‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ใกล้ถึงเวลานอนเจ้าแล้ว
‎ข้ายังอยากดื่มต่อ
‎เจ้าอาจอยากดื่มต่อ แต่ไวน์ที่เก็บไว้หมดแล้ว
‎มันจบแล้ว เฮ็คเตอร์
‎ยังหรอก
‎อะไรๆ แค่เปลี่ยนไป
‎แค่นั้นเอง
‎แวมไพร์ไม่ชอบความเปลี่ยนแปลง
‎น่าจะมีใครบอกคาร์มิลล่าสักหน่อยนะ
‎เจ้ายังเข้าใจนางผิดอยู่
‎ไม่เอาน่า
‎ขนาดเจ้ายังกลัวตัวตนที่เปลี่ยนไปของนางเลย
‎กลัวว่ามันจะลุกลาม
‎แล้วก็กลัวความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นในชีวิตเรา
‎แต่ข้ายังคิดว่าต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ ‎มาจากหลักความเชื่อของแวมไพร์
‎เราอยากให้ทุกอย่างคงเดิม มั่นคง
‎หลักความเชื่อของแวมไพร์ ให้ตายสิ
‎ปรัชญาความเชื่อมันถูกบิดเบือนมาเป็นชาติแล้ว
‎อย่ามาทำเป็นรู้ดี
‎มนุษย์อย่างเจ้าลองผิดลองถูกไปเรื่อย ‎แล้วเรียกมันว่าการใช้ชีวิต
‎เราต้องมองให้ไกลกว่านั้น
‎เราจึงต้องการความมั่นคง
‎เจ้าเคยมีความมั่นคงเหรอ
‎เคยมีนะ
‎เราสี่คน
‎ข้ากับพี่น้องแข็งแกร่ง
‎ความแข็งแกร่งในการบันดาล ‎สภาพแวดล้อมที่มั่นคง
‎ความแข็งแกร่งสู้ศึกสงครามได้ก็จริง ‎แต่ก็สร้างที่พักอาศัยได้ด้วย
‎ตามข้าทันไหม
‎แค่ลองผิดลองถูกไปเรื่อย
‎รูปทรงเล็กๆ แกร่งกว่ารูปทรงใหญ่ๆ นะ เลนอร์
‎คาร์มิลล่าต้องการมากกว่าที่พักกันลมกันฝน
‎นั่นแค่ตอนท้าย แต่มันก็มาจากหลักความเชื่อ ‎เข้าใจหรือเปล่า
‎ความแข็งแกร่งกับอำนาจต่างกันนะ
‎เจ้าต้องการความแข็งแกร่ง
‎นางต้องการอำนาจ
‎ในตอนท้าย ใช่ มันกลายเป็นเช่นนั้น
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำลายชีวิตข้า
‎อำนาจ
‎ความมักใหญ่ใฝ่สูงระดับโลก ‎โดยไม่คิดจะใช้การทูต
‎มันเป็นอีกเรื่อง
‎มันทำให้เรามีอำนาจมากขึ้น
‎แต่มันไม่ได้ทำให้เราแข็งแกร่ง
‎มันฝังความชั่วร้ายในตัวเรา
‎มันกลายเป็นปรสิตที่เราต้องคอยหล่อเลี้ยง
‎อำนาจเอาแต่จะกินท่าเดียว
‎เหมือนแวมไพร์
‎ดังนั้น
‎พอมีคนชี้ให้เห็นว่าข้าคืออะไร
‎พอได้รู้ว่าข้ามีชีวิตอยู่ในความหลอกลวง
‎ข้าก็เลยมานั่งอยู่นี่
‎อยู่ในกรงเหมือนสัตว์ร้าย
‎มีราชาไอแซค ไอ้คนมีความสุขนั่น
‎คอยจับตาดูข้าอยู่อย่างใกล้ชิด
‎ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาจะร่าเริงขนาดนี้ ‎น่าแปลกมาก
‎แต่เขาจะไม่ทำร้ายเจ้า
‎ไม่ เขาแค่จะขังข้าไว้อย่างนี้
‎ข้าจะไม่นั่งอยู่ในกรงหรอกนะ เฮ็คเตอร์
‎แม้แต่กับเจ้าก็เถอะ
‎ข้าเสียใจสำหรับทุกอย่างที่เจ้าต้องเผชิญมา
‎ข้าเสียใจที่ข้าไม่อาจอยู่เคียงข้างเจ้า
‎สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปได้
‎แต่ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้
‎และข้าอยากเห็นว่า ‎ดวงตะวันที่เจ้าพูดถึงนักหนามันวิเศษตรงไหน
‎เลนอร์ อย่า
‎เฮ็คเตอร์
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎นี่เป็นสิ่งที่ข้าอยากทำ
‎ขอให้เป็นอิสระนะ เลนอร์
‎เจ้าจะทำอะไรต่อไป
‎ข้าคิดว่าจะเขียนหนังสือ
‎คนรุ่นหลังควรได้รู้ความผิดพลาดที่เราก่อขึ้น
‎และไม่นานมานี้ ข้าเพิ่งได้รู้จักคุณค่า
‎และความงาม
‎ของสิ่งที่อายุยืนกว่าข้า
‎แค่นี้เองน่ะเหรอ
‎เฮ็คเตอร์ เจ้านี่โง่จริงๆ
‎ท่านคิดยังไงกับแผนของข้า
‎แผนข้าต่างหาก
‎ท่านแค่คิดไปเองว่าเป็นแผนท่าน
‎เป็นแผนข้าจริงๆ
‎ข้าปล่อยให้ท่านคิดว่าเป็นแผนของท่าน
‎บอกแล้วว่าเป็นแผนข้า
‎ท่านแค่คิดเช่นนั้น เพราะข้าฉลาดมากๆ
‎ข้าบอกแผนข้าในแบบที่จะทำให้ท่าน ‎คิดว่าเป็นความคิดตัวเอง
‎เป็นแผนข้าจริงๆ นะ
‎ยอมรับเถอะ ท่านเสียรู้ข้า
‎ไม่ใช่ซะหน่อย
‎แล้วก็นะ มันเป็นแผนข้าทั้งหมด
‎เชิญคิดแบบนั้นตามสบาย
‎ตกลงว่าท่านเห็นด้วยนะ
‎เห็นด้วยเรื่องอะไร
‎แผนข้าไง เราจะอยู่ที่นี่กันต่อ
‎ให้ตายสิ
‎ข้าเป็นอัจฉริยะ ยอมรับมาเถอะ
‎พักเรื่องที่ว่า
‎ท่านบ้ากว่าที่ข้าคิดตั้งเยอะเอาไว้ก่อน
‎แน่ใจเหรอว่าคิดดีแล้ว คือว่า
‎ข้าไม่
‎คุ้นเคยกับมนุษย์
‎พวกเขาคุ้นเคยกับท่าน
‎ดังนั้นปล่อยให้พวกเขาคุ้นเคยกับท่าน ‎แล้วท่านจะคุ้นเคยกับพวกเขาเอง
‎ข้าคิดว่าสมองข้าตายไปส่วนหนึ่ง ‎ตอนที่พยายามคิดตามตรรกะนี้
‎มนุษย์ก็อย่างนี้แหละ ยอมๆ ไปเถอะ
‎ข้าไม่ใช่
‎มนุษย์
‎ไม่ใช่มนุษย์เต็มตัว
‎อย่าคิดนะว่าข้าไม่เห็นท่านเล่นกับพวกเด็กกำพร้า
‎แล้วก็อย่าคิดว่า ‎ข้าไม่รู้ว่าเด็กๆ บางคนเรียกท่านว่าพ่อ
‎ข้า…
‎ข้าไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง ‎ก็เลยไม่ได้พูดอะไร
‎ท่านมีความเป็นมนุษย์มาก
‎อลูการ์ด ท่านเป็นคนที่แปลกมาก
‎ข้าคิดว่าข้าอาจจะชอบท่าน
‎อลูการ์ด นางลุกขึ้นมาแล้ว
‎ถนอมใจนางหน่อยนะ
‎นางไม่พูดกับใครมาสองสัปดาห์แล้ว
‎ไซฟา
‎สวัสดี
‎ขอม้าสักตัวได้ไหม
‎น่าจะได้ จะเอาไปทำอะไร
‎ข้าจะทำสิ่งที่ข้ากับเทรเวอร์ตั้งใจเอาไว้
‎กลับไปอยู่กับคาราวานของข้า
‎เจ้ารู้นะว่าเจ้าอยู่ที่นี่ได้
‎ขอบคุณ
‎แต่ข้าตั้งครรภ์แล้วแน่ๆ
‎ข้าควรกลับไปอยู่กับคนของข้า
‎พวกเขารู้วิธี
‎ทำคลอดให้ผู้หญิงเมื่อถึงเวลา
‎ถ้าข้าได้ม้าสักตัว
‎ข้า…
‎ยินดีด้วย
‎พูดสิ
‎พูดอย่างที่เคยพูดกับเทรเวอร์ ‎ตอนเรามาถึงห้องลับของเบลมอนต์ใหม่ๆ
‎ข้าไม่ควรยินดีกับเจ้าเหรอ
‎"ยินดีด้วย"
‎ว้าว
‎ข้าเคยได้ยินคนล้อเลียนข้าได้แย่กว่านี้
‎ไม่เป็นไร
‎เขารักข้า
‎เรามีลูกด้วยกัน
‎สิ่งใหม่และวิเศษจะเกิดขึ้นจากเรื่องทั้งหมดนี้
‎ข้าควรไปแล้ว
‎เจ้าควรอยู่ที่นี่
‎เจ้าใจดีมาก แต่ข้าควรอยู่กับผู้คน
‎ข้าจะพึ่งพาเจ้าอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก
‎แล้วเด็กก็ควรได้อยู่ในชุมชน
‎ได้อยู่แน่
‎ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่
‎ข้าไม่เข้าใจ
‎คนพวกนี้จะไม่กลับไปเดเนสตี้
‎เราจะก่อตั้งหมู่บ้านใหม่ ‎รอบๆ ปราสาทและห้องลับของเบลมอนต์
‎ที่นี่มีทรัพยากร ‎ที่ข้าไม่มีวันมอบให้คนของข้าได้ในเดเนสตี้
‎เราจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่นี่
‎เราจะมีโรงเรียน
‎ห้องสมุดโรงเรียนจะเต็มไปด้วย ‎หนังสือจากปราสาทและห้องลับ
‎ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยข้าสอนพ่อคนฉลาด ‎แต่ไร้ประโยชน์คนนี้
‎ให้รู้จักใช้ชีวิต
‎อย่าตั้งความหวังไว้สูงนัก
‎ไซฟา
‎เรามีโอกาสที่จะทำให้ชีวิตลูกหลานของเรา
‎ดีกว่าของเราเอง
‎ครั้งนี้มันอาจจะดีขึ้น
‎สำหรับเด็กๆ ของเราทุกคน
‎นางเก่งนะ
‎ข้ารู้
‎เจ้าเดือดร้อนแน่ๆ แล้ว
‎แล้วเจ้าจะเรียกหมู่บ้านนี้ว่าอะไร ‎เดเนสตี้ใหม่เหรอ
‎เราน่าจะตั้งชื่อว่าเบลมอนต์
‎นั่นน่าจะทำให้ทุกคนสับสน
‎ข้าคิดว่าข้าอยากอยู่ในหมู่บ้านที่ชื่อเบลมอนต์
‎แล้วก็
‎ให้ตายสิ คนพวกนี้จัดการอะไรไม่เป็นเอาซะเลย
‎คิดจะแบกถังน้ำ ‎เดินกลับไปกลับมาจากแม่น้ำทั้งวันเหรอ
‎ข้านึกว่าเจ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ซะอีก
‎แล้วเราก็ต้องขยายถนนตรงโน้นด้วย
‎นั่นม้าใครน่ะ
‎- ม้าอะไร ‎- ที่เดินมาโน่นไง
‎ผูกม้าเจ้าด้วยนะ อลูการ์ด
‎ถ้าเจ้าจะตั้งหมู่บ้าน เจ้าต้องจัดระเบียบสิ่งต่างๆ
‎ข้ารู้จักม้าตัวนั้น
‎แต่
‎มีคนขี่หลังมันมาด้วย
‎สวัสดี ที่รัก
‎อะไรกันเนี่ย
‎ตอบคำถามทั้งหมดมานะ
‎ข้ารู้แค่ว่าแซงต์แฌร์แมง
‎เปิดระเบียงอนันต์ก่อนเขาตาย
‎ข้าแทงกริชใส่มัจจุราช
‎ไฟลุกท่วมร่างเขาอย่างกับพระอาทิตย์
‎แล้ววินาทีต่อมา ข้าก็อยู่ข้างในระเบียงอนันต์
‎แล้วพอรู้ตัวอีกที
‎ข้าก็นอนคว่ำหน้า ‎อยู่ตรงตลิ่งทิศเหนือของแม่น้ำดานูบ
‎เหลือเชื่อจริงๆ
‎มาช่วยกันตรงนี้หน่อย!
‎ข้าไม่เป็นไรหรอก
‎แค่ต้องนอนพักสักหนึ่งปีกับขอร่างใหม่
‎แล้วเจ้าล่ะ
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‎ข้าสบายดี
‎ดีแล้ว
‎รู้ไหมว่าข้ากลัวอะไรมากที่สุด
‎อะไรเหรอ
‎กลัวว่าเจ้าจะเรียกลูกของเราว่าเทรฟอร์
‎เจ้ารู้ได้ยังไง
‎ขอละ
‎นี่ข้านะ
‎คิดว่าข้าครองโสด ‎และลั้นลามานานขนาดนี้ได้ยังไง
‎ใครก็ได้มาฆ่าหมอนี่หน่อย
‎คงฆ่าได้ไม่ยากหรอก
‎เจ้าทั้งโง่ทั้งทะลึ่งตึงตัง เทรเวอร์ เบลมอนต์
‎ข้ารู้
‎และข้ารักเจ้า
‎ข้ารู้
‎ข้าบอกให้มาช่วยชายคนนี้ไง
‎สวัสดี เบลมอนต์
‎เรื่องกริชนั่นมันยังไงกัน
‎สวัสดี อลูการ์ด
‎มีพวกนักสู้ในตีร์โกวิชเต
‎เข้าไปซ่อนตัวในคลังสมบัติของราชวงศ์
‎แล้วพวกเขาก็หยิบของในนั้นออกมา ‎เป็นเหมือนเครื่องรางนำโชค
‎ข้าเริ่มสังเกตเห็นสิ่งต่างๆ
‎สุดท้ายก็หยิบชิ้นส่วนของสิ่ง
‎ที่ช่างตีอาวุธวิเศษสติเฟื่องสร้างขึ้นมา
‎เพื่อทำข้อตกลงกับพระเจ้าเพียงฝ่ายเดียว ‎ด้วยการสังหารและฆ่าตัวตาย
‎ก็เลย…
‎แปลว่า
‎เจ้ารู้ว่าสิ่งนี้อาจจะฆ่าเจ้าได้ตอนที่เจ้าใช้มัน
‎ข้าไม่มีทางเลือกมากนัก
‎คนพวกนี้มาทำอะไรกันที่นี่
‎ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านของข้า
‎เจ้ามีหมู่บ้านแล้วเหรอ
‎ชื่อว่าอะไร
‎เทรฟฟี่
‎ใครก็ได้ช่วยมาฆ่าข้าที
‎เจ้าดูมีความสุขอย่างประหลาด
‎ข้า…
‎เป็นเช่นนั้นจริงๆ
‎เป็นการเดินทางที่พิลึก
‎ข้าดีใจที่มันจบลง
‎ที่ตลกก็คือ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎ที่ข้าไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎ข้าแค่สังหรณ์ใจว่ามันจะคุ้มค่า
‎เจ้าพูดถูกแล้ว
‎ข้ามีความสุขอย่างประหลาด
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ไม่เป็นไร
‎ข้าคิดว่าในที่สุดเราก็ชนะ
‎ลิซ่ากับวลาด เทเปส
‎แล้ว…
‎ท่านต้องทำตัวให้ชินกับชื่อวลาด
‎ก็คงอย่างนั้น
‎ข้าแนะนำท่านว่าชื่อ "แดร็กคูล่า เทเปส" ไม่ได้
‎"จริงๆ นะ ไม่เกี่ยวข้องกัน" ‎"อย่าจ้องฟันเขาใกล้เกินไปสิ"
‎เจ้าอยากคุยเรื่องนี้จริงๆ เหรอ
‎ข้าตาย
‎ส่วนท่านไม่อยู่ที่นั่น
‎ข้ารู้
‎แล้วท่านก็ตาย
‎ใช่
‎แล้วท่านก็ตามหาข้า
‎แน่นอน
‎ข้าไม่มีใจจะทำอย่างอื่น
‎ข้าเดาว่าท่านมีทางอื่นให้เลือก
‎ตะโกนใส่ซาตานจนกว่าเขาจะยอมรับ
‎ว่าเขาแค่อุ่นบัลลังก์ไว้ให้ท่าน
‎อะไรประมาณนั้น
‎วินาทีที่ข้าตาย
‎อาจจะเป็นวินาทีแรกที่ข้ามีสติอีกครั้ง ‎ตั้งแต่เจ้าตายไป
‎ท่านดูสงบมากเลย
‎ส่วนเจ้าดูขุ่นเคืองนิดๆ
‎เพราะไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลยน่ะสิ
‎ท่านพอจะมีทฤษฎีไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎อะไรทำให้เจ้าคิดว่าข้ามีทฤษฎี
‎ท่านเป็นผู้ชาย ผู้ชายมีทฤษฎีเสมอ
‎ข้ารู้แค่ว่าเราตื่นขึ้นมากลางทุ่งเมื่อวานนี้
‎และต้องขโมยเสื้อผ้า ข้ายังรู้สึกผิดอยู่เลย
‎เจ้าไม่เห็นรู้สึกผิด ‎ที่ขโมยเงินผู้ใหญ่บ้านเมื่อตอนบ่าย
‎ก็เขานิสัยไม่ดี
‎แต่เราควรตอบแทนคนที่เราขโมยเสื้อผ้ามา ‎ในวันพรุ่งนี้
‎แน่นอน
‎แต่หลังจากนั้น…
‎เรากลับไปที่ปราสาทไม่ได้
‎ลูกชายเราควรได้มีความสงบในชีวิต
‎เราอาจไปเยี่ยมเขาสักวัน
‎แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
‎ไม่
‎ข้ามีความคิดอย่างหนึ่ง
‎ไม่ใช่ทฤษฎีเหรอ
‎ไม่ใช่ทฤษฎี แค่ความคิด
‎ข้าคิดว่าเราควรเดินทางกัน
‎ไปไหนคะ
‎น่าจะประเทศอังกฤษ
‎มีที่แห่งหนึ่งตรงชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ ‎ซึ่งน่าจะงดงาม
‎ว่ากันว่าแทบไม่มีแสงอาทิตย์
‎ชื่อไวท์บายหรือวิตบี้นี่แหละ
‎ห่างไกลและโดดเดี่ยวสินะ
‎มีแต่ชายหญิงที่ไร้ความสุข
‎กับบ้านอีกประมาณ 20 หลัง
‎วิวทะเล ปลา
‎ปลาเหรอ ข้าจะปฏิเสธได้ยังไง
‎ข้าจะไม่มีทางดีขึ้นถ้าไม่มีเจ้า
‎และเจ้าจะไม่มีวันเป็นคนที่ดีขึ้นถ้าไม่มีท่าน
‎เราได้รับโอกาสอีกครั้ง
‎และอนาคตใหม่เอี่ยม
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี