KABANATA 7 FLUFFING
Ngayong malapit na ang pinagkakaguluhang ani sa tulong ng mga kasamahan ko,
kailangan kong magmadali para makumpleto ang iba pang proyekto
na sinimulan ko sa umpisa ng taong ito.
Ngayong, matindi ang sikat ng araw sa walang ulap na kalangitan,
nagpasya akong magsimula sa naisip kong pinakaastig na trabaho sa lahat.
700 bote iyan.
Tumutulong na i-set up ang aming katatapos na water bottling plant.
Ito ang bilis na tatawaging supersonic ni James May.
Ganda ng sumbrero mo.
Astig, 'di ba?
Natuklasan ko na ang paglagay ng bottling plant
sa metal na shipping container
ay hindi ang pinakamahusay na ideya ko.
Sobrang init.
Sandali. Papakita ko kung paano tapusin ito.
48.6 degrees sa ganyang taas.
-Okey, at pagkatapos... -48.6 degrees.
Ipapakita ko sa iyo kung paano ito.
'Ayan na. May dalawa dito.
Medyo mababa sa timbang.
Okey ang isang ito.
Tapos kunin mo ang takip, Jeremy, okey?
Takpan mo, bantayan mo roon.
Tapos punta ka sa hot box
at ganito,
tapos mabilis lang dito.
-Iyan ba ang pag-label? -Oo, pero 'di ko pa--
'Ayan. Okey na.
-Hindi. Mali. -Okey na.
-'Di pa ayos. -Eh...
Tapos kukunin ko.
May bote pa?
Okey, kailangan ko pa...
Okey, pagkatapos... Okey, hindi iyan ayos.
At pagkatapos, hala...
-Sa oras mo. -'Eto, bote.
-49.7 degrees. -Talagang mainit.
Kung mag-50 degrees, pwede tayong magprotesta.
-Ang init. -Grabe!
Sa wakas, balik na sa dati ang England.
Ang katapusan ng tagtuyot
ang pinag-uusapan dito...
Sa tingin ko.
Mahusay. Salamat, Gerald.
Okey.
Oo.
Magaling. Sige. Iwan na kita riyan.
Oki-doki.
Pagkatapos, nagpunta ako sa shop,
kung saan nagtatrabaho nang matindi si Lisa...
KATAS NG BAKA
...at naghahanap ng bagong ibebenta.
Totoong shop ito.
Alam ko. Amuyin mo ang mga strawberry. Hindi ba masarap?
Hindi. Huwag mong kainin.
-Maliban kung gusto mong bilhin. -Ang ganda nila.
At cakes.
Ang daming cake.
Grabe! Talagang tunay na shop.
Piccalilli! Gusto ko ang piccalilli.
Fruity chutney. Diyos ko, mayroon lahat.
Ang mga milkshake, naibenta ko, at ang sarap daw.
-Mayroon tayong keso, milkshake... -Cream.
Ano ang nandito?
Diyos ko!
Mabenta ang mga sausage.
-Sausage, bacon. -Oo, oo. Sausage rolls.
-Rump steak. -Oo.
Burgers. Diyos ko, maghintay sa camp site.
-Alam mong magbubukas uli sila sa fourth? -Oo.
Pwede ko bang... Pwede ba akong magtanong?
Simpleng tanong.
Alam mo ang pahintulot sa plano
na nagsabing dapat lahat magmumula sa loob ng 50 kms?
Oo.
Na dapat lokal na shop para sa mga lokal na tao?
Oo.
Cotswold na pinya ito?
Hindi. Pero paubos na ang stock ko.
-At ang mga avocado na ito. -Oo.
Isa pa 'to, hindi lokal.
Hindi. Pero galing 'yan sa isa sa mga probinsya.
-'Di ako sigurado kung alin. -'Pag kumain ka ng dalawa...
'Di sila galing sa isang probinsya, sa South America ito.
Probinsya.
Ang pagkain ng dalawa nito, nakakasira sa kalikasan
kaysa sa pagmamaneho ng Volkswagen Polo.
Hindi, oy!
Masama iyan. 'Di na ako mag-ii-stock ng avocado ngayon.
Kaya, bukod sa mga itlog, okey,
wala akong nakikita rito, na galing sa bukid natin.
Sige, ano'ng maibibigay mo sa akin?
-Magtanim ka, mag-ani. -Nag-aalaga ako ng mga tanim.
Mag-ani ka ng sa'yo. Wala ako ditong mula sa iyo.
Sa sandaling iyon, dumating si Masayahin.
-Kumusta? -Uy, Charlie.
Charlie.
Wow! Ang ganda naman nito.
'Di ba ang ganda?
Dahil ba sa ginawa ito ni Lisa, kaya gusto mo ito?
-Hindi. -Iyon na 'yon.
Mukhang ang galing talaga, hindi ba?
Lokal ba itong mga pinya?
Pinya ng Cotswold.
Talaga? 'Yong mga avocado?
Sa Cotswold.
Eh, ang kita?
'Di pa tayo nakagawa ang badyet, tama? Gusto ko ng badyet.
Gusto kong malaman na ang resulta sa--
-Mga 40%. -Okey.
40% sa lahat?
-Higit pa o mas kaunti. -Okey.
Ang maginoo kahit kailang
si Charlie ay nakipag-usap sa akin nang 'di naririnig ni Lisa.
Sa pagpepresyo lang,
-na may 40% na kita... -Oo.
Bultuhang presyo ng strawberries 2.80,
ibinebenta nang 3.50, 70p.
25% ito.
Kwenta ni Lisa 'yon.
Kaya dapat lang nating... Wala akong sinisisi...
Hindi, sinasabi ko lang na iba ang natutunan nila sa Dublin.
Matematika.
Kailangan nating itsek na tama ang presyo ng lahat.
Tungkol sa pakiusap ni Lisa na mas maraming farm products,
may gagawin ako,
dahil ang sangkapat ng milyong bees ko, ay may sapat na oras para gumawa ng honey.
Natutuwa ako.
'Di n'yo ako makakagat ngayon.
'Eto na.
Noong kinagat ako sa huling punta ko rito, ang kirot ng paa ko nang apat na araw.
Makirot talaga.
At pagkatapos ay nangati nang grabe, gusto ko nang lagariin ang buong paa ko.
'Ayan na. Tingnan n'yo ang katas.
Diyos ko, ang daming honey.
Mahusay.
Nakakatuwa.
Naisip ko lang.
Pagbalik ko,
lahat ng nagliliparang bubuyog, sasama sa kotse ko.
Wala akong magagawa riyan.
Putragis!
Diyos ko!
Mayroon sa suit ko.
Paano nangyari 'yon?
Mismong pisngi ng puwit ko pa ang kinagat.
Ang sakit.
Dahil nakainom nang pampatapang,
sinalansan ko ang natitirang mga tray at umalis na kasama ang mga ayokong pasahero.
Naririnig ko sila. Pakinggan mo.
Paano naging legal ang magmaneho ka na may bahay-pukyutan sa likod mo?
Nararamdam kong umuumbok lalo 'yong kagat.
Pinakamalalang paglalakbay ko.
Kayo-kayo ang mag-usap.
Naglalagay lang ako ng Wasp-Eze sa gitna ng puwit ko,
at ayaw akong tulungan ng crew.
Hindi lang ako makapaniwala rito.
Salbaheng mga bubuyog.
Kahit manhid na ang ikatlong pigi ko,
sinimulan kong ayusin ang juice ng mga bubuyog.
Tingnan n'yo ito. Tingnan n'yo iyan.
Isang tipak ng pagkit, na maaaring magamit pampakintab ng gamit, sahig.
Ginagamit ito para gumawa ng mga tambourine para sa maganda ang tunog.
Ginagamit ito sa mga accordion.
Sa Madame Tussauds, gawa sa pagkit lahat ng modelo ng waxwork.
Ang wax, noong mga unang araw,
ay mabebenta nang 14 na beses na mas mataas kaysa sa honey.
Ang susunod na gagawin ko ay kunin ang honey gamit ang isang pang-ikid.
Tingnan n'yo ito.
Ang mahalaga ay banayad lang,
para makuha mo ang honey na hindi nasisira ang mga bahay-pukyutan.
Lahat ito honey. Lahat honey.
Diyos ko, tingnan n'yo nangyari.
Pero, kahit na nasira...
Tingnan n'yo!
Ang unang garapon ko ng juice ng bubuyog.
Nang sumunod na araw, nalagay na lahat ng honey sa bote,
namitas ako ng ilang mga gulay.
Tingnan n'yo ito.
Buhay na buhay.
At pagkatapos, puno ng totoong ani sa sariling bukid,
dumiretso ako sa shop.
Unang batch 'yan ng honey. Mayroon pang darating mamaya.
-At pagkatapos... -Paano mo ginawa ito?
Chard?
Ginamit mo pa ang bag ng kakompetensya natin.
Oo nga, ano!
Napakagandang food shop, mga isang kilometro pababa.
Ang galing ng honey. Magkano mo ibebenta?
Nakita ko sa Daylesford noong isang araw, kalahati niyan ay £20.
Kalahati niyan?
At ito ay £20. Sa tingin ko, pwedeng...
-£7? -Hindi, taas pa.
-Talaga? -Oo, taasan pa.
Ang hirap gawin niyan. Dalawang beses akong nakagat.
Hindi ko ibebenta ito ng £7.
10 pounds.
-£8.50. -Hindi.
May kailangan kayo?
Pasensya na, may kostumer.
Tapos lalong lumala ang presyuhan.
Dumating ang isang babae. Sabi niya, "Bibilhin ko ng £6.50 'yan,"
at sabi ni Lisa, "Sige."
Nagtatalo lang kami kanina sa presyo
at ngayon, ibibigay niya ang honey ng £6.50.
Dumating sila ngayong umaga.
Hindi ganito patakbuhin ang Asda.
Hindi nila tinatanong ang mga kostumer kung ano'ng presyo ang gusto nila.
-Oo. -Pwedeng card?
Oo. Puro cards na ngayon.
-Siyempre. -Oo.
Habang nagmamaktol ako, dumating si Kaleb sa bago niyang laruan.
Wow, tingnan mo ito.
Ang astig niyan at narinig kong dumaan ka kanina.
Narinig mo?
-Ang ganda ng tunog. -Maganda, hindi ba?
Maganda.
Ito ang estilo mo, ang itim na takip ng makina, pati bubong?
Oo, bonnet, bubong at spoiler.
Binili ko ang spoiler para dito.
-Pina-tint ko na rin ang mga bintana. -Siyempre.
Noong binili ko 'to, pangalawang araw,
minaneho ko sa Long Compton ng 100 km per hour,
naitataas 'to, natitiklop doon. Medyo bumaluktot ito.
Alin, ang bubong?
Ganito kalayo ang bubong sa ulo ko sa loob.
-Mula sa bonnet? -Mula sa bonnet.
Bakit nasira 'yong bonnet?
Dahil ito ang dapat ingatan sa ganito.
Kinakalawang.
Ito ba una mong maayos na kotse?
Ito ang pangarap kong kotse, mula pa noong bata ako.
-Gusto mo ng 350? -350.
Ang inaalala ko lang ay GT car ito, Grand Tourer.
Pangmalayuan.
Pero dahil 'di ka naman lumalayo ng 5 kilometro
mula rito sa kinatatayuan natin...
-Ano'ng pinakamalayong napuntahan mo? -Banbury.
-20 kilometro. -20 kilometro. 'Yon na.
Kaya natatakot ka?
Tapos uuwi.
Isa pa, naka-headband ka?
Oo. Para 'di pumunta sa mukha ko ang buhok ko.
Dahil 'di ka nakakapagpagupit nang--
Oo, ang tagal na.
Sa 27, magpapakulot ako.
Imamaneho mo 'tong kotse na kulot ka?
Oo.
-Ayos! -Ingat, Chippy!
Pagkaalis ni Vidal Sassoon,
nagpunta ako sa kakahuyan para tingnan ang wasabi,
na handa nang maging cash.
Nakakalungkot, nasira ito sa kamakailang heatwave.
Nakikita n'yo,
lahat ng itinanim ko sa dulo nito
hindi lang namatay, pero naglaho lahat.
May 27 halaman ito,
ibig sabihin, 73 ang namatay.
Pero itong dulong ito, na dinaraanan pa rin ng maraming tubig,
hindi naman masyadong masama.
Wow!
Tingnan mo siya.
Hello, tingnan n'yo ang laki niya!
Buti na lang, nagbukas na ulit ang mga restawran
at binabayaran pa ng Chancellor ang mga tao para kumain sa kanila,
kaya pwede kong dalhin 'yan sa London,
dalhin sa ilang Japanese na restawran,
at mapapahanga sila.
Dahil sobrang abala ako,
malinaw na hindi ako makakapunta sa London.
Buti na lang, may alam akong pwede sa trabahong ito.
Isang beses pa lang siyang nakapunta roon, noong school art trip nila,
at takot na takot siya, hindi siya nangahas bumaba sa bus.
Pero malaki na siya ngayon at, kahit paano,
magbibigay ito ng oportunidad sa kanya na maimaneho ang bagong kotse niya.
Pero hindi.
Mga bagay na kailangan mong malaman.
Nakakuha ka na ba ng ULEV mo?
-Ano iyan? -Ultra-low emission.
'Yang diesel engine ay ginawa bago 2015, tama?
Kaya, kailangan mong magbayad ng congestion charge.
Kakailanganin mo ng 15 apps para sa paradahan mo, para sa lahat ng kompanya.
At ang bawat bagay na nagagawa mo sa nayon,
'di magagawa sa London.
Kung masaksak ka, tama, wala iyon sa CCTV.
'Pag kumaliwa ka, meron sila.
Paano ko babayaran ang ingestion charge at 'yong iba pa?
Tumawag ka, pero hindi habang nagmamaneho ka.
Bakit?
O pwede sa app, at ang ULEV, huwag mo kalimutan.
Mga 28 pounds para imaneho mo ito sa London.
-Libre 'yon dito. -Lahat libre dito.
Lahat ng magagawa mo dito, hindi mo magagawa sa London.
Sa tingin ko, medyo mali ngayon ang trabaho natin.
Pumunta sa London, magbenta ng wasabi,
'wag mo ibenta nang mas maliit sa £300, kita tayo mamaya.
-£300 kada kilo? -Oo.
-Okey. -Mahalaga ito.
Kita tayo mamayang gabi.
Sige.
Kinakabahan talaga siya.
Sa 90 metro, kumaliwa sa Church Road.
Makakaiwas ka sa trapiko sa A40 sa London.
Nasa pinakamabilis na ruta ka. Darating ka nang 9:29 ng umaga.
Ano?
Ano'ng trapiko? Nasa Chadlington ako.
Isang milya.
Isang milya para sa ano?
Sige, 'eto na.
Palabas na ako ng Chadlington.
Nagpapawis ang mga palad ko.
Talagang basa.
Pupunta tayo ng motorway? Ha?
Kanan, 'eto na.
Magpatuloy sa M40 nang 43 kilometro.
M40 nang 43 kilometro?
Diyos ko!
Kung naisip ni Kaleb na masama ito, mas masama sa akin...
dahil ito ang panahon ng taon na nag-a-apply ng gawad ang mga magsasaka.
Kailangang sabihin ko sa gobyerno kung ano mismo ang itinatanim ko.
Ibig sabihin, mga papeles.
Inaabangan ko ang panahong ito dahil gusto ko ang form-filling.
Oo, kailangan ng ilang oras dahil...
Oras?
-Oo.. -Ang form na ito...
Oo.
...na daan-daang pahina ang haba...
22 pahina ang haba.
May mas maganda pa akong gagawin kaysa rito.
-Pero ito ay... -Magkano binabayad nila?
Dahil kahit anuman ito,
gugustuhin ko pang magbayad kaysa mag-fill up.
Talaga?
may 360 ektarya ka,
at babayaran ka nila ng £220, kaya magiging £82,000.
Ako na ang magpi-fill out nito.
Ang unang kailangan natin ay mapa ng bukid. 'Ayun ang mapa.
At may ilang mga code. Nakikita mo na may...
-AC66. -Trigo 'yan.
-Bakit ito trigo? -Iyan ang code para sa trigo, Jeremy.
-Ano ang AC17? -Mais.
-Ano ang PG01? -Permanenteng damo.
-Ano ang WO25? -Kakahuyan 'yan.
Nakarating ka na ba sa isang developing-world country
at binigyan ka ng masalimuot na form ng imigrasyon?
-Burma, halimbawa. -Hindi.
At alam mo, kapag pinunan mo ito, na inaabot ng isang oras,
o Cambodia, ilalagay nila ito sa bin.
Iyan ang nangyayari... Walang kapararakan ito.
Ilan ang bukid sa sakahan? Nakalimutan ko na.
Mga 42.
-Kaya, kailangan nating... -Trigo ang nasa loob nito.
Oo, pero ang tanim noong isang taon diyan,
ay oil seed rape.
Pero trigo ang naroon.
Oo, pero para sa gobyerno...
Alam kong trigo ang nandoon. Nakita ko na ito.
Hindi pa nila alam iyan.
Kailangang tumpak ang ilalagay, Jeremy, tungkol sa...
Samantala, 110 kilometro ang layo,
Sa wakas, dumating si Kaleb sa sentro ng London na pinatahimik ng COVID.
MAKITID NA DAAN WAG UNAHAN ANG MGA SIKLISTA
Hindi na nakita niyang ganoon.
Nasaan ako?
Doon, dito? Ano'ng nangyayari?
Sa loob ng 90 metro, gamitin ang pangalawa sa kaliwang lane
para kumaliwa sa Piccadilly.
Gamitin ang pangalawa mula sa kaliwa
para lumiko sa kanan papunta sa Duke ng Wellington Place.
Ano? Hinding-hindi ako didiretso.
Sa rotonda, lumiko pakaliwa.
Kumaliwa sa Constitution Hill.
Pumunta sa unang kaliwa sa rotonda.
Huwag puro pakaliwa!
Kumanan papunta sa Grosvenor Place.
Ano'ng binubusina mo riyan? Gago.
Nag-cut mismo sa harap ko, bakit?
Mula sa kanang lane, kumanan ng konti papunta sa Piccadilly,
at gamitin ang 2 kaliwang lanes para kumaliwa't manatili sa Piccadilly.
Ano? Hindi, hindi... Kailangan kong pumunta roon.
Paumanhin, kaibigan.
Congestion charge. Diyos ko!
Ultra-low.
Kumaliwa papunta sa Old Park Lane.
Walang kaliwaan.
Niloloko mo ba ako? Kakaliwa ako.
Kakaliwa ako rito.
Hinahanap ko ang restawran na Nero.
Nero, Naro,
Nero, Noro, Naro.
Sa kalaunan, nakita rin ni Kaleb ang restawran na hinahanap niya.
Saan ako paparada?
"Magbayad gamit ang telepono."
027125.
Paumanhin. 'Di ka namin maipaparada sa lokasyong ito
dahil 'di pinapayagan dito ang ganyang uri ng sasakyan.
Mangyaring humanap ng ibang paradahang malapit.
Salamat sa pagtawag sa pay-to-park ng Westminster.
Upang humanap ng iba pang paraan ng pagbabayad..
Ano'ng nangyayari?
...o i-download ang mga resibo ng VAT, bisitahin ang www...
Ilagay ang petsa ng expiry ng iyong card na naka-print sa harap ng card.
Upang malaman ang iba pang paraan para magbayad,
palitan ang card o mga detalye ng sasakyan o...
Magtigil ka.
Okey.
Tapos na 'yan.
10 pounds para lang sa isang oras na paradahan.
Tao po.
Ano'ng ginagawa mo?
Binubuksan ang pinto.
Bakit?
Wala akong guwantes at London ito.
Kumusta? Mayroon akong wasabi para sa iyo galing ng sakahan.
Sige.
Ngayon...
-Diyos ko po! -Nasubukan mo na ba ang wasabi mo?
-Na kainin? -Oo, masarap.
Gusto ko 'to. Hindi sa isda.
Sa chips ko ginamit na may konting asin.
Talaga.
Mas gusto ko ang tradisyunal na pagkain ng British.
Subukan natin? Ang wasabi mo.
Maganda, makatas. Naaamoy.
Maganda.
Gusto mo bang bilhin ang wasabi?
Interesado ka ba sa--
Ayos lang.
Kung titingnan mo ito, mataas na kalidad na Chadlington wasabi.
Maganda ang kalidad.
Pero ang naaaksaya, marami ang naaaksaya dahil sa laki nito.
Kaya, kailangan ng mas malaki, kung hindi, masyadong maraming...
-Maraming nasasayang? -Oo.
-Maraming salamat. -Maraming salamat sa inyo.
-Susubukan kong magtanim ng mas malaki. -Maganda 'yan.
Ay, naku!
65 pounds?
130 pounds?
Habang nauubos ang kita ni Kaleb na wala namang nakuha,
abala naman ako sa pagsisising hindi nagtanim ng iba't ibang gulay.
Habas, beetroots, chard, peas, sweko,
kolrabi, singkamas, repolyo, leeks, pak choi,
rhubarb, broccoli, cauliflower, kale at marrow.
Oo. Ngayon, may code ang gobyerno para sa lahat ng mga ito.
Ang habas, may code?
Mayro'n.
-Kailangang hanapin ang mga code. -Tama.
At pagkatapos sabihin sa kanila nang eksakto kung magkano, sa sentimetro?
Okey na ang metro kuwadrado.
Apat ang decimal places.
May apat na decimal places tayo.
Ganoon katindi ang gusto nila?
Oo, kailangang eksakto ngayon.
Hindi ba pwedeng gulay na lang?
Pwedeng manghula?
Pwede, pero kapag mali ka, maaari silang magbigay ng parusa,
at may mga mata na sila sa langit ngayon,
'eto ang mga imahe ng satellite.
Sinasabi mo ba sa'kin
na ang gobyernong British ay kinukunan ng litrato ang sakahan ko sa kalawakan
para tingnan ang tinatanim at ginagawa ko?
Oo.
Desperadong kumita mula sa biyahe,
si Kaleb, sa tulong ng navigator niya...
Harley Street, kumaliwa sa...
...ay naghanap ng susunod na restawran.
Kumaliwa sa Curzon Street, tapos...
Tumungo sa timog-silangan sa Stanhope Row sa Shepherd Street,
tapos kumanan sa Hertford Street.
Diyos ko po!
Kumaliwa papunta sa The Mall.
Oh, ang ganda.
Diyan ba nakatira ang Queen, sa loob niyan?
Sa susunod na restawran...
Ano ang iaalok mo?
Ito ang wasabi na ani sa bukid sa Chadlington.
-Alam mo ba kung saan ang Chadlington? -Hindi.
Para talagang salesman si Kaleb.
Sabi ng boss ko, £300 isang kilo.
£300 isang kilo? Nangangarap ka, kaibigan.
Tingnan natin kung ano talaga ang nabuo n'yo.
-Tingnan natin ang... -'Ayan.
204 na gramo.
Kung lilinisin mo pa, malamang mga 150 gramo na lang.
Oo, tama, 150 gramo na lang.
Magkano? 10 pounds?
Bibigyan kita ng 10 pounds. Okey na 'yon.
15, pwede na.
-10 lang, kaibigan. -12.
Sampu lang.
Sige, okey na.
'Yong parada ko lang, £10 na.
Libre ang parada.
Sa 200 yarda, kumaliwa sa Lancaster Place. A301.
Papunta na tayo sa The Shard ngayon.
Sa tinatawag na The Shard.
Gusto kong pumunta roon, maibenta ito, lumabas at umuwi na.
Ayoko na.
Oras na siguro para ipaalam
na ang kinatatakutan lang ni Keleb sa syudad ay heights.
Huwag mong sabihing iyan ang The Shard. Tinatakot n'yo ako.
Diyos ko po!
Diyos ko.
'Wag kang tumingin sa baba.
Ika-32 palapag.
Nakakatakot.
Bukas na ang pintuan.
Wala pa ring kabuluhan ang biyahe.
£25, 100 gramo.
-Isipin ko muna tapos-- -Sige?
Tatawag ako sa'yo.
-Sigurado kang ayaw mong bilhin ngayon? -Hindi ngayon, hindi.
Lintik! Oki-doki. Okey lang.
Ma.
Hello. 'Di maayos ang signal dito.
Nasa The Shard ako.
Alam mo 'to?
Malaking gusali sa London ito. Hindi masyadong maganda.
Mga 1,000 talampakan sa itaas.
Kailangan ko nang ibaba, okey?
-Sino 'yon? -Mama ko.
Nag-aalala siya sa akin.
Nakita niya ako sa family map at sabi,
"Bakit ka nasa London?" Sabi ko, "Nasa The Shard ako."
Tanong niya, "Saan?" "The Shard sa London."
Medyo maganda ang tanawin.
Mas maganda sana kung may sakahan, mga bukid, burol.
-Okey ka lang? -Hindi.
Ngayon, kumita ako ng...
wala.
Matapos mabigo ni Kaleb na ibenta ang wasabi sa London,
inilagay namin ito sa farm shop...
kung saan ito nabulok.
At 'di iyan ang wakas ng masamang balita.
Diyos ko!
Dahil sa kahulugan ni Lisa sa lokal na produkto
napansin ito ng mga awtoridad.
May nakakainis na email ako mula sa konseho
na nagsasabing ang mga ibinebenta namin sa farm shop
ay dapat mula sa mga producer
sa loob lang ng hangganan ng distrito ng West Oxfordshire
at sinasabi na ang ilan sa mga pâté at keso at kung ano-ano pa
ay sa Gloucestershire.
May pandemic ngayon.
Milyon-milyong tao ang walang trabaho.
May maliit kaming negosyo na ngayon ay may limang pinapasahod,
tumutulong kami sa mga lokal na bukid at negosyo,
at ngayon, may kaso ng pagpapatupad na binuksan sa amin.
Diyos ko, bigyan mo ako ng lakas!
Buti na lang, may napakagandang ideya na ako
para gawing napaka-lokal ng produkto.
Inilalagay ko ang mga bahay pukyutan ng mga bubuyog.
Naisipan kong gawing mga scented candle ang mga natirang pagkit.
Kukuha ako ng inspirasyon mula sa pabango ng isang sikat sa Hollywood.
Ano sa palagay mo?
At hindi lang lavender.
Dahon ng sibuyas.
Katiting na habas.
At 'yan.
Hayaan mo lang 'yan.
Sa shop, natutuwa si Lisa sa mga resulta.
Hindi pwede ang ganyang label, "Amoy-itlog ko."
'Di pwede.
Yumaman si Gwyneth Paltrow
sa mga kandila niyang amoy... ari niya.
Sa tingin mo, mas mabebenta 'to dahil amoy-ari mo?
Isa pa,
"Ginawa ni Jeremy Clarkson ang mga pagkit na kandila.
"Hindi mo alam, pero totoo ito," pinirmahan ko ito bilang patunay.
Samantala, sa trout pond,
Si Kaleb, na ligtas na nakabalik sa kanyang likas na tirahan,
ay abala sa pagpoprotekta ng isa pang mapagkukunan ng kita.
Naglalagay ako ng electric fence.
Nakakita kami ng mga patay na isda sa gilid.
Kawawang isda. May mga sugat siya.
Kaya naglagay ng bitag na camera si Jeremy dito
para makita ang dahilan ng pagkamatay ng isda.
'Yon pala, may otter.
Kaya itinatayo ko ang isang electric fence
sa paligid ng labas ng pond, kung nasaan ang mga isda,
para pigilang makapasok ang otter.
Pero kailangan din namin itong itayo dahil pumapasok ang heron.
Isa pa 'yon na kumukuha sa mga isda.
Kaya kailangang itayo ko ang bakod,
itaas ang kuwago para takutin ang heron,
at itayo itong metal na tao
para pigilan din sila.
Maraming trabaho sa isda.
Makaisang linggo, pumayag ang lokal na pub na ilagay sa menu ang isdang tabang namin.
Kaya bumaba ako sa pond na may net, na may kakaibang salungat na pakiramdam.
Ang dahilan lang kung bakit 'andito itong bakod
ay pigilin ang otter na kainin ang isda,
para maibenta namin ang mga ito sa mayayamang nasa pub.
Ang buong punto nito ay ang wilding.
Naisip kong wala akong pakialam diyan,
kaya magtatrabaho na kami.
Tapunan mo ng pagkain.
-Maghagis ka muna ng pagkain? -Oo.
-Ihahanda ko na ang net.
Isda.
-Hindi sila mga aso. -Eh, ganoon ang ginagawa ko.
Nakikita mo kung saan ko ilalagay ang net? Doon mo ihagis.
Kailangan ko munang bigyan ng pagkain. Isda, isda.
-Pwedeng pakilagay roon sa net? -Okey, sige. Doon.
-Salamat. -Tingnan mo, alam nilang nandiyan ka.
Hindi nila... 'Di sila si Stephen Hawking.
Lintik!
-Handa? -Hindi.
'Wag ka magalaw, go.
Mukhang nakahuli ako ng ilan.
-Magaling. -Diyos ko!
Bilis, sa balde, bago sila mamatay.
Salamat sa pagiging tumpak ko sa pagkain ng isda,
ang ganda ng huli ni Lisa.
Ang galing. Mukhang ang sarap nila.
Kailangang madala agad sa pub. Magtatanghalian na.
Kailangan ilagay sila riyan at tapos, nakakatawa,
sabi ng batas ng England, kailangan silang may oxygen.
Kaya kailangan ko ng tangke ng oxygen para sa tubig
para sa anim na minutong paglalakbay sa pub, kung saan sila papatayin.
Tama.
Ang tarik. Pasensya na, mga isda.
Ano ba 'tong kotse na 'to? Kaya mo 'yan.
Naghatid na ako ng isda noon, siyempre, sa Mozambique.
Maayos 'yon.
Ang bigat.
Vincent, tingnan mo ang dala ko.
Wow!
Kahuhuli ko lang.
-Isdang tabang. -Baby trout?
Sabi mo 'yan. Malaman.
Iyan 'yon. May--
Pwede mo siyang baligtarin. Hindi, sa kabila.
Diyan siya natuka ng heron,
kaya masuwerte siyang isda.
Hindi magtatagal.
At 2 pounds bawat isa.
-Ipasok natin. -Sige.
-Sige. Paalam, isda. -Oo, ingat.
Habang papatapos ang Hunyo, maaayos ang mga proyekto ng sakahan ko.
-Hello. Kumusta? -Mabuti. Ikaw?
Mabuti. Salamat.
May mga bag ako rrito.
Salamat sa maikling pahinga mula sa lockdown,
mas maraming bumibisita sa shop.
Mabuti at bukas na kami sa wakas.
At mas maraming kostumer sa pub para sa aming isdang tabang.
Pero, ang proyektong ito ay maliliit lang kompara sa main event.
Ang silid ng makina ng sakahan.
Ang mga pananim.
Na walong buwan nang nasa sa lupa ngayon.
OKTUBRE
NOBYEMBRE
ENERO
MARSO
MAYO
HULYO
Marami sa oras na iyon, naging mapaghiganti ang kalikasan.
Kahit papaano, hindi lahat ng barley ay nasira.
Mukhang okey naman. Mukhang medyo maganda.
Mahirap ang taong ito, huli na nang naplano.
-Huling-huli. -Talagang basa.
Basang-basa.
Tuyong-tuyo.
Napakainit.
At sa totoo lang, alam mo, maganda 'yong tanim ng barley.
Inanunsyo ni Charlie na napipinto na ang pag-aani.
Apat o lima, anim na araw na lang.
-May berde sa tangkay. -Talaga?
Ito ang pinakapangit. Ang gitna. 'Yong iba, mukhang handa na.
-Talaga? -Oo.
Lumipat kami sa susunod na ani.
Oil seed rape ito, tulad ng alam mo.
At ito ang mga oil seed. Nababalatan sila
at dapat maganda at itim sila.
Konting araw na lang... Siguro mga 10 araw na lang.
-Sampung araw? -Oo.
-At pwede na nating anihin? -Pwede na.
Magaling. May magagawa pa ba sa mga ito?
Patayin ito, tiyaking patay ito.
Ano?
Medyo kakaiba ang dating.
Ang rape ay namamatay nang natural at handa na ang tuktok,
pero 'yong ibaba ay buhay na buhay pa rin.
Pero gusto mong patayin ang buhay na natitirang oil seed rape?
-'Yong konting buhay. -Bakit?
Dahil mas madaling gupitin ang halaman.
Ano ginagawa ng magkasama? Pinuputol doon.
-Putulin 'yan, ang kutsilyo... -Na magagawa 'yon.
Mas madali ba kapag patay na ito?
Mas madaling-madali kapag patay na ito.
At hindi natin pinapatay ang mga buto, dahil nakabalot ang mga ito.
Kaya padadaanan lang ng harvester?
-Oo. Mayro'n ka ba? -Wala, rerenta tayo.
May isa kang kontratistang papasok?
-Ilang bagay na dapat maging maingat. -Oo.
Halumigmig.
-Halumigmig? -Halumigmig.
Kailangang nasa pagitan ng 6 at 9%.
Ang halumigmig ay importante
at posibleng gustong sabihin lang ng kontratista,
"10.5 porsiyento lang ito, pagsasamahin namin ito,"
at ikaw naman, "Hindi."
Sabi ko, sabi mo...
Sabi mo?
-Wala ako rito. -Maiisip mo ba...
Ano ang ibig mong sabihin?
-Magbabakasyon ako. -Ano?
Magiging okey ka.
Hindi mo ako kailangan no'n.
-Kailangan. -Okey ka lang.
Ang lahat ng ito at pagkatapos darating ang pag-aani...
Hindi mo na ako kailangan. Para saan?
Paano ko masasabi kung 3% na halumigmig 'yan o 17%?
May moisture meter naman.
Mayroon bang moisture-o-meter para diyan?
-Wala kang moisture meter?? -Wala.
Diyos ko!
SA SUSUNOD
Ang unang ani ko.
Mas mahirap ito.
Lintik!
Sandali! Oops!
'Di ko alam 'yan.
Dapat may 20 trak.
-Dalawampung trak? -At uulan ngayong gabi.
Patay ka.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio