NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kto jest ładniutką dziewczynką?
Właśnie tak.
Ty jesteś.
Na co się gapisz?
Kazał nam rozłożyć rzeczy osobiste na wypadek identyfikacji.
Musiałem sprawdzić, czy działa.
Lecę do Isaaka.
Nie!
Nie wezmę tego.
Mogę zadać pytanie?
Oczywiście.
Co my tu robimy?
To bardzo ogólne pytanie.
Doprecyzuj.
Usiądź.
Nie muszę ci mówić,
czym są nocne stworzenia, kowalu.
Mów mi Isaak.
Może jeżynę?
To właśnie dowód.
Jestem nocnym stworzeniem.
Jem krew i mięso.
Jeżyna pewnie by cię nie zabiła.
Nocne stworzenia zabijają,
niszczą i grabią.
Czerpiemy z tego przyjemność.
Nocne stworzenia postępują według woli swoich kowali.
W takim razie
może nie pojmuję twojej woli.
Kazałeś nam pogrzebać ludzi.
W mieście było mnóstwo trupów.
Ciała przegniły i nie nadawały się do magicznej przemiany.
I?
Trzeba je pogrzebać.
Nie jesteś głupcem.
Trupy przyciągają insekty i choroby.
Przypominam, że wszyscy tu byli ofiarami.
Zasługują na pochówek.
Zatem dlaczego przejmujemy się
insektami i chorobami?
Zadaj swoje pytanie.
Zabijamy, niszczymy i grabimy.
Kazałeś nam grzebać zgniłe trupy,
odbudowywać i naprawiać to miasto.
Dlaczego zmuszasz nas do działania wbrew naszej naturze?
Wasza natura jest płynna.
Uważacie się za narzędzia zagłady, bo tylko tak byliście wykorzystywani.
Zjedz jeżynę.
Wspomnienia.
To nie krew ani mięso,
a jednak cię nie zabiła.
Odpowiem na twoje pytanie.
W tym mieście mieszkały kiedyś setki ludzi.
Może i więcej.
Nadaje się do zamieszkania,
gdyby pochować zwłoki,
uprzątnąć ulice i odnowić budynki.
Wkrótce ruszymy dalej.
Gdy odejdziemy,
w mieście będą mogli osiedlić się nowi mieszkańcy.
Chcesz kolejną jeżynę?
Chyba tak.
Częstuj się.
Młotka możesz użyć do budowy domu
albo roztrzaskania czaszki.
Wracacie na ziemię jako narzędzia,
a ja używam narzędzi, jak zechcę.
Tyle wspomnień.
Mogę też uznać,
że nie jesteście narzędziami.
Żadne narzędzie nie zjadłoby jeżyny
i nie przypomniałoby sobie poprzedniego życia.
Przecież jesteśmy istotami piekielnymi,
które mają walczyć.
Pewnego dnia piekło opustoszeje,
a jego wrota będą trzaskały na wietrze.
Co?
Za moim pośrednictwem
Bóg w swojej łasce wyciąga z piekła potępionych,
by pokutowali na ziemi jako moi żołnierze.
Tak.
Czy pokuta na ziemi też powinna być wieczna?
Ja…
Nie wiem.
Ani ja.
Dowiemy się tego razem.
Tymczasem
możemy zrobić nieco więcej, niż zamierzaliśmy.
Mogę zwrócić na coś uwagę?
Możesz.
Zmieniasz się.
Sądzę, że nadal jest w tobie zemsta,
ale też inne motywacje.
Być może.
Czy nadal walczymy, Isaaku?
Zawsze o coś walczymy.
Ale rozumiem pytanie.
Już niedługo.
Może mieć rację.
Co o tym sądzisz?
Przez kilka tygodni
przemieniałem zdatne ciała mieszkańców.
Jeszcze kilka tygodni na remonty i grzebanie zbyt uszkodzonych zwłok.
Czy to złe, że poświęcam te chwile na przemyślenia?
Czyżbym się zmienił?
Śmiało, powiedz coś.
Zabiłem cię, stary czarodzieju.
Na pewno masz zdanie na ten temat.
Nie?
Zabijałem ludzi z rozmaitych powodów.
Ale zabicie ciebie było słuszne.
Czułem, jakbym naprawiał świat.
Spodobało mi się to.
Przez długi czas
lubiłem być ostrzem w rękach innych.
Ale ostatnio, czarodzieju,
wolę być ręką niż nożem.
Całe życie reagowałem na otoczenie.
Rzadko działałem.
Może zatem…
Tak, zmieniłem się.
Mam swój cel na tym świecie.
Mogę kreować przyszłość.
Na szczęście mogłem stworzyć przyszłość
i jednocześnie zakończyć twoją.
Bóg jest dobry.
Ciekawe, co zrobię później.
Lustro.
Cóż to?
Szanowne Lustro.
Co znowu?
A któż to taki?
Nie pamiętasz mnie?
Nie wyglądasz znajomo.
Varney.
Jeszcze z kohorty Drakuli.
Na początku kampanii wyjechałem do Targoviszte.
Dlaczego łączysz się z moim lustrem?
Rozmawiałem z ludźmi, którzy napotkali cię podczas przejścia
przez te tereny.
Świetnie się spisałeś.
Nadal czekam na odpowiedź.
Pracuję nad wskrzeszeniem Drakuli, Isaaku Kowalu.
Jakież to ciekawe.
To coś więcej.
Rozmawiałem z magami i uczonymi
z różnych krain.
Z wampirami i ludźmi.
Pracujemy razem, by zebrać pradawne zaklęcia i obrządki.
Stworzymy machinę, która wyciągnie Drakulę z piekła,
przywróci mu moc i władzę.
W jakim celu?
Ma niedokończone sprawy.
Jest nam winien śmierć.
Śmierć w ilościach bezprecedensowych.
Jego dzieło pozostało niedokończone.
Moje również, Varney.
Czy jest równie ważne,
jak wytępienie rasy, która zabiła jego żonę?
Rasy, której sam nie trawisz?
Teraz tak.
Przekonamy się później.
Spodziewałem się lepszej postawy od ulubionego kowala Drakuli.
Zatem za dnia
możesz przewracać się w trumnie z rozczarowaniem.
Byle cicho, nie chcę słyszeć twojego głosu,
póki nie wykonam swojego zadania.
Szanowne Lustro, nie zezwalaj na połączenia z nim.
Idź spać.
Pierdol się…
Odciął mnie!
Chyba go zanudziłeś.
Nie wie, kim jestem?
Na litość boską.
Jestem Varney z Londynu, zanim jeszcze był Londynem.
Byłem potężny, gdy Londyn był rzymską dziurą,
a granice oznaczaliśmy ludzkimi czaszkami.
Jebać go. Zrobimy to bez niego.
Zmieniłam zdanie.
Niech żołnierze niosą mnie w lektyce.
Żartowałam sobie.
Nie obchodzi mnie to. Załatw to.
Wszystko mnie boli.
Nie jest tak źle.
Jesteśmy tu od tygodni. Gorzej być nie może.
- Cóż… - Nie chcę tego słuchać.
Żadnych twoich opowieści
o odparzeniach od siodła i jedzeniu szczurów.
Jasne, ale mówiłam ci,
jak 18 wiewiórek zagryzło psa?
Przestań. Na litość boską.
Proszę. To uśmierzy ból.
To nie w porządku.
Kocham cię,
ale jestem gotowa odesłać cię do domu.
Nie.
Ale to…
Zdołałyśmy opanować jedynie fragment terytorium
wyznaczonego przez Carmillę.
Przez kilka tygodni.
To wszystko jest beznadziejne.
No dobra.
Wytłumacz się, kobieto.
Nie przepadam za ludźmi.
Stoimy na szczycie łańcucha pokarmowego.
Ludzie to świnie w butach
i nie płaczą, gdy chcą bekonu.
Nie smucę się, gdy zmieniam ludzi w pożywienie.
Rozumiesz?
Wyrzuć to z siebie, Morano.
Mów wprost, o czym myślisz, nim się zapętlisz.
Zbyt długo z tobą żyłam.
Czy istnieje szybszy i miłosierny sposób,
by przejąć kontrolę nad całym terytorium
między zamkiem a morzem?
Za sprawą pstryknięcia palcami?
Oczywiście, że nie.
Oczywiście.
To będzie ciężka walka na każdym kroku.
Nie popadajmy w czarnowidztwo.
Ale nie będzie łatwo.
Nie będzie.
Będzie cierpienie.
Na wojnie zawsze jest cierpienie.
To nie wojna.
Nie ma dwóch stron.
To postępująca inwazja i więzienie setek tysięcy ludzi.
Niestety ludzie są bystrzejsi od świń.
Będą walczyć, cierpieć, lękać się i uciekać.
Zatem wybiorę inne słowo.
To bitwa.
Wyruszyłam z tobą, bo chciałam zmierzyć się
z logistycznymi wyzwaniami planu.
Mówiłam, że nie musisz.
Dałabym ci znać, czego potrzebuję do kampanii.
Poza tym
sama poprosiłaś, żebym to ja dowodziła.
Tak, wiem.
W domu miało to sens.
Skup się, Morano.
Nie traktuj mnie z góry. Nie jestem żołnierzem.
Powstanie okropny bałagan,
z którym będziemy się zmagać do końca naszych dni.
Przyniesie najwięcej cierpienia w historii!
Nie bądź protekcjonalna. Ja ja jestem żołnierzem.
Wygrywam wojny.
Po latach nagle we mnie wątpisz,
bo bolą cie nogi od mojego życia?
Jesteś gotowa toczyć tę wojnę bez końca
do końca życia?
Chcesz wiedzieć, co myślę?
Zawsze.
Czegokolwiek dokonamy, osiągniemy to razem.
Ty i ja.
Carmilla podsuwa szalony plan, ale to my go realizujemy.
Inaczej mówiąc, realizujemy go, choć Carmilla tego nie ułatwia.
Lenora nigdy nie pomaga. Zwykle jest z wróżkami.
My działamy. Szalony plan ma sens w domu,
bo Carmilla posiada urok zakłócający rzeczywistość.
A my z dumą realizujemy jej mrzonki.
Ale jesteśmy tu od tygodni, z dala od jej szaleństwa.
Zrozum…
Co się dzieje?
To atak.
O świcie.
Wiedzą, kim jesteśmy.
Nie są głupi. Muszę sięgnąć do kufra.
Do tego?
Nigdy go nie otwierasz. Co jest w środku?
Dzienna zbroja.
Właź do kufra.
Nie.
Uchroni cię przed strzałami i światłem.
Właź do cholernego kufra, miła.
Żwawo!
Spalić ich żywcem!
Dobra.
Szybciej!
Wykurzyć ich!
Tutaj, sukinsyny!
Właśnie tak!
Tępe, jebane bydło.
Żołnierze Styrii!
Zbrójcie się, zakryjcie skórę!
Rozumiem, że wygraliśmy.
Tak.
Dobrze. Sama cię zabiję.
Wiesz, jak to cuchnie?
Nie byli wojownikami.
To zwykli ludzie.
Wieśniacy.
Głównie chłopi.
Nie potępiam tego, co mówiłaś o Carmilli.
To moja przyjaciółka, ale wiemy, jaka jest.
Lecz nie zgadzam się co do wojny.
Nie ma bitwy, której bym nie wygrała, jeśli się zaangażuję.
Mam do pomocy też ciebie i twój umysł.
Ale właśnie walczyłam z pierdolonymi chłopami.
Widziałam strach w ich oczach.
Nie przed śmiercią.
Lęk przed zaniechaniem walki.
Boją się, że nie uratują swoich.
Jesteśmy na środku pieprzonego pola.
Beznadziejny teren walki.
Tyle że cała ta kraina
to tylko pola i lasy.
Ale i tak o nią walczyli.
Nigdy nie przestaniemy, prawda?
Warunkiem zwycięstwa jest walka
i utrzymanie całej szalonej struktury jej imperium aż do mojej śmierci.
Chciałabym się mylić.
Żebyś ty się myliła.
Damy radę.
Mogłybyśmy, ale to zajmie wieczność.
Będziesz walczyła bez końca.
Wróciłabym do Styrii,
żeby na okrągło dbać o zaopatrzenie.
I już nigdy byśmy się nie spotkały.
Przepraszam.
Chcę się mylić.
Jesteśmy w zimnym świetle dnia.
A wielki plan Carmilli…
Ludzie będą walczyć o swoje miejsce w świecie.
Nieustannie.
W chłodnym świetle dnia muszę zadać sobie pytanie.
Czy tego właśnie chcę?
Czy my tego chcemy?
Razem mogłybyśmy dokonać znacznie więcej.
Siostry.
Hektor jest gotowy do stworzenia nocnych stworzeń.
Wróćcie do domu.
Zaczyna się.
Jest gorzej, niż myślałam.
A widziałam sporo zrujnowanych miast.
Czegoś nie rozumiem.
Drakula zaatakował, gdy zginęła tu jego żona.
Ale wampiry i nocne stworzenia wciąż tu są.
Jaki mają cel?
Co chcą osiągnąć?
Ludzie nie mieli szans, by odzyskać i odbudować miasto.
To okropne.
Droga zaprowadziła nas tutaj.
Jesteśmy tu nie bez powodu.
Nie wiem, jaką mamy rolę.
Rola.
Chwila.
Co to jest?
To nie może być to, co myślę, ale…
Tu jesteście.
Obejrzeliście sobie miasto?
Wolałbym obejrzeć Podziemny Dwór.
Nie od razu. Chcę mieć pewność, że można wam ufać.
Świetnie, bo my chcemy wiedzieć, czy można ufać tobie.
Zapominasz, z kim rozmawiasz.
Chcemy się rozejrzeć. Na pewno znajdziesz nas później.
Musimy omówić ważne sprawy.
Odbicie miasta i przywrócenie władzy.
Zaprowadzenie ładu.
Też chcemy coś omówić.
Tymczasem sprawdzimy,
dlaczego zawiedliście w każdej z tych kwestii.
I zdecydujemy, czy zechcemy wam pomóc.
Potrzebuje nas.
Ale mam dość grania małych rólek w cudzych historiach.
Odejdźmy.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk