‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ใครเป็นคนสวยเอ่ย
‎ใครเป็นคนสวย
‎ใช่แล้ว
‎เจ้าไง
‎มองอะไรน่ะ
‎เขาบอกให้เราวางของส่วนตัวไว้ด้วย ‎เผื่อต้องระบุศพในภายหลัง
‎ข้าจำเป็นต้องรู้ว่ายังได้ผลอยู่ไหม
‎ข้าจะไปหาไอแซค
‎ไม่!
‎ข้าจะไม่เอามันไปด้วย
‎ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‎ได้สิ
‎เรามาทำอะไรที่นี่
‎นั่นเป็นคำถามที่กว้างมาก
‎เจาะจงกว่านี้หน่อย
‎นั่งลงสิ
‎ข้าไม่จำเป็นต้องบอกท่าน
‎ว่าอสูรราตรีคืออะไร ช่างหลอมปีศาจ
‎เรียกข้าว่าไอแซคก็ได้
‎อยากได้เบอร์รีไหม
‎นี่แหละประเด็น
‎ข้าเป็นอสูรราตรี
‎ข้ากินเลือดกินเนื้อ
‎กินเบอร์รีสักลูกคงไม่ตายหรอก
‎อสูรราตรีฆ่า
‎ทำลาย และปล้นสะดม
‎เป็นความบันเทิงใจของเรา
‎อสูรราตรีทำตามจุดประสงค์ ‎ของช่างหลอมปีศาจที่สร้างพวกเขาขึ้นมา
‎งั้นบางที
‎ข้าคงไม่เข้าใจจุดประสงค์ของท่าน
‎ท่านสั่งให้เราฝังศพผู้คน
‎เมืองนี้มีคนตายเกลื่อน
‎หลายศพก็เน่าเฟะเกินกว่า ‎จะใช้เวทมนตร์แปลงให้เป็นปีศาจได้
‎แล้วไง
‎ก็เลยต้องฝังไงล่ะ
‎เจ้าไม่โง่นี่นะ
‎ปล่อยไว้แมลงกับเชื้อโรคจะแพร่พันธุ์
‎และข้าขอเตือนความจำเจ้าว่า ‎ทุกคนที่นี่เป็นเหยื่อ
‎พวกเขาสมควรได้รับการฝัง
‎ทำไมเราต้องสน
‎เรื่องแมลงกับโรคด้วย
‎ถามคำถามของเจ้ามา
‎เราฆ่า
‎ทำลาย และปล้นสะดม
‎แต่ท่านกลับให้เราฝังศพเน่าๆ
‎และซ่อมสร้างที่นี่ขึ้นใหม่
‎ทำไมต้องให้เราฝืนธรรมชาติของเราด้วย
‎ธรรมชาติของเจ้าแปรเปลี่ยนไปมาได้
‎เจ้าเชื่อว่าเจ้าเป็นเครื่องมือแห่งการทำลาย
‎แค่เพราะเผ่าพันธุ์ของเจ้า ‎ถูกใช้ให้ทำเช่นนั้นมาแต่อดีต
‎กินเบอร์รีสิ
‎ความทรงจำ
‎มันไม่ใช่เลือดหรือเนื้อ
‎แต่ดูเหมือนกินแล้วไม่ตายนะ
‎ข้าจะตอบคำถามเจ้า
‎เมืองนี้เคยเป็นบ้านของผู้คนนับร้อย
‎อาจจะมากกว่านั้น
‎เมืองนี้อาจมีคนมาอยู่อีกครั้ง
‎เมื่อศพทั้งหมดถูกฝัง
‎ซากปรักหักพังถูกนำไปทิ้ง ‎และโครงสร้างทั้งหลายได้รับการซ่อมแซม
‎เราจะไปเมืองอื่นกันต่อในเร็วๆ นี้
‎หลังจากที่เราไปแล้ว
‎เมืองนี้จะพร้อมให้ผู้คนมาพบเจอ ‎และเป็นบ้านให้พวกเขา
‎อยากกินเบอร์รีอีกสักลูกไหม
‎ข้าอยากกิน
‎หยิบไปสิ
‎คืออย่างนี้ เจ้าจะใช้ค้อนสร้างบ้าน
‎หรือทุบกะโหลกก็ได้
‎เจ้าถูกปลุกขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องมือ
‎และข้าจะใช้เครื่องมือตามประสงค์ของข้า
‎ความทรงจำมากมายเหลือเกิน
‎ข้ายังเลือกได้อีกด้วยว่าสุดท้ายแล้ว
‎ข้าจะไม่มองเจ้าเป็นเครื่องมือ
‎เพราะไม่มีเครื่องมือที่ลิ้มรสชาติของเบอร์รี
‎แล้วระลึกเหตุการณ์ในชาติก่อนได้ ‎เมื่อเจอเหตุการณ์ซ้ำเดิม
‎แต่เราเป็นสิ่งมีชีวิตจากนรก
‎ที่คอยรับบัญชาให้ต่อสู้
‎สักวันนรกจะว่างเปล่า
‎และประตูนรกจะสั่นไหวในสายลม
‎อะไรนะ
‎ด้วยน้ำมือของข้า
‎พระเจ้าปลดปล่อยผู้ต้องสาปจากนรก ‎ด้วยพระเมตตา
‎เพื่อมาไถ่บาปบนโลกในฐานะทหารของข้า
‎ใช่ขอรับ
‎แล้วพวกเขาต้องไถ่บาปอยู่บนโลก ‎ชั่วกัปชั่วกัลป์ด้วยหรือ
‎ข้า
‎ไม่รู้
‎ข้าก็เหมือนกัน
‎เราควรหาคำตอบด้วยกัน
‎ในระหว่างนี้
‎เราทั้งคู่ไถลเถลกันสักเล็กน้อยได้
‎ข้าขอตั้งข้อสังเกตได้ไหม
‎ได้สิ
‎ท่านกำลังเปลี่ยนไป
‎ข้าคิดว่าท่านยังต้องการล้างแค้น
‎แต่ก็มีสิ่งอื่นๆ อีกด้วย
‎คงอย่างนั้น
‎เรายังต่อสู้อยู่ไหม ไอแซค
‎เราต่อสู้เพื่อบางสิ่งบางอย่างเสมอ
‎แต่ข้าเข้าใจเจ้า
‎อีกไม่นานหรอก
‎เขาอาจพูดมีประเด็น
‎ท่านคิดว่ายังไง
‎ข้าใช้เวลาสองสามสัปดาห์
‎ในการแปลงศพที่ยังใช้ได้ในเมืองนี้
‎ต้องใช้เวลาอีกหลายสัปดาห์ ‎ในการซ่อมแซมและฝังศพที่เละเกินดัดแปลง
‎มันแย่นักหรือที่ข้าจะใช้เวลานิ่งคิดสักครู่
‎ข้าเปลี่ยนไปหรือ
‎เอาสิ พูดอะไรสักอย่าง
‎ข้าเป็นคนฆ่าท่าน พ่อมดเฒ่า
‎ท่านต้องอยากพูดอะไรบ้างแหละ
‎ไม่เหรอ
‎ข้าฆ่าคนไปมากมาย พ่อมดเฒ่า ด้วยหลายเหตุผล
‎แต่การฆ่าท่านถือเป็นเรื่องสมควรแล้ว
‎ช่วยให้แผ่นดินเบาขึ้นอีกนิด
‎ข้าชอบความรู้สึกนั้น
‎ที่ผ่านมา
‎ข้าพอใจที่จะเป็นมีดให้คนอื่นกวัดแกว่ง
‎แต่หลังๆ มานี้ พ่อมดเฒ่า
‎ข้ารู้สึกว่าข้าเป็นมือมากกว่าเป็นมีด
‎ทั้งชีวิตข้า ข้าตอบสนองต่อสิ่งต่างๆ
‎แต่แทบไม่เคยเริ่มด้วยตัวเอง
‎ดังนั้น
‎ใช่ ข้าเปลี่ยนไปแล้ว
‎ข้ามีหน้าที่ในโลกใบนี้
‎ข้าสร้างอนาคตได้
‎และข้ายินดีสร้างอนาคตอย่างหนึ่ง
‎และจบอนาคตของท่านไปพร้อมๆ กัน
‎พระเจ้านี่ดีจริงๆ
‎ข้าจะทำอะไรต่อไปดีนะ
‎กระจก
‎มีอะไร
‎ท่านกระจก
‎ทำอะไรน่ะ
‎แล้วท่านเป็นใคร
‎จำข้าไม่ได้รึ
‎หน้าตาดูไม่ค่อยน่าจดจำนัก
‎วาร์นีย์
‎วาร์นีย์ ผู้รับใช้ดั้งเดิมของแดร็กคูล่า
‎ข้าเดินทางไปตีร์โกวิชเตก่อนคนอื่น
‎ท่านปรากฏตัวในกระจกข้าทำไม วาร์นีย์
‎ข้าได้คุยกับผู้คนที่พบเจอสัญลักษณ์ของเจ้า
‎ทั่วดินแดน
‎เจ้าทำงานได้ยอดเยี่ยมมาก
‎ท่านยังไม่ตอบคำถามข้า
‎ข้ากำลังพยายาม
‎นำแดร็กคูล่ากลับมาจากความตาย ‎ช่างหลอมปีศาจไอแซค
‎น่าสนใจจริงๆ
‎ไม่ใช่แค่นั้น
‎ข้าได้คุยกับเหล่านักเวทและนักวิชาการ
‎ทั่วดินแดน
‎ทั้งแวมไพร์และมนุษย์
‎ซึ่งกำลังร่วมมือกันในการรวบรวม ‎เวทมนตร์กับศาสตร์โบราณ
‎เพื่อสร้างระบบที่จะฉุดแดร็กคูล่าจากนรก
‎ให้กลับมาสู่โลกพร้อมกับอำนาจ
‎เพื่ออะไร
‎เขายังมีเรื่องต้องสะสาง
‎เขาติดค้างความตายแก่เรา
‎ความตายจำนวนมากเป็นประวัติการณ์
‎งานอันยิ่งใหญ่ของเขายังไม่ลุล่วง
‎งานข้าก็เช่นกัน วาร์นีย์
‎งานเจ้าสำคัญเท่า
‎การสิ้นสูญของเผ่าพันธุ์ ‎ที่คร่าชีวิตชายาเขาไหมล่ะ
‎เผ่าพันธุ์ที่เจ้าเองก็เกลียด
‎เท่ากันนะสำหรับข้า
‎หลังจากนั้นค่อยว่ากัน
‎ข้านึกว่าจะได้คำตอบที่ดีกว่านี้ ‎จากช่างหลอมปีศาจคนโปรดของแดร็กคูล่า
‎งั้นพอรุ่งสางเมื่อไหร่
‎ขอให้ท่านดิ้นทุรนทุราย ‎อยู่ในโลงเล็กๆ ด้วยความผิดหวังเถอะ
‎แต่ทำเงียบๆ ด้วยนะ ‎เพราะข้าไม่อยากได้ยินเสียงท่านอีก
‎จนกว่างานของข้าจะสำเร็จ
‎ท่านกระจก อย่าให้ผู้นี้ติดต่อข้าได้อีก
‎แล้วก็ไปนอนซะ
‎ไปตายซะ
‎เขาตัดการสื่อสารของข้า
‎ข้าว่าเจ้าทำให้เขาเบื่อ
‎เขาไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็นใคร
‎โอ๊ย ให้ตายเถอะ
‎ข้าคือวาร์นีย์ วาร์นีย์แห่งลอนดอน ‎ตั้งแต่ลอนดอนยังไม่เกิด
‎ข้ายิ่งใหญ่มาตั้งแต่ลอนดอน ‎ยังเป็นแค่เมืองร้างของโรมัน
‎และเรายังไม่ได้ปักเขตแดนด้วยกะโหลกมนุษย์
‎ช่างหัวมัน ไม่มีมันเราก็ทำของเราได้
‎ข้าเปลี่ยนใจแล้ว
‎ให้ทหารแบกข้าขึ้นเสลี่ยงไปทั่วชนบท
‎ข้าแค่พูดเล่น
‎ข้าไม่สน เอาตามนั้นแหละ
‎ปวดระบมไปทั้งตัวแล้ว
‎จริงๆ ก็ไม่แย่เท่าไหร่นะ
‎เราออกมาที่นี่ตั้งหลายสัปดาห์แล้ว ‎ข้าไม่อยากรู้ว่ามันจะแย่ไปกว่านี้แค่ไหน
‎- มันก็… ‎- ข้าบอกว่าไม่อยากรู้ไง
‎ข้าไม่อยากฟังเจ้าเล่าอีก
‎เรื่องขี่ม้าจนเป็นแผลเสียดสี ‎แล้วก็กินหนูเป็นอาหารน่ะ
‎ก็ได้ แต่ข้าเคยเล่าไหม
‎ตอนที่ข้าเห็นกระรอก 18 ตัวฆ่าสุนัขหนึ่งตัวน่ะ
‎พอที เห็นแก่พระเจ้า พอทีเถอะ
‎เอ้านี่ ดื่มให้ลืมปวด
‎นี่มันไม่ถูกต้อง
‎ข้ารักเจ้า แต่จริงๆ นะ
‎ข้าพร้อมจะส่งเจ้าขึ้นรถม้ากลับบ้าน
‎ไม่
‎นี่ต่างหาก
‎เราเดินทางกัน…
‎ยังไม่ทั่วแดนที่คาร์มิลล่าทำเครื่องหมายไว้เลย ‎แค่ส่วนเดียว
‎ตั้งหลายสัปดาห์แล้ว
‎และมันไม่ถูกต้องเลย
‎ก็ได้
‎อธิบายมาซิ แม่คุณ
‎ข้าไม่ได้รักมนุษย์อะไรนักหนา
‎มันมีห่วงโซ่อาหาร และเราอยู่ชั้นบนสุด
‎มนุษย์ก็เหมือนหมูใส่รองเท้า
‎และมันไม่ร้องไห้เวลาอยากกินเบค่อน
‎ข้าไม่เศร้าเวลากินมนุษย์เป็นอาหาร
‎เข้าใจไหม
‎พูดออกมาซะที โมราน่า
‎พูดออกมาตามที่คิด ไม่งั้นจะสับสนเสียเอง
‎ให้ตาย ข้าอยู่กับเจ้ามานานเกินไป
‎ก็ได้ มีวิธีการที่รวดเร็วและมีเมตตาไหม
‎ที่เราจะยึดครองเขตแดนตามสั่งเหล่านี้
‎ระหว่างปราสาทไปจนถึงทะเล
‎แบบว่า ดีดนิ้วแล้วจบน่ะเหรอ
‎ไม่มีทางอยู่แล้ว
‎นั่นสินะ
‎มันจะเป็นการต่อสู้อย่างเหนื่อยยาก ‎ในทุกๆ ไมล์สินะ
‎อย่าพูดให้ฟังดูสิ้นหวังอย่างนั้นเลย
‎แต่มันจะไม่ง่าย
‎ไม่
‎จะมีความทุกข์เข็ญ
‎นี่คือสงคราม โมราน่า จะมีความทุกข์เข็ญเสมอ
‎นี่ไม่ใช่สงคราม
‎ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างสองฝ่าย
‎แต่เป็นการรุกราน ‎และจับมนุษย์นับร้อยนับพันขังกรงไว้
‎น่าเศร้าตรงที่มนุษย์ฉลาดกว่าหมู
‎และจะต่อสู้ ทรมาน หวาดกลัว และวิ่งหนี
‎งั้นข้าขอใช้อีกคำ
‎มันคือ "การรบ"
‎ข้าออกมาที่นี่กับเจ้าเพราะข้าอยากเห็นกับตา
‎ว่าแผนการนี้มันเดินทางยากลำบากแค่ไหน
‎และข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่จำเป็น
‎ข้าจะสอดส่องสนามรบเอง ‎แล้วข้าจะบอกให้รู้ว่าข้าต้องการอะไร
‎แล้วก็
‎เจ้าคือคนที่ถามข้าเองว่า ‎ข้าอยากปกครองอาณาจักรไหม
‎ใช่ ข้ารู้
‎ตอนนั้นมันเหมือนเรื่องที่สมเหตุสมผล
‎ตั้งสติหน่อย โมราน่า
‎อย่าพูดจากดข้า เพราะข้าไม่ใช่ทหาร
‎นี่จะเป็นปัญหาวุ่นวายน่าสยดสยอง
‎ที่เราจะต้องเผชิญไปจนวันตาย
‎และมันจะก่อความทุกข์เข็ญ ‎มากกว่าที่ประวัติศาสตร์เคยเห็นมา
‎อย่าวางตัวข่มข้า เพราะข้าเป็นทหาร
‎ข้าชนะสงคราม
‎จู่ๆ เจ้าก็สงสัยในตัวข้าขึ้นมา
‎เพราะเจ้าปวดขาที่มาใช้ชีวิตอย่างข้าเนี่ยนะ
‎เจ้าพร้อมจะสู้ศึกเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎ไปชั่วชีวิตเหรอ
‎อยากรู้ไหมว่าข้าคิดยังไง
‎อยากรู้เสมอ
‎ข้าคิดว่าไม่ว่าเราได้อะไรมา เราได้มาด้วยกัน
‎เจ้ากับข้า
‎คาร์มิลล่าโยนแผนบ้าๆ ให้เราทำ ‎และเราจะทำให้มันเป็นจริง
‎หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง ‎ถึงไม่มีคาร์มิลล่า เราก็ทำได้
‎และเลนอร์ไม่เคยช่วยอะไรอยู่แล้ว ‎นางอยู่กับภูติพรายเป็นส่วนใหญ่
‎เป็นฝีมือเรา และแผนการบ้าๆ ฟังดูมีเหตุผล ‎ตอนเราอยู่ที่บ้านเพราะ
‎ไม่รู้สิ
‎คาร์มิลล่ามีคาถาบิดเบือนความจริง
‎และเราภูมิใจที่ทำสิ่งต่างๆ สำเร็จ
‎แต่เราออกมาที่นี่หลายสัปดาห์แล้ว ‎ห่างจากนางและความบ้าของนาง
‎และข้าขอบอกเลย…
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เราถูกโจมตี
‎ตอนรุ่งสาง
‎พวกเขารู้ว่าเราคืออะไร
‎พวกเขาไม่โง่จริงๆ ด้วย ข้าต้องไปที่หีบของข้า
‎หีบนั่นเหรอ
‎เจ้าไม่เคยเปิดมันเลย อะไรอยู่ในนั้น
‎เกราะกลางวัน
‎เข้าไปในหีบ
‎ไม่
‎ลูกศรเจาะทะลุไม่ได้ และแสงส่องเข้าไม่ได้
‎เข้าไปในหีบนั่นซะ ที่รัก
‎เร็วเข้า
‎เผาพวกมันทั้งเป็น
‎ใช่
‎เร็วเข้า
‎ไล่พวกมันออกมา
‎ทางนี้ ไอ้พวกสารเลว
‎ใช่แล้ว
‎ไอ้พวกหมูโง่เง่า
‎ทหารแห่งสตีเรีย
‎สวมเกราะกำบังผิวเอาไว้
‎เราชนะสินะ
‎ใช่
‎ดี ข้าอยากฆ่าเจ้าด้วยมือข้าเอง
‎รู้ไหมว่าในนี้กลิ่นมันเหมือนอะไร
‎พวกเขาไม่ใช่นักรบ
‎เป็นแค่คนธรรมดาๆ
‎ชาวบ้าน
‎ชาวไร่ชาวนา
‎ข้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าพูดเรื่องคาร์มิลล่า
‎นางเป็นสหายสนิทของข้า ‎แต่เราทั้งคู่รู้ว่านางเป็นเช่นไร
‎ข้าเคยไม่เห็นด้วยเรื่องสงคราม
‎ไม่มีศึกไหนที่ข้าไม่ชนะถ้าข้าตั้งใจจริง
‎และข้ามีเจ้ากับใจของเจ้าอยู่เคียงข้าง
‎แต่ข้าเพิ่งสู้กับชาวไร่ชาวนามา
‎มองเห็นแววตาหวาดกลัวของพวกเขา
‎ไม่ใช่กลัวตาย
‎แต่กลัวที่ไม่มีทางสู้
‎กลัวที่ช่วยเพื่อนพ้องไม่ได้
‎และเราอยู่กลางไร่นา
‎สนามรบที่ไร้ความหวัง
‎ยกเว้นแต่ว่าทั้งดินแดนแห่งนี้
‎มีแต่ไร่นากับป่าเขา
‎แต่พวกเขาก็สู้อยู่ดี
‎เราจะไม่มีวันหยุดใช่ไหม
‎ชัยชนะที่มีแต่การสู้รบและประคับประคอง
‎โครงสร้างบ้าบอของอาณาจักรนางเอาไว้ด้วยกัน
‎จนกว่าข้าจะแก่ตาย
‎ข้าอยากคิดผิดเรื่องนี้
‎ข้าอยากให้เจ้าคิดผิดเรื่องนี้
‎เราทำได้
‎เราทำได้ แต่จะต้องทำไปชั่วชีวิต
‎เจ้าจะต้องต่อสู้อยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิต
‎ส่วนข้าจะกลับไปสตีเรีย
‎ดูแลการส่งเสบียงไปชั่วชีวิต
‎และเราจะไม่มีวันได้เจอกันอีก
‎ข้าเสียใจ
‎ข้าเองก็อยากคิดผิด
‎เราคิดได้กระจ่างแล้วสินะ
‎และแผนการใหญ่ของคาร์มิลล่า…
‎พวกมนุษย์จะต่อสู้เพื่อการดำรงอยู่ของตนในโลก
‎ตลอดเวลา
‎หลังจากคิดได้แล้ว ข้าต้องถามตัวเอง
‎ข้าต้องการสิ่งนี้ไหม
‎เราต้องการสิ่งนี้ไหม
‎ในเมื่อเราสามารถทำสิ่งอื่นด้วยกันมากมาย
‎พี่น้องข้า
‎ในที่สุดเฮ็คเตอร์ก็พร้อมจะสร้าง ‎เหล่าอสูรราตรีแล้ว
‎กลับบ้านเราเถอะ
‎มันเริ่มต้นแล้ว
‎มันแย่กว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีก
‎และข้าเห็นเคยเมืองที่ย่อยยับ ‎มาหลายแห่งแล้วในชีวิต
‎สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจก็คือ
‎แดร็กคูล่าโจมตีเมืองนี้ก่อน ‎ตอนที่ชายาเขาตายที่นี่ ถูกไหม
‎แต่มันยังมีแวมไพร์กับเหล่าอสูรราตรี ‎ยัวะเยียะเต็มไปหมด
‎พวกเขามีแผนการอะไร
‎พวกเขาจะได้อะไร
‎คนพวกนี้ไม่เคยมีโอกาสได้ฟื้นตัว ‎และสร้างเมืองขึ้นใหม่
‎มันแย่จริงๆ
‎และทุกอย่างนำเรามาที่นี่
‎ซึ่งหมายความว่ามีเหตุผลให้เรามาที่นี่
‎ไม่แน่ใจว่าเราสวมบทอะไร
‎สวม
‎หือ
‎เดี๋ยวนะ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎มันไม่น่าใช่สิ่งที่ข้าคิด แต่ว่า…
‎อยู่ที่นี่เอง
‎เห็นเมืองที่สวยงามของเราเต็มตารึยัง
‎ข้าอยากเห็นราชสำนักใต้ดินของท่านมากกว่า
‎ยังไม่ได้ ข้าอยากมั่นใจก่อนว่า ‎ข้าไว้ใจพวกท่านได้
‎ก็ดีเพราะเราอยากมั่นใจว่า ‎เราไว้ใจท่านได้เหมือนกัน
‎ท่านคงลืมว่าท่านกำลังพูดกับใคร
‎เราต้องการเวลาเดินดูให้ทั่วๆ ‎ข้าแน่ใจว่าท่านคงหาเราเจอได้อีกครั้ง
‎แต่เรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกัน
‎การกอบกู้เมือง การกอบกู้บัลลังก์
‎การออกคำสั่ง
‎เราเองก็มีเรื่องสำคัญที่จะต้องคุยกัน
‎ในระหว่างนี้ เราจะดูว่า
‎ทำไมจนป่านนี้ ท่านทำไม่สำเร็จสักอย่าง
‎และเราจะเลือกช่วยท่านหรือไม่
‎นางต้องการให้เราช่วยจริงๆ
‎แต่ข้าเบื่อที่จะเป็นตัวประกอบ ‎ในเรื่องราวของคนอื่นเต็มที
‎เดินออกมาเถอะ
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี