NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Za dnia byłoby bezpieczniej.
Spodziewają się nas za dnia.
Mówimy o nich nocne stworzenia,
ale działają też w pełnym słońcu.
Dzień stanowi barierę dla ich wampirzych dowódców.
Nocne stworzenia wykonują rozkazy.
Ataki są zbyt precyzyjne.
Przeniesiemy się, zanim dostaną nowe rozkazy.
Taką mamy nadzieję.
Jakie są szanse, że dotrzemy do zamku, nim to się stanie i nas zauważą?
Wątpliwe bądź żadne, jak mniemam.
Gdy zechcę, żebyś się odezwał, rzucę ci monetę.
Skaranie z tym magicznym włóczęgą.
Magicznym?
Mieszkam tu całe życie.
Znam duchy drzew i strumieni,
zapach burzy i magii.
Pachniesz magią.
On nią cuchnie.
Jakie nuty wyczuwasz?
Na tobie słodkie jak przyprawy.
Na nim stęchliznę.
Dlatego jestem głuchy jak pień.
Jestem tylko uczonym.
Różnica zapachów wynika z tego, że Alukard użył mydła,
a ja walczyłem z kurczętami o wodę w sadzawce.
I przegrałeś.
Owszem. Jestem uczonym.
Wiejskie życie jest mi obce.
Mam inne talenty.
Szkoda.
Liczyłam, że umiesz użyć noża.
Sprawdzę, czy nikt nie został w tyle.
Po prostu uczony?
Który wymyśla dobre drinki.
Znałem kogoś, komu by to się spodobało.
Też znałem kogoś takiego.
Mam nadzieję, że wkrótce ją zobaczę.
Tego ci życzę.
Jeśli cię to pocieszy.
Tak.
Dziękuję.
Maszerujcie.
Tak jest.
Nie wezwiesz pomocy.
Czy to nie jest wyczerpujące?
Rusz się!
Nie pomyśleliście, żeby usunąć strzałę?
Po prostu wyciągnij.
To nie takie proste.
Grot stawia opór i rozerwałby tkankę.
Wiesz, że on już nie żyje?
Chciałabyś się ocknąć ze strzałą w oczodole?
Gotowe.
Następnym razem zastanówcie się, zanim kogoś przyniesiecie.
Wróciłeś do żywych. Oddychaj.
To teraz twój dom.
Oznaczą cię i zabiorą, dokąd trzeba.
- Kolejny. - Mała uwaga.
Ten bluźnierczy proces jest obrzydliwy.
To dlaczego go oglądasz?
Bo chcę czuć należytą odrazę.
Nie masz lepszego zajęcia?
Nie. Zaczekajcie, aż was wezwę.
Co się dzieje?
Nic. Dlaczego zakładasz, że coś się dzieje?
Mam oczy i uszy. Wiem, kiedy coś jest nie tak.
No dobra.
Gdy Carmilla zbyt długo jest sama,
zaczyna knuć.
I dobrze na tym wychodzimy.
Styria to przypuszczalnie najstarsza stabilna wampirza społeczność na świecie
i jedyna, którą rządzą kobiety.
Cieszę się.
Cicho.
Morana i Striga wyjechały.
Ja załatwiam część spraw Morany
i spędzam czas z tobą,
a Carmilla często jest sama.
Wiesz, dlaczego Styria przetrwała tak długo?
Bo jesteście sprytnymi wampirzymi siostrami?
Jesteś spostrzegawczy.
Tak, ale również dlatego, że znałyśmy umiar.
Wampiry łakną krwi.
Taka wasza natura.
Zawsze gdzieś czeka więcej krwi do wypicia.
Nie robiłyśmy tego.
Ale teraz…
Nie wiem i czuję się trochę zagubiona.
W obecnym układzie nie ma dla mnie miejsca.
Byłeś ostatnim problemem, z którym się uporałam.
Tak. Jeszcze raz dziękuję.
Przestań, dobrze ci było.
Prawie do końca.
Ale chciałabyś coś dodać.
Właśnie za to cię lubię.
Naprawdę mnie słuchasz.
Do sedna, nim umrę ze starości.
Nasza czwórka się wspiera,
ale wkrótce nie będę miała nic do roboty, nic do zaoferowania.
Nie potrzeba dyplomacji,
by ustawiać ludzi w kolejce na rzeź.
Wszystkich ludzi.
Nie tylko w Europie.
Pokazała mi swoje mapy.
Chyba ją zdenerwowałam.
Pokazała mi mapy świata.
Wiem.
Wielka zagroda dla ludzi stąd do Braiły. Słuchałem wykładów.
Już nie.
Ona coś knuje.
Pokazała mi mapy świata, Hektorze.
Świata?
Zagroda miała zapewnić nam przetrwanie i bezpieczeństwo na wiele stuleci.
To szalony pomysł, ale mógłby się powieść.
Teraz Carmilla wszędzie węszy słabość.
A byliśmy silną i stabilną społecznością
w świecie, który stracił w Braile wielu wampirzych władców.
Innymi słowy…
Nie przepuści ani kropli.
Powiedziała, że ma jeden plan.
Zająć tereny stąd do morza.
Przyrzekła mi, że to jej plan.
Potem została sama,
a ja ją rozzłościłam i pokazała mi mapy.
Chyba mnie okłamała.
Tak jak Drakula mnie.
Spójrzcie, jak giną.
Wiem, że jesteście zmęczeni i wystraszeni,
ale to tylko cholerne zwierzęta.
Zabić paskudy!
Mój ród przybył tu wiele pokoleń temu.
Podobno uciekł Rzymianom.
Twoje korzenie sięgają co najmniej czasów Kartaginy.
Moja rodzina jest tutaj.
Jesteśmy w Danesti od samego początku.
Ludzie przybywają tu i zostają.
Nie musimy szukać korzeni. Wszyscy jesteśmy stąd.
Pewnie miło mieć ojczyznę.
Cóż…
Już nas tam nie ma.
A potem, wstyd przyznać,
nadziałem ich na pale przed zamkiem
niczym mój ojciec.
Jasne.
Mówię tylko, że miewałem się lepiej.
Jest mi…
ciężko.
Rozumiem.
Miałam kiedyś jednocześnie chłopaka i dziewczynę,
ale nikt nie usiłował mnie zabić.
Właściwie to nieprawda.
Jego żona rzuciła się na mnie z widłami.
Wiedziałam, że będziesz dziwny.
Ale nie sądziłam, że coś takiego cię ożywi.
To zawsze coś w tym stylu.
Wojna?
Z pozoru.
Ale naprawdę to ratunek.
Samotność, walka, ratunek.
Znów samotność.
Do tej pory powinienem się z tym pogodzić.
Mogło być gorzej.
Mógłbyś sterczeć pod zamkiem z kołkiem w tyłku.
Chyba załapali.
Jak mówiłaś, są zmęczeni.
Mają dość.
Zrozumiałe, że chcą odreagować.
Wiesz to z doświadczenia?
Wydaje się, że to było dawno.
Dragan, ty cholerny głupcze.
Jeśli twój mały pokaz nas zabije,
wszystko pójdzie na marne.
Nie wycofam się.
Daj mi trochę przestrzeni.
Miałem wam pomóc. Pozwól mi na to.
Dobra.
Zamek Drakuli.
Niesamowity.
- Jest… - Brzydki jak diabli.
Nieprawda.
Jest paskudny.
Przygnębiający.
Zimny.
Dzieją się tu złe rzeczy.
Mówisz o moim rodzinnym domu.
To wiele wyjaśnia.
Wybacz.
Niektóre miejsca wywołują ciarki.
Może wprowadzimy nieco ciepła.
Jest wspaniały.
A tam
skarbiec Belmontów.
Moja droga,
to bodaj najważniejsze miejsce we współczesnym świecie.
W tej chwili to najlepsze schronienie.
Witajcie w moim domu.
Wiesz, co mnie wkurza?
Nie. Jesteśmy w uroczej, cuchnącej dziurze.
Trzy rzeczy.
Super, lista.
Pierwsza sprawa: nadal jesteś okropny.
Nigdy nie twierdziłem inaczej.
Co nie zmienia faktu.
Druga sprawa: miałeś rację.
Mogę już umrzeć.
Przymknij się.
Ciągle coś się dzieje,
a my reagujemy, zamiast konsekwentnie działać.
Dałam się ponieść przygodzie
i zapominam o pewnych rzeczach.
Takich jak?
Trzecia sprawa.
To bezhołowie.
Robią, co mogą.
W ogóle nie myślą.
Są w szoku.
Wiem.
Ale to jest bezhołowie.
Należę do wspólnoty rozsianej po całym świecie.
Wiesz, czym się zajmuje.
Naprawia i przypomina.
Oni tu niczego nie pamiętają.
Zaczekaj.
Wy!
Tak, do was mówię.
Nie patrzcie tak.
Latryny nie mogą stać tam, gdzie śpicie i gotujecie.
Pochorujecie się.
To nie jest trudne. Gdzie trzymacie jedzenie?
Dwór tego potrzebuje.
Oddasz daninę swoim panom.
Mowy nie ma.
Co?
Mają oddawać ostatnią żywność
niewidzialnym władcom?
Władcy muszą się ukrywać.
A ludzie muszą coś jeść.
Nie wchodź mi w drogę.
Gramy w tej samej drużynie,
ale miej świadomość, że mogę cię zabić spojrzeniem.
Ci ludzie potrzebują organizacji.
Potrzebują…
Żeby wam pomóc, muszą zadbać o siebie.
Inaczej twoi niewidzialni władcy będą rządzić stertą kości.
Uważasz, że tego chcą?
- Cóż… - Tak uważasz?
Nie.
Więc mi pomóż.
To twoje wózki?
Jego?
Będą potrzebne.
- Sprawdziliście budynki za nami? - Są porzucone.
Nie bądź naiwna.
Miasto jest pełne nocnych stworzeń. Skądś wychodzą.
Zabezpieczenie schronienia to podstawa.
Masz kogoś, kto pomoże sprawdzić te budynki?
Skoro jest Podziemny Dwór,
pod miastem musi być sieć katakumb.
Jak w Greszit.
Gdyby istniała tylko jedna miejscówka,
wampiry już by ją znalazły.
Dwór zapewne ukrywa się
w rozległej sieci tuneli i pomieszczeń.
Na tyle rozległej, że cholerne wampiry też się tam panoszą.
Są dosłownie wszędzie.
Gdy zaczynałem tę podróż, miałem prosty plan.
Ten plan ewoluował.
Planem teraz jest podbój.
Zabijcie wszystkich.
Oprócz kowala Hektora.
On jest mój.
Ruszajcie!
Napisy: Krzysztof Kowalczyk