‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎กลนี้ได้ผล
‎เครื่องประดับเล็กๆ โง่ๆ ‎ที่เจ้าพบบนศพมนุษย์คนนั้นน่ะ
‎ข้าคิดว่าพวกมันขโมยของออกมา ‎จากราชสำนักของพวกมันเอง
‎พกติดตัวแทนเครื่องรางหรือสิ่งงมงายสักอย่าง
‎ราชสำนักใต้ดินที่เราไม่เคยหาเจอ
‎ข้าสงสัยมาโดยตลอดว่า ‎พวกมันใช้น้ำมนต์ทำให้งุนงงสับสนรึเปล่า
‎แล้วก็มีเจ้าพวกงี่เง่าปรากฏตัว ‎พร้อมกับสวมเครื่องรางไว้ที่คอ
‎คงคิดว่ามันจะช่วยทำให้ร่างกายฟันแทงไม่เข้า
‎นั่นไง
‎นั่นคือราชสำนักใต้ดิน
‎นางนำหินสะกดรอยไปที่นั่น
‎แผนการของข้าช่างเลอเลิศ
‎ไม่ใช่แผนของเจ้า
‎แต่เป็นแผนของข้าต่างหาก
‎เจ้าแค่เห็นดีเห็นงาม
‎ข้าเป็นคนอนุมัติ ดังนั้นมันจึงกลายเป็นแผนของข้า
‎จงดีใจเถอะที่ข้าจำได้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่
‎เจ้าพูดว่ายังไงนะ
‎ได้ยินแล้วนี่
‎แดร็กคูล่าส่งข้ามาที่นี่
‎ข้าต้องการมอบตีร์โกวิชเตเป็นของกำนัลให้เขา
‎ทีนี้ข้าจะนำเขากลับมาสู่โลก ‎และมอบตีร์โกวิชเตให้แก่เขา
‎เจ้าเป็นแค่เบี้ยให้ข้าใช้
‎ไปลงนรกซะ วาร์นีย์
‎ข้าพอแล้ว
‎ที่ต้องทนฟังคำพูดเพ้อเจ้อไร้สาระของเจ้า ‎เพื่อให้ทุกอย่างเสร็จๆ ไป
‎ว่าไงนะ
‎ข้าคือทหาร
‎ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้าควรจะเป็นอะไร
‎ข้าคือวาร์นีย์แห่งลอนดอน ‎ไอ้ชาวสลาฟปากชั่วอวดดี
‎เจ้ามันตัวตลก
‎เจ้าเป็นอาชญากรกระจอก
‎ที่หาทางไต่เต้าขึ้นไป ‎จนได้อยู่ในกลุ่มของแดร็กคูล่า
‎เมื่อร้อยปีก่อน
‎แล้วเขาก็ส่งเจ้าออกมาที่นี่
‎มายังเมืองที่เขาเผาทิ้งไปแล้ว
‎เขาคิดว่าเจ้ามีประโยชน์แค่ไหนกัน
‎มันไม่ใช่อย่างนั้น
‎หุบปากเถอะ
‎โอ้ เจ้าหนูแรทโก้ เจ้าก็เป็นอาชญากรเหมือนกัน
‎ข้ารู้จักเจ้า
‎เจ้าไม่รู้จักข้าหรอกโว้ย
‎ข้ารู้จักเจ้า
‎ข้าได้กลิ่นความตายจากตัวเจ้า
‎เจ้าเคยก่ออาชญากรรม
‎ข้าทำสงคราม
‎สงครามคือทหารสองฝ่ายเจอกันในสนามรบ
‎แต่เจ้าไม่ได้ทำอย่างนั้น
‎ใช่
‎ข้าเป็นทหารที่ปราดเปรื่อง
‎ข้าเป็นทหารที่ทุ่มเท
‎ข้าไม่ออกไปอวดตัว
‎ข้าไม่เล่นเกม
‎นี่เจ้ากำลังแก้ตัวให้ตัวเองงั้นหรือ
‎ไปกินขี้ซะ
‎ข้าทำสงคราม
‎เจ้าไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
‎สงครามคือตอนที่เราฆ่าอีกฝ่ายตายเป็นเบือ
‎จนพวกเขาสู้เราไม่ได้อีก
‎เดินโอ้อวดอยู่ในทุ่งไม่ใช่สงคราม
‎การแอบเข้าไปในกระโจม ‎แล้วปาดคอทุกคนต่างหากคือสงคราม
‎ใส่ยาพิษในบ่อน้ำคือสงคราม
‎ฆ่าทารกทุกคนในเมืองแล้วหายตัวไป
‎นั่นต่างหากสงคราม
‎สงครามมีไว้ให้ชนะ
‎และการแกะรอยตามอีบ้านั่น ‎ลงไปจนถึงห้องลับของนาง
‎และทำให้พวกมันตกใจตาย นั่นคือสิ่งที่ข้าทำ
‎นั่นคือสิ่งที่ข้าเคยทำ
‎ส่วนเจ้าได้แต่ยืนพล่ามกับเต๊ะท่า
‎เจ้าเป็นทุกอย่างที่ข้าเกลียด
‎แวมไพร์อย่างพวกเจ้า ‎คิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องของไหวพริบ
‎ข้าใช้คำนี้แบบไม่จริงจังแล้วกันนะ
‎เพราะเจ้ามันโง่ตลอดมาและตลอดไป
‎หว่านเสน่ห์ ใช้คำพูดฉลาดๆ
‎อยากให้คนชื่นชมจนตัวสั่น
‎เพราะเจ้าเป็นคนพิเศษ
‎เจ้าติดนิสัยมนุษย์พังๆ ที่ชอบเรียกร้องความสนใจ
‎เจ้าไม่ใช่แวมไพร์
‎ข้าต่างหากที่เป็นแวมไพร์
‎ข้าโกหกและข้าโกง
‎เพราะการโกหกพวกสวะที่เป็นอาหารเรา ‎มันไม่มีความหมายอะไร
‎และข้าหิว
‎ข้ายึดทุกอย่างที่เป็นของคนอื่นมา
‎เค้นมาให้หมด
‎แล้วข้าก็ล่าต่อไป
‎ข้าไม่ใช่อาชญากร
‎ข้าสมบูรณ์แบบ
‎โถๆ พ่อหนุ่ม
‎สมบูรณ์แบบเหรอ
‎สมบูรณ์แบบ
‎ข้าถูกส่งมาบนโลกนี้
‎เพื่อตะกรามกินทุกสิ่งที่ข้าเลือก
‎จะบอกอะไรให้นะ แรทโก้
‎เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นอะไร
‎แต่ข้ายอมทนเจ้าเพราะเจ้ามีฝีมือในการฆ่า
‎มันหล่อเลี้ยงข้า
‎แล้วแต่จะคิด
‎เจ้าทำให้ข้าโกรธ
‎ข้าไม่ชอบความรู้สึกโกรธ
‎ทำไมล่ะ ความโกรธทำให้เจ้าฆ่าคนได้นี่
‎ข้าพนันว่าเจ้าฆ่าคนแม้แต่ในความฝัน
‎ในความฝันของข้า
‎ข้าสงบ
‎ข้ามีแต่ความเคลื่อนไหว ‎ความกลัว และความหิวโหย
‎และคนทั้งโลกต่อแถวเหมือนกับสัตว์ในคอก
‎เพื่อให้ข้าดูดเลือดจากพวกมัน
‎ผู้คนหลงลืมว่าเราเป็นอะไร
‎คิดจะไปไหนน่ะ
‎ในเมื่อพวกท่านรับหน้าที่ดูแล ‎ความเรียบร้อยข้างบนนี้ไปแล้ว
‎ข้ามีธุระอื่นที่จะต้องไปจัดการ
‎ใช่ โดยเฉพาะเรื่องหนึ่ง
‎ฟังนะ เลิกเล่นกันสักที
‎ท่านจะพาเราไปที่ราชสำนักใต้ดิน ‎ที่ท่านพูดถึงนักพูดถึงหนา
‎แล้วเราจะทำให้ที่นี่ ‎กลับสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อย
‎ปกป้องประชาชน และทำความสะอาดเมือง
‎เข้าใจไหม
‎ข้าคิดว่าถึงเวลา ‎ที่พวกท่านจะไปเยือนราชสำนักใต้ดินแล้ว
‎ข้าเพิ่งพูดไปหยกๆ ไม่ใช่เหรอ
‎ไม่รู้สิ ข้าเลิกฟังไปสักครู่แล้ว
‎หลังจากที่ท่านเริ่มโยเยถึงสิ่งที่ต้องการ
‎ข้าจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่พวกท่านจะตามข้า
‎จะได้รู้ที่ต่ำที่สูง
‎มาสำรวจที่นี่กันก่อนเถอะนะ
‎ฝีมือจริงๆ ฝีมือจริงๆ
‎ภาพอะไรน่าเกลียด
‎จะไม่มีใครคิดถึงมันหรอก
‎ข้าได้ตำแหน่งแล้ว และข้ากำลังเตรียมเส้นทาง
‎นี่คือเวลาของความแม่นยำ ความเป็นเลิศ
‎แล้วก็ความกล้าที่พวกเจ้าพอมีอยู่บ้าง
‎จ๊ะเอ๋
‎ท่านใจดีมาก
‎ข้าไม่รู้ว่ามีคนมองอยู่
‎ข้ากำลังตามหาท่าน
‎คิดดูสิว่าข้าแปลกใจแค่ไหน ‎ที่จู่ๆ ท่านก็ดิ่งลงมาจากท้องฟ้า
‎และทำให้เด็กๆ พวกนั้นตกใจกลัว ‎จนอายุสั้นลงไปหนึ่งปี
‎ขอโทษด้วย
‎ไม่หรอก
‎ท่านใจดีมาก
‎พวกเขาไม่มีผู้ใหญ่มาคอยให้ความสนใจ
‎ไม่ต้องพูดถึงว่าดิ่งลงมาใส่พวกเขา ‎อย่างกับความตายสินะ
‎ท่านทำให้พวกเขามีเรื่องราวที่จะเล่าไปชั่วชีวิต
‎ข้าได้ยินเสียงหัวเราะ
‎ที่นี่ไม่มีเสียงหัวเราะของเด็กๆ มานานแล้ว
‎ท่านตามหาข้าหรือ
‎ข้าอยากคุยเรื่องการป้องกัน
‎แล้วก็อยากถามเรื่องเสบียงอาหารอีกด้วย
‎ข้าไม่แน่ใจว่ามีเหลืออยู่เยอะไหม
‎นั่นแหละที่จะคุยด้วย
‎ข้าหวังว่าเราจะใช้เนื้อแห้งของท่าน
‎มาประทังชีวิตไปได้อีกสักพัก
‎เอาไปให้หมดเลย
‎- พูดจริงเหรอ ‎- ทุกอย่างที่ท่านหาได้
‎ข้าจะหาอาหารสดให้ในตอนเช้า
‎แต่ข้าแน่ใจว่าในครัวมีอาหารแห้งอยู่บ้าง
‎ท่านไม่รู้ว่ามีอะไรในปราสาทตัวเองบ้างสินะ
‎ไม่ค่อยรู้หรอก
‎ดูเหมือนท่านจะเลี้ยงอาหารทั้งกองทัพ ‎จนกระทั่งเมื่อสองสามเดือนก่อน
‎คือ
‎ไม่ใช่ข้าหรอก
‎แต่ข้าเข้าใจที่ท่านพูด
‎ข้ามัวแต่ยุ่งๆ
‎นอกเหนือจากการซ่อมแซมความเสียหายจาก…
‎มาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า
‎การป้องกัน
‎คือว่า
‎ข้าหวังว่าการปิดประตูปราสาทท่าน ‎จะทำให้ไม่มีใครมากวนได้ แต่…
‎แสงเริ่มจะหมดแล้ว
‎ข้าจะพาไปดูว่าเก็บอาวุธไว้ที่ไหน
‎แล้วเราค่อยไปดูข้างนอกกัน
‎เราจดจำราดูทมิฬได้
‎คุณพระช่วย
‎รอตรงนี้
‎ให้ตายสิ
‎ข้ารู้
‎นี่มันเลวร้ายมาก
‎ใช่ แต่ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
‎หือ
‎เป็นไปไม่ได้
‎เจอของเล่นใหม่เหรอ
‎ไม่รู้สิ
‎ไม่ใช่ของเล่น
‎นี่มันอะไรน่ะ
‎ตำนานเล่าว่า
‎นักล่าแวมไพร์บ้าคลั่งชาวนอร์เวย์ ‎เดินทางไปอินเดีย
‎เขากล่อมให้ช่างตีอาวุธแห่งตระกูลราชปุระ ‎ตีอาวุธชิ้นนี้ขึ้นมา
‎มีเพียงชิ้นเดียวในโลก
‎ข้าเคยเห็นภาพวาดในหนังสือของแม่
‎คำถามก็คือมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‎เห็นไหม สัญลักษณ์แห่งกางเขน
‎นักล่าแวมไพร์ผู้นั้นตายที่อินเดียรึเปล่า
‎เพราะแวมไพร์ชาวฮินดูคงไม่มีทางเข้าใจ
‎ว่าทำไมเขาถึงโบกกางเขนใส่พวกเขา
‎จริงๆแล้ว ไม่
‎แวมไพร์คือเผ่าพันธุ์นักล่าที่มีวิวัฒนาการ
‎พวกเขาก็เลยมีสายตาที่ต่างจากเรา
‎ดูเหมือนว่าถ้าเราเอาวัตถุทรงเลขาคณิตอันใหญ่ๆ
‎ยื่นเข้าไปใกล้หน้าพวกเขา
‎สมองพวกเขาจะสับสนจนเกิดอาการตื่นตระหนก
‎เจ้ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‎ใช่ ข้าเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง
‎ตอนที่ข้าตั้งใจจะเป็นนักล่าปีศาจ จำได้ไหม
‎แล้วเรื่องเฮงซวยก็เกิดขึ้น ‎ข้าค่อยๆ ลืมสิ่งที่เรียนไปจนหมดสิ้น
‎แล้วตอนนี้ข้าก็เริ่มจำได้อีกครั้ง
‎คำถามคือ
‎ถ้าท่านเก็บของพรรค์นี้ไว้ที่ข้างล่างนี่
‎ทำไมถึงไม่เอาไปใช้ข้างบน
‎เพราะฝ่าบาทไม่ประสงค์ให้ใช้
‎งั้นถึงเวลาที่ข้าจะพบพวกเขาได้
‎พวกเขาอยู่ในนี้ใช่ไหม
‎ข้าไม่ได้บอกว่าท่านพบพวกพวกเขาได้
‎พวกเขากำลังพักผ่อนอยู่
‎ใช่ ถึงเวลาเลิกหลับหูหลับตาได้แล้ว
‎มองตาข้า
‎เจ้าอยากทำให้ชีวิตข้าน่ารำคาญ ‎มากไปกว่านี้จริงเหรอ
‎ตื่นๆ ฝ่าพระบาทาทั้งหลาย
‎ห้ามพูดกับพวกเขาอย่างนั้นนะ
‎ข้าเข้าใจแล้วว่า ‎ทำไมพวกเขาถึงไม่สนสี่สนแปดอะไรเลย
‎เบาๆ เสียงหน่อย
‎ทำไม ยังไงพวกเขาก็ไม่ตื่นหรอก
‎คนอื่นๆ ที่นี่ไม่เข้าใจเรื่องพระบรรทม
‎โอ้
‎ใช่
‎แซมเฟียร์
‎พวกเขาควรได้รับการฝัง
‎แบบนี้ไม่ถูกต้อง
‎ท่านมีบาทหลวงรึเปล่า
‎ไม่มีบาทหลวง
‎แซมเฟียร์ ฟังข้านะ
‎นี่มันจบแล้ว
‎มันจะไม่มีทางจบ
‎วันสิ้นโลกจะไม่มีวันทำลายเราได้
‎หายนะแห่งตีร์โกวิชเตจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก
‎เราฆ่าพวกบาทหลวงไปหมดแล้ว
‎จริงเหรอ
‎เราจะมีอำนาจในการปกครองประเทศอีกครั้ง
‎ตีร์โกวิชเตไม่ใช่ประเทศ
‎มันคือหัวใจที่ยังเต้นอยู่ของประเทศ
‎ไม่ใช่เมืองด้วยซ้ำ
‎มันเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
‎เราเป็นผู้พิทักษ์ประเทศนี้
‎- เราจะยึดอำนาจปกครองคืนมา ‎- ปกครองเหรอ ใช่
‎ปล่อยให้ประชาชนอดอยากและนอนจมขี้ตัวเอง
‎ไม่ช่วยพวกเขาจัดระเบียบ ‎ไม่ช่วยให้พวกเขาปกป้องตัวเอง
‎ข้าไม่ได้ช่วยเช็ดก้นให้พวกเขาเช่นกัน
‎ให้ข้าหยิบเศษผ้าขึ้นไปไหม
‎ท่านน่าจะพยายาม ‎ช่วยให้พวกเขาประคองตัวเองได้
‎ฟังนะ!
‎เราพาคนจำนวนมากลงมาที่นี่
‎ใช่ พามาแล้วก็ทอดทิ้งให้รอวันตาย
‎เราไม่ได้ทอดทิ้งใครในราชสำนักใต้ดิน
‎คนพวกนี้ริมฝีปากแห้งจนแตก ‎ทั้งๆ ที่มีน้ำไหลผ่านอยู่ข้างหลังนั่น
‎เราต้องใช้น้ำนั่นเพื่อการป้องกัน
‎น้ำมนต์
‎ท่านไปเอามาจากไหนถ้าฆ่าบาทหลวงไปหมดแล้ว
‎เราได้มาจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ได้ถูกทำลาย
‎รู้ไหมว่าบาทหลวงบางคน ‎เอาน้ำมนต์บรรจุขวดขาย
‎ท่านน่าจะให้ประชาชนได้ดื่มกิน
‎ราชสำนักต้องมีสิ่งคุ้มกัน
‎ถ้าคนดื่มน้ำไปจนหมด
‎แล้วแวมไพร์ข้ามร่องน้ำแห้งๆ ‎เข้ามาในราชสำนักและฆ่าทุกคนล่ะ
‎ใช่ ท่านจะยอมเสี่ยงให้แวมไพร์เข้ามาไม่ได้ ‎เพราะพวกเขาอาจดูแลที่นี่ให้เรียบร้อย
‎นั่นอาจไม่ได้ผลด้วยซ้ำ ‎แล้วท่านกำลังปกป้องศพสองศพ
‎พวกเขาจะฟื้นขึ้นมา
‎ฝ่าบาทจะตื่นจากบรรทมและช่วยพวกเราทุกคน
‎ท่านเป็นบ้าไปแล้ว
‎ข้าเป็นบ้าแน่ๆ ละ
‎ว่าอะไรนะ
‎ข้าเป็นบ้าในวันที่แดร็กคูล่าโจมตีเมืองนี้
‎ข้าเห็นใบหน้าของเขาบนท้องฟ้า
‎มันเหมือนจอมปีศาจเข้ามาถล่มโลกเอง
‎จะไม่เป็นบ้าไปได้ยังไง ‎เมื่อเห็นเขาทำลายบ้านของเราแบบนั้น
‎ข้านอนได้แค่คืนละสองชั่วโมง ‎แล้วตื่นขึ้นมากรีดร้อง
‎นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง
‎แสดงว่าท่านไม่ได้บ้าจนถึงขั้นที่ไม่รู้ตัวว่าบ้า
‎พวกเขาจะฟื้นขึ้นมา พวกเขาเป็นผู้วิเศษ
‎พวกเขามีเชื้อพระวงศ์
‎พวกเขากำลังเดินทางอยู่ในอาณาจักรเร้นลับ ‎เพื่อฟื้นฟูกำลัง
‎และข้าจะต้องปกป้องพวกเขาจนกว่าจะถึงตอนนั้น
‎ข้าเข้าใจแล้ว
‎ท่านทุกข์ทรมานมานานมาก
‎ท่านคือเชื้อสายขุนนางคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ใช่ไหม
‎ตอนที่แดร็กคูล่าโจมตี
‎ข้าไม่ได้ทรมาน
‎นี่คืองานที่ยิ่งใหญ่
‎นี่คือหน้าที่อันมีเกียรติของข้า
‎ข้าจะช่วยชีวิตทุกคนด้วยการช่วยทั้งสองพระองค์
‎มิน่าล่ะมันถึงแตกเป็นเสี่ยงๆ
‎ท่านลากพวกเขาออกมาจากใต้ซากวังใช่ไหม
‎มันเป็นหน้าที่ข้า ข้าช่วยพวกเขาไว้
‎พวกเขาจะฟื้นขึ้นมา
‎พวกเขาจะช่วยพวกเราทุกคน
‎แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
‎ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ปกติ
‎พวกเขาเป็นผู้วิเศษ ไซฟา
‎งั้นรึ
‎พวกบาทหลวงสงสัยมาโดยตลอด
‎พวกเขาทำร้ายราชวงศ์ ท่านเชื่อไหมล่ะ แต่ดูสิ
‎ดูข้าวของที่เรากู้มาจากวังของพวกเขาสิ
‎ดูสมบัติลึกลับของพวกเขาสิ
‎ข้าช่วยพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ช่วยข้า
‎นั่งตดอยู่ตรงนั้นพอรึยัง
‎ข้าไม่รู้ว่าใครสอนให้เจ้าพูดจาแบบนั้น แต่ใช่
‎โอเค ดี
‎ข้าเสียใจด้วยจริงๆ ‎สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับท่าน
‎แต่มันต้องหยุดได้แล้ว
‎อะไรนะ
‎เราต้องช่วยเหลือคนพวกนี้
‎เราต้องนำอาวุธข้างล่างนี่ ‎ไปให้คนที่ยังร่างกายแข็งแรง
‎เราต้องทิ้งที่นี่ จัดระเบียบ แล้วก็…
‎ทิ้งเหรอ
‎ทิ้งราชวงศ์เหรอ
‎นี่มันเละเทะไปหมด
‎ท่านทำดีที่สุดแล้ว แต่ประมุขของท่านตายแล้ว
‎และประชาชนต้องการท่าน
‎ไม่ ข้าช่วยพวกเขาไว้
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี