NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Powinnaś być w łóżku.
Jeszcze nie skończyłam.
Może, ale zapasy wina się wyczerpały.
To koniec, Hektorze.
Wcale nie.
Sytuacja się zmieniła.
I tyle.
Wampiry nie lubią zmian.
Powiedz to Carmilli.
Nadal jej nie rozumiesz.
Daj spokój.
Nawet ciebie przerażała jej przemiana.
Na pewno jej skala.
I chaos, który by na nas sprowadziła.
Sądzę, że przyczyną jest wampirza cnota.
Chcemy, by wszystko pozostawało niezmienne i stabilne.
Wampirza cnota. Niech ją szlag.
Filozoficzna akrobatyka uprawiana od wieków.
Nie wymądrzaj się.
Ludzie nędznie wegetują przez 60 lat i nazywają to życiem.
My szukamy perspektyw.
- Dlatego chcemy stabilizacji. - I miałyście ją?
Owszem.
Siostry i ja tworzyłyśmy silny kwartet.
Na tyle, by utrzymać stabilne otoczenie.
Siła może służyć wojnie, ale też budowaniu schronienia.
Nadążasz?
Trochę, jak na człowieka przystało.
Małe jednostki są silniejsze niż duże, Lenoro.
Carmilla nie pragnęła jedynie schronienia.
Pod koniec. Ale kierowała się wampirzą cnotą.
Siła i władza to nie to samo.
Ty chciałaś siły.
Ona władzy.
Owszem.
Pod koniec tak było.
To zrujnowało mi życie.
Władza.
Pragnienie międzynarodowej władzy, która nie potrzebuje dyplomacji,
to coś innego.
Taka władza daje wpływy, ale nie gwarantuje siły.
Zalęga się w tobie i staje pasożytem, którego musisz karmić.
Który nigdy się nie nasyci.
Jak wampir.
I tak oto…
dowiedziałam się, kim jestem.
Odkryłam, że żyłam w kłamstwie.
I skończyłam tutaj,
w klatce, jak groźne zwierzę.
A król Izaak, radosny drań,
pilnuje mnie jak cerber.
Nigdy nie był taki w chuj szczęśliwy.
Nie skrzywdzi cię.
Zamierza mnie trzymać pod kluczem.
Nie będę siedzieć w klatce, Hektorze.
Nawet z tobą.
Przepraszam za to, co przeszedłeś.
Przykro mi, że nie będę ci towarzyszyć w przyszłej drodze.
Ale nie chcę tak żyć.
Chcę zobaczyć to cudowne słońce, o którym ciągle mówisz.
Lenoro, nie.
Hektorze.
To nic.
Chcę to zrobić.
Bądź wolna, Lenoro.
A ty co zrobisz?
Chyba napiszę książkę.
Przyszłość powinna znać nasze błędy.
Niedawno poznałem wartość
i piękno…
tego, co żyło dłużej niż ja.
To wszystko?
Hektorze, ty głuptasie.
Co sądzisz o moim pomyśle?
To mój plan.
Tylko tak ci się wydaje.
To był mój plan.
Pozwoliłam ci tak myśleć.
Sam ci go przedstawiłem.
Tak ci się wydaje. Jestem bardzo sprytna.
Przedstawiłam ci plan tak, byś sądził, że pomysł jest twój.
To był mój cholerny pomysł.
Przyznaj, przechytrzyłam cię.
Nic podobnego.
Poza tym to był mój pomysł.
Możesz się łudzić.
Więc się zgadzasz.
Na co?
Na mój plan. Zostajemy.
O Boże.
Jestem genialna, przyznaj.
Przyznam,
że jesteś bardziej szalona, niż sądziłem.
Jesteś pewna, że to dobry pomysł?
Bo ja…
nie przywykłem do ludzi.
Oni przywykli do ciebie.
Dopuść ich do siebie, to się do nich przekonasz.
Mój mózg nie nadąża za tą logiką.
To ludzkie. Pogódź się z tym.
Nie jestem…
człowiekiem.
Niezupełnie.
Widziałam, jak bawisz się z sierotami.
Słyszałam, jak niektóre nazywają cię ojcem.
Ja…
Nie chciałem wyprowadzać ich z błędu.
To bardzo ludzkie.
Alukardzie, jesteś bardzo dziwną osobą.
Chyba cię lubię.
Alukardzie, wyszła.
Bądź delikatny.
Nie rozmawiała z nikim od dwóch tygodni.
Sypho.
Dzień dobry. Znajdzie się jakiś koń?
Być może. Po co?
Zrobię to, co Trevor i ja zamierzaliśmy.
Dołączę do karawany.
Zawsze jesteś tu mile widziana.
Dziękuję,
ale jestem też w ciąży.
Powinnam być z moim ludem.
Mamy doświadczonych medyków.
Zapewnią kobiecie odpowiednie wsparcie.
Potrzebuję tylko konia.
Ja…
Gratuluję.
Śmiało.
Powiedz to tak, jak Trevorowi, gdy przybyliśmy do skarbca.
Nie powinienem gratulować?
„Gratulacje”.
Naśladowano mnie gorzej.
W porządku.
Kochał mnie.
Spłodziliśmy dziecko.
Wyniknie z tego coś nowego i wspaniałego.
Powinnam ruszać.
Powinnaś zostać.
To miłe z twojej strony, ale chcę być wśród ludzi.
Nie możesz być jedyną osobą, na którą mogę liczyć.
Dziecko powinno żyć w społeczności.
Tak będzie, jeśli zostaniesz.
Nie rozumiem.
Ci ludzie nie wrócą do Danesti.
Założymy tu nową wieś przy zamku i skarbcu.
To miejsce posiada zasoby, których nie pozyskalibyśmy w Danesti.
Możemy zacząć nowy rozdział.
Powstaną szkoły.
Wykorzystamy biblioteki zamku i skarbca.
Mogłabyś mi pomóc nauczyć tego genialnego, ale bezużytecznego faceta,
jak korzystać z życia.
Nie licz na zbyt wiele.
Sypho…
Mamy szansę, żeby zapewnić dzieciom lepsze życie, niż mieliśmy.
Choć raz może być lepiej
dla wszystkich dzieci.
Jest przekonująca.
Wiem.
Masz poważne kłopoty.
Jak nazwiesz wioskę? „Nowe Danesti”?
Myślałem, że może „Belmont”.
To pewnie wszystkich zaskoczy.
Chyba chciałabym mieszkać w „Belmont”.
Poza tym
ci ludzie są niezorganizowani.
Zamierzacie spędzać całe dnie na noszeniu wody z rzeki?
Miałam cię za człowieka nauki.
Trzeba poszerzyć drogę.
Czyj to koń?
- Jaki koń? - Idzie drogą.
Konie należy przywiązywać.
Jeśli zakładasz wioskę, musisz tego dopilnować.
Poznaję tego konia.
Ale…
ktoś na nim jedzie.
Cześć, kochana.
Co?
Odpowiesz mi na wszystkie pytania!
Zdaje się, że Saint Germain
otworzył Korytarz Nieskończoności, zanim zginął.
Wbiłem Śmierci sztylet.
Zapaliła się jak słońce.
Chwilę później byłem w Korytarzu.
Nic więcej nie pamiętam.
Ocknąłem się na północnym brzegu Dunaju.
A niech mnie.
Potrzebujemy pomocy!
Nic mi nie będzie.
Potrzebuję tylko roku snu i nowego ciała.
A ty jak się masz?
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Dobrze.
Wiesz, co mnie najbardziej przerażało?
Co?
Że nazwiesz dzieciaka „Trefor”.
Skąd wiedziałeś?
Błagam.
Nie znasz mnie?
Cenię sobie samotne i beztroskie życie.
Czy ktoś może dobić tego faceta?
Nie będzie trudno.
Jesteś bezczelnym idiotą, Trevorze Belmoncie.
Wiem.
Kocham cię.
Wiem.
Pomóżcie mu!
Czołem, Belmoncie.
Co to za sztuczka ze sztyletem?
Cześć, Alukardzie.
W Targoviszte byli wojownicy.
Ukrywali się w skarbcu rodziny królewskiej.
Zabierali sobie stamtąd różne przedmioty na szczęście.
Wtedy coś zauważyłem.
Zacząłem zbierać elementy czegoś,
co szalony czarodziej-kowal stworzył,
by zawrzeć jednostronny pakt z Bogiem.
Więc…
Zatem…
Pewnie wiedziałeś, że to może cię zabić.
Nie miałem wyboru.
Skąd tu tyle ludzi?
Witaj w mojej wiosce.
Masz wioskę?
Jak się nazywa?
Treffy.
Czy ktoś może mnie dobić?
Wydajesz się dziwnie szczęśliwy.
Otóż…
chyba jestem.
To był dziwna przeprawa.
Dobrze, że się skończyła.
Zabawne, że po raz pierwszy w życiu
nie mam pojęcia, co będzie dalej.
Ale czuję, że to coś wartościowego.
Masz rację.
Jestem dziwnie szczęśliwy.
Wszystko gra?
Chyba tak.
Chyba w końcu wygraliśmy.
Lisa i Wład Tepesz.
Zatem…
Zatem.
Przywykniesz do używania imienia.
Chyba tak.
Nie przedstawię cię: „Drakula Tepesz.
Nie ten sam, ale nie patrzcie na jego zęby”.
Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?
Umarłam,
a ciebie nie było przy mnie.
Wiem.
Ty też umarłeś.
Owszem.
I znalazłeś mnie.
Oczywiście.
Nie mogłem postąpić inaczej.
Miałeś inne możliwości.
Mogłeś grzmieć na Szatana, aż przyzna, że jedynie cię zastępował.
Coś w twoim stylu.
Gdy tylko umarłem,
wreszcie oprzytomniałem od czasu twojej śmierci.
Wydajesz się bardzo spokojny.
A w tobie wyczuwam złość.
Nic z tego nie ma sensu.
Potrafisz wyjaśnić, co się stało?
Skąd wniosek, że potrafię?
Jesteś mężczyzną. Wy zawsze macie jakąś teorię.
Wiem tylko, że wczoraj ocknęliśmy się na polu.
I musieliśmy ukraść ubrania. Wciąż mi głupio.
Jednak bez mrugnięcia okiem okradłaś dziś jegomościa.
Cóż, był świnią.
Ale jutro zrobimy coś dla ludzi, którym zabraliśmy ubrania.
Dobrze.
A później…
Nie możemy wrócić do zamku.
Naszemu synowi należy się spokojne życie.
Może kiedyś.
Ale nie teraz.
Nie.
Mam pewną myśl.
Nie teorię?
Jedynie myśl.
Powinniśmy podróżować.
Dokąd?
Myślałem o Anglii.
Na północno-wschodnim wybrzeżu jest ponoć piękne miejsce.
Słońce ledwo tam dociera.
Whiteby albo Whitby.
Odosobnione, jak mniemam?
Nieszczęśliwi mężczyźni i kobiety.
Nie więcej niż 20 domów.
Widok na morze, ryby.
Ryby? Nie sposób się oprzeć.
Bez ciebie nie poczuję się lepiej.
A mnie nigdy nie będzie lepiej bez ciebie.
Otrzymaliśmy drugą szansę.
I nową przyszłość.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk