FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 2 OWCE
Większość mojej ziemi jest przeznaczona pod uprawę roślin.
Ale nie cała.
Prawie 120 hektarów jest takie: naturalne,
dzikie
obfitujące w rzadkie trawy, kwiaty
i pszczoły.
Ta część gospodarstwa jest ekologiczna, różnorodna,
i pożyteczna w związku z globalnym ociepleniem.
DEFRA, czyli Wydział...
czegoś...
Żywności i Spraw Wsi,
dosłownie daje mi pieniądze,
żebym nic tu nie uprawiał.
W zamian muszę raz w roku skosić łąkę.
To podsunęło mi pomysł.
Zamiast używać maszyny do koszenia,
dlaczego nie użyć owiec?
Owce utrzymają tu porządek,
nawiozą glebę, a ich młode mogę sprzedać.
To genialny biznesplan.
Jestem jak Alan Sugar, tylko w kaloszach.
Postanowiłem zostać hodowcą owiec,
więc pojechałem na targ, żeby kupić inwentarz.
Natychmiast pojawił się problem.
Jestem w kropce.
Jestem w kropce. Nie wiem...
Czy te są takie same jak te?
Już wiem, jak czuła się moja mama, gdy chciała kupić auto.
Wyglądają dokładnie tak samo.
Albo mój tata,
kiedy słuchał popu.
Spice Girls, Led Zeppelin, dla niego to to samo.
Przez ten wełniany labirynt miał przeprowadzić mnie
Kevin ze Stowarzyszenia Owczarskiego, którego skrót NSA
oznacza także Agencję Bezpieczeństwa Narodowego.
Jest też jakieś Folwarczne Biuro Inwentarzowe?
Jak FBI, CIA i NSA?
Nie wolno mi o tym mówić.
NSA, to po prostu genialne.
Zajmowałeś się wcześniej owcami?
Nie.
Musisz znaleźć takie, które zajmą się tobą.
Ale to są same samice, prawda?
Tak.
Więc jeśli kupię 80 samic...
Tak.
...ilu będę potrzebował samców?
Osiemdziesięciu?
Mogłoby udać się z jednym,
ale gdyby coś się z nim stało, miałbyś problem.
On musiałby...
Trochę ostrożności nie zaszkodzi. Ja kupiłbym dwa.
Czyli każdy samiec zapłodni 40 samic.
Tak, spokojnie.
Niezła robota.
I to w bardzo krótkim czasie.
Musieliśmy też zdecydować, jaki gatunek owiec będzie najlepszy.
Te, które widzisz tutaj,
to owce północne.
To dobre owce, które się tobą zaopiekują.
Są dobrymi matkami.
Dają dużo mleka i dużo jagniąt.
Jagnią się dość łatwo.
To nie byłby zły wybór na początek...
Czyli North Country,
owce z północy.
Owce północne.
No dobrze.
Musieliśmy też zdecydować, które owce północne będą najlepsze.
Wziąłeś sobie katalog?
Tak, nie.
Nie, jasne.
Potrzebny ci katalog z listą,
żebyś mógł zobaczyć, co i gdzie jest.
Szkolone do ogrodzeń pod napięciem.
Masz ogrodzenia?
Nie bardzo.
-Jak zatrzymasz je w środku? -Mam murki.
-Przeskoczą murki. -Nie przeskoczą.
-Jak wysoki masz murek? -Mniej więcej taki.
Granica Meksyku to nie jest.
Kevin zapewnił mnie,
że owce północne są bardzo spokojne,
ale gdy wbiegły na padok aukcyjny,
dowody sugerowały inaczej.
Cóż, przynajmniej licytator mówił wyraźnie.
Zakupów dokonuje się, od czasu do czasu kiwając głową.
Mamy 133, 134, 134,5.
Więc kupowałem.
Tak.
Po aukcji okazało się, że wydałem aż 11 000 funtów.
Ale z drugiej strony byłem teraz hodowcą owiec.
Trzydzieści, 40, 50, 60, 78.
Kupiłem 78 owiec. Mamy to.
Kevin powiedział mi, że owce mogą skakać przez murki,
więc musiałem wydać kolejne 2700 funtów
na ogrodzenie elektryczne.
Napisali, że mam
przejść z tym wokół pola trzy razy.
Nie zrobię tego.
Jestem taki sprytny.
No dobrze. Czyli tak.
Zielony. To uziemienie, dobrze.
Czerwony
na płot.
Te podłączam do akumulatora.
Proszę bardzo!
Może być.
Ty draniu!
Co za głupota!
Dobra. Teraz to.
Dobra, zaczynamy.
Tym razem zoo będzie działać.
Z tym majstersztykiem inżynierii
byłem gotowy na przybycie mojego stada.
Wow!
Biegną.
Spójrzcie na to.
Prosto do mojego hotelu.
Tak!
-I to wszystko? -Tak.
-Będą tu szczęśliwe? -Na to wygląda.
Na pewno.
Co musimy zrobić najpierw? Odrobaczyć je?
Odrobaczyć. Tak.
Opiekować się nimi.
Jasne, zaopiekuję się nimi.
-Dziękuję bardzo. -Jasne.
Dziękuję. Szerokiej drogi.
-Ciesz się nimi. -Zamierzam.
To dość przyjemne.
Oprzeć się na bramie
i patrzeć na swoje owce.
Po kilku dniach jeżdżenia traktorem
wróciłem do owiec z pierwszym ważnym zadaniem.
Witajcie, owce.
To pole,
na którym pasą się owce, pokryte jest teraz skażonym kałem.
Owce zostały odrobaczone,
robaki wyszły na zewnątrz,
więc muszę teraz zdemontować to ogrodzenie
i postawić je gdzieś indziej,
a następnie przeprowadzić tam owce.
W przeprowadzaniu owiec pomaga zwykle pies pasterski.
Ale nie miałem psa, więc wymyśliłem inne rozwiązanie.
Start.
W górę,
w dół,
obrót.
To bardzo sprytny dron.
Został zaprojektowany do pomocy w ratownictwie,
więc ma wbudowany głośnik,
który przesyła wiadomości do zagubionych turystów.
Ale ja używam tego drona do owiec, więc zmieniłem wiadomość.
Gotowi?
Leci dookoła i zagania owce, szczekając na nie.
Myślą, że to latający pies.
No dobrze.
Chodźmy spędzić owce.
Dobry pies pasterski
kosztuje teraz jakieś 20 000 funtów.
Nie można z nim pracować, dopóki się do nas nie przyzwyczai.
Dron kosztuje tylko 2500.
To były dobrze wydane pieniądze.
Patrzcie, to działa.
Tylko spójrzcie!
Tak, dalej, przez bramę.
Kierują się do bramy.
Moja dziewczyna Lisa nie była zbyt pomocna.
One skaczą.
Skierowałem je we właściwym kierunku.
Dalej, biegnijcie.
Tak, wspaniale!
W ciągu zaledwie 25 minut całkowicie opanowałem owcowanie.
Jeremy, lecisz za szybko. Nie mogę ich zatrzymać. Biegną do wioski.
O cholera.
Jezu, uspokójcie się.
Jezus Maria... Zatrzymajcie się.
Idź tam.
Ekipa filmowa też nie była zbyt pomocna.
Szybko.
W końcu udało mi się je spędzić na dobre pole.
Dostanę zawału...
Szybkie są. Ten dron jest dobry.
Jestem bardzo wysportowany
i potrafię szybko biegać, ale za nimi nie nadążam.
Zaskoczyły mnie. Naprawdę się tego nie spodziewałam.
-Ogrodzenie jest włączone? -Nie będę tego sprawdzać.
Po prostu weź źdźbło trawy.
Okej.
-Jeśli dotkniesz końca... -Tak.
...poczujesz coś bardzo delikatnego.
Tak. Jest włączone.
Idiota.
-Jest włączone. -To twoja wina.
Odegram się.
To naprawdę ciężka praca.
Pomimo wyczerpania musiałem wsiąść do traktora.
Nie widziałem owiec przez kolejne dwa dni.
O nie, jedna kuleje.
O nie. Tam, spójrzcie.
Nie opuszcza przedniej lewej nogi.
Właściwie to dwie są kulawe.
Jak one to zrobiły?
To najmniej niebezpieczne pole na świecie. Czemu mają...
Zmartwiony wróciłem do biura
i spróbowałem sam zdiagnozować problem.
To było odrażające.
O nie.
Wypadanie pochwy. Wypadanie szyjki macicy.
Tryskające wymiona z ciężkim zapaleniem sutka.
O nie. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Chcę wiedzieć, czemu kuleją, a nie...
Nie kuleją, bo eksplodowała im pochwa.
Autor książki ma obsesję na punkcie owczej waginy.
Problemy z nogami. Zakaźne zapalenie skóry.
„Pojawia się owrzodzenie w górnej części kopyta,
„infekcja rozprzestrzenia się pod puszkę rogową aż do palca.
„Puszka oddziela się i odpada...
„...wypadanie włosów”.
Czemu owce nie mogą chorować na zwykłe choroby?
To przerosło moje kompetencje,
więc pomimo kosztów musiałem wezwać weterynarza Delwyna.
Cześć.
-Dzięki, że przyjechałeś. -Jasne.
-Są cztery zepsute? -Tak.
Myślałem, że tylko dwie.
Nie, mają dość dużą opuchliznę.
-Widać krwawienie. -To krew.
Nałożymy im antybiotyk w spreju
i damy zastrzyk, żeby złagodzić ból.
Więc mam tylko 78 i już cztery zepsułem.
Nie bądź dla siebie taki surowy.
Nie masz dużych powodów do zmartwień.
Dobrze. Podaj im antybiotyki.
-Dobrze. -Ile to będzie kosztowało?
Żebym miał jakieś pojęcie.
Pomyślę o pewnej kwocie, podwoję ją i od tego zaczniemy.
Kilka dni później owce zjadły już wszystko na swoim polu,
więc znów trzeba było je przeprowadzić.
Tym razem odkryłem,
że owce to nie tylko najbardziej chorowite zwierzęta na świecie,
ale też najbardziej nieposłuszne.
Teraz go ignorują, spójrzcie.
Patrzcie, nad wami! Pies... Groźny pies.
I nagle stało się coś niepojętego...
Nie! Nie róbcie tego. O cholera, co za gadziny!
Hej!
Miesiąc miodowy najwyraźniej się skończył.
Nie, tędy, dalej.
Hej! Znowu idziecie w złą stronę.
Chyba wyczuwały, że byłem nowicjuszem.
O nie, wracają!
Kurwa mać.
Chciały wykorzystać tę odrobinę wolności.
O cholera. Chryste, zatrzymajcie się.
-No tak. -Dobrze?
Jest środek nocy
i znów ogarniamy owce.
Owce!
Na litość boską.
Nie!
Potrzebuję pomocy.
Nie!
Pieprzyć to. Paście się na tym polu, aż coś was przejedzie.
Kurwa, jak ja nienawidzę owiec.
Nie mogę się doczekać, żeby je zjeść.
Były nie tylko bezczelne,
ale też wszystko niszczyły.
To głupie.
Ten bezlitosny wandalizm jest źródłem pracy
dla świetnego miejscowego gościa, Geralda.
Cześć, Gerald.
Uwielbiam z nim rozmawiać, choć przez większość czasu
nie jestem całkowicie pewien, o czym właściwie rozmawiamy.
Jak ci idzie?
Tak.
Miał naprawić ponad 60 kilometrów murku, więc dałem mu spokój.
Do zobaczenia.
I wróciłem do owcowania.
Do tej pory owce dostawały wodę z tymczasowego zaopatrzenia.
Ale chciałem ponownie uruchomić opuszczone koryta
rozrzucone po całym gospodarstwie.
No dobrze.
Jednak gdy odkręcałem zawory,
nie leciała z nich woda.
Cholera.
Czułem się jak Jean de Florette. Postanowiłem przeprowadzić śledztwo.
Dobra wiadomość. Mój kumpel Alex, który ma gospodarstwo w tym miejscu,
dał mi tę mapę z 1922 roku,
pokazującą wszystkie rury wodociągowe i to, jak wyglądał majątek Sarsden.
Tak wyglądała ta część.
Prowadzi stąd.
Więc istnieje cała sieć bardzo starych rur
krzyżująca się na tej ziemi.
Najpierw musiałem sprawdzić, czy te rury nadal istniały.
Nasz fotograf, a w wolnym czasie druid, Ellis,
zasugerował radiestezję.
Kciuki u góry,
trzymasz je luźno i robisz tak.
Zgodziłem się pokręcić trochę z tymi wieszakami.
I kiedy mijałem koryto pełne deszczówki...
Spójrzcie tylko.
Niewiarygodne.
Spójrzcie na to!
Zadziwiające.
Druid powiedział też, że gdy druty się krzyżują,
jestem bezpośrednio nad rurą.
Witam.
Spójrzcie na to.
To dokładne miejsce, w którym na mapie znajduje się rura.
Przy pomocy czarów zdołałem ustalić, że rury nadal istnieją.
Uznałem, że gdzieś musi być zbiornik, z którego leci do nich woda.
Zgodnie z logiką powinien znajdować się na wzniesieniu.
Tu mógłby być,
bo to najwyższy punkt w gospodarstwie.
Pompujesz wodę ze strumienia
tutaj, a grawitacja rozprowadza ją z powrotem do wszystkich koryt.
Poza tym to nie jest... Chwila.
Chwila.
Nieźle tu śmierdzi.
Dobra, mamy zbiornik, pewnie niecałe 20 000 litrów.
Dochodzi tu jedna rura,
a pół metra wyżej wychodzi druga.
Żeby dowiedzieć się, czy zbiornik zasilał rury i koryta,
musiałem wlać do niego trochę wody.
Zadzwoniłem do miejscowych z cysterną.
Les.
Spoko. Umila sobie czas różdżkami.
Po podłączeniu cysterny do rury, która wyglądała na wylotową,
zaczęliśmy pompować.
Uciekajcie! Szybko, do samochodów!
Pospiesznie zjechałem w dół, by zobaczyć, czy woda zlatuje do koryt.
Ścigamy się z grawitacją.
Trzeba zrobić program, w którym auta ścigają się z niezwykłymi rzeczami.
To działa.
Pojechałem z powrotem do chłopaków, by przekazać im dobre wieści.
Więc grawitacja działa.
-Tak. -Wiemy, że działa...
Rury też są dobre.
Rury są dobre.
Podziemna maszyna działa i grawitacja też działa.
-Tak. -Głównym problemem jest podjazd.
To nie jest trwałe rozwiązanie.
Więc musimy jakoś napełnić ten zbiornik
bez używania cysterny na furgonetce.
Tak.
Niestety to zadanie musiało poczekać.
Nadszedł czas, by zapłodnić panie owce.
Człowiek z samcem przybył na miejsce.
To barany.
Barany.
Cześć, chłopcy, jak się macie?
Jego zadaniem jest zapłodnić owce. Nazywa się Porksman.
Tak jest. To wystarczy.
Rasowe Suffolki.
Są agresywne? Będą atakować?
Nie. Są cichutkie jak myszki.
Wychodźcie, chłopaki. Nie wstydźcie się.
Jezu, właśnie dostrzegłem tylną część.
Podobają ci się?
Są dość obwisłe.
To ich pierwszy sezon rozrodczy.
-Więc to prawiczki. -Tak.
Naprawdę? Bo tak naprawdę...
Nie chcę być ordynarny,
ale barany to po prostu transportery moszny.
Więc kupiłem tak naprawdę dwie moszny.
To maszynki do robienia dzieci.
-Właśnie. -Każdy z nich produkuje
-tysiące plemników dziennie. -Tak.
Parzyłyby się z czterema samicami dziennie.
Pan Porksman zasugerował, by przetestować siłę ognia moich nabytków.
Muszę się tam dostać od spodu.
Zechce pan zmierzyć ich obwód?
To nie jest coś, co planowałem na ten poranek.
Tak, wiem.
Mam złapać worek mosznowy na górze.
Porusza się swobodnie?
-Jądra są swobodne? -Nie jestem pewien.
Nie mam z czym porównać.
Nigdy nie obmacywałem takich dużych.
To 38-centymetrowy worek mosznowy.
Tu jest napisane...
Większość baranów ma między 30 a 40 centymetrów.
-38 to dobry wynik. -Blisko górnej granicy.
Teraz ciebie zmierzymy. Wybacz, stary.
Wiedziałem, że wykształcenie kiedyś mi się przyda.
Dobra, to jest... Mamy...
-Posłuchaj... -Ile ma centymetrów?
Nie chcę zawstydzać jednego z nich.
-Większy? -Ten jest o centymetr większy.
Centymetr większy. Tylko nie mów tamtemu.
Gdyby ktoś nas zmierzył
i powiedział, że masz większe? Wstydziłbyś się.
Ja bym się wstydził.
-Wraca pan do szkolnych lat. -Właśnie tak.
Zostawiłem barany, by się rozgościły,
i wróciłem do traktora.
Kilka dni później przyszedł czas na seks.
To wystarczy, świnko.
To wystarczy.
Kevin z NSA i australijska weterynarka Jenny
przygotowywali samice
i u trzech z nich zauważyli pewien problem.
Wygląda na to, że mamy tu ropień.
Tak.
Wymiona są zapchane.
Przynajmniej jedno u każdej z nich.
Takich samic się nie zapładnia.
Ale mogą zajść w ciążę?
Tak, ale ze względu na ich dobrostan, gdy urodzą jagnięta,
będą miały ograniczoną ilość mleka.
Mieliśmy właśnie przywieźć Leonarda i Wayne'a. Tak ich nazwałem.
Wayne zajmie się tymi starszymi.
Leonardo skupi się na młodszych.
Więc musimy zabrać stąd te zepsute, tak?
Nie mogą zajść w ciążę.
Tak, nie mogą być razem z baranami.
Zanim Wayne i Leonardo mogli poczuć smak wolności,
musieliśmy założyć im uprzęże.
Mamy tutaj
uprząż, którą założymy baranowi...
w ten sposób.
Gdy baran wstępuje na samicę,
to odbija niebieski znak na grzbiecie samicy.
Wtedy wiemy, że została zapłodniona i przez którego barana.
Ten drugi ma uprząż z żółtym.
Złap jednego, ja złapię drugiego.
Pan Porksman powiedział, żebym zrobił tak, to przyjdą.
Chodźcie.
No chodźcie.
Wiedzą, że chcesz je złapać.
Że zachowujesz się inaczej niż zwykle.
W tej pracy trzeba znać psychologię owiec.
Musisz myśleć tak jak one.
One myślą: „Chcę seksu i chcę jeść trawę."
Nie, myślą: „Ci ludzie chcą mnie złapać.
„Którędy mogę stąd uciec? Ci ludzie mnie wkurzają”.
Jak mocne są te drewniane bramy?
Sprawdźmy to.
-To zapasy owiec. -Musisz mi teraz pomóc.
Powiedz, co mam robić. Jestem tuż obok.
Dobrze.
-Dobra, który to? -Leonardo.
-Leonardo będzie żółty. -Jasne.
Nie myślałeś, żeby zatrudnić pasterza, który zrobiłby to za ciebie?
Cały czas tylko dzwonisz po mnie.
Pewnie już je czują.
Dobrze. Otworzymy bramę.
Wiatr wieje w tamtą stronę. Będą podążać za zapachem.
Patrzcie na to.
Dwóch chłopców, którzy nigdy nie uprawiali seksu,
a po drugiej stronie tego murku 75 aktywnych mamusiek.
Chyba je wyczaiły.
Widzisz, zaczynają się kołysać.
O tak.
Zobacz, już są podekscytowani.
Wiem, ale prują.
Jajka obijają im się o kolana jak biegną.
Patrzcie na mamuśki.
Hej, może drineczek?
Może espresso martini?
Tak, udało im się.
No dobrze.
Boże, mamuśki są zdesperowane.
Praktycznie ścigają te samce.
Hasztag #MeToo to mało powiedziane.
-Już jest na górze. -Jest na górze.
-Ale zszedł. -Zszedł.
To był falstart.
Kopnął ją. Musi być z Rotherham.
-Znów wszedł. -Spójrzcie na niego.
Dlaczego ona chodzi?
Nie widziałeś tego w Kamasutrze?
Nie. Jazda na taczce.
Jak długo zwykle trwa stosunek?
Niedługo. Parę minut,
-nie dłużej. -Parę minut?
Moglibyśmy teraz przyciemnić światła,
zapuścić Barry'ego White'a i dać im spokój.
Ale Jenny ostrzegła mnie, że przede mną poważne obowiązki.
Problemy mogą się pojawić zanim zaczną się jagnić.
Jakie problemy?
Mogą mieć problem
z wystarczającą ilością pożywienia i energii.
Gdy jagnięta rosną, napierają na żołądek,
więc owce nie są w stanie zjeść tyle, ile powinny.
Zużywają też za dużo energii.
To poważna sprawa.
Musisz wiedzieć, że mają dość dużo trawy.
Muszą pozostać w dobrej kondycji aż do jagnienia.
-Nie znam się na tym. -To bardzo ważne.
To naprawdę ważne.
Gdy owce będą za chude i urodzą jagnięta,
skończysz w tarapatach.
Wszystko to oznaczało tylko jedno.
Czyli będę potrzebował pasterza?
Myślę, że tak.
Kupiłem ciągnik i musiałem znaleźć kierowcę.
-Mam owce i potrzebuję pasterza. -Tak.
Muszę znaleźć coś, co sam mógłbym robić.
Po tej decyzji nadszedł czas na kolejną.
Co powinienem zrobić z trzema jałowymi owcami?
Co mam zrobić z waszą trójką?
Nie możecie zajść w ciążę.
Bo jeśli zajdziecie w ciążę...
Wiem. Macie zapalenie sutka czy coś w tym typie.
Wasze wymiona są zepsute.
Więc co robimy?
Szukając inspiracji, skonsultowałem się z Australijką.
Nie mogą tu zostać i być trzema młodymi...
Umieszczę je gdzieś indziej.
To zwierzęta stadne, więc chcą żyć w stadzie,
a trzy owce nie tworzą stada.
Chcą biegać z dużą liczbą owiec.
Dlaczego nie mogą zostać na jakiś małym padoku
z gołębiami i królikami?
Tak nie wygląda...
To nie Królewna Śnieżka.
...hodowla owiec.
Jest dla nich tylko jedna opcja.
Trzeba przeznaczyć je na ubój.
Po zmierzeniu się z tym trudnym wyborem
spędziłem trzy tygodnie walcząc z pogodą,
rozpaczliwie próbując zasiać plony.
Nadszedł czas, żeby sprawdzić, czy owczy seks był owocny.
To było zadanie mojej nowej pasterki, Ellen.
Patrzcie, jak ona to robi. Po prostu gwiżdże.
To zapiera dech w piersiach.
Witam.
To naprawdę majestatyczne widowisko.
Cześć, mały.
Tak, dobry piesek.
Wszystkie są w błogosławionym stanie?
74 są zapłodnione.
Naprawdę?
Więc tylko jedna lub dwie nie są.
-Tak. -Niewiele.
Niebieski zrobił dwa razy tyle, co żółty.
-Wayne? -Tak.
To większy ruchacz niż Leonardo DiCaprio.
Tak.
Stary, dobry Wayne.
-Są tam, spójrz. -Tak.
Wy małe, jurne dranie.
Spójrz na te dumne mordeczki.
Teraz musieliśmy rozdzielić Wayne'a i Leo od ich wełnianego haremu.
Idź w tę stronę,
rozdzielimy się i wyciągniemy ręce.
Zaczekaj, gdzie jest...
-Gdzie on jest? -Weźmiesz bramę?
-Co? -Złap tę bramę
i popchnij w moją stronę.
-Tak jest. -Udało się.
Dobrze. Mamy ich obu.
-Tak. -Jak ty to zrobiłaś?
Umiejętności pasterskie Ellen nie pozostawiały wątpliwości.
Chciałbym móc powiedzieć to samo o jej umiejętności prowadzenia.
Dobrze, uspokójcie się.
Uspokójcie się.
-Zaczynam naprawdę je lubić. -Rozmawiasz z nimi?
Pamiętasz te trzy,
-na które wydano wyrok? -Tak.
Naprawdę je lubię.
Galopują do mnie, gdy chodzę karmić konie.
Tak.
Powinniśmy zabrać barany, zanim się ściemni.
Przewieziemy je przyczepą.
Mam ją przywieźć?
Właśnie nią cofałem w ciasnym miejscu
-i w nic nie uderzyłem. -Dobra robota.
W przeciwieństwie do niektórych.
Następną kwestią było jedzenie.
Ellen martwiła się, że na moich polach było za mało trawy
dla 74 ciężarnych owiec.
Wszystko wygląda tak samo.
Nic tu nie ma.
Oba pola są zielone.
Ale to nie znaczy, że to trawa.
A tamto pole?
Tu jest trawa, widzisz?
Ale nadal za mało.
Więc będziemy musieli dodatkowo karmić owce.
-Sianem? -Tak.
Ile go potrzebują?
Mamy dużą belę siana.
Zjedzą pewnie kilka takich dziennie,
-jeśli będą głodne. -Cholera.
-Tak. -Nie mam aż tyle.
Ile kosztuje siano? Jest drogie, prawda?
Tak.
Siano było kolejnym dodatkiem
do szybko rosnących kosztów owiec.
Następnego dnia wpadł nasz Radosny Charlie,
żeby omówić moją sytuację finansową.
Jak tam owce?
Zatrudniłem pasterkę.
-Pasterkę? -Tak.
Codziennie będzie sprawdzać ich stan.
-Masz 75 owiec? -Tak, samic.
-Samic? -Tak.
-I pasterkę. -I dwa barany.
-Wayne'a i Leonardo. -Będziemy mogli sprzedać 130 jagniąt?
Tak.
-Więc mamy 130 jagniąt. -Tak.
To 65 do 70 funtów za jagnię.
-To 7800 funtów. -Tak.
Tylko tyle dostaniemy?
To wszystko.
Jej płacę więcej.
Hodowla owiec nie wygląda na bardzo opłacalną.
Musiałem też kupić owce i barany.
Musiałeś kupić ogrodzenie...
Sprzęt do owiec, rachunki za weterynarzy.
Te owce będą mnie kosztować...
od 7000 do 10 000 rocznie.
-Żeby je mieć? -Żeby kosiły trawę.
To była zła decyzja biznesowa.
-Dzięki, że wpadłeś. -Nie ma za co.
Z tą swoją ponurością.
To rzeczywistość.
Niestety hodowla owiec miała jeszcze bardziej zdrożeć,
bo wciąż musiałem zorganizować ich zaopatrzenie w wodę.
Potrzebowałem źródła wody, by napełniać zbiornik
na szczycie wzgórza.
Jak ci idzie, Gerald?
Poszedłem zapytać o radę Geralda,
który mieszka w tej wiosce od 72 lat.
Po tych wyjaśnieniach
znów wziąłem się za poszukiwania
i wkrótce w jednym z lasów znalazłem źródło.
Kaleb i ja poprowadziliśmy rurę od źródła
do pompy w pobliżu budynków gospodarczych.
Więc, teoretycznie, kiedy włączę tę pompę...
-Tak? -Tak.
Rurą spłynie woda ze źródła,
-ze strumienia u podnóża wzgórza. -Tak.
A tutaj musimy podłączyć ją do rury,
żeby popłynęła aż do koryt dla owiec.
-Jasne. -Oto chwila prawdy.
-Gotowy? -Tak.
Cóż, nie zrobiliśmy za dużo.
Udało się.
Mamy to!
No proszę.
Mieliśmy wodę.
Teraz musieliśmy poprowadzić ją do zbiornika na szczycie wzgórza.
Potrzebne było specjalne urządzenie do ciągnika zwane kretem,
które kładzie rury pod ziemią.
Zbiornik jest na tym...
-Widzisz ten rząd drzew? -Tak.
Jest taka przerwa. Między drzewami na horyzoncie.
Ile ma ten odcinek?
-Niecałe dwa kilometry. -Ile?
A ile płacisz za metr?
Funt za metr.
Te rury przetrwają tysiąc lat.
To się nie wlicza w roczny koszt hodowli owiec.
Nie chcę, żebyś jeździł po moim rzepaku.
Na rzepaku zarobisz więcej niż na tych nędznych owcach.
-Co? -Bez wątpienia.
Słońce było coraz niżej, więc skończyliśmy pogawędki,
podłączyliśmy wszystko i wzięliśmy się do roboty.
Dobra. Dawaj, krecie. Zobaczmy, czy to działa.
Działało.
Tak!
Spójrzcie, to rozkopuje ziemię,
wkłada rurę, a następnie z powrotem zakopuje ziemię,
po moim przejeździe.
Ale sprytne.
To bardzo dobry sprzęt.
-Jest świetny, co? -Naprawdę dobry.
-Można to oglądać cały dzień. -Nie.
Mój ciągnik był niezwykle zwinny
i miał odpowiednią wielkość,
ale trasa przełajowa do zbiornika na wodę było bardzo niebezpieczna.
W porządku, nie zatrzymuj się.
Nie zatrzymuj się.
Drogi Boże.
Nigdy nie przejechałem przez tę bramę bez wykręcania na trzy.
Dalej.
Jedź, jest dobrze.
Gdy przyszedł czas, by zmienić szpulę z rurą,
byłem zbyt zmęczony, by wysiąść z kabiny.
W porządku, odpocznij sobie.
Tak planowałem.
-Wiesz, jak opiszą tę serię? -No.
„Człowiek obserwuje rolnika...
„obserwującego swojego robotnika”.
Tak to opiszą.
Taki jest tytuł.
Boisz się dostać w łeb,
bo trzeba by to wpisać do księgi wypadków.
Księgi wypadków?
Każde gospodarstwo ją ma.
Ty nie czytasz książek.
Tę bym przeczytał, bo byłaby głównie o mnie.
Każde gospodarstwo ją ma?
Tak, jeśli zranisz się nożem w palec,
musisz to wpisać do księgi wypadków.
Kto ją potem czyta?
Ludzie od BHP.
Można napisać, że nie było wypadków.
Nikt w to nie uwierzy.
Pomyśl tylko. Ile wypadków się tu zdarza?
Dużo, ale my nie mieliśmy żadnego.
Zaciąłem się dziś w palec. Trzeba to wpisać.
Mam też siniec na brwi.
-To też trzeba wpisać? -Tak, to też.
Czyli wpisujemy tam każdy bzdet?
W końcu zaczęliśmy się wspinać.
To najbardziej strome wzgórze w całym gospodarstwie.
Dawaj, dziewczyno. Do góry. Dalej!
Kaleb rozmawia z ciągnikiem.
Dalej, dziewczyno. Co za maszyna!
Wjeżdżaj!
Ten ciągnik zakopuje 150 metrów rury
metr pod powierzchnią Ziemi.
Za duży traktor, bez jaj...
Po najtrudniejszej wspinaczce
zatrzymaliśmy się na odpoczynek.
Przyjemnie tu.
-Powietrze jest czyste. -Tak.
-Spójrz na ten widok. -Widoki,
-powietrze, wszystko. -Patrz tam.
Dlatego lubię tu pracować.
Siedzę sobie w traktorze w letni dzień. Jest 21.00.
Zaczynają zapalać się światła. I widzę każdego rolnika
pracującego w okolicy.
Nie mogę z nimi rozmawiać, ale poprawia mi to humor.
Macha do mnie, a jest dwa kilometry stąd.
-I wiesz, kto to jest? -Oczywiście.
Znam jego ciągnik, ile ma koni mechanicznych,
jakie ma przyczepione maszyny.
Czy ten deszcz dojdzie tu do nas?
Tak.
Takie widoki mają w Oklahomie.
-Gdzie to jest? -W Ameryce.
Pracowaliśmy w nocy, żeby doprowadzić rurę do zbiornika.
Następnego ranka pojechaliśmy sprawdzić, czy się udało.
I to jest dobra wiadomość.
W końcu podziemny wiktoriański system nawadniania
znów był w pełni funkcjonalny.
Byłem zachwycony.
Ale jeśli chodzi o owce...
Nie są zainteresowane.
Może dlatego, że całą wilgoć, której potrzebują, otrzymują,
liżąc ziemię.
Jest zupełnie mokra.
A może dlatego, że to ogrodzenie jest włączone.
Co oznacza, że całe koryto jest pod napięciem.
Rolnictwo jest takie skomplikowane.
A czasem jest też przygnębiające.
Nadszedł czas, by pożegnać się z moimi trzema wełnianymi kumplami.
Spójrzcie na tamtą. To jej ostatnie śniadanie.
Chodźcie.
Właśnie tak.
Dalej, wchodźcie tam.
No dalej.
Dalej.
Nie wiem, co powiedzieć, co myśleć
o mojej dzisiejszej porannej misji.
Ale jestem hodowcą owiec. Tak robią hodowcy owiec.
Zabierają swoje zwierzęta na targ.
Zabierają je do rzeźni.
W końcu dotarłem do rzeźni.
Trzy samice do uboju?
-Trzy samice, tak. -Tak.
Potrzebowałem choć kilku kojących słów.
By ktoś powiedział mi, że robię słusznie.
Szkoda, bo to fajne owce, prawda?
Urocze.
Czy to wszystko baranina?
Tak, wszystkie są do uboju.
Rolnicy oczywiście sprawdzili im moszny.
Albo coś z nimi nie tak, albo nie mają zębów i nie mogą jeść.
Gdzie najczęściej ląduje baranina?
Indyjskie, pakistańskie i bangladeskie restauracje.
Głównie we wschodnim Londynie.
No dobrze.
Tamta wygląda tak smutno.
Te, które nie spełniają warunków,
-i tak tu skończą. -To prawda.
Te nie mogą się rozmnażać, nie mogą być razem ze stadem.
To nie zwierzęta domowe.
Nie.
Celowo nie nadałem im imion. Przynajmniej nie na głos.
Nie.
W biurze musieliśmy odbębnić mnóstwo papierkowej roboty.
Wypełniliśmy ten formularz, teraz ten.
To jest pozwolenie na przewóz.
Zatrzymamy kopię i wyślemy je do DEFRA.
To jest to samo...
-Łatwiej polecieć do Ameryki. -To prawda.
Marnują tyle papieru.
Pozostało mi tylko jedno.
Idę się z nimi pożegnać.
Chyba trochę za późno.
-Co? Dlaczego? Gdzie są? -Chyba są już martwe.
-Już nie żyją? -Tak.
Naprawdę już nie żyją?
Tak, są teraz na linii.
Przykro mi.
-Fajnie. Jeszcze raz dziękujemy. -Dziękuję.
Okej.
Hoduję owce już trzy miesiące.
Przez większość tego czasu były prawdziwym utrapieniem.
Nie!
W dodatku są bezlitośnie drogie.
Pomyślę o pewnej kwocie i ją podwoję.
-Będę potrzebował pasterza. -Myślę, że tak.
To była zła decyzja biznesowa.
Ale te agresywne, wiecznie chore i napalone zwierzęta
wniosły do gospodarstwa wiele radości.
Wspaniały widok.
Witajcie, owieczki.
Pokochałem ich obecność.
Jecie teraz za dwoje albo i za troje. Miejmy nadzieję.
Uczą się mi ufać.
Czekała nas też jeszcze jedna niespodzianka.
Naprawdę myślałem, że nie będę w stanie ich zjeść.
Ale okazuje się, że jestem.
Są pyszne.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Sklep rolniczy.
Doskonały pomysł.
W mojej głowie jest jak Fortnum & Mason.
Jak co?
Dobra, zaczynamy.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowskat