FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 3 ZAKUPY
Choć szalone jesienne opady deszczu wprowadziły zamęt
w moich planach rolniczych,
nadal zdarzały się słoneczne dni,
a Kaleb mógł wrócić na traktor.
Postanowiłem uczcić jedną z tych rzadkich okazji.
Jadę do lokalnego sklepu
kupić produkty na lancz.
Już jesteśmy.
Dojechałeś do celu.
No dobrze.
Pomidory,
szynka, pasztecik z wieprzowiną.
Jeszcze ser.
Macie może norweski jarlsberg?
-Nie. -A cheddar?
Mamy wspaniały cheddar, jeśli lubi pan ostre sery.
Wszystko produkuje się lokalnie i sprzedaje tutaj?
Tak, zgadza się.
Nic nie widzieliście.
Tego nam potrzeba. Chrupiący bochenek, masło.
Tak, wszystko na lancz mam już w torbie.
-Wspaniale. Dziękuję bardzo. -Dziękuję.
-Ile jestem winien? -Poproszę 83,44.
Położę je na wierzch.
Czyli trochę więcej niż to.
Czyli 83? 30,
40, mam 90.
Dać paragon?
Tak, bo inaczej nikt mi nie uwierzy.
Dzięki.
GOSPODARSTWO EKOLOGICZNE
Okazało się jednak, że to mądra inwestycja,
bo w drodze do domu
doznałem prawdziwego olśnienia.
Sklep rolniczy. Doskonały pomysł.
Postawię gdzieś małą stodołę,
wypełnię ją produktami pochodzącymi z gospodarstwa...
Całkiem niezły pomysł.
W zasadzie to pomysł był genialny.
Znalazłem też odpowiednie miejsce.
Niczego tu nie uprawiamy. To miejsce się marnuje.
Tam jest droga i brama, więc jest dobry dostęp.
A najlepsze jest za tymi drzewami. Chodźcie zobaczyć.
Za tą małą bramą tutaj
jest pole kempingowe.
Nieustannie zmieniający się klienci,
którzy nie będą w stanie powiedzieć ludziom,
że mój sklep jest słaby, gdyby tak było.
Żadnej krytyki.
Po znalezieniu miejsca zadzwoniłem do Alana,
który jest moim budowniczym od 25 lat, żeby zrobić rekonesans.
Przejedziemy do samej krawędzi.
Musimy być równolegle do wzgórza,
więc tu będzie narożnik.
Nie miałem jeszcze pozwolenia na budowę,
ale Alan powiedział,
że i tak możemy zacząć i usunąć górną warstwę ziemi.
Rozkopiemy ziemię, by zobaczyć, co tu mamy. Na tym skończymy.
Będziemy gotowi.
-Nie pospieszyłem się zbytnio? -Nie.
-Nie złamałem żadnego prawa? -Nie.
Natychmiast wskoczyłem więc
na fotel kierowcy w wielkiej koparce Alana.
Tak jest, o to chodzi.
Zaczynamy.
Moja bryka. O Boże.
O cholera.
Na spokojnie. Ściągnij warstwę trawy.
Za głęboko.
Nie tak głęboko.
Okazało się, że moje umiejętności kopania były dość słabe.
Kurwa, basen wykopałeś.
Alan zasugerował, żebym zajął się czymś innym,
więc poszedłem sprawdzić małe pole ziemniaków
zasadzonych na próbę kilka miesięcy wcześniej.
Wyhodowałem coś!
Kolejny!
Są ich miliony. Jest ich jakieś pięć.
Zobaczcie!
I jeszcze jeden.
Nasz Radosny Charlie odwiedził mnie na wykopkach.
Czy to dobre ziemniaki? To odmiana do pieczenia,
a te są młode.
-Te są na sałatki. -Są takie same.
Ale to Melody. To dobra odmiana. Będą naprawdę smaczne.
Ich wykopanie zabrało mi prawie pół godziny.
Mam jedno wiadro. Ile wiader zbiorę z tego pola?
Powinniśmy zebrać około sześciu ton na hektar.
-Mamy tu niecały hektar. -Więc prawie sześć ton?
-Tak. -Z tego pola?
-Z niecałego hektara? -Tak.
To dużo frytek.
Sprzedam je w sklepie.
Tylko że jeszcze go nie zbudowałem i nie mam pozwolenia.
Gdybyśmy zbudowali sklep, powiedzmy, w sześć tygodni,
jeśli dostaniemy pozwolenie w tym tygodniu...
-Tak. -Wytrzymają jeszcze sześć tygodni?
Tak, wytrzymają.
Jak mogę je zabezpieczyć na sześć tygodni?
Zamiast je spryskiwać, musimy ściąć górę.
-Kosiarką? -Tak, skosić całość.
Skosimy liście, a ziemniaki pozostaną w stanie uśpienia?
Tak, a skórka zrobi się jędrna.
-I to jest dobre? -Tak.
Dzięki temu można je będzie dłużej przechowywać.
Kaleb pożyczył mi maszynę do ścinania,
a następnie pokazał, jak działa.
Dobrze. Stopy są włączone. Teraz naciśnij jeszcze raz.
W drogę!
Tak.
Ścinam liście z moich ziemniaków.
Dzięki temu ziemniaki nie będą dalej rosły.
Będą po prostu leżały uśpione w ziemi.
Ale genialny traktor.
-Jeremy, słyszysz mnie? -Tak.
Może opuścisz maszynę? To ci ułatwi ci zadanie.
Błąd żółtodzioba.
Tak, wiedziałem o tym. Wrócę na początek
i przejadę z opuszczoną maszyną.
Różnica będzie ogromna.
Tak było. W końcu wróciłem do gry.
Dobrze mu idzie.
Ziemniaki słodko sobie spały,
a ja mogłem zająć się innymi produktami do mojego sklepu.
Zrobiłem mały research. Okazuje się, że Chadlington,
tutejsza wieś, została nazwana na część świętego Chada,
patrona studni i źródeł.
Co więcej, cała wioska pobierała wodę pitną
ze źródeł na tej farmie.
Ale pewnej nocy w 1972 roku
wodociągi podłączyły wszystkich do głównej sieci.
Mieszkańcy byli wściekli. Naprawdę się wkurzyli.
Zwrócili się z tym nawet do parlamentu.
Lokalna stacja telewizyjna wysłała reportera do Chadlington,
żeby nakręcić o tym reportaż. Mam tu ten materiał.
Ciekawa lekcja demokracji prosto z Chadlington.
To Chris Tarrant. Chris Tarrant we własnej osobie.
Tam zaczynał.
Wygląda na to, że władze mogą puścić w kranie, co chcą,
ale jeśli sami nie wleją mieszkańcom wody do gardeł,
do jej picia ich nie zmuszą.
Od dawna pije pani wodę źródlaną.
Co w niej specjalnego?
Jest czysta. Nie będę pić paskudztwa.
Czego nie lubi pani w wodzie z kranu?
Jest okropna.
Mieliśmy akwarium z tropikalnymi rybkami.
Po zmianie wody wszystkie padły.
Jest zmieszana ze ściekami z Temple Guiting i Bourton-on-the-Water.
Wszystkie ścieki do niej spływają.
Mieszkańcy chcą pić wyłącznie to.
Robią to od wieków. To piękne.
Tarrant jako pierwszy dotarł do historii Chadlington,
a potem jako pierwszy prowadził Milionerów.
Żyję w cieniu tego człowieka.
Ale to ja będę śmiał się ostatni,
bo przywrócę wodę źródlaną z Chadlington.
Chcę zobaczyć to źródło, wcześniej
nie zwracałem na nie uwagi.
Razem z Lisą mieliśmy pobrać próbki do badania.
Bierzesz prosto z ziemi?
Tak.
Perrier też tak robi.
Jest naprawdę pyszna.
Butelka napełnia się naprawdę szybko.
Moglibyśmy wprowadzić politykę zatrudniania starych ludzi.
Grupa emerytów pod wodospadem
napełniałaby butelki.
Fantastyczna sprawa. Robota dla osób starszych.
Za takie rzeczy przyznają w tym kraju order CBE.
Po wysłaniu próbek do laboratorium doznałem kolejnego olśnienia.
Mam tu wasabi,
znane jako zielone złoto.
W sklepie takie coś kosztowałoby 52 funty.
Za tyle można kupić pół tony marchwi.
Żeby dostać się do jadalnej części, musimy obrać korę.
Zazwyczaj ta zielona, ostra pasta wasabi podawana w japońskich restauracjach
to w rzeczywistości gorczyca i chrzan
wymieszane ze sztucznymi słodzikami i barwnikami.
To jest prawdziwy rarytas.
Jeśli uda mi się to tu wyhodować,
ani się obejrzę, a będę przeglądał katalogi G5.
Fantastyczne.
Doszło już tutaj.
Hodowla wasabi nie jest jednak taka prosta.
Potrzebne jest źródło szybko płynącej wody o odpowiedniej temperaturze
i odpowiednim poziomie pH.
Gdy znalazłem strumień, który się do tego nadawał,
musiałem zbudować grządki, a do tego potrzebowałem maszyny.
Silnik jednocylindrowy,
0,16 litra, prędkość maksymalna: 5 km/h.
Nazwę ją „James May.”
Posadziłem około 100 roślin wasabi.
Jeśli przetrwają, to będę miał...
jakieś 5000 funtów za korzenie
i kolejny 1000 za liście.
To więcej, niż dostaję
z setek hektarów pszenicy.
To żyła złota.
Zostałem oderwany od prac nad sklepem,
bo Charlie skarżył się, że mój sprzęt rolniczy
stoi niezabezpieczony.
Podjąłem więc środki przeciw kradzieży z moim nowym szefem ochrony,
Geraldem, specjalistą od murków bezzaprawowych.
Mówiłem, że go uniosę.
Jezu Chryste.
Dawaj, draniu.
Ta.
To się nada.
Tak, tak...
No dobrze.
-Słuchaj, jest 17.40. -Jasne.
Zanim wyślą z pubu ekipę poszukiwawczą,
lepiej już idź.
Miło było cię zobaczyć. Dziękuję.
-Tak. -W porządku.
Mój sprzęt był teraz zabezpieczony.
Wkrótce będę miał rzeczy do sprzedaży w sklepie,
a pozwolenie na budowę miało przyjść lada dzień.
Wszystko szło dobrze, aż tu nagle...
Co?
Dostałem złe wieści od lokalnego samorządu.
Wioska sprzeciwiła się moim planom postawienia sklepu.
„Z następujących powodów...”
Skargi dotyczą ryzyka zmiany wsi,
i skutków dla sklepów w wiosce.
To mała, staroświecka wioska.
Ludzie nie są tu zbyt serdeczni.
Są trochę zdumieni całą sytuacją.
Nie wiemy, czego spodziewać się po Jeremym.
Wysadził swój dom w powietrze.
Psy zaczęły szczekać, a ludzie myśleli, że nadszedł koniec świata.
Charlie przysłał mi maila z instrukcjami,
co zrobić ze sprzeciwem.
„Choć po pierwszej lekturze plan może budzić obawy,
„odniosłem się do uwag,
„składając biznesplan”.
„Co to jest biznesplan? Przykłady biznesplanów”.
„Priorytety i potrzeby klientów.
„Drogi na rynek. Produkty, usługi, rozwiązania.
„Sprzedaż, wartości i marże.
„Strategiczny plan działania...” To zajmie chyba z tydzień.
Po wpisaniu każdego zdania, które słyszałam w Praktykancie,
przedstawiłem biznesplan, który, co zadziwiające, zadziałał,
bo niedługo potem wydano mi pozwolenie na budowę.
Wysyp to tam, Brad. Wszystko na dno.
To oznaczało, że Alan mógł w końcu zacząć budowę.
Po prostu to zasyp.
Przeniesiemy to koparką. Wyjmijcie taczki.
Ale mieliśmy teraz tydzień opóźnienia,
na który ziemniaki nie mogły sobie pozwolić.
Na domiar złego powrócił mój dawny wróg.
Jasna cholera.
Jak można cokolwiek zbudować w tych warunkach?
-Czy tu było kiedyś tak mokro? -Nie, nigdy.
Wszyscy dostaniemy stopy okopowej.
Moim problemem jest to, że mam tonę ziemniaków,
które wiecznie nie przetrwają. Więc jak długo?
„Jak długo?”
Jeśli pogoda się poprawi, może osiem tygodni.
To niemożliwe.
Deszcz padał bez przerwy całymi dniami.
A kiedy w końcu przestał,
tak wyglądały fundamenty sklepu.
Trzy tygodnie temu wykopałem fundamenty sklepu.
I teraz tak to wygląda.
Agencja Ochrony Środowiska pewnie ścignie mnie
za nielegalne jezioro.
Mam pozwolenie na budowę,
a tu najcięższe opady deszczu od czasu
ostatnich najcięższych opadów.
Czy w rolnictwie cokolwiek idzie dobrze?
Plan budowy legł w gruzach.
Musiałem ratować życie ziemniaków.
Trzeba było je wykopać i przechować, a do tego potrzebowałem maszyny.
A w tej części świata, gdzie nikt nie uprawia ziemniaków,
jej znalezienie nie było łatwe.
Ale, ku uciesze Kaleba, udało mi się.
To zardzewiały wrak.
W sensie...
cholera jasna.
Opona jest stara i przebita.
Trzeba je od nowa zamocować. Muszę je podgrzać.
To trzeba nasmarować. To stary smar.
Wszystko zielone i ohydne. To kupa złomu.
Ostatecznie Kaleb przestał jęczeć i uruchomił maszynę.
Z pomocą kilku miejscowych dzieciaków rozpoczęła się powolna, katorżnicza praca.
Zrobiliśmy część od początku pola aż do tego miejsca
w jakieś cztery godziny.
A mamy do zrobienia to wszystko.
I musieliśmy się spieszyć.
Tu jest jeden, spójrz. Ten jest czarny.
Ten jest czarny i trochę maziowaty.
Ostatecznie robotnicy uratowali 16 ton ziemniaków,
i oprócz kilku, których potrzebował mój szef ochrony,
zawieźliśmy je wszystkie do chłodnej, ciemnej stodoły.
Zyskałem trochę czasu na rozpoczęcie prac nad następnym
przedsięwzięciem do sklepu.
-Ile kur kupisz? -Sześćdziesiąt.
Jajka.
To nie będą kury z wolnego wybiegu.
To będą kury dobrze wyćwiczone.
Tak nazywają je w Wietnamie.
Brzmi lepiej niż z wolnego wybiegu.
Podoba mi się to.
Chcę zbudować szereg małych kurników
po tej stronie lasu.
Zaczną się tutaj.
Tak.
Można dostać się do jajek z tej strony,
ale kurczaki mogą wyjść z drugiej strony i biegać w lesie.
Trzeba postawić nowy płot
i ogrodzenie dla kur na zewnątrz.
-Niby jak lis ma tam wejść? -Jak lis.
Gwarantuję ci, że lis dostanie się tam w 20 minut.
Jak wysokie będzie ogrodzenie?
Prawie dwa metry.
Następnego dnia spotkaliśmy się ponownie, żeby zbudować ogrodzenie.
Przyłóż ją na dole słupka. Wyrównaj.
Z pomocą maszyny, którą Kaleb nazywał...
...zabójcą.
Zaczynamy.
Twoja kolej.
Wyżej.
W ogóle się nie rusza.
Daj mi spokój.
Jeszcze końcówka. Już prawie.
Poczuj ten palący ból.
Dobra robota. Następny.
Weź to, a ja przyniosę to.
Potrzebujemy słupków. Musimy przynieść ich więcej.
Spotkamy się na miejscu.
Weź dwa, jeśli możesz.
I tak mijał mi dzień pod batem wiejskiego Anta Middletona.
Wyżej. Tak jest. Trzy,
cztery, pięć.
Jeszcze dwa. Dawaj.
Czemu tak na mnie krzyczysz? Potrzymaj to.
Dobra, weź drabinę i poziomicę, a ja wezmę to.
Spotkamy się przy następnym.
-Gotowy? -Nie zrobiliśmy nawet połowy, prawda?
Nie.
Ale w końcu Park Jurajski był gotowy.
Nadszedł czas, by postawić kurniki, które zamówiła Lisa.
-Fajne, co? -Pasowałyby tu,
gdybyśmy byli w Camber Sands albo w Tobermory.
-Były tylko takie albo kamyczkowe. -A ja mam ptaki.
-Hej. -Oto 60 rasowych Burford Brown.
Dobrze, podzielmy je.
Możemy umieścić 20 tam, tu 12. Tu 20.
Tu 30, 40, 50,
trzy, osiem. Siedem na końcu.
-Nic nie załapałem. -Zajmę się tym.
Kury nie były jednak zachwycone perspektywą
zamieszkania w Legolandzie.
Ale rozbrykane. Wybacz.
Jeremy, nie uda ci się bez jedzenia.
Uda się.
-Jak? -Patrz na to.
Jestem zaklinaczem ptaków.
Skubana mnie dziobnęła.
Tak to się robi.
To ważna lekcja. Udawaj, że nie jesteś zainteresowana.
Mimochodem idziesz w tę stronę, patrząc w drugą.
A w ostatniej chwili rzucasz się...
Pieprzona kura.
Ostatecznie wszystkie kury zostały umieszczone
w swoich nowych domach.
A Lisa miała dla mnie małą niespodziankę.
Zamknij oczy i wyciągnij rękę.
-Jajko? -Pierwsze jajko, tak.
Złożyły je w skrzynce.
-Jajko. -Tak.
Czy kura składa jaja z tyłka
czy z pochwy?
Chodziłeś może do szkoły z internatem?
Jeśli to wygoogluję, Jeff Bezos będzie się o mnie martwić.
To prawda.
Wielka produkcja jaj była nieunikniona.
Podobnie jak butelkowanie wody źródlanej.
Bo do biura przyszedł właśnie ważny list.
To są...
wyniki ze wszystkich źródeł w gospodarstwie.
Przebadano wodę, żeby zobaczyć, które są zdatne do picia.
Dobrze. To są... bakterie E. coli.
„To bakteria występująca w jelitach zwierząt i ludzi.
„Niektóre szczepy powodują biegunkę, zatrucia, zapalenie płuc”.
W pierwszym źródle nie mam E. coli.
W drugim też nie.
Podsumowując analizę tych źródeł,
pierwsze i drugie, które chcę rozlewać do butelek, są dobre.
Dostałem też jednak trochę niepokojących wieści.
Chwila.
„Próbka z potwierdzoną coli
„wskazuje na obecność kału w źródle”.
Staw, z którego bierzemy wodę do naszego domu,
roi się od dosłownie wszystkiego w tak ogromnych ilościach, że...
Cóż, to wyjaśnia moje gówniane samopoczucie.
Bo piję to od dobrych kilku lat.
Wygląda na to, że gówno z tego mam.
Zmartwiony, że nawet nie dożyję
otwarcia mojego sklepu,
poszedłem do pomieszczenia filtracji wody w moim domu.
Chwila. Jest dość błotnisty.
O Boże, to...
Pokażę wam, jak powinien wyglądać. Chwila.
No dobrze.
Tak wyglądał... trzy miesiące temu.
A tak wygląda teraz.
Ja to piłem.
Piłem gnijące zwierzęta i kał.
Na szczęście Lisa jest dziś w Londynie. Nie powiem jej, że...
Nie powiem jej, że tak było.
Tak będzie najlepiej. Powiem jej, że wszystko jest w porządku.
Czekało mnie więcej złych wieści.
Mimo że były w magazynie...
czas moich ziemniaków powoli się kończył.
Pod spodem jest sporo zgniłych.
Trzeba je przebrać.
Dużo jest takich.
te są takie rozpaćkane. Są ropiejące i okropne.
Musiałem jak najszybciej zacząć je sprzedawać.
Ale sklep nie był jeszcze gotowy.
Zdesperowany, wpadłem na desperackie rozwiązanie.
SAMOOBSŁUGA LOKALNE ZIEMNIAKI - 6 ZA 0,80 £
ZIEMNIACZANA SKRZYNKA!
Dzień dobry.
Taki kosztuje 15 pensów, ale taki też kosztuje 15 pensów.
To jedyna wada mojego planu.
Mam ziemniaki, mam torby.
Dobrze.
ZOSTAW PIENIĄDZE W TEJ SZUFLADZIE!
Okazało się, że mój pomysł przyciągnął uczciwych ludzi.
W większości.
Ktoś zostawił mi ten kapsel.
Bo jest...
Ale inni zostawili prawdziwe pieniądze.
Więc zarobiłem...
dwa, trzy, cztery, 5,35 £.
To ziemniaki do pieczenia?
Spójrzcie sami.
Mam duże albo mniejsze.
-Wezmę duże. Upiekę je. -Ile spakować?
-Siedem. -Siedem?
Wspaniale. Spójrzcie tylko.
Ale się wzbogaciłem!
Nie zamierzałem jednak opchnąć 16 ton ziemniaków
z szafki na dokumenty.
Potrzebowałem skończonego sklepu.
A na tym froncie...
dostałem dobre wieści. Sklep w końcu zaczynał nabierać kształtów.
-Spójrz, to powstało dziś rano. -Naprawdę?
Drugą stronę robiliśmy wczoraj w deszczu.
Zobacz, co zrobiliśmy wczoraj.
-Mokry deszczu się nie boi. -Jasne.
Nieźle co? Spójrz na te występki.
-Podobają mi się. -Są fajne.
Udało nam się wbudować kilka dużych.
Dzięki temu przypomina tamtą stodołę.
-Właśnie. -Tak.
Muszę iść zająć się owcami.
I chyba spowalniam waszą pracę, a tego bym nie chciał.
-Przynieś nam parę pyrek. -Jasne.
-Zostawię ci parę. -Przyniosę wam ziemniaki.
Byłoby super.
Gdy wychodziłem, Alan przypomniał sobie,
że potrzebuje coś jeszcze.
Jedna rzecz, zanim pójdziesz.
Musimy pociągnąć wodę i prąd z pola kempingowego.
Musimy z nimi pogadać.
Pole jest własnością klubu kempingowego.
-Tak? -Dobrze się z nimi dogaduję,
bo nigdy nie skarżę się na przyczepy.
-Świetnie. -Mówiłem o nich w samych superlatywach.
Zwłaszcza, jak wysadzałeś je w powietrze.
Trzeba się z nimi skontaktować.
Zajmę się tym.
Jak się okazało, klub kempingowy
chętnie udostępni mi prąd i wodę,
pod warunkiem, że dam im coś w zamian. A więc...
Serwus! Tu Jeremy Clarkson
i, jak zwykłem mawiać, nic nie przebije przyczepy.
Takie pole członkom klubu kempingowego
dostęp do łona natury za jedyne 41 funtów rocznie.
Chyba się przejaśnia.
Tu możecie cieszyć się posiłkiem na świeżym powietrzu,
a może nawet odrobiną sportu z masą rozmaitych gości.
Nie dajcie się brexitowej depresji
i wybierzcie się na wakacje na brytyjskim polu.
Nie pożałujecie. Zdrówko.
Podłączyliśmy prąd i wodę.
Wszystko wyglądało dobrze. I nagle...
Cóż, nie jest dobrze.
Chodzi o ziemię pod sklep, na której pracujemy.
Sprawdziłem akt własności,
który zawiera restrykcyjne zobowiązanie
i nakłada ograniczenia dotyczące użytkowania ziemi.
Że co?
Dobra. Mam mapę. Sklep będzie tutaj.
SKLEP
Tak. Czy to granice mojej ziemi?
Tak.
GRANICE
W tym małym rogu tego pola...
To nie moja brama.
BRAMA DOSTĘPU
Mamy prawo dostępu
i prawo do korzystania z tego całego zakątka pola.
Ale jest ograniczone do użytku rolniczego.
-Możemy zbudować sklep... -Ale klienci nie mogą przychodzić.
...klienci nie mogą przychodzić.
PRZEJEBANE
-Jest malutki. -Wiem.
Trzy metry. To tylko brama.
Dosłownie tylko brama i róg pola.
Pewnie niecałe dziesięć metrów kwadratowych.
Na litość boską.
Musiałem znaleźć w wiosce ludzi, którzy byli właścicielami bramy
z nadzieją, że to nie oni
sprzeciwiali się budowie sklepu.
I wiecie co...
to nie oni!
Dali mi pozwolenie, by klienci mogli przychodzić do sklepu.
Wróciliśmy do pracy.
Dobra, wysyp to tam, Brad.
Zabierz taczki z drogi.
Aż w końcu,
cztery tygodnie później niż planowano, budynek był skończony.
W mojej głowie jest jak Fortnum & Mason.
-Jak co? -Nie mów, że nie wiesz, co to jest.
-Nie mam pojęcia. -To sklep na Piccadilly w Londynie.
-Kurwa, zrobiłeś to celowo. -Jest jak Harrods.
-Wiem, co to Harrods. -Ten jest jak Harrods.
Zabierzemy ten szajs, wyrównamy tu,
i wszystko będzie gotowe. A co z toaletą?
Musimy coś zorganizować. Przyjdą tu starzy ludzie.
Jadę znaleźć coś do sprzedania.
Już nigdy nie przestanie padać.
Nie przestało padać od ośmiu tygodni.
Coś ci powiem. To globalne ocieplenie.
I wszystkie twoje wyścigi.
Przepraszam, a co to za samochód?
Mój van jest elektryczny.
Od trzydziestu lat się w nich rozbijasz, ty i inni.
Zniszczyliście ten świat dla następnego pokolenia.
Co za niewiarygodne brednie. O Boże!
Dobra, do roboty.
Wyciągnijcie rury.
Zamknij drzwi, Jason, bo się uszkodzą.
Zostało jeszcze wiele do zrobienia, zanim stodoła przemieniła się w sklep.
Luke, trzeba zabrać stąd te śmieci.
A z każdą godziną ziemniaki gniły coraz bardziej.
Bażanty zjadały moje wasabi.
Lis krążył wokół kurników.
Myśliwi, których zwołałem, dostali nakaz
dzwonienia do mnie, gdy go namierzą.
Czas był zatem najważniejszy,
więc zdecydowałem, że sklep Diddly Squat zostanie otwarty,
bez względu na wszystko, w ten weekend.
Musimy zorganizować wszystkie pudła na warzywa do sklepu.
-Tak. -Muszę powiesić znaki reklamowe.
-Okej. -Trzeba pomalować sklep.
Co ja mam robić? I kiedy jest otwarcie sklepu?
-Jutro o drugiej. Wiem. -Która jest teraz godzina?
-Zaraz dziesiąta. Otwieramy jutro. -I musimy to wszystko zrobić?
Inaczej ziemniaki zgniją.
Jeśli nie otworzymy teraz, nie będziemy mieć ziemniaków.
-Wszystkie zgniją. -Jasne.
Kaleb popędził robić znaki reklamowe,
a ja zawiozłem Lisę do sklepu,
żeby mogła zacząć dekorować. Ja miałem wypróbować parking.
SKLEP ROLNICZY
-Ale głęboko. -Nie jest dobrze.
-Gotowa? -Tak, czekaj.
-Hura. -Wspaniale. W końcu.
-Gotowa? -Tak, dawaj.
-Gdzie jest zlew? -Co?
Potrzebny jest zlew do płukania.
Nie mamy zlewu. Mamy kran.
Ale nie zaprzątajmy sobie głowy
oszczędnym brakiem kanalizacji.
Wygląda fantastycznie. Jest bardzo duży.
Tak.
Zostawiłem Lisę, by pomalowała ściany,
pojechałem pomóc Kalebowi postawić znaki reklamowe.
Ile osób przychodzi w sobotę?
Dobre pytanie.
Zamieściłeś reklamę w Chipping Norton News?
-Nie, bo zdałem sobie sprawę z tego. -Media społecznościowe.
Media społecznościowe. Twitter, mam 7,1 miliona...
-Jasna cholera. -...followersów.
Co robisz na Twitterze? Nie mam konta.
Nic. Twitter jest teraz tylko okazją
dla lewaków do wyrażania coraz bardziej lewackich opinii
wśród innych lewaków.
Nie wiem, czy sklep rolniczy...
-Choć to wszystko wegetariańskie. -Tak. To prawda.
To się nada na Twittera.
-Wszystko musi być wegańskie. -To się nada.
Jak to napiszemy, ustawią się do sklepu
w kolejce na kilometr.
Jak skończyłem tweetować,
Kaleb wpadł na typowo Kalebowy pomysł,
co możemy zrobić z niesprzedanymi ziemniakami.
Ludzie naprawdę organizują walki na ziemniaki.
Upijają się i rzucają w siebie ziemniakami.
Że co? Idziesz na imprezę i jak to się odbywa?
Zaczynacie od miłych powitań.
Przychodzi godzina dziesiąta i zaczynacie.
Obrzucacie się ziemniakami.
Kto lubuje się w tym ziemniaczanym szaleństwie?
Nie wymienię nazwisk,
bo się dowiedzą.
I inni będą rzucać w nich ziemniakami, bo najwyraźniej to lubią.
Moje życie jest zupełnie inne niż twoje.
WIELKIE OTWARCIE W SOBOTĘ
Po postawieniu znaków wróciliśmy do sklepu...
żeby pomóc postawić kibelek.
Przepiękna rzecz, nie ma co.
Więc po prostu go stawiamy.
A wiatr go nie zdmuchnie?
Najlepiej go czymś dociążyć.
Dzięki.
Po postawieniu kibla sprawdziłem, jak radzi sobie nasz Michael O'Angelo.
-Jeremy? -Tak?
Wysłałam mamie filmik ze sklepu
i tak mi odpisała.
„O mój Boże. Natychmiast przestań.
„Przed malowaniem pustaki trzeba przygotować. Zgoogluj to”.
Zgooglowałam to.
Potrzebna jest mieszanka cementu i wody.
Trzeba to nałożyć.
Wiem, ale chcieliśmy właśnie taki efekt.
Nie mamy czasu. Otwieramy sklep za...
-Jest za późno. -...24 godziny i dziesięć minut.
Zostawiłem Lisę
i pojechałem po jajka na sprzedaż.
Jedno, dwa.
Tutaj żadnych.
Jedno.
Ostatnia szansa, 59 kur...
Jedno. Co wy robicie?
Jedenaście jajek.
Wystarczy na piknik, a nie do sklepu.
Po wygłoszeniu kurom kazania wróciłem do sklepu...
w samą porę na wizytę naszego Radosnego Charliego.
Czy można było zbudować ten sklep w bardziej wietrznym miejscu?
Wiem, ale jesteśmy obok źródła klientów.
To fakt.
Charlie poinformował mnie,
że nie sprzedam żadnej baraniny od owiec, które zabiłem wcześniej.
Nie mogę sprzedać mięsa?
Nie, dopóki nie dostaniesz zgody sanepidu.
Więc to zamrożone...
Nie można tego sprzedać, dopóki nie dostaniemy...
Przyjedzie w przyszłym tygodniu.
Ta babka, co nie przychodzi w czwartki i piątki?
Samorząd nie może jej dzisiaj przysłać.
Dlaczego nie?
Pracuje tylko od poniedziałku do środy.
Czy to 1974? Czy zasnąłem i obudziłem się w latach 70.?
Daj spokój.
Biurokratyczne bomby Charliego spadały dalej.
Lisa wymyśliła, że tu będzie fajna kawiarnia.
-Ludzie mogą napić się tu kawy. -Zmiana w planowaniu.
Budujemy palenisko. Potrzebuję na to pozwolenia?
Nie, ale potrzebna będzie ocena ryzyka.
Mogę powiesić znak: „Nie wchodzić w ogień”.
„Nie kłaść się w ogniu”.
Dobrze. „Nie dotykać ognia”.
W wolnym tłumaczeniu: „Hej, kliencie, mam cię za debila”.
Na szczęście w końcu wyrwałem się
ze szponów biurokracji i wziąłem się za wykańczanie sklepu.
Widzisz, to się uda.
Mamy tyle do zrobienia.
Kurwa mać.
Następnego dnia pogoda nie była taka.
Było zimno i ponuro,
i nadal mieliśmy problemy do rozwiązania.
SKLEP ZIELONE POJĘCIE
-To naprawdę dobre jajka. -Masz test na salmonellę?
-Co? Mam? -Masz?
Wygląda naprawdę dobrze.
Fantastycznie. Otworzę te.
Proszę bardzo. A potem mamy to... Gdy jest zamknięte, spójrz...
-Nie. To sklep z marihuaną. -Zielony sklep.
Zielony sklep brzmi, jakbyśmy sprzedawali zioło.
-Zielone pojęcie. -Gdy jesteśmy zamknięci,
widać, co robimy. Gdy będziemy otwarci,
wpadnie tu banda hipisów chcących się zjarać.
Mały problem z wodą źródlaną.
Zamówiłem cztery butelki na próbę.
Dostarczyli je na czas przed otwarciem.
Ale wybrałem żółtą.
I jak widać...
Etykieta jest dobra. Podoba mi się.
Jest wyraźna, ale...
Z wyglądu przypomina mocz.
Ale gdy nastała godzina zero,
wszystko było gotowe.
WODA Z DIDDLY SQUAT ZERO GÓWNA
NIC TU NIE JEST EKOLOGICZNE
NIE WPADAĆ DO WIELKIEJ DZIURY
NIE ZAPALAĆ SIĘ!!!
ZIEMNIAKI - 51P/KG
Byliśmy gotowi na przyjęcie klientów.
Pytanie brzmiało:
czy moje wezwanie w mediach społecznościowych
wystarczyło, by ich przyciągnąć?
Dobra, otwieramy. Nadeszła ta chwila.
Mogę coś podać? Może ziemniaki?
Macie duży wybór ziemniaków.
Tak. To ziemniaki Melody.
Nadają się na frytki, do pieczenia, są naprawdę dobre.
-Okej. -Świetne do zapiekania.
-Na frytki. -Przyjmujecie American Express?
Visa.
Już zaczynałem panikować, aż tu nagle...
O cholerka.
A niech mnie.
Nie, poważnie, spójrzcie tam.
Kolejka sięga dosłownie za horyzont.
O Boże, co ja zrobiłem?
-Wszystko w porządku? -Tak.
Przyjechało więcej ludzi, niż się spodziewałem.
Mój mąż miał operację, a i tak przyjechał.
-Jestem bardzo wdzięczny. -Na kręgosłup.
Mam tu specjalny parking.
DLA NIEPEŁNOSPR.
-Macie niebieską plakietkę? -Tak.
Więc mam dla was specjalne miejsce.
-Dziękuję. -Dzięki.
Tabuny ludzi waliły też do nas na piechotę.
Wkrótce sklep był przepełniony, a Lisa padała z nóg.
Witam. Dzień dobry.
Witam, jak się macie?
W międzyczasie ja zdecydowałem,
że bardziej przydam się przed sklepem niż w środku.
-Możemy zrobić sobie zdjęcie? -Jasne.
-Co mam napisać? -Dla Curtisa.
Proszę bardzo. I pana ziemniaki.
Poproszę 6,21. Razem będzie 6,02.
Poproszę 6,72.
Chelsea-Spurs, ktoś zna wynik?
-Ile? 2,20? Dzień dobry. -Dzień dobry.
Proszę bardzo i państwa ziemniaki. Ciasto też?
Z której gazety jesteś?
Cotswolds Gentleman.
-Cotswolds Gentleman? -Tak.
Będę w Cotswolds Gentleman, to mi się podoba.
Klientów przybywało i pojawił się problem.
Parking zamienił się w bagno.
Mamy problem.
Uznałem to za PR-ową katastrofę,
ale Kaleb wyczuł okazję biznesową.
Nie możesz brać pieniędzy za odholowanie z parkingu.
Nie możesz.
To byłoby niesprawiedliwe. To jest sklep.
Twoim zadaniem jest świadczyć usługi z pomocą mojego mocarnego traktora.
-Dobra, rozumiem. -Mogę dostać moje 10 funtów z powrotem?
Nie musisz mu płacić. Kaleb, oddaj mu...
-Dałem mu dziesięć funtów. -To pomysł na biznes.
To nie biznes, tylko kradzież.
Minęło popołudnie, a delikwentów wciąż przybywało.
To nieco ponad trzy kilogramy. Powiedzmy, że trzy.
Znacznie łatwiej byłoby kartą.
Zaniosę je do pani samochodu.
Dziękuję.
Nie mogę sprzedawać mięsa, ale mam trochę baraniny.
Dziękuję bardzo. Ta usługa kosztuje 10 funtów.
Jeśli chcesz moje mięso, jest z tyłu.
Po szalonym dniu nadszedł czas, by zamknąć drzwi...
-Dzięki za przybycie. -Dziękuję bardzo.
Smacznych ziemniaków.
...i policzyć dochód.
Mam 40, 60, 80, 120.
Powinniśmy mieć maszynę do liczenia Pablo Escobara?
Dilerzy narkotyków tak liczą...
Sto pięćdziesiąt...
Na moje oko mamy
160, 170, 175.
-Sto siedemdziesiąt pięć? -Tak i...
-Czyli 75 funtów. -W gotówce.
-Wiem... -A płacili dużo kartami...
-Ile zarobiliśmy z kart kredytowych? -Jak myślisz?
Nie wiem. Nie potrafię zgadnąć. Może 200 funtów?
Z kart mamy 897,76 funta. Prawie nam się udało.
Osiemdziesiąt siedem?
-897,76 £. -Plus 100...
-Plus 100... Dodamy to. -Plus 170.
Sto...
Siedemdziesiąt kilka, więc ponad tysiąc.
-Wiem! -Jestem królem wioski!
-To dużo transakcji. -Jest jeszcze dużo...
Sprzedaliśmy mnóstwo ziemniaków.
Ale nadal mnóstwo nam zostało.
Nieważne. Sklep był teraz na mapie
i zawsze było jeszcze jutro.
Ale to szybko okazało się nieprawdą.
Zamknęli mi sklep.
Mam w ręku kartkę od samorządu.
Nie podoba im się blaszany dach.
Ma być z płytek łupkowych.
Oni są niezadowoleni, ja nie mam pozwolenia na budowę.
A bez niego nie otworzę.
Co oznacza, że to najkrótsza działalność sklepu w historii.
Pewnego dnia coś pójdzie dobrze, musi.
Po prostu musi.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Spójrzcie na to.
Zielonym staje na samą myśl.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Napisy: Anna Kurzajczyk
Opieka kreatywna Zofia Jaworowska