
-Nagdala ka talaga ng toilet paper? -Oo.
Lagi akong nauubusan n'yan.
Tingnan mo!
May combine harvester na tayo.
'Eto na.
-Si Simon 'yan. -Si Simon 'yan.
Nasabihan ka ba niya kung paano gagawin? Tuloy-tuloy ba 'to?
Oo.
Pinag-usapan namin ang isang isyu na mukhang mas mabigat pa.
'Di ito pangkaraniwang taon para sa barley at sa rape
na pwede nang magkasabay anihin.
-Oo. Halos kakaiba. -Sobrang 'di pangkaraniwan.
-Karaniwan, handa na ang barley nang... -Dalawa o tatlong linggong mas maaga.
-At pagkatapos ang rape... -Oo.
-Baka dahil lang sa tuyot na tagsibol? -Oo.
'Eto na.
Tumatakbo na kami.
Ang unang ani ko.
Napakagaling na combine n'yan, hindi ba?
Kahanga-hanga.
Tama ka, ibig kong sabihin, para maputol mo 'yan,
bubuksan ang pod, kunin ang napakaliliit--
'Yang napakalaking makina, kukunin ang maliliit na buto,
"Hindi kailangan ang mga 'yan, pero kailangan iyon."
At sinusukat kung gaano karaming binhi ang nakuha.
Ano lang... Nakakamangha ang pagsasaka, 'di ba?
Ang taas ng Adrenaline, excited ako.
Punta ka nang 3:00 sa umaga, pupunta pa rin ako.
Wala ka namang gagawin.
Nang malapit nang mapuno ang combine,
pumosisyon na si Kaleb.
Sige, hinto ka na diyan.
Iyan ang sa unang lot.
At nang makapuno na ng dalawang payload mula sa combine...
dumiretso siya sa kamalig para idiskarga ito.
At habang nakikipagbuno sa lumang trailer ko...
Diyos ko.
...iniisip ko sa sarili kong magtatagumpay ako sa unang takbo ko.
Dito lang ako.
Nakabukas ang dilaw na ilaw niya, ibig sabihin, 80% na puno ang tangke niya.
Heto na ako. Ito na ang sandali.
Heto na ako.
Mabagal lang ako.
Sa hulihan, sige pa.
Okey, pinupuno muna 'yong hulihan.
Kailangan ko ng isang mata doon at isang mata doon.
Dapat kalapati ako.
'Di na nasasalo.
Naku, tumigil ako.
Sige lang, tuloy mo.
'Di ko kaya. Naku.
Kailangang nasa unahan ako.
Sandali, ano'ng gagawin ko? Mabagal lang.
Handa na, steady lang...
Naku, lintik.
Magaling, mas maraming nasa gitna.
Diyos ko, ang hirap!
Lahat baligtad, kaya kung dito ako nakatingin,
sa may balikat ko, ang tingin ko, "Sa likod,"
kailangang mabagal ako.
Kapag nasa likod ito, pabagalin.
Kapag nasa harap, pabilisan.
Buti na lang, sa sumunod na ikot ko, walang naging sagabal.
Tuloy-tuloy.
Pinag-uusapan ng mga karerista ang precision driving,
'di nila alam ang ibig sabihin no'n.
Nagmadali akong idiskarga ang laman,
at matagal ko nang inirereklamo
ang mga traktorang sanhi ng trapiko,
pero heto ako ngayon, nasa traktorang nagiging sanhi ng trapiko.
Dapat huminto kayo sa farm shop,
'di sana kayo naipit sa trapiko rito.
Sa sakahan, mahalagang maibaba ko ang mga binhi nang mabilis,
para makabalik agad ako sa sakahan bago mapuno uli ang combine.
Ang ganda.
Tapos, paatras... Teka lang. Kung doon ako.
Atras...
Okey.
Mali ang anggulo ko.
'Pag umatras ako, napupunta sa kanan.
Oo, tama.
Diyos ko.
Saglit. Pokus, Jeremy.
Kung doon ako papunta, sa labas 'yon.
Diyos ko po, napaka-imposible nito.
Matapos ang halos anim na subok, na in-edit out na lang sana,
pumasok na ang inupahan kong modernong trailer.
Yehey.
Ay, naku, naku.
Diyos ko, buti na lang. 'Di ko sasabihin kay Kaleb 'yon.
Habang ayos ang panahon,
trinabaho namin bilang team ang kaya namin.
Ang sakahang ito ay 54.8 na ektarya, ayon sa mapa ko rito,
at kung maganda ang panahon,
pwede kaming umani ng rape na nagkakahalaga ng £23,500.
Sa tingin ko, hindi ganoon karami.
Tatawagan ko sana si Charlie para matanong, pero nakabakasyon siya.
Apat ektarya ang ginagawa namin kada oras
at pinagtatawanan kami nang matindi ng mga taga-Canada.
Ang init na.
Lalakasan ko nang kaunti ang aircon ko.
'Pag ganoon...
'yon ang palabas...
ibig sabihin, kakanan ako, kaya doon ako papunta.
Teka, uulitin ko.
Sa kabila ng magandang kondisyon ng trabaho,
may nakakainis na problema sa isip ko.
Gaano karaming binhi ang talagang naaani namin?
Ano ang sinasabi nito sa computer, Simon?
Ang monitor sa ani ay sinasabing
tumatakbo ito sa 2.5 tonelada sa ektarya,
kaya isang tonelada bawat acre.
Pero tinitingnan natin, isa't kalahating tonelada bawat acre.
Mabuti ito sa mas maliliit.
7.3. Okey tayo.
Sa ngayon, masasabi kong,
karamihan sa inaani namin ay mga earwig.
Libo-libo ang mga ito.
Pero nasabi sa'king normal ito, kaya nagpatuloy kami sa pagtatrabaho.
Okey, 'eto na, trabaho uli.
Sa tingin ko, mas maganda ang ani sa ikalawang sakahan kaysa una.
Teka.
Ganoon ang ginawa kong paatras, kaya doon ako papunta.
Diyos ko, mali.
-Parang labanan ng traktora. -Hindi ba?
-Tapos na tayo sa Picket Piece. -Oo.
Sa Lower Washpool na tayo ngayon.
At pagkatapos sa Bury Hill North, na 45.7 acres.
Kumilos ka na, Jeremy.
-Bukas ang ilaw niya. -Oo.
Nang sumunod na umaga, nang itinutuloy na namin ang pag-aani,
ang unang pagdiskarga ko ng earwigs ay mas magulo kaysa sa normal.
Ipinarada niya ang trak niya sa sakahan.
May mali sa kanya.
Hindi niya makikita 'yon 'pag nagmamadali.
Pero pinakamaliit kong problema ang nakakainis na pagparada ni Kaleb.
Dahil, hindi katulad kahapon, ang langit ay maulap
at 'di 'yon magandang pangitain sa pagsusuri ng halumigmig sa umaga.
-Sampu. -Sampu.
Oo.
Masyadong mataas. Dalawang porsiyento. Bakit nabasa nang ganoon?
Hindi umulan. Halumigmig lang sa paligid 'yon?
Halumigmig sa hangin.
Dahil mas basa ngayon kaysa kaninang 7:00 ng umaga.
Ano ang gagawin natin?
Buti na lang, may isang bagay na pwede naming gawin.
Itsek ang mga barley kung pwedeng iyon na lang ang anihin.
-Ano ang balita, kaibigan? -14.7.
-Ano ang limit para diyan? -15.
-Pwedeng ituloy? -Pwede. Oo.
Okey, medyo matagumpay 'yan.
Narinig mo ba iyan, bata? Matagumpay.
Simon, 'wag mong palakihin ang ulo niya.
Ang nasa trailer ko ngayon
ay sapat na para sa isang taon ng Wetherspoon.
Mga buto ng serbesa 'yan.
Pero, pagdating ko ng kamalig, may isa pang problema.
Ano ang naiwan sa rape?
Mayroon mga, malaking field,
mga 40 o 50 toneladang rape na aanihin pa.
Saan ko ilalagay ang barley?
Hello.
Saan ko iiimbak ang barley na ito?
Dahil puno na ang kamalig, 'di pwedeng pagsamahin, 'di ba?
Hindi, kailangan mong iimbak ito sa airfield.
Ang bunker na itinayo ko,
pwedeng mag-imbak ng 400 toneladang barley doon.
'Di pwede, uulan.
Kung umulan, 'di ito pwedeng iwan sa labas.
Hindi, mababasa at tatanggihan nila ito.
Kailangan mong ibenta ito kaagad.
Paano 'yon?
Hindi mo 'to maiimbak, itatambak mo lang sa itaas,
tapos ibenta kaagad.
Ano, ngayon?
Oo, dapat ngayon.
Pagbalik sa opisina.
Okey, mga mangangalakal ng butil.
Oo, hi.
Kailangan ko ng isang bagon ngayon.
Bale, hindi mo ako matutulungan?
Matapos ang ilang tawag, sa wakas may resulta na.
Maganda 'yan.
Salamat, bye.
Parating na ang bagon.
Tapos pumunta ako sa imbakan na itinayo ulit ni Kaleb
matapos sunugin ang luma ng mga loko-lokong bata noong lockdown.
Parang siyam ito, naglalaro ng kastilyong buhangin. Gusto ko ito.
Dumating si Kaleb sa trak niya at kargo.
Ilang sandali, sinundan ito ng trak na inorder ko.
Ang galing ng trak na ito.
-Titimbangin ba nito ang ilalagay namin? -Oo.
-Titimbangin? Magaling. -Oo.
Pero, nang nagkakarga na, may pakiramdam ako
habang napag-isip-isip ko na ang mga butil mula sa 4 na ektaryang inani
ay pupunuin ang trak.
At may 57 ektarya pang natitira.
Ang tanging pag-asa ko ay hindi sana ito mapansin ni Kaleb.
Dapat may 20 trak ka.
-20 trak? -20 trak.
-Pabalik-balik. -Ano, 29 tonelada sa bawat isa?
6:00 ng gabi ng Sabado.
Hindi na tayo makakakuha pa ngayon at Linggo bukas.
At uulan ngayong gabi.
Ipit na ba tayo?
Oo.
Ipit na tayo, 'di na makakapagputol ng barley, dahil...
pumalpak ka. Tatawag ka lang sa telepono at, "Hi."
-Hindi. Mali. -Oo, palpak.
Nagkamali ako noong nakaraang siyam na buwan.
Ano?
Noong sinabi ko, "Malaki ang kamalig." Nasa Yorkshire mode ako.
"Hindi ako gagasta ng higit sa 22 libo,
"sapat na ang laki ng kamalig, ilalagay lahat doon."
Akala ko, mailalagay natin ang mga bay, rape doon,
ang trigo at barley doon.
'Di nila sinabi sa'kin... 'Di mo sinabi sa'kin, kung tapat--
Sabi ko, "Maliit ang kamalig."
Alam ko, pero dapat sinabi mo,
"Alam mong mapupuno ang kamalig
-"ng rape mo." -Sinabi ko!
-Hindi mo sinabi 'yan. -Sinabi ko! 'Di ka lang nakikinig.
Hindi ka nakikinig.
'Di mo pinapansin ang sinasabi ko.
Maaari ngang 'di mo alam kung ano'ng sinasabi ko ngayon.
Ano'ng kasasabi ko lang?
-Tungkol sa 'di pagpansin. -Kita mo?
Ito ang punto ko.
Bale, salamat sa akin, lahat ng trabaho ay nahinto,
at umuwi na si Kaleb.
Nasaan na ang kotse ko?
Nakita ko na. Nakikita ko ang puwitan.
Kaya,
nang sumunod na umaga, 'di ko kailangan ang mga susi ng traktora.
Malinaw naman, 'di kami pwedeng mag-ani sa ulan.
At kahit tumigil ang buhos ng ulan,
hindi kami makakapagsimula uli hanggang matuyo ang mga pananim.
Kaya, habang naghihintay,
nagtrabaho muna kami ng iba.
Sinimulan naming dalhin ang mga tupa sa mesa ng tanghalian ng Linggo.
Ang tinitingnan namin ay maayos, malamang mga tupa
na tumitimbang ng higit sa 44 na kilo,
na pwede nang dalhin sa katayan, para may magandang karne kami.
Ano'ng mayroon tayo, Ellen, ang tamang timbang?
-78. -78.
Parang alam nila.
Magandang patalastas ito para sa pagiging vegetarian.
Nakakita na ako ng magagandang anunsyo para sa mga cruise,
at 'di ko pa rin gagawin iyon.
Nang nawala na ang mga tupa...
at natuyo na ang mga bukid,
tinapos na namin ang pag-aani ng oil seed na rape
at ang barley.
At ibinenta namin ang mga ito sa isang mangangalakal ng butil.
Na nag-iwan lang ng isang pananim...
ang trigo.
Ano'ng balita?
16.6.
Mataas pa rin.
'Pag walang berde rito. Kailangan ng isang linggo pa.
Iwanan na natin 'to.
Nakalulungkot, nakatanggap ako nang nakakabahalang tawag.
Okey.
Sige, babalik ako mamaya.
Sige, salamat. Bye.
Patay na si Wayne Rooney.
Isang misteryo ang pagkamatay ng aking kawawang tupa.
Kaya, nang maikarga namin siya sa pinakamarangal na kabaong,
kinuha siya ng beterinaryo para gawan ng autopsy.
At tumawag kinalaunan para sabihing namatay siya dahil napilipit ang bituka.
Nagulat ako sa pagkakalungkot ko sa pagkamatay ni Wayne,
dahil... Nalulungkot talaga ako.
Naging bahagi na siya ng isang maliit na ritwal ko sa gabi.
Maglalakad ako, dadalhan sila ng kaunting pagkain
at tatakbo papunta sa'kin.
Bumaba lang ako ngayon
dahil gusto kong tiyaking maayos si Leo.
Pero nagtatago siya sa talahib doon.
Hindi siya lalabas, kahit para sa pagkain.
Nakalulungkot, iiwan namin sa lungkot ang nag-iisang natirang barakong tupa ko.
Dahil malapit na sa tamang lebel ng halumigmig ang trigo.
Ano'ng balita?
14.4.
At pwede na kaming magpatuloy.
May 39 ektarya ng trigo ang aanihin,
at naiiba ang pagsukat ng halaga nito sa oil seed na rape at barley.
Sa trigo, ang dami na nakukuha mo...
sasabihin ko sanang hindi mahalaga, ay mahalaga,
pero hindi ito kasinghalaga ng kalidad.
May kalahati ng trailer sa likod
pero 'di ko alam kung 'yon ay magagandang trigo
na magagamit sa paggawa ng tinapay, o
pangit na trigo na ipapakain lang sa mga hayop.
Habang masiglang nagtatrabaho, si Kaleb,
na desperadong magpunta sa barbero
ay sandaling inayos ang buhok niya.
Buhok.
Gusto ko ito.
Buti nga 'di napupunta sa mukha ko.
Pero ilang sandali, nagbago ang mood,
dahil napansin ni Gareth Bale na problemado ang kalapit na magsasaka.
Tumingin ka sa kaliwa, Jeremy, mukhang may problema.
May nasusunog, 'di ba?
Ito ang bangungot ng bawat magsasaka.
Ang pagliyab ng mga tanim sanhi ng sirang kagamitan.
Pupuntahan ko, hintay lang, mga dalawang minuto.
Alam ko, may dalawang fire engine na papunta na rito.
Paano niya nalalaman iyon?
Paano mo nalaman iyon?
May mga contact ako kahit saan.
At nagpasalamat ako sa Panginoon
sa maasahang bulletproof na Lambo.
At pagkatapos, bumalik na kami sa trabaho.
Hayaan mo lang bumalik sa likod nang kaunti.
Salamat sa kalmado at malinaw na mga tagubilin sa radyo ni Simon...
Okey 'yan, sa unahan na.
...mukhang medyo gumagaling ako sa pagtatraktora ko.
Medyo nasa unahan ka ng gitna,
ilapit mo lang nang kaunti sa'yo ngayon.
Pero, nang hapong 'yon,
bumalik ako galing sa imbakan
at nalamang pinalitan si Simon ng isang kasamahan niya.
Hindi ko lang alam.
'Di ko alam kung ano ang gusto niyang gawin ko.
Gusto mo bang sumabay ako sa susunod na balik?
Hindi niya binubuksan ang ilaw, pero labas ang spout,
kaya iniisip kong handa na siya.
Nasa likod ba ako?
Wala akong ideya.
Naku!
Wala akong naintindihan.
Sa kalaunan, nagkatiyempuhan din kami.
72 na siya, tingnan mo siya.
Sabi niya sa'kin noong nakaraan,
kino-combine niya ang sakahang ito taon-taon sa loob ng 50 taon
at ayaw niyang kaligtaan ang isang ito, kahit na may COVID.
At 'eto siya ngayon.
Hihintayin ko ang ilaw mo, Gerald.
Buksan mo ang ilaw mo, babalik ako.
Okey, nakuha ko.
'Di ko nakuha 'yon, pero...
Sa pagtatapos ng Agosto, natapos na ang trabaho namin.
Nakaani kami ng 546 na acres
ng trigo, oil seed na rape at barley.
At namamahinga na ang sakahan.
Pero ako, hindi. Kailangan kong ibenta ang mga trigo.
Kaya, kumuha ako ng sample...
at tinawagan ko si Charlie, ngayong tapos na ang trabaho,
na bumalik na galing sa pagbabakasyon,
at nag-ayos ng pakikipagkita sa lokal na gilingan ko.
'Ayan.
Bag ng sample.
Sana dito mapunta ang trigo ko,
na maging harina para sa tinapay.
Dahil kapag ganoon, malaki ang kikitain ko.
Pero una, kailangang pumasa sa pamantayan kay Paul na tagagiling.
Ito ang iyong...
Numero unong de-kalidad...
-De-kalidad. -...na trigo.
-Hindi mababang uri. -Hindi.
Parang Liverpool 'yan, de-kalidad.
Parang Man City, sa pinakamababa.
Oo, sige. Titingnan namin kung ano ang magagawa namin.
Pupunta ako sa tao namin sa lab at tingnan natin ang resulta.
-Gaano katagal ito? -Okey. Limang minuto.
Ang magpapasya kung tagumpay o bigo, ayon kay Paul,
ay ang porsyento ng protina sa butil.
-Ang puntirya talaga ay 13. -Labintatlong porsyento.
Labintatlo ang mahalaga.
Sa tingin ko, 13.4% ang protina.
Ako, 12.6, 12.7 porsyento.
Paul, gusto naming malaman kung--
Oo, kailangan naming malaman.
Sige. Pwede nang subukan ko?
-Oo. Sige. -Ako'y... Oo.
-Okey. -Bye. Gusto ko ang sumbrero mo.
Habang naghihintay kay Paul para sa resulta,
gustong-gusto kong malaman ang katumbas ng tagumpay sa pera.
-Magkano magandang trigo kada tonelada? -£185.
At kung pagkain lang ng manok...
-magkano? -150, 155 pounds.
Okey, kaya, £185 isang tonelada kung magandang kalidad ito.
-Tama. -£155 kung pagkain ng manok.
Tama.
Kapag nalaman na maganda ang kalidad,
pwede nang makipagtawaran sa kanya?
Pwede mong itanong kung gaano ito nagkakahalaga.
Pwede ko siyang hiritan ng, "Gusto ko ng £200 kada tonelada."
Sa tingin ko, magandang numero 'yan.
-Mukhang tinantiya. -Oo.
Sabihin mo lang, £200 kada tonelada,
pagkatapos, "'Di ko ibebenta ito ngayon," at umalis ka na.
Pwedeng sabihing 'di ibebenta.
"Gusto naming sabihing ibebenta namin sa'yo, pero..."
-Pero hindi ngayon. -Hindi ngayon.
Baka sabihin n'yang, "Okey, sige."
Oo, baka.
Wala akong silbi kapag tawaran na.
Natapos na ang mga haka-haka.
'Eto na uli siya.
Ang mahalagang protina,
ang unang numero ay one.
Oo.
-Ang pangalawang numero ay three. -Oo!
Tapos may point.
Oo, zero.
At ang susunod na numero ay five.
Halos katulad...
-Paano mo nalaman iyon? -Sa kulay.
Siguro kasingganda ito ng nakita ko sa ngayon.
-Ang galing. -Magaling, Jeremy.
Magaling siya at si Kaleb.
Charlie, pwede ba naming bilhin para magiling sa mill
at ipadadala ang ilang harina kay Jeremy para ibenta sa shop niya?
-Oo. -Pero makikipagtawaran muna kami.
-Hindi, naayos na natin 'yan. -Ano'ng ibig mong sabihin?
Maaaring alam mo'ng mga presyo ng kotse, pero alam ko ang sa trigo.
Magkano ito ngayon?
Mga £180, 185.
Napakagandang balita n'yan.
Napakagandang uri nito, sa totoo lang.
Aalis na ako at maliligo sa trigo.
Salamat, Paul.
Talagang magandang balita 'yon.
Ngayong tapos na ang pag-ani at inaalam ni Charlie ang mga kinita,
tiningnan ko ang mga sulat,
kung saan ko nakita ang resulta
ng pinakahuling pagsusuri sa mga botelya ng spring water ko.
"ang resulta sa bakterya, 'di pumasa sa 22 degrees at 37 degrees."
Kaya, 'di pwedeng ibenta ang tubig.
"Para sa kaalaman mo, dapat zero ang bilang ng TVC
"at mahigit sa 10,000 ang natagpuan."
Hindi 'yon bagsak kundi malaking sakuna.
Sampung libo?
Kailangan kong pumunta sa farm shop agad,
para alisin ang mga tubig sa istante bago may bumili nito.
DIDDLY SQUAT WATER Walang dumi ito.
At kakukuha ko lang ng makina para dito,
dahil nagsama kami ulit...
ng matagal ko nang kaibigan.
Maligayang pagdating,
sa sasakyang mabilis tumugon sa bagong Diddly Squat.
Napakasayang makita kang muli.
Ang totoo, kung kaya nito ang mga kalye ng Madagascar,
siguradong kaya rin nito ang mga sakahan ng Chipping Norton, at kaya nga.
'Di ko 'to namaneho nang higit 13 kilometro sa isang oras.
Ngayon, tingnan n'yo.
Literal akong nagliligtas ng mga buhay dito.
Kukunin ko ang mga tubig.
-Bakit? -May bakterya ito.
-Ano 'kamo? -May bakterya ito.
Nakalagay diyan, walang dumi.
Nakalagay diyan, walang dumi, pero hindi tama 'yan.
Puno ito ng dumi.
Hindi ko alam kung ano ito. Hindi tae, kundi bakterya.
Pero tatanggalin natin ito ng sabon,
suriin ulit.
Ano'ng mga ito?
Mga mushroom.
-Ano? -Mga mushroom. Malalaking mushroom.
Malalaki?
-Grabe. -Alam mo kung ano'ng gagawin dito?
Hiwain mo, isawsaw sa itlog. Iprito at parang toasted na kabute.
Hindi, pero ito'ng kabute.
Oo, malaking kabute 'yan.
Ito ang kabute ng sakahan natin dito. Tingnan mo!
Ang ganda nila.
Napakaganda ng lahat sa farm shop.
SARIWANG LOKAL NA GATAS £1 ISANG LITRO
Kita na namin ang magandang resulta ng mga pinaghirapan namin.
Ang orangutan-friendly na vegetable oil na gawa sa sariling oil seed ng rape
ay nasa istante na.
At makalipas ang ilang araw, balik na ang mga tupa namin.
-'Eto ang laman ng shoulder at nirolyo na. -Oo.
Ang breast, na parang leeg na pang-inihaw lang.
Ang mga tinadtad. Ang atay at bato at giniling.
Inihatid ko 'yan, pinalaki, pinakain...
-Oo. -...inalagaan ito.
-Minahal ito. -Minahal ito.
-Pinatay n'yo ito at tinadtad. -Tinadtad ito para sa iyo.
Handa nang kainin.
Nagkakahalaga ng £5,000 para mag-alaga at magpatay ng mga tupa,
pero napakapopular nila sa mga tagarito...
Gusto mo ng dalawang buong tupa, kaya apat na kalahati.
...mukhang maibabalik sa'min ang ilang daang pounds.
Maraming salamat sa inyo. Salamat sa inyo.
Maraming salamat sa inyong pagpunta. Sana nasiyahan kayo.
Sino'ng kailangan ng supermarket? Gumana ito.
Gandang umaga.
-May pito pang natitira. -Mabuti.
Iyon lang ang natira, pito at 11:30 pa lang.
Mayroon pang bibili ng tupa?
Sobrang abala ang shop.
Nakakahiyang isara ito
dahil galing pa sa 13 kilometro ang gatas,
na sa Gloucestershire,
at pwede lang kaming magbenta sa Oxfordshire.
SETYEMBRE
Ito ang unang-unang taon ng pagsasaka ko.
Pero nagpasya akong ipagdiwang ito nang tradisyunal.
Kaya nagkita kami ni Kaleb sa lumang kamalig ko,
para magsabit ng isang bigkis ng trigo sa isa sa mga oak beam.
Parang selebrasyon.
Katapusan ng ani, isabit ito.
At kasama ng pagsasabit ng trigo,
may isa pang dapat na ipagdiwang.
Ginamit ba nila ang isang pares nito para gawin ito?
-Maganda. -Hindi, mukhang katawa-tawa.
-Nagbayad ka ba para dito? -Oo.
Hindi-- Paano ko nagawa 'yon?
Bakit hindi ko magawa nang maayos ito?
Aakyat ako sa hagdan, pero hindi ko kaya.
-Bakit hindi? -Nabaril ako.
Ano?
Nabaril ako sa binti.
-Nabaril ka talaga? -Oo, totoo.
Oo, naglalaro kami ng football, nakapabilog kami ng mga kaibigan ko,
at kinuha niya ang air rifle niya at "aksidenteng" nabaril ako sa binti.
-Nagbibiro ka ba? -Sa binti ko.
-Ng air rifle? -Isang .22 air rifle, apat na metro layo.
Grabe.
Naglalangib na nga. Nasa binti ko pa rin ang pellet. Dito.
-Pero kaibigan mo siya? -Kaibigan ko, oo.
Kinuha niya ang baril, nilagyan ng bala tapos itinutok ito sa'yo.
-Oo. -At ano'ng sinabi mo?
-"Huwag mong itutok sa'kin, gago." -'Di naman kayo magkaaway?
Hindi. Matalik na magkaibigan kami simula pa noong primary school.
Sabi niya, aksidente lang.
Paanong aksidente,
itinutok sa'yo tapos pinaputok?
Ewan ko.
Ang susunod na pakikipag-usap ko, suspetsa ko, ay magulo rin,
dahil dumating na ang oras namin ni Masayahing Charlie
na alamin ang kinita sa mga inani.
Tapos na tayo.
Tapos na ang pag-ani.
-Magaling. Mabuti. -Ah, salamat.
Ano ang pakiramdam mo?
Ito... Ah, ipapaalam ko sa'yo maya-maya,
sabihin mo ang mga numero.
Oras na ng katotohanan.
-Ah, tulad ng alam mo... -'Eto na naman.
Hindi magandang taon para sa...
karaniwan, sa pagsasaka.
Nabasa ko sa The Times kahapon,
ito ang pinakamasamang taon para sa mga magsasaka mula noong 1976.
Tuyot na tag-init. Tandang-tanda ko ito.
Taon ng pagtatapos ko. Kaya hindi ako nakakuha nito.
Tingnan mo ang mga kahon sa itaas. Tingnan mo ang asul.
Tatakutin kita.
Noong isang taon, kumita tayo ng £226,000 mula sa mga pananim.
Iyon ay bago ang mga gastos.
Bale, £226,000.
-Oo. -At 137 sa taong ito.
Bale, £90,000 mas mababa.
Siyam...
-Na medyo pambihira. -Pambihira nga.
-Mababa ng £90,000. -Oo.
Napakalaking 40% na ibinaba.
£90,000 ang nawala dahil sa panahon.
Nasaan ang mga gastos, dahil magkano--
-Narito ang mga gastos, bale, gumastos-- -Gumastos tayo--
-ng £14,000 sa binhi. -Sa binhi.
£34,000 sa pataba at £20,000 sa sprays.
Kaya, £68,601.
Tapos may £68,457 na ibang gastos.
Iyan ang kay Kaleb, ang makinarya.
Bale, mayroon kang £144 na kita mula sa sakahan.
Ang katotohanan dito ay
ang pagsasaka ng buong taon, sa 1,000-acre na sakahan,
ay kumita ng £144?
Tama.
Mabuti, may ayuda tayong ganito. Kapag naibigay...
Ano ang gagawin ng mga magsasaka?
Sa totoo lang, ano ang gagawin nila?
Ang mga walang Amazon film crews na sinusundan sila
at Who Wants to Be a Millionaire? para madagdagan ang kita?
Ano ang gagawin n'yo kapag bumaba ang ayuda?
Magkakaroon ng matinding pagbabago sa mga lalawigan.
Mawawalan ng 30% na magsasaka, siguro.
Pero nandoon tayo sa pagsasaka sa kasalukuyan.
Sa susunod na magreklamo ang magsasaka sa panahon...
yakapin mo siya at bilhan ng beer,
dahil 'di siya nagrereklamo na miserable ang pagtatrabaho kapag umuulan,
nagrereklamo siya dahil pagpapapako ito sa krus.
Nag-aalinlangan tuloy ako.
Matindi ang pagtrabaho ng buong taon
at ang gantimpala ko ay £144.
Kahit na may mga grant at ayudang idinagdag,
mabuti pang ibenta ko ang sakahan,
ilagay ang pera sa bangko at mabuhay sa interes.
Pero napakaganda ng nagdaang taon.
Nakagawa ako ng mga bagay na 'di ko inakalang magagawa ko.
Naging pastol ako.
Drayber ng traktora.
Tagabantay ng shop.
Kumadrona.
Mahalagang manggagawa.
Inhinyero.
Conservationist.
Lahat sa kompanya ng Diddly Squat
sobrang saya, sobrang kakaibang pamilya.
Pero kaya ko kayang gawin ulit ang buong siklo...
para sa mas mababa sa 40 sentimo isang araw?
Isang katanungang agad-agad pumasok sa isip ko
sa aming piknik ng pagdiriwang ng ani.
Isa sa mga ito.
Isang taon at isang araw na ba mula nang magsimula tayong magsaka?
Oo. Mahigit nang kaunti.
Ang malaking bagay na kailangang trabahuhin ko ay
may pagpipilian akong totoo.
Maaari akong bumalik sa London at ipagpatuloy ang lumang buhay ko--
Oo, gawin mo iyon.
-Hindi mo pa narinig ang "o." -Hindi, hindi. Gawin mo iyon.
Sa tingin ko, ayokong bumalik sa London ngayon.
-Kahit kailan? -Hindi, masaya ako rito.
Gusto mo ang London. Mahal mo ang London.
Bagay ka sa London.
At may mga kaibigan ka sa London.
May mga kaibigan ka, marami kang kakilala.
Marami kang kaibigan dito.
Gusto niya ako rito.
Dahil ako ang nagpapasweldo sa kanya.
Kung titimbangin mo, sa sakahan ako.
Masaya ka rito.
Tama ka, masaya ako rito.
Sabi ko noong nagla-lambing kami, hindi ako kailanman naging mas masaya.
Dumarating ang mga tupa at ang ganda ng araw,
Sabi ko, "Di ako naging ganito kasaya sa trabaho."
-Talaga? -Hindi.
-Tingnan mo ang mga kulay. Pa-taglagas na. -Napakaganda.
Laging napakaganda sa sakahan, sa totoo lang.
Anumang araw, may laging magandang aabangan.
Ang totoo niyan, tapos na ang palabas na 'to.
Ito.
-Cheers. -Nakakalungkot.
Pero salamat sa inyo sa lahat ng tulong sa nakaraang taon.
Cheers tayo.
Lahat kayo, maraming salamat sa inyo.
Salamat sa pagpapasensya sa akin.
Kukunin ko na ang traktora na iyon ngayon.
Sumama ka sa'kin pabalik at ikabit ang panlinang
at maglilinang na ako ngayon.
Akala ko, pupunta ka sa party ngayong gabi.
Sa London.
PINANONOOD MO SINA...
GERALD
CHARLIE
ELLEN
KEVIN
LISA
KALEB
AT JEREMY
SA...
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio