KABANATA 6 MELTING
May maganda palang dahilan
kung ba't laging inirereklamo ng mga magsasaka ang panahon.
Dahil 'di nito ginagawa ang gusto nilang gawin nito.
Noong taglagas, kapag kailangan ko ang tagtuyot para magtanim...
OKTUBRE 2019
...ito ang nakuha ko.
Umulan nang walang tigil sa loob ng walong linggo.
Noong Mayo, nang kailangan ko ng ulan para sa mga pananim ko...
MAYO 2020
...ito ang nakuha ko.
Ang pinakatuyot na naitalang tagsibol.
Ang tagtuyot ay talagang hindi nakakatulong sa bukid na 'to.
Sa nakaraang taon, tinamnan ko ito ng rapeseed,
pero kinain lahat ng mga beetles.
-Nasaan na ang rape? -Kinain ng flea beetle.
-'Yong buong lote? -Oo.
Wala nang... Mayroong... Ano lang...
Kaya sa halip na hayaan lang na nakabuyangyang ang bukid,
nakaisip ako ng isang napakagandang ideya para sa lockdown.
Tinamnan ko ito ng mga pumpkin para sa Halloween,
sweetcorn dahil gusto ko ito,
at sunflower dahil tila gusto ng mga sosyalista ng buto nito,
-Magaling. -Nakikita mo ba ang mga ito?
Hindi.
Ano ka ba, 'wag kang negatibo mag-isip.
May mga pumpkin doon.
Nagkukunwari lang siyang hindi niya nakikita para ipahiya ako.
May nakita akong isa.
May isa pa roon at doon.
Nagkalat sila, libo-libo. Huwag kang,"May isa akong nakita."
-Kita mo, 'di ba ang galing? -Oo.
Tingnan mo roon, mga pumpkin, Halloween sa bukid.
-Ang problema, Jeremy... -Ano?
Kailangan natin ng tubig para diyan. Paano didiligan 'yan?
Ngayon, tingnan mo, nauunahan ulit kita.
Bumili ako ng vacuum slurry tanker.
-Kaya ii-spray mo ro'n? -Oo.
Para sa akin, simple ang trabaho.
Batakin ang tanker ng traktora ko at punuin ito sa sapa ko.
Gusto ko kapag nasa Lambo ako.
Parang gamot sa allergy sa pollen.
Sabi ni Kaleb, mahirap ito
dahil 'di daw aabot ang traktora sa pinakasapa.
Tingnan n'yo.
Jeremy, oops!
Sa tingin ko, ang galing ng ginawa ko.
Diyos ko!
-Yehey! -Oops, Jeremy!
'Pag sinabi niyang masyadong malaki ang traktora, papatayin ko siya.
Masyadong malaki ang traktora! Tingnan mo, nasasagi ang puno.
Sisirain nito ang beacon.
Mga ideya mo!
Tama, walang beacon.
Diyos ko, ang sikip dito.
Pero 'di ka magsasaka ng pumpkin
kung 'di makakaputol ng ilang sanga.
Kalaunan, matapos ang kalahating milya na inabot lang nang isang oras...
-Diretso lang. -Ano 'yon?
...nakarating na ako sa stream.
Nasa lugar na ang malakas na Lamborghini.
Magaling na pagmamaneho ba 'yon o naswertahan lang?
Ang lupit ng pagmamaneho mo.
Nasira mo ang gatepost.
Nakasira ako ng gatepost?
Oo! Nasira mo, nasagasaan mo.
Halikayo.
Gagalitin mo ang mga taong 'to.
Daanan ito.
Siguro gusto nila ng pumpkins sa Halloween.
Paumanhin, nagha-Halloween ba kayo?
Oo, ngayong taong ito. Bakit?
Nagtanim ako ng pumpkins at kukuha ng tubig pandilig,
tanga raw ako, pero hindi naman.
-Hinarangan niya ang daanan. -Walang problema.
Maraming salamat.
'Yan mismo'ng... Kita mo?
-Natanggal mo na ba 'to -Oo.
Diyos ko! Para lang sa mga letseng pumpkin!
Grabe na 'yong pagpasok.
Kung sasabihin mong lumabas uli, iikot mo lang at umatras.
Saan ka iikot?
Dapat pala paatras, 'di ba?
'Di ka kasi nakikinig.
Magulo kasi 'yong senyales mo.
Ano'ng ibig sabihin nito? Umikot.
Pwedeng higad 'yan o ahas.
'Di ko alam ang pinagsasasabi mo.
Nasa sapa 'yon.
Tama, tingnan natin kung makakakuha tayo ng tubig.
Ganoon lang ang gagawin ko.
Buksan mo ang valve!
Oo, naririnig ko na!
Buhay 'to!
Masisipsip na ng sapa ang Tower Bridge.
'Ayan, tingnan mo.
-Ang galing! -Tubig para sa mga pumpkin mo.
Dahil puno na, dapat nang patayin ang tanker.
Hayop kang... Tanga ka talaga!
Mali ang napindot ko!
Simple lang dapat ang pag-atras sa pinanggalingan namin.
Paano iikot ang manibela?
Hindi ko alam. Alamin mo.
Pero sa kasamaang-palad, hindi ko alam.
Gayunpaman, dahil siyam na buwan na kaming magkasama sa trabaho,
may teamwork na kami kaya kaya namin 'to.
-Sa kanan ka lang. -Oo, pero hindi ko makita!
Tumingin ka sa likod. Tapos, abante.
Oops! Ngayon, balik.
-Kabila. -Kabila?
Masisira mo ang bakod.
-Ano'ng gagawin ko? -Abante.
-Ulit? -Hindi, doon ka.
-Sandali! -Ano?
-Lulusot ka sa butas. -Hindi ko nga makita.
Sabihin mo kung kakanan o kakaliwa ako.
Nalilito na ako.
Ngayon, alam n'yo na. Hindi niya alam ang kanan sa kaliwa niya.
Matatagalan kami rito.
-Abante ka pa. -Ano?
-Hindi, doon ka pumunta. -Ano? Sandali.
-Bumalik ka. -Sa kabila?
Hindi.
Kalaunan, may iminungkahi si Kaleb
na dapat kanina niya pa ginawa.
-Gusto mo, ako na lang? -Oo.
Kung hindi mo makuha, ibigay ito sa isang binatilyo.
'Ayan, diretso pa.
Umubra, alam kong uubra 'yon.
Ganito mismo ang gagawin ko sa susunod na balik, magaling.
-Umayos ka, bwisit ka! -Hindi bwisit 'yan.
-"Ma..."
-Magaling, Kaleb. -Salamat.
-Ang galing-galing. -Salamat.
Nakalimang oras kami ng pabalik-balik sa sapa,
pero ngayong may 1,000 galon na ng tubig sa tangke,
pabalik na ako sa bukid...
at handa nang diligan ang mga pumpkin.
Yehey!
Alis na! Go!
Oo, 'eto na.
Tingnan n'yo.
Binubuhay at pinapakain ko ang aking patay na bukid.
Iniikot ko ito sa dulo.
Ang galing! Tingnan n'yo.
Magkakaroon na ng mga pumpkin at sweetcorn dito.
Naubusan na siya ng tubig.
Saglit, nasa'n ang tubig?
Tingnan mo kung saan ka naubusan ng tubig!
Totoong 'yon lang ang tubig?
Kung 1,000 galon 'yan,
4,500 litro,
at nadiligan natin ang isa at sangkapat lang...
Oo. Iisang milimetro ng ulan.
Hindi 'yon isang milimetro!
Iyon 'yon.
Ibig kong sabihin, sumingaw na ang tubig.
Kaya epektibo.
Hindi talaga epektibo.
-Napakamiserable niya. -Oo, pero naniniwala ako sa kanya.
Kung gusto natin ng pumpkins sa Halloween...
Sagutin natin ang tanong. Gusto ba namin talaga ng pumpkins?
Oo. Hindi, dahil binayaran natin ang mga buto nito,
binayaran ko ang tangke ng tubig.
Paano ko sila mabubuhay?
Kapag umulan na...
Oo. Kailan ang susunod na ulan?
Wala pang forecast sa susunod na dalawang linggo.
Lintik.
Nangangahulugang isa lang ang magagawa ko.
Bigyan ng hose si Kaleb...
Puro bulok ang mga ideya niya.
...at matulog nang maaga.
Ang sumunod na araw ay mahalaga,
dahil lahat ng narito sa bukid ay ibebenta para sa tinapay.
At lahat ng narito sa bukid ay ibebenta para sa tanghalian sa Linggo.
At para tiyakin ang pinakamagandang presyo,
sabi ni Masayahing Charlie, kailangan kong kumuha ng pagsusulit.
-Charlie, kumusta ka? -Mabuti? Ikaw?
Okey lang. Itong pulang traktora?
Ininspeksyon ka kaninang umaga.
Kailangan kong gawin ito sa telepono lang?
Oo, panuntunan sa COVID 'yon.
'Eto ang background, ito ang pagkakaiba sa pagitan
ng pagbebenta ng ani mo sa rate ng merkado o walang diskwento.
Kapag bumili ng isang bagay ang kostumer,
kung may pulang traktora sa package...
-Mismo. -...nangangahulugang tiniyak nilang
walang mga dumi sa paligid ng bukid ko.
Tama, oo. Seryosong accreditation scheme 'yan.
Kung wala 'yong pula, 'di ko pwedeng ibenta sa buong presyo.
Oo, at mas malaki ang epekto sa kita mo para sa taong 'yon.
Hindi nagtagal, tumawag ang tagasuri ng pulang traktora
at sinimulan ko ang kauna-unahan kong Face-Zoom-Time meeting.
Jeremy, kumusta ka?
Mabuti, salamat. Kumusta ka? At paano kita makikita? O hindi na?
Dapat nasa screen mo ako sa isang maliit na sulok?
Wala. Naka-on ka, video, mikropono, naka-on lahat.
Hindi gumagana lahat ng apps at ngayon pati ang screen.
Nang sa wakas ay muling nakonekta...
Magandang araw sa'yo.
...Si Dave, ang inspector, ay humiling na iikot siya sa mga gusali ng bukid.
Tama, Jeremy, ano 'yong sa kanan ng dayami at ang dayami roon?
Malaking scissor jack 'yon
na ginamit ko sa Colombia para sa mga condor.
Tapos 'yong mga pinto roon ay galing sa bahay na pinasabog ng mga kasama ko.
Magalang na hiniling ni Dave na makita ang mga gamit sa sakahan,
hindi lumang Grand Tour na gamit.
Nasaan na ang imbakan ng kemikal?
At nasaan na ang mga kemikal?
'Andito sila sa shipping container.
Alam naming 'di tinatagusan ng tubig at ligtas ang mga shipping container namin.
-Handa na? -Oo.
Paumanhin, Alfa Romeo 'yan.
-Oo. -Sandali lang.
Nasa...
Pagkatapos ng nakakakabang simula…
Pinagawa ni Dave ang isang detalyado at komplikadong proseso buong umaga.
May lata ng gasolina sa baba, para saan 'yan?
Ano'ng nasa mga bag sa harap mo?
May mga gamot para sa mga tupa, saan sila nakatago?
Ano yang itim na bag?
May red picket ba diyan?
Gagamitin mo 'yang kamalig para mag-imbak ng mga ani?
Yari saan 'yan? Ano'ng sinasabi?
Ano'ng ginagamit mo sa pagsugpo ng mga peste?
Pumupunta si Nick na mamamatay-daga. 'Di niya tunay na pangalan.
Ano ang batch number?
17318.
Ano'ng numero ng math diyan sa isa?
19/2H.
76325.
/1549.
0-0-0-0-0-B.
'Asan ang mga tupa?
-Kita mo ang traktora ko? -Oo, ang ganda.
Dito ang mga kemikal.
Kung may anumang likidong na matapon,
mayroon ba riyang magagamit na pamunas?
Mayroon kaming Bradley Cooper at Jennifer Lawrence na pelikula.
Interesado ka ba roon?
Hindi.
Dapat may mga emergency facilities, na may buhangin, panipsip na mga butil,
paagusan ng likido, na kayang magpanatili ng natapong likido.
Sino'ng naghahatid sa mga hayop?
Minsan ako.
May mga dumi pa rin ng hayop diyan.
Hindi, lupa 'yan.
Walang dumi ng hayop.
Dumakot ka nga niyan at ipakita mo nang malapitan?
Pwede. Sandali. 'Eto na.
Kailangang malinis ang trailer.
Hindi malinis 'yang trailer.
Matapos sa imbakan ng kemikal at sa trailer,
na may putik at hindi dumi sa loob nito,
gusto ni Dave makita ang filing system ko.
May soil management plan ka ba na malapit diyan, Jeremy?
At... Hindi, MMP 'yon, hindi.
Ano ang tanong? Nakalimutan ko na.
Unang audit mo ba ito, Jeremy?
Kalaunan, sa baterya kong 2%,
kinailangan ko nang tapusin ito.
David, gusto ko sana malaman...
Alam kong may dalawang bagay na nagkamali kami,
ang buhanginan at ang maputik na trailer,
pero pasado ba kami?
Oo.
Ipinagmamalaki ko ito nang sobra.
May nagawa ako!
Pero nakakalungkot, walang oras magdiwang
dahil may sumunod na emergency.
Pagbabasa ng latian ko.
-Tingnan mo ang mga bitak. -Oo. Pero, sa kabilang banda.
-Ano? -Nagkakahalaga ng maraming pera ang damo.
-Talaga? Ano, ang dayami? -Dayami.
Talaga?
Gupitin, ibigkis, ilagay ito sa lilim.
Sigurado, wala masyadong nagbebenta ng dayami.
-Nasa tupa ang maraming dayami. -Oo.
Na hindi mo naman gusto.
Kung wala kang mga tupa, na kumakain ng mga dayami,
magkakapera ka sana sa dayami.
-Hindi ako nagkapera sa mga tupa. -Malaki ang nawala sa'yo.
Ano'ng mawawala kung binenta mo ang mga dayami?
-Wala. -Mismo.
'Ayan na naman ang punto ko. Letseng mga tupa.
Nabaling ang atensyon namin ni Kaleb Attenborough
sa watering solution system na binili ko.
Solar powered na water pump.
'Di 'yan gagana, ano? Magpakatotoo ka.
Maaari o maaaring hindi, gusto kong bigyan ng tsansa ang kalikasan.
Binigyan tayo ng Diyos nitong power station sa langit,
susubukan at gagamitin natin ito.
Ilatag mo lang muna sila.
Ito ang magsisimulang mag-pump
Ibababa ko sa sapa itong pinapatakbo ng kuryente.
-Handa na? -Sige.
Mas mabilis pa ang ihi natin diyan.
Nakakaiyak naman 'to.
-Alam mo ang solusyon? -Ano?
Patakbuhin sa gas.
Ito ang solusyon sa lahat. Bilis at lakas.
Kaya namili ako
at 'di nagtagal, may matatabang hose na kami...
at isang generator na tumakbo sa amber nectar na gasolina.
Lintik na solar power.
May problema.
-Pakikuha naman? -Oo, ba.
Ang bilis mabaon, pasensya na. Wala akong magagawa.
Bastos ka!
Noong isang araw, binasa mo ako. Ganti lang 'yan.
Fuel pump, naka-on. Choke, naka-on.
-Tama. -Okey, handa ka na?
'Eto na naman tayo, ipinakikita na,
walang sinabi ang solar power sa pagpapatakbo sa gas.
'Ayan na.
Okey, medyo malakas, sa totoo lang.
-Hindi umuubra, tama? -Ano'ng ibig mong sabihin?
Masyadong malakas.
Tinatangay lahat ng binhi at lupa sa ilog.
Mahirap ito, dapat hawakang maigi.
Lintik! Patayin mo na.
Tama, tulad ng lagi kong sinasabi,
hindi uubra ang bilis at lakas.
Solar power ang sagot.
At kaya...
Tara na, Kaleb, si Zeus na bahala diyan.
Babalik tayo pagka-15 minuto.
Alam ko.
At diligan dito at iikot at ilipat ang pipe.
Nang maayos na ang mga latian, dumako na ako susunod na proyekto ko.
Pagtatanim ng ilang puno para sa gobyerno.
Na, sa pinakatuyot na naitala sa Mayo,
hindi ang trabahong ganito kabigat ang gugustuhin mo.
Kapag si Monty Don ang gumawa nito,
mukhang napakadali.
Inihayag ng gobyerno na sa 2025,
magtatanim ito ng 125 milyong puno sa UK,
at sabi ng lahat, "Ang galing!"
Oo nga.
Pero saan manggagaling ang mga puno?
Iaangkat pa ito sa ibang bansa. Kung iaangkat,
makukuha mo ang mga sakit ng mga bansa, tulad ng sa Scandinavia
pati ang Dutch elm disease sa Canada.
Tapos papatayin no'n ang mga punong nakatayo na rito.
At sino'ng magtatanim no'n?
125 milyong puno!
Hindi ka nga makakakuha ng mga taong tagapitas ng strawberries sa bansang ito.
At may isa pang problema.
Alam mo kung ano'ng naisip ko, kung magtatanim ako ng puno,
kapag totoong puno na ito, patay na ako.
Kaya ginagawa ko ang lahat ito para sa mga walang utang na loob at millennials.
Kailangan kong bilisan ito.
Naitatanim namin lahat ito gamit ang dalawang track vehicles lang,
ang dump truck, ang van at isang trak.
Iyan lang ang ginagamit namin.
Puno!
At ito ang tambutso.
Patubig ito at tubo ng hangin.
Naglalagay ito ng tubig sa paligid ng gilid ng mga ugat.
Kaya may mga butas sa loob nito.
Ilang taon na ito? Lima, 10 taon?
-Mga 40 taong gulang, sa tingin ko. -Talaga?
At ito ang natapos ko, 20 bagong puno.
Mabuti para sa mga insekto, sa mga ibon, kung saan sila mamumugad.
'Di ako mahilig sa mga puno,
pero gusto ko ang mga ito dahil may mga tambutso sila.
Habang papatapos na ang Mayo, wala pa ring tanda ng ulan.
Kaya ginawa namin ang lahat para alagaan sila.
Gumawa kami ng ilang lilim para sa trout.
'Di ako tumigil sa pagkuha ng tubig.
Si Kaleb naman, laging hawak ang hose niya.
At sinusubaybayan ni Charlie ang mga gulay na tinanim ko noong lockdown.
Hindi ito magandang kondisyon, pero may farm shop kami,
kailangan naming lagyan ito ng mga stock.
May Swiss chard kami, may beans, mga habas, may sweko,
mga singkamas, may leeks.
Anuman ang gusto mo, nag-aalaga kami o sinusubukan, dito.
Sa tingin ko, totoong hamon ito.
Pero pinakamalaking hamon, ang kalagayan ng mga pangunahing pananim,
gaya ng sinabi ni Charlie sa susunod naming paglalakad sa bukid.
Ang trigong ito.
At kung bumaba tayo,
makikita mo na mayroon tayong maraming...
Isang buong loaf ng tinapay ang nawala.
May rust disease sa ibaba.
-Ano 'kamo? -Rust disease.
-Uri ng sakit. -Ano, tulad ng isang Lancia?
Mismo.
Pero ang problema ngayon dito ay ang dulo ng halaman,
kailangang tuloy-tuloy ang paglaki ng mga puting sariwang ugat sa halumigmig.
-At walang halumigmig. -Walang anumang halumigmig.
Anim, pitong linggo na tayong lockdown, hindi ba?
-Dahil gusto kong makita ang rust na 'to. -Oo.
Pero lockdown tayo nang... At wala talagang ulan.
-Mga dalawang buwan. -Dalawang buwan.
Pare-parehong kuwento ng tag-init kahit saan.
Bumunot pa siya ng isa.
Kulang lang sa halumigmig kaya naii-stress.
-Makintab. -Paano mo alam?
-Nakikita ko, 'yong puti? -'Yang puti.
Ang puti, parang wax, pinoprotektahan ang sarili nito,
kaya stressed ito kapag may puti.
Kumukulot ang dahon nito para 'di nahalumigmigan.
Kaya masama 'pag kumukulot?
Masamang senyales ang pagkulot. Stressed sila.
Malaking problema ang kakulangan sa tubig,
pero hindi lang 'yon ang bumabagabag sa'kin.
Noong isang araw, may ginagawa ako,
Pinanonood ko si Kaleb na may inii-spray-an.
-Ha? -Oo.
Gaano katagal i-spray-an ang mga bukid bago sila lumago,
"Sa totoo lang, alam mo? Ibinigay ko na ang lahat"?
-Ang tanim? -Lupa lang.
Para lang 'yang sinasabi sa isang footballer,
"Nakalaro ka na sa Premier League season,
"maglalaro ka agad ngayon sa Southern Hemisphere
"at kailangang maglaro ka rin ng tulad sa Premier."
Hindi sila tatagal na mga footballer.
Kaya nga may rotation. Kaya lumalago kami ng...
Pero nagtatanim tayo ng trigo, barley, rape. Kaya walang tunay...
Pero sinisira ng rotation ang rotation ng mga kemikal.
'Di lang tayo nagbubuhos ng kemikal para lang sa kapakanan nito.
Ginagawa natin 'yon para sa mga tamang dahilan.
Pagkain ng mundo, malusog na pananim.
Sa pangmatagalan, sabi ng ilan, mga mahilig siguro silang manakot,
gayunpaman, sabi nila na sa bansang ito raw,
may natitira na lang na 90 o 100 na ani
bago mamatay ang ibabaw ng lupa.
-Dapat ba akong mag-aalala? -Tama lang na mag-alala ka.
Nang matapos ang paglalakad namin ni Charlie,
ibinaling ko ang atensyon ko sa misteryo ng patayan.
Karaniwang ganito ang hitsura ng mga manok ko.
Pero nitong mga nakaraang araw, ganito na sila.
Tiningnan ko kung ano'ng nangyayari.
Ito ang eksena ng pagpapastol.
Lahat ng tupa, kinikiskis ang sarili sa bahay ng manok.
Pero walang pagpapastol dito.
Ang ginagawa nila ay binubuksan ang mga pintuan ng bahay ng manok.
'Di ito imbento. Kumikiskis sila sa trangka hanggang...
'Ayun, 'yong blue, binuksan nila. Tara.
'Ayun.
Alis kayo.
Tingnan mo, kumikiskis sila sa mga tarangkahan
kaya nabubuksan ang pinto at lumalabas ang mga manok.
Bakit kaya ginagawa nila ito?
Ang naiisip ko lang ay naiinip na sila at iniisip,
"Uy, girls, tara palabasin natin ang mga manok
"at tingnan hanggang saan sila makakalayo bago kainin ng soro."
Nakatira sa butas ang mga soro,
nakikita ko rito, doon sa halamang-bakod.
Nakatira sa kabila ng KFC.
Alam ng mga tupang 'andun ang mga soro, nandito ang mga manok.
Laro lang sa kanila ito.
Pero binalewala ni Kaleb ang teorya ko.
Habang ginagawa namin ang bakod para sa problema,
sabi niya, kinikiskis ng tupa ang sarili sa mga bahay ng manok
dahil naiinitan sila at makati.
Na ibig sabihin, oras na para gupitan sila.
-Dito sila nakatira sa bukid. -Oo.
May kwento riyan.
Berde 'yon at 'yon, hindi.
Kaya tinawagan ko si Kevin ng NSA.
Nakinig siya kung paano ako napunta sa pagtutupa.
Sa pangkalahatan, lahat ng tupa ay nabuhay maliban sa isa.
Mabuti.
Nagkamali ako, naipasok ko ang kamay ko sa puwit.
-Siguro nagawa mo na 'yon. -Hindi.
Nagkamali talaga ako roon. Wala akong intensyon na ganoon.
Ito ba ang kaibigan mo?
Ito yata 'yong sinasabi ko,
dahil kapag dumarating ako,
tumitingin sa'kin, at "'Wag mo'ng gawin ulit."
-Oo, dahil may mga tao rito. -Humingi na ako ng paumanhin.
Hindi nagtagal, dumating si Ellen na pastol na may kasama,
nilagay ang nga tupa sa kulungan,
nagsimula na ang paggugupit.
-Diyos ko, tingnan... Umiikot ba 'to? -Oo.
Nakita ko na.
-Paano kung malagay mo daliri mo riyan? -Mapuputol sila.
Mapuputol ang kamay ko kung... Bakit may ganoon sila?
Para maikot mo.
Kung hindi, mahihirapan ka sa buhol-buhol ng tupa.
Nakakamatay 'yan.
Hihilahin mo silang pabaligtad?
Madali na 'pag ganoon. Pwede nang simulan ang paggugupit.
Makakatipid ka ng oras.
Para din sa kanila yan.
Dahil masyadong mainit.
Maiinitan sila, at malamang magka-uod din sila.
Naghahanap ka ng trabaho, siguro.
Inihanda na ako ni Kevin sa pagrolyo ng mga balahibo ng tupa.
Okey. Ilatag mo.
Masasabi mo ba kung ano ang dulo ng likod sa leeg?
Tingin ko, 'yan ang likod.
-Iyan ang leeg. -Alam ko 'yan.
-May konting dumi roon, tingnan mo. -Tae 'yan.
Kailangan mong alisin ang dumi, tulad nito,
irolyo mo nang mahigpit,
paikot ang leeg, at ipasok doon.
Ang ganda nito.
Ito, dumudumi...
Paanong nagkadumi sa likod at harap?
Tingnan mo, puro dumi. Mayroon pa sa paa.
Agad akong nagpasya na hindi para sa'kin ang pagrolyo.
Gusto kong subukan 'yan.
-Pwede gawin ko ang susunod? -Kung gusto mo.
Kunin mo ang ulo niya.
At ang buntot.
Ikukurba mo sila, at aatras ka.
Oy, oy!
Una sa lahat, dapat kalmado ka.
'Wag mo iparamdam na pahihigain mo sila.
Nakikipag-usap lang. Sheep psychology.
-Alam na niya. -Siyempre.
Kalma lang, Kev, kalma.
Walang magpa-panic sa inyong dalawa.
Hawakan mo ang baba niya.
May nagawa ako!
-Nakuha natin siya. -Oo, pero nasa ibabaw ko siya.
Susunod ang ulo.
Sisipain ako.
Ang bayag ko! Iyon na 'yon.
'Di ko kayang makipagbuno sa tupa.
Para mas madali, si Ellen ang humila ng tupa para sa'kin.
Ipitin mo ang binti niya sa pagitan ng puwit mo.
-Sa puwit ko? -Oo.
-Saan ko ilalagay ang ulo? -Sa harap lang.
Doon. Diyos ko! Mag...
Ako na ang bahala sa kanya.
Saan ka magha-holiday ngayong taon?
'Ayan, ngayon, kalmado na siya.
Sa hita!
Grabe, imposible iyon.
'Di ako makapaniwala... Ang ideya ng paghawak ng tupang makahiga,
kailangan maging octopus ka,
kailangan mo ng walong binti at maging malakas.
Nakahiga ito roon,
nagkakakawag 'yong ulo, hinahanap ang kahinaan mo,
habang may ginagawa kang
pwedeng mabilis na makaputol ng kamay mo.
Akala ko, ang galing ng aso mo.
Ngayon, mas magaling ka sa aso mo.
Matapos ang pagkabigo sa paggugupit, ibinalik ako sa pagrorolyo.
Paano mo ginugol ang araw, Jeremy?
Nagtanggal ng mga duming nakasabit sa buhok ng mga tupa.
Dahil may kaugnayan sa tupa ang negosyong ito,
hinala kong hindi rin malaki ang pera dito.
Dahil COVID, 'di ito maiaangkat sa Tsina.
Walang nagpapagawa ng bahay kaya walang bibili ng carpet.
Wala nang nagsusuot ng damit na lana
kasi puro tracksuits at football t-shirts na lang ang suot.
Magkano ang makukuha ko sa balahibong iyan?
Siguro, 30 hanggang 40 pennies.
Kaya, kung may 77 tupa...
£30.80.
£30.80 ang makukuha ko para sa lahat ng lanang ito?
Oo.
Si Ellen ay £1.75, isang tupa. Ang kasama niya, ganoon din.
Makakakuha ako ng 40 pennies sa kung ano ang natrabaho nila.
Kev, masamang negosyo ito.
'Di naman natin ginagawa ito ngayon para pagkakitaan, 'di ba?
Noon.
May kalahating milyong tupa sa Cotswolds noong ika-12 siglo,
at dalawang milyong tao sa buong bansa.
Mas maraming tupa sa tao dati sa Britain.
Kung titingnan mo ang ilang mga bayan sa palibot dito,
ang lalaki ng simbahan nila.
Dahil ang mga taong gumawa ng pera sa lana ay sa komunidad nagbigay.
Nagtayo ng malalaking simbahan.
Doon, ang lalaki ng simbahan at mga bahay.
Bakit nagsusuot ng tracksuits mga tao? Bakit 'di natin gawin itong ilegal?
At ang football shirt, ilegal.
-Yari lang sa lana ang isusuot. -Susuportahan ka namin diyan.
-Tama, wala na dapat tracksuits. -Lana ang salawal.
Lana ang salawal.
Habang inaatake nina Ellen at kasama niya ang mga tupa,
Binisita ako ni Gerald, na dati ring manggugupit ng buhok ng tupa.
-Kumusta ka, Gerald? -Hello.
Tatapusin ko na. May panggupit ako.
Ah, oo.
Tama. Irorolyo ko pa 'to.
Mabuting nakausap kita, Gerald.
Habang lumilipas ang hapon, panay ang dating ng walang halagang lana,
hanggang sa huli, dalawang tupang lalaki na lang ang naiwan,
sina Wayne at Leonardo.
Kung mamimilipit siya ngayon...
Nakakatawa, kapag pumupunta sa barbero ang tunay na Wayne Rooney,
lalabas siyang mas may buhok kaysa noong dumating siya, pero hindi ito.
Ngayong bagong gupit sina Wayne at Leo,
oras na para ibaba ang mga gamit at magbukas ng beer.
Hindi ko nararamdamang nakuha ko ito, sa totoo lang.
Di ako marunong maggupit ng buhok ng tupa.
Oo, pero bilang host, palaging masarap ang magkaroon ng serbesa sa mga shearers
para magpasalamat sa trabaho.
Dinala nila ang serbesa, kaya masama ang loob ko.
Hindi n'yo sinabi sa akin na kailangan ng beer sa paggupit sa mga tupa
'di mo sinabi na may dalawang butas sa likod ang tupa.
Alam mo na ngayon, 'di ba? Natutunan mo 'yon.
Nang matapos na ang beer break, may isa pang trabaho na naiwan.
Ilipat ang mga tupa sa bagong bukid nila, na nasa kabila ng sakahan.
At dahil hindi ako masyadong nakatulong ngayong araw,
nagboluntaryo akong maghatid at gabayan ang kawan mula sa harap.
Bilis, mga girls!
Bilis, mga girls, nasa kalye na kayo.
Maligayang pagdating sa aking mundo, ang mga highway.
"Baa" rin sa iyo. Hindi, hindi riyan.
Huwag mo silang paraanin, Jeremy!
Hindi, naabutan na nila ako. Hoy, dahan-dahan!
-Ikaw ang nasa harap, Jeremy! -Hindi, hindi, hoy!
Dapat nasa harap ka nila!
Hindi ito ayos.
-Halikayo rito! -Sa paligid mo.
Saan kayo pupunta?
-Higa! -Halikayo, girls.
Tinatapakan lang nila ang mga tanim.
-Halikayo, girls. -Lakad sa mga gilid.
Akala nila, si Russell Crowe sila.
-Bilis, girls! -Bilis, girls!
Dito kayo sa'kin. Grabe 'to.
-Tara, girls.. -'Ayun ang aso.
Tumutulong nang kaunti rito ang aso, karamihan sa'kin.
Bilis, girls!
'Wag mong gagawin 'yan.
'Wag, 'wag!
-Sandali. Dito. -Tama, tingnan n'yo 'yong aso.
Dito, dito!
Sige, aso, pabalikin mo sila rito.
Ang galing!
'Ayan.
-Sige. -Tuloy, labradog.
Bilis, girls.
Tama na ang direksyon nila ngayon.
-Ang gandang tingnan. -Hindi masamang tanawin?
-Ang ganda. -Ito ang kagandahan ng trabahong ito.
'Pag nakakita ka ng tulad niyan, napapangiti ka.
Kalaunan, matapos ang isang puno ngunit nakamamanghang paglalakbay,
ang mga tupa ay nasa kanilang destinasyon na.
Ito ang bukid kung saan ako nagka-ideyang mag-alaga ng mga tupa.
Akala ko, 'di magastos at madaling alagaan ang damo nang pabor sa ekolohiya.
Seryoso, pwede kong tabasin ang damo nito
nang isang oras gamit ang traktora.
Gagastos lang ako ng 10 pounds sa diesel.
Pero, hindi, mas alam ni Jeremy. "Mag-aalaga ako ng mga tupa."
Ano ang iniisip ko?
Nasisiyahan akong 'andito sila.
Kaya nang lumaban ang bagong gupit na mga tupa sa init,
na higit pa sa maaaring masabi tungkol sa mga bagong puno ko.
Kahit na patuloy ang pagdidilig namin sa kanila,
nalalagas ang mga dahon nila at nangamamatay.
At ganito ang kuwento kahit saan.
MAYO 31
HUNYO 1
Mag-aani ako ng mga pananim anim na linggo mula ngayon.
At ang malaking tanong ay tuyong balat lang ba ang aanihin ko sa panahong iyon?
SA SUSUNOD
Bigyan mo ako ng kahit ano.
-Magpatubo ka. -Nagpapatubo ako.
Gawan mo ng paraan.
May kaso na tayo ngayon.
Niloloko mo ba ako?
Lahat ng maaari mong gawin sa nayon,
hindi mo magagawa sa London.
Nasaan ako?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio