KABANATA 5 PAN (DEM) ICKING
IKA-5 NG PEBRERO 2020
Todo ang pagsisikap ng mga awtoridad sa Tsina
na kontrolin ang pagkalat ng virus. Sa ibang bahagi ng bansa,
iniutos ang paglimita sa isang tao lamang...
...pinulaan ng Chinese Ambassador ang ilang bansa na sobrang mag-react.
Sinabi niya, ang flu outbreak tuwing taglamig sa North America
ay mas malala kaysa sa coronavirus.
Tama, maintenance.
Pagtayo ng gate.
Grabe.
Okey, 'ayan.
Tamang-tama.
Ay, naku.
Hindi ito ligtas? Ito...
Tingnan mo.
Kinulang ang gate, kaya nagtayo ako ng mga bato, ang una ko.
IKA-27 NG PEBRERO 2020
Pitumpu't anim na tupa, tamang-tama.
Marami ang dinapuan ng virus
sa South Korea, Japan at Iran.
Plano ng South Korea na subukan...
May napakakaunting mga kasiyahan sa buhay
tulad ng pagbubukas ng refrigirator
at makakita ng isang sorpresang piraso ng malamig na lamb doon.
Hiwain ito,
puting tinapay, kaunting mantikilya.
Walang chutney?
Wala, 'di mo malalasahan ang lamb.
...Nagpositibo ang deputy health minister ng Iran.
Tatlo, apat, lima, anim, pito.
DIDDLY PAANAKAN NG TUPA TAINGA - BUNTOT
Habang papatapos ang Pebrero,
Naisip kong isa lang ang dapat ipag-alala.
Ang nalalapit na panganganak ng mga tupa ko.
Pero, biglang-bigla,
nagkaroon ng pangalawang dapat ipag-alala.
IKA-23 NG MARSO 2020
Mula sa gabing ito, magbibigay ako sa mga Briton ng napakasimpleng tuntunin.
Pumirmi lang sa bahay.
Coronavirus ang pinakamalaking banta sa bansang ito sa loob ng ilang dekada.
Ang virus ay walang pinipili.
Hindi mahalaga kung sino ka, kung nasaan ka,
o kung ano ang edad mo.
Lahat ng mga bahagi ng bansa ngayon, nasa emergency.
Dahil ang buong bansa ay nagtatago,
nagpasya akong magbigay ng isang socially-distanced meeting
sa grupo ng mga namamahala sa bukid.
Kumusta kayo?
Sobrang takot.
Ikaw ba?
22 ka.
-21. -21.
Magsisisenta na ako,
nakahithit na ng 750,000 sigarilyo,
nagkapulmonya na, daming tama sa baga.
Kung magpositibo ako...
Maliit lang ang pag-asa mo.
Nakakabahala.
Ang tanging nakakainis para sa'kin ay hindi ako nakapagpakulot.
-Ano? -Hindi ako nakapagpakulot.
Kahapon, nakansela 'yong dapat na pagpapakulot ko.
-Ng nagkukulot? -Dahil sa coronavirus.
Bagong istilo ng buhok mo ito.
Oo, ang bagong Kaleb.
Hindi naman importante 'yan.
Tingnan mo, kilala tayo, ikaw at ako,
na mahalagang manggagawa.
Sabi ng gobyerno, kung nasa produksyon ka ng pagkain, na tayo nga,
sa pagsasaka...
Pahihintulutan pa.
Nakakatawa. Sabi ng gobyerno noong nakaraang tatlong linggo,
"Sa tingin namin, ang ideyang ang magsasakang Briton
"ay gumagawa ng pagkain para sa mga Briton ay luma.
"Bumili kayo sa ibang bansa,
"gawin nating parke ang kabukiran."
Ngayon, tingnan mo sila.
Naisip ko, kung ganito tayo kalayo sa isa't isa...
-Sa lahat ng oras. -I-disinfect ang lahat,
panatilihing malayo ang mga camera crew.
Imaneho mo ang Lamborghini mong traktora.
Imamaneho ko ang akin.
'Di masamang ideya 'yan, sa totoo lang.
Napakagandang ideya niyan. Sariling mga traktora mula ngayon.
Mahahalagang manggagawa.
Ililigtas natin ang bansa.
Nagpa-panic buying ka?
Bumili ako ng limang lata ng sardinas, kasama iyon?
-Hindi naman. -Ikaw?
Hindi.
Habang bumalik si Kaleb sa pagtraktora,
nagpunta ako sa control center ng susunod na malaking okasyon namin.
Welcome, sa bagong-bagong paanakang itinayo namin.
Ang maternity ward, kung mamarapatin n'yo. 'Eto sila.
Pitumpu't apat na buntis na tupa rito.
Narito si Ellen, ang pastol...
Pastolera ba?
'Di ko alam kung pwede iyan. Anyway, ang dalubhasa sa tupa.
Darating siya, pero hindi palagi,
kaya kailangan kong matuto sa pamamagitan ng panonood sa kanya.
Isipin mo, ilang kasanayan na mayroon ako.
Pagmaniobra ng sasakyan na sumisigaw.
Magkumadrona.
Unang trabaho ay tiyaking ang mga buntis
ay inihiwalay nang pantay sa mga kulungan.
Pito, walo, 10, 12.
Bakit kayo nandiyan lahat?
Bakit ganoon sila?
Sa wakas, handa na ang lahat
para sa pagdating ng 138 tupa.
At ngayon, kailangan na lang hintayin si Inang Kalikasan
para itaas ang manggas niya.
Mabilis ang pagtaas ng bilang
ng namamatay sa coronavirus sa UK.
Inirerekomenda ng pamahalaang Scottish
ang pagsuot ng mga cover sa mukha kung saan ang social distancing...
Lumipas ang mga araw, walang lumitaw na mga tupa.
Pero isang umaga, habang pinapakain ko ang mga manok...
'Wag kayong mag-away!
Ano?
Papunta na!
Nanganganak ang tupa.
Sa kubol ng tupa.
Tulad ng inaasahan, isa sa mga tupa ang naghintay makaalis si Ellen na pastol
at nagpasyang handa na ito.
'Ayan na.
Dumadapa siya.
At kung lalapitan mo, masasanay siya sa iyo.
Dapat manganak siya nang walang tulong.
Nandito lang ako...
bilang backup.
Sinusubukan niya.
Tingnan mo siya.
Diyos ko, may lumalabas na.
Jeremy, siguraduhin mong ulo muna.
Paano ko makikita kung...
Tumayo siya. Ay, lumabas na.
Oo, tingnan mo!
Ang galing no'n.
Natutuwa ako.
Ang daming dugo.
O, grabe.
'Yong buong proseso ay napakaganda
pero nakakatakot din.
Sa harap, napakagandang ilagay sa Easter card ang mag-inang tupa.
At sa likod,
nakakatakot ang panganganak ng tupa at makita ang inunang nakasabit pa.
Maayos ang unang panganganak sa 'ming Diddly Squat,
pero kambal ang dinadala ng nanay, at, nakakabahala,
mukhang walang pangalawa.
May problema,
at walang dahilan para tawagin si Kaleb,
na malinaw na sinabing hindi siya interesado.
Hindi ako interesado sa mga tupa.
Mararanasan ni Jeremy 'yan.
Tag-init, grabe ang init,
abala siya sa traktora sa pagkuha ng mais,
biglang nakita niya sa malayo ang isang tupang nagkikikislot.
Sabi niya, "Titingnan ko."
Bigla-bigla, may mga uod na bumabagsak mula rito.
O naipit ang ulo nito sa bakod at namatay.
Alam mong mangyayari ito.
Maganda 'pag nanganganak sila, "Tingnan mo, ang kyut ng tupa."
Maghintay ka.
'Pag tag-init na, magtatakbuhan sila sa paligid, siya naman, "Lintik na tupa."
Mabuti, sa kamalig,
dumating na si Ellen, tamang-tamang sa oras ng panganganak.
Kaya, mayroon kaming...
isang ulo at walang mga paa.
Problema 'yan?
'Eto isang paa.
Nakikita mo ba ang paang iyon?
May dalawang binti?
Mga binti at ilong.
Hihilahin mo lang?
Kaya na niya iyan nang mag-isa.
'Ayan.
Nakikita mo ang likido na ito na medyo dilaw?
Oo.
Nangangahulugan iyong medyo stressed ang tupa.
Bakit?
Siguro dahil ang tagal nitong lumabas.
-Okey lang ba siya? -Oo. Okey siya.
-'Yong huli-- -Humarang sila?
Tulad ng sa A40, kung saan magiging isa ang dalawang kotse.
Oo.
Nang sumunod na mga araw,
nagsimula nang mapuno ang kulungan nila.
Okey, lumabas na siya.
Magaling.
Tingnan mo, magandang dayami.
At tinuruan akong maigi ni Ellen sa lahat ng trabahong kailangang gawin.
Isasawsaw lang nang ganito.
Tama ba?
Basta nalagyan ng iodine.
Inaamin ko, hindi naging maganda ang ilang trabaho.
Hindi.
Sa tingin ko, puwit na 'to.
At ang iba, wala akong masabi.
Maglalagay ako
ng ring sa buntot nila
para pagtanda nila at naging mainit,
'di lalangawin ang paligid ng puwit nila.
Binabawasan mo ang buntot?
Oo, at kakapunin ang mga lalaki.
-Paumanhin? -Kakapunin ang mga lalaki.
Ang mga nangungunang tupa.
Kakapunin sila.
Tatanggalin ang itlog?
Hindi tatanggalin, lalagyan ng ring.
Bakit?
Pipigilin nito ang supply ng dugo at matatanggal ito.
Matatanggal ang itlog nila?
-Oo. -Bakit?
Para hindi sila magkaaanak sa mga kapatid nilang babae.
Hindi ko gagawin 'yan. Sinasaktan...
Tingnan mo siya, ayaw niya iyan.
Hindi naman matagal ang sakit.
-Ano? -Mamamanhid siya rito.
Matagal 'yang masakit.
Kailan matatanggal 'yan?
Mga dalawang araw.
Sila ay...
Hindi ako nagulat.
Kapapanganak lang niya.
"Lalaki ako, mayroon ako ng lahat ng kailangan ko.
"Naku, nilagyan niya ng goma sa paligid nito."
Balik ka sa Nanay mo?
Hindi ko kayang putulin ang itlog ng isang nilalang.
Paghiwalayin mo kaya ang mga lalaki at babaeng tupa?
Pwede naman, pero minsan, magtatalik din sila.
-Alin, ang mga lalaki? -Oo.
-Magpapatungan sila? -Oo.
-Talaga? -Oo.
Sina Leo at Wayne, nasa bukid sila ngayon,
magtatalik ba sila, kapag 'di tayo nakatingin?
Hindi sa lahat ng oras, pero madalas.
Alam nila kung ano ang gagawin pagdating sa mga babae.
'Yong mga babae... Ginagawa din nila?
Hindi gaano.
Hindi.
Kaya napakakaunti lang ng tomboy?
Oo.
Kaya hindi tulad ng Internet.
Sabik na makatakas mula sa kubol ng paanakan ni Ellen,
nagpunta ako sa mga bukid at nagsimulang mag-roller.
Ang pinakamahusay na makina ng bukid sa aking buong arsenal.
Gusto ko...
Sasabihin ko sana, gusto ko ng ganito.
Mayroon akong ganito. Gusto ko ito.
Bakit hindi ko ginamit 'yon noon?
Ngayon, mahalaga ang ginagawa ko,
dahil nakaisip ako ng isang mahusay na plano.
Magiging spring barley ang parteng ito,
pero sa tingin ko, walang dahilan para mag-alaga n'yon.
Dalawang dahilan. Una,
sarado ang mga pub at restawran,
kaya wala masyadong bibili ng serbesa at iyan ang ginagawa ng spring barley.
Pangalawa, sobrang basang taglamig ngayon,
maraming magsasaka ang nagtatanim sa tagsibol,
spring barley,
kaya aapaw ang suplay.
Ang daming produkto na hinahabol ang napakaliit na merkado.
Kaya sa kabila ng mga babala nina Kaleb at Masayahing Charlie
na ang tanga-tanga ko,
magtatanim ako ng apat na ektaryang gulay,
kahit naka-lockdown ang buong mundo,
malamang kulangin ang mga gulay sa labas ng bansa.
Ang ginagawa ko rito
ay binubuhaghag ang malalaki, tuyong-tuyong mga putik
para maganda ang lupa ng mga binhi para sa mga bagong gulay.
Medyo nag-alala ako na magka-virus.
Nabasa ko noong isang araw na 90% ng 570 milyong sakahan sa mundo
ay pinapatakbo ng isang tao, o isang pamilya.
Kaya kung nagka-virus ang taong 'yon o ang pamilya,
mamamatay ang sakahan.
Hinihimok ang mga magsasakang gumawa ng diaries,
kaya kung may pwedeng pumunta at pumalit sa kanila,
alam nila ang gagawin. Pero ano'ng isusulat ko sa diary?
Kanino ko sasabihin?
Lahat, nakaupo sa bahay nanonood ng Joe Wicks,
pinupunasan ng toilet paper ang puwit.
Sa kalaunan, natapos na ang paghahanda
at makalipas ang ilang araw, dumating na ang mga gulay,
kasama ang lumang planting machine ni Jethro Tull.
Pumunta ka sa likod, ipapakita ko kung paano ito gamitin.
Okay, may tatlong tao kang nakaupo rito sa ilalim ng cover na 'to,
na hinihila ng isang traktora.
Nakasalansan ang mga gulay rito,
kumuha ka ng isa, ilagay ito sa maliit na V rito,
tapos ang susunod doon.
Isang kadena ang iikot doon,
tapos, itatanim ang mga gulay sa ilalim ng upuan mo.
May isang maliit na problema lang.
2 metro ang social distancing.
Pero una, may isa pang problema.
Ano ang ginagawa mo?
Hindi mo mailalagay 'yan diyan.
-Hindi. -Bakit hindi?
Tingnan mo ang lapad nito.
-Ano? -Tingnan mo ang lapad.
Wawasakin lang 'yan ng mga gulong.
-Oo. -Mauubos ang lupa.
Itanim mo ang isang strip, umikot ka,
babalik
at pipisain lang ng mga gulong ang itinanim mo.
Gusto mo 'yong maliit na traktora dito.
-Pwede 'yong maliit na traktora? -Oo, maliit na traktora.
Ang Massey ko.
-Gusto mo kunin ang Massey mo? -Pwedeng ikaw o ako
ang uupo sa harap para pabigat.
-Magtatanim ako. 'Di magmamaneho? -Sige, ako ang magmamaneho.
-Ikaw? -Ikaw?
-Nakapagpasya ka na? -Ako ang driver ng traktora.
Magbotohan tayo. Ako ang magmamaneho.
Ako ang magmamaneho.
Pero sikat ako sa pagmamaneho.
Oo.
Nang ikinabit na ang Mr. Tull na veg machine
sa 60-taong-gulang na traktora ni Lisa
at pinaandar ito sa bukid...
handa na kami sa isang hapong tahimik na pagsasaka,
sa lumang paraan.
'Eto na.
Hindi ako sigurado sa kamay ko kung... matatanggal ang mga braso ko.
Tumigil kami para suriin ang resulta ng isang daang yardang sakripisyo,
May isa rito.
May isa roon.
Nagtatanim kami ng pagkain.
'Di ko alam kung ano ang pagkain.
Pagkatapos naming mabingi sa walang katapusang paglangitngit...
ang sarap ng pakiramdam na makabalik sa maternity ward.
Pero sa kasamaang palad,
nag-iisa ako.
Diyos ko.
Senyales ito,
kinakalmot nila ang lupa kapag manganganak na.
'Wag ngayon, pakiusap.
Pakihintay si Ellen. 'Wag muna.
'Wag muna, tupa.
Diyos ko po.
Alam ko nang mangyayari ito.
Nag-iisa ako at manganganak na ang isa.
Palabas na ang ulo.
Okey, sige,
nag-iisa ako.
Kita n'yo?
Palabas na, lalabas na. Nasaan ang mga paa?
Hihilahin ko ang mga paa. Isa lang ang nakalabas.
Halika na, tupa. 'Lika na.
'Asan ang isang binti mo? Dali.
'Ayun ang isang binti.
'Eto na kami.
'Ayan.
'Ayan na. Buhay ka!
Nagpaanak ako.
Ang galing.
Kita n'yo, walang epidural,
walang "Aw, aw, aw," walang sigaw na, "Galit ako sa'yo,"
tahimik at kalmado lang na natapos.
Hello, 'eto na, ang pangalawa.
Ay, grabe.
Sige, halika.
'Eto na siya.
Tingnan natin ang bibig mo. Buhay ka.
Isa pang nailabas ko. Tingnan n'yo.
Alisin natin ang inunan mo. Sige, Nanay.
Tingnan n'yo!
22 minutong gulang na siya
at lumalakad.
Parang nanonood ka ng inii-start na Ford Cortina noong 1960s.
Sa normal na panahon, ipagdiriwang ko ang ganito sa pub.
Pero sarado lahat ng mga pub.
Sa totoo lang, wala nang oras pumunta pa sa pub.
Dahil nang gabing iyon, ang bilis dumami ng mga tupa.
Labas na.
Yehey! Buhay ka!
At patuloy ang paglabas nila,
nang nakauwi na ang tagakuha ng film at si Ellen.
Sa kalagitnaan ng gabi, may isang tupa,
na nakita ko lang sa CCTV camera, na ipinanganak dito.
Oo. Pero naubusan na tayo ng tulugan nila.
Habang hawak ni Lisa ang camera at nagtatayo ako ng mga bagong kulungan,
maayos ang nangyayari. Pero...
May isang tupang nakalabas.
At may isa pa roon, tingnan mo.
May mga tupa kahit saan.
Jeremy, hindi ito ang sanggol niya.
-Ah, na... -Inaatake niya 'yong isa.
Nagagalit siya.
Hini-headbutt niya, mahal.
Halika rito, baby.
'Ayan. Saan siya ngayon ilalagay?
Walang siyang nanay.
Pero patuloy na kumbinsido ang anak
na ang umaatake ay nanay niya.
Bago magkagulo,
kailangang makita ko agad ang tunay na nanay
Kambal, kambal, kambal.
Kambal.
Kung kambal dito, may isa doong may isa lang.
-Ilalagay ko ba siya roon? -Oo.
-Oo? -Oo.
-Hindi siya magpapadede kung 'di kanya. -Mismo.
Okay, tama iyan.
Kaya napunta ang tupang 'yon doon.
Nakakatakot. Buti na lang, gano'n ang ginawa natin.
...42, 43, 44, 45, 46,
47, 48, 49, 50.
Eksaktong 50 ang hindi pa nanganganak.
Ni hindi pa tayo nangangalahati.
Habang kinokontrol ako ng mga tupa,
ginugugol ni Kaleb ang buong oras niya sa bukid.
Ibig sabihin, nakita niya lahat ng mali na ginawa ko
noong nagtananim ako apat na buwan na ang nakaraan.
Kabilang ang mahabang makitid na walang laman.
Bakit hindi 'yon lumago?
Dahil 'di mo binuksan ang fan
para makaraan ang binhi papunta sa lupa.
Paano malalaman ng fan na daraan na ang binhi?
Nagulat ako, ang layo mo na.
Dapat nag-beep 'yon.
Nag-beep nga. 'Yon ba iyon?
Oo, 18 at pagkatapos ay 18 uli.
Tapos nagreklamo na siya tungkol sa mga tramline
na ginawa ko para daanan niya kapag nag-ii-spray sa tanim.
Kaya kapag tumayo ako sa gitna ng tramline na ito rito.
-Isa sa gitna, tama? -Oo.
Lalakad ako nang 24 na metro doon.
Oo.
Dapat nasa gitna ako ng susunod na tramline.
Sinasabi mong ang pag-spray mo...
Kapag bumaba ako sa tram, 12 metro dito,
12 metro dito.
Pero 'dahil tanga ka at ayaw makinig sa akin,
Ngayon, 18 metro na ako roon
kaya kailangang iikot ko ang boom
para 'di ko masira ang tanim.
Para patunayang minsan lang ang ganitong mali,
sinimulan kong sukatin ang distansya sa susunod.
...anim, pito...
-'Di mo nabilang ang iba. -...siyam, 10...
...20, 21...
...23, 24.
At hanggang dito 'yan.
...25, 26, 27, 28. 29, 30.
Tama, may kaunti... Inaamin ko na may kaunting espasyo doon.
Hindi, sandali, dito, hindi ba?
Oo. 40 ba 'yan?
Mga 34, 35 metro, ito.
Pero nalutas ko ang problema.
-Sige lang. -Nag-aalala ka
na makikita ng mga tao sa main road ang tramlines na mali ang pwesto.
-Nag-aalala nga sila. -Ano?
-Nag-aalala nga sila. -Hindi.
-Oo. -Hindi kasi 'di ko pinutol mga halaman.
May dumarating na van, tama?
Dumarating na van sa likod ng rape.
Sasabihin niya, "Magandang rape 'yan."
Dito siya,
nag-iisip siya, "Paano kaya siya nakapunta doon," at 'di makita.
Tingnan mo,
hindi niya ito makita. Mas mababa sa halamang-bakod bintana niya.
Ano ka ba!
Ganyan maglutas ng mga problema.
Awa ng Diyos, paglipas ng mga araw,
may isa pang inirereklamo ang manggagawa, bukod sa akin,
dahil nasira ang seed drill niya.
Tingnan mo ang maliit na pula sa ibaba.
Sa pinakababa, kita mo 'yong maliit na pula?
-Oo. -Nginuya ng mga daga.
Mga daga, ano, tumalon sila mula roon?
-Umakyat sila sa hopper. -Paano sila nakaakyat?
Kahit si Sylvester Stallone, 'di makakaakyat dito.
Hindi ko alam.
Hindi daga.
Daga nga, sumpa man.
Hindi.
Kung wala rito ang coronavirus, tatalon ako at patutunayan ko.
Nga pala, nakita mo ba si Gerald?
Hindi, 'di ko nakita. Sa tingin ko lumalayo siya.
'Di ko siya nakakausap, Kailangan ko siya para sa pader.
Akala niya yata mapapasa sa kanya ang virus sa telepono.
Dahil 'di siya sumasagot.
Kaya, parehong walang ginagawa sina Gerald at ang seed drill.
At may problema pa rin.
Ninakaw ang mga manok sa kulungan
sa Leicester, Lincolnshire, Yorkshire at Cardiff,
pati mga itlog dahil sa kakulangan,
pero hindi problema ang mga itlog.
Ito ang problema.
Tatlo lang sa Europe ang gumagawa ang kahon ng itlog
at dalawa sa kanila ay sarado na.
Ito ang isang maliit na resulta ng quarantine
na hindi natin naiisip.
Saan ako makakakuha ng mga kahon ng itlog?
Pero sa katunayan, mas malaki ang kwentong pagkain sa balita.
Nagpasimula ng mga limitasyon ang ilang mga supermarket
sa bilang ng mga item na maaaring bilhin.
Ang pagbili ng higit sa kailangan, mangangahulugang walang maiiwan sa iba.
Kaya, nang sumunod na araw, nagdesisyon ako para sa kompanya.
DIDDLY SQUAT FARM SHOP DITO
Ang sitwasyon,
nagpa-panic buying ang mga tao.
Natumba.
Ang daming nagpa-panic buying sa pagkain at toilet paper kahit saan.
Mga pila sa supermarkets.
Akala ko, magbubukas ako.
Hindi dapat dahil sa problema sa pagpapahintulot,
pero may mga mas mahalagang bagay na dapat isipin,
sa totoo lang.
Kita n'yo iyon.
Sinabihan ang lahat na pumirmi sa bahay maliban kung importante,
pero hindi para sa mga siklista.
Malinaw naman.
May paradahan na ako.
Nakalulungkot, masyadong maaga para ipagbili ang mga gulay na itinanim ko.
Pero marami pa akong patatas,
na inilagay ko sa malamig na imbakan kapag napilitan akong isara ang shop.
MGA PILING PATATAS 12.5 KG
Nang ibinalik sa display, magbubukas na uli ako sa istilong COVID.
SQUAT SHOP LAHAT GARANTISADONG HINDI!!! ORGANIC
Kumusta kayo?
Bibili ako ng patatas.
Sige, 'yon lang ang mayroon ako.
Ilalagay ko ang mga ito dito, at 'yon ang lalagyan ng pera.
Okey, five pounds. Salamat.
Ingat, salamat.
£1.50. Kung mailalagay mo na doon.
Alam kong nakakatawa,
pero ito lang ang paraang naisip namin.
At tapos ay inilagay namin ang pera sa deep freeze nang 2 linggo.
Pagkatapos ng mga unang kostumer,
matumal na.
Kaya, tulad ng iba pa sa mga unang araw ng lockdown,
ginagawa na lang naming maayos kung ano ang mayroon kami.
At mayroon kaming bagong paradahan.
Wala ka palang talento.
-Nagwa-warm up lang ako, manood ka. -Mas mahusay ako.
Bagong kostumer? Kaya?
-Hindi. -Hindi kostumer.
Ilan ang nabenta nating patatas?
-Ngayon? -Oo.
Mas mataas pa bayad sa'kin noon ng Who Wants to Be a Millionaire.
-Talaga? -Oo.
Tingnan mo itong nasa lusak.
Mababang uri ng alak.
Mga £12.50 ito.
Na pinalamig ko.
Ang hirap ng buhay, pero gusto ko.
Okey.
Kaunting pulmonya, bago dumating ang tunay na pulmonya rito.
Ganitong oras nang Biyernes ng gabi.
Oo. Pupunta tayo sa pub,
mga 20 grupo tayo,
may nag-iimbita sa bahay nila,
masarap na hapunan. Kwentuhan.
Uuwi nang alas-dos nang umaga.
-Ito ang mga bagong kaibigan natin. -Ito nga.
-Inilalayo ang sarili. -Nariyan si Rebecca, Tony, Charlie.
Alex at Claire, tingnan mo.
Siguradong sina Alex at Claire 'yan.
-Emily. -Dom at Rosie.
Okey, makinig, mga tupa.
Huni ng ibon 'yan sa madaling-araw.
'Yan.
Oy! 'Wag tumakbo sa...
Ano'ng ginagawa ng tupang 'yon doon?
Nasaan ang nanay mo?
Kapapanganak lang ng isang 'to, kita naman,
na walang naghahanap.
Sa 74 na buntis na tupa, 49 ang nanganak na,
kaya puno ang maternity ward.
Ngayon, papasok ka sa kotse, magugustuhan mo iyan.
Pero buti na lang, ang ilan sa mga maagang dumating
ay malalaki na para mailipat sa mga bukid.
Halina kayo, mga tupa.
Tingnan n'yo 'yan, sariwang damo.
Tingnan n'yo 'yan!
Tara, mga baby.
Tara, Red Two.
Naku, natatakot sila.
Sige na, alam ko,
maganda ang sasakyan, pero magugustuhan n'yo r'yan sa labas.
Magugustuhan n'yo r'yan.
Tingnan n'yo mga sarili n'yo, mga tupa.
Ito'ng dalawa ang napaanak ko. 'San ang nanay n'yo?
'Di kayo pwede r'yan, kakainin kayo ng mga uwak.
Dudukutin nila mata n'yo.
Totoong ginagawa ng mga uwak 'yon.
'Pag nakakita sila ng tupang nakahiga, dudukutin nila mga mata no'n.
Susunod na punta ko rito, magdadala ako ng baril, sigurado.
Iyan ang nakakatakot, isang tupang nag-iisang nakahiga.
Pain lang 'yan sa uwak.
Okey ka lang?
Hindi ka ba...
'Eto na nanay niya.
'Lika, Nanay.
'Ayan.
Pinutol ni Ellen ang magandang sandaling ito,
na kinailangan ako sa kamalig
para sa isang malaking pagsisinungaling.
Okey, ang problema,
nanganak ang tupa ng tatlo at may dalawang suso lang siya.
Kaya, ang gagawin namin
ay hintaying manganak ng isa 'yong isang tupa,
tapos kunin ang isa sa tatlo
at balutin sa katas ng kapapanganak na ina,
at sana, isipin ng bagong nanay,
"Ah, dalawa ang anak ko"
at alagaan ang tupa ng iba.
Panlilinlang, pero...
Paumanhin, kinakausap ko kayo na may...
Ako'y na...
Pansamantala naming binigyan ng gatas ang ulilang tupa
hanggang kalaunan ng araw na iyon,
isa pang tupa ang nanganak ng isa.
Lumalabas na, ayan.
At nagsimula na ang panlilinlang.
Tanggalin lang lahat ng fluid sa kanya,
Oo.
Ayan, tingnan mo. Ano'ng gagawin ko?
Hilahin mo lang at paputukin ang supot.
Okey.
Ayan. Putukin ito.
Diyos ko, 'di ko pa nagawa ito.
May timba rito, kaya ilalagay natin ang isa sa triplets.
-Oo. -At diretso sa loob.
-Ulo at lahat ng parte. -Okey.
Masarap, mainit na tubig panligo mo.
Ibaba mo ulo mo, baby.
Ayan.
Ano nang gagawin natin?
Kung ibibigay siya sa kanyang ganyan,
baka bumangon at umalis siya at 'di siya dilaan.
-Kaya itali natin ang mga binti nito. -Italing magkasama?
Ah, kasi 'di pa siya nakakalakad, sa teorya.
-Oo. -Naintindihan kita.
Sandali lang ito rito.
Nakatali lang ito hanggang mapalapit siya sa nanay.
Okey.
Ang triplet sa harap niya.
'Eto na ang anak mo.
Ang bago mong anak.
Hayan.
Dinidilaan niya ito.
Ayos, nanganak ka ng kambal.
Balik sa mundo ng hindi tupa,
tumutulong ako nang kaunti sa matatanda sa lokal ...
CHADLINGTON INGAT MAGMANEHO
...sa pamimigay ng ilan sa mga mukhang 'di mabebentang patatas.
-Kumusta? Masyado yatang malapit. -Oo.
Kumusta?
Nagdala ako ng patatas.
Ang bait, salamat.
Tao po?
Salamat.
Okey lang ba si Gerald?
Oo, pero tingin ko, nasa malayo siya.
Dalawang linggo ko na siyang 'di nakikita.
Walang pubs at football, baka may sintomas ng withdrawal.
Ah, medyo nagalit siya, pero...
Pwede siyang magluto ng patatas, basta okey siya.
Salamat.
-Sige. -Okey.
-Paalam -Salamat.
Gayunpaman, 'di palaging payapa ang namamagitan
sa amin ng mga lokal.
Mga bigkis ng dayami ito na ginawa naming silo,
para imbakan ng butil
at patigilin ang mga batang mag-joy ride dito sa bukid.
Hindi ako detective,
pero may mga papel na pang-marijuana dito sa lupa.
Kaya iniisip ko,
may grupo ng mga teenager na 'di pinansin ang lockdown
at sinunog ang mga dayami ko.
Alam naming arson ito,
dahil sinunog din nila 'yon.
Kumusta, Charlie.
Hanggang saan ang usok?
Buong main road hangang Burford,
dahil papunta ako doon sa...
Ah, kaya mo nalaman na may sunog?
Oo.
Kailangang tumigil munang mag-spray si Kaleb
para pumunta dito, patayin ang apoy.
Sumaya siya rito.
Bwisit.
Inilalayo ko ito sa semento,
pero parang sasabog ang ulo ko,
dahil papunta 'yong usok sa'kin.
Nakakaasar lang.
Sabi ng inutil, "Alam n'yo ano'ng nakakatuwa?
"Sisindihan ko ng lighter ang mga bigkis."
Tapos nagsiuwian na.
Dahil mga bwisit sila.
Pagkapakinig ko sa social services officer,
pinuntahan ko ang mga tupa para sumaya ako.
Si Blue 32 ay bayolente, tingnan n'yo.
Gustong-gustong manakit ng iba.
"Tatakbo ako roon at ihe-headbutt ko 'yon, 'eto na."
'Yong isa, dumudumi sa balde ng tubig.
Bakit?
"Kailangan kong tumae. Ah, 'ayun, may lababo. Ah, ang sarap."
Kahit na may iba pang tupang buntis,
may 120 tupa ang ipinanganak sa loob lang ng tatlong linggo.
Ngayong gabi,
dalawa pa ang isinilang.
Isa doon at isa pa doon.
Karamihan, matagumpay ang panganganak.
Tingnan n'yo.
Ang iba ay hindi sigurado.
Hindi siya humihinga.
Huminga ka.
Hihinga na.
'Ayan, Ellen!
Akala ko, patay na 'yang isa.
Okey na siya.
'Yong iba, namatay.
Patay na nang isilang.
Bukod sa walang libing at itinatapon na lang ang patay na tupa...
nadiskubre ko na sa mga bukid,
'yong ibang nanay, salbahe sa anak,
kaya tumawag ako ng sheep farmer na malapit lang.
Dinedede niya?
Hindi, pero akala niya lang.
Nakita itong maliit na 'to kanina lang.
Inabandona ng nanay.
At si Jeremy dito, tinutulak ang tube sa lalamunan niya
para mabigyan ng glucose at SMA.
Dahil mahinang-mahina siya.
Napansin namin ang nanay niya dito noong isang linggo,
na hindi mabuti sa anak.
Ngayon, iniwan niya silang lahat.
Sige na, baby.
Umaasa kaming lahat na ang TLC ni Jeremy
ay makakapagpabalik ng buhay ng maliit na tupa,
pero nang maggagabi na,
nagpasya na kaming ilipat siya sa intensive care ward.
Kulungan, mga dayami, init ng kalan.
At 'ayan, tingnan n'yo.
Dito ka sa malambot na dayami.
'Ayan.
Ang bait.
Okey.
Pagkatapos ng tatlong oras ang susunod na gatas mo.
Sa magdamag, lalo siya nanghina.
Sige na.
Kahit na nabigyan namin ng gatas...
Sa totoo lang, ginawa n'yo na ang lahat.
Mahusay na gatas 'yon.
...sa huli, wala ring nangyari.
Nakakalungkot ang mawalan ng tupa.
Magastos din.
Pero sa kabalintunaan, 'di naman kasinlaki
ng dapat mawala.
Kalahati lang ang halaga nila, 'di ba?
-Bumaba uli. -Nasa £52.
-Oo. -Kasi sarado lahat ng restawran.
Oo, at lahat ng malalaking negosyo.
-Pwede pa ba silang i-export? -Hindi na.
Hindi namin maibebenta sa mga restawran, at sa mga pub.
Kaya, noong isang linggo, 100 quid ang halaga na isang tupa
ngayon, £52 na lang, kalahati.
Oo.
Magaling.
Sa kabilang banda, naging maganda ang panahon ng tupa.
Sa 138 na tupang isisilang,
134 ang matagumpay na isinilang.
Ang nakakatakot lang, nagkalat sa bukid
ang mga nagbagsakang itlog ng mga tupa,
Ngunit sa kabila ng mga natanggal na itlog,
ginawa ng mga tupang ito na pagandahin ang bukid ko
sa hitsurang maaari sanang hitsura ng Britain.
Gustong-gusto kong nakikita sila.
Dito sa kakaibang lockdown sa Diddly Squat na komunidad.
Underground na silong noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Kapag malala na ang COVID-19, dito ako pupunta.
'Di ko sinira ang brake light, ikaw ang gumawa niyan.
Hindi, sa totoo lang, 100% na ikaw.
Ano? Anong ako?
Sabi mo, 'yong isang brake ko, sira.
'Di kami pinapayagang umalis dito nang anim na linggo na.
Manatili sa mga sasakyan n'yo, pakiusap.
At alam n'yo?
Ayoko.
BUHAY NG PASTOL WH HUDSON
Ito ang tunay na pinakamasayang sandali ko sa buhay.
Pero muli,
mauuwi na naman ito sa masama.
SA SUSUNOD
Hindi talaga umulan nang anim, pitong linggo.
-Hindi. -Takbo, girls!
Hindi maganda ang mga kondisyon.
Stressed ang mga tanim.
Pwede ba akong mag-alala?
Magiging malaking hamon ito.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Maribeth Pierce
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio