ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Ποια είναι όμορφη, λοιπόν;
Ποια είναι όμορφη;
Σωστά.
Εσύ είσαι όμορφη.
Τι κοιτάς;
Μας είπε να αφήσουμε πράγματα,
ώστε αν χρειαστεί να αναγνωριστούν μετά, να είναι πιο εύκολο.
Έπρεπε να δω αν δούλευε ακόμα.
Πάω να δω τον Άιζακ.
Όχι!
Δεν θα την πάρω μαζί μου.
Να σου κάνω μια ερώτηση;
Φυσικά.
Τι κάνουμε εδώ;
Η ερώτησή σου είναι πολύ γενική.
Γίνε πιο συγκεκριμένος.
Κάτσε.
Δεν χρειάζεται να σου πω
τι είναι τα πλάσματα της νύχτας, Σφυρηλάτη.
Μπορείς να με λες Άιζακ.
Θέλεις ένα μούρο;
Για του λόγου το αληθές.
Εγώ είμαι πλάσμα της νύχτας.
Τρέφομαι με αίμα και κρέας.
Ένα μούρο μάλλον δεν θα σε σκοτώσει.
Τα πλάσματα της νύχτας σκοτώνουν,
καταστρέφουν και λεηλατούν.
Όλα αυτά μας ευχαριστούν.
Τα πλάσματα της νύχτας κάνουν το θέλημα του Σφυρηλάτη τους.
Τότε, ίσως
απλώς δεν καταλαβαίνω το θέλημά σου.
Μας έβαλες να θάβουμε ανθρώπους.
Η πόλη είχε γεμίσει πτώματα.
Τα πιο πολλά παραήταν σαπισμένα για να μετατραπούν με μαγεία.
Και λοιπόν;
Έπρεπε να θαφτούν.
Δεν είσαι ανόητος.
Η πόλη θα γέμιζε έντομα και ασθένειες.
Και σου υπενθυμίζω ότι όλοι εδώ ήταν θύματα.
Τους αξίζει να θαφτούν.
Τότε, γιατί νοιαζόμαστε
για τα έντομα και τις ασθένειες;
Κάνε την ερώτησή σου.
Σκοτώνουμε, καταστρέφουμε και λεηλατούμε.
Μας βάζεις να θάβουμε σαπισμένα πτώματα
και να ανοικοδομούμε και να επισκευάζουμε αυτό το μέρος.
Γιατί μας βάζεις να εναντιωνόμαστε στη φύση μας;
Η φύση σας είναι ρευστή.
Θεωρείς ότι είστε εργαλεία ολέθρου
μόνο και μόνο επειδή ως τέτοια σας χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν.
Φάε ένα μούρο.
Αναμνήσεις.
Δεν είναι αίμα ή κρέας,
αλλά δεν σε σκότωσε.
Θα απαντήσω την ερώτησή σου.
Αυτή η πόλη κάποτε στέγαζε πολλές εκατοντάδες κατοίκους,
αν όχι χιλιάδες.
Μπορεί να κατοικηθεί ξανά
μόλις θάψουμε τα πτώματα,
ξεφορτωθούμε τα συντρίμμια και επισκευάσουμε τα κτίρια.
Θα φύγουμε από εδώ σύντομα.
Αφού φύγουμε,
αυτή η πόλη θα μπορεί να βρεθεί και να κατοικηθεί ξανά.
Θες κι άλλο μούρο;
Έτσι νομίζω.
Πάρε ένα.
Βλέπεις, μπορείς με ένα σφυρί να χτίσεις ένα σπίτι…
ή να ανοίξεις ένα κρανίο.
Επιστρέφετε στη γη σαν εργαλεία,
και θα χρησιμοποιώ τα εργαλεία μου όπως επιθυμώ.
Πάρα πολλές αναμνήσεις.
Στο τέλος, μπορώ επίσης να διαλέξω
να αναγνωρίσω ότι δεν είστε καν εργαλεία.
Αφού αν ένα εργαλείο έτρωγε ένα μούρο,
δεν θα θυμόταν τη στιγμή στην πρώτη του ζωή όπου τα συνάντησε.
Αλλά είμαστε πλάσματα της κόλασης,
υπάρχουμε για να μας στέλνουν στη μάχη.
Μια μέρα, η κόλαση θα αδειάσει,
και οι πόρτες της θα κροταλίζουν στον αέρα.
Τι;
Μέσω του χεριού μου,
ο Θεός παίρνει τις καταραμένες ψυχές από την κόλαση
για να αποδείξουν ως στρατιώτες μου στη Γη ότι μετανόησαν.
Ναι.
Θα πρέπει να το αποδεικνύουν αιωνίως;
Εγώ…
δεν ξέρω.
Ούτε κι εγώ.
Θα το μάθουμε μαζί.
Στο μεταξύ,
μπορούμε και οι δυο να κάνουμε λίγα παραπάνω από όσα προοριζόμασταν.
Μπορώ να κάνω μια παρατήρηση;
Μπορείς.
Αλλάζεις.
Θέλεις ακόμα εκδίκηση, νομίζω.
Αλλά θέλεις και άλλα πράγματα πια.
Ίσως.
Πολεμάμε ακόμα, Άιζακ;
Πάντα πολεμάμε για κάτι.
Αλλά σε καταλαβαίνω.
Σύντομα.
Ίσως έχει ένα δίκιο.
Εσύ τι λες;
Μου πήρε λίγες βδομάδες για να μετατρέψω τα διατηρημένα πτώματα της πόλης.
Και λίγες ακόμα για τις επισκευές κτιρίων και την ταφή όσων είχαν καταστραφεί.
Είναι τόσο κακό να δράσω με το πάσο μου και να σκεφτώ για λίγο;
Έχω αλλάξει;
Άντε, πες κάτι.
Σε σκότωσα, γέρο μάγε.
Κάτι θα έχεις να πεις για αυτό.
Όχι;
Έχω σκοτώσει πολλά άτομα για πολλούς λόγους.
Αλλά μου φαίνεται δίκαιο που σε σκότωσα.
Ένιωσα σαν να διόρθωσα λίγο τον κόσμο.
Μου άρεσε αυτή η αίσθηση.
Για πολύ καιρό,
μου αρκούσε να είμαι το μαχαίρι που κρατάει κάποιος άλλος.
Αλλά τώρα τελευταία, μάγε,
νιώθω πιο πολύ σαν το χέρι, παρά σαν το μαχαίρι.
Όλη μου τη ζωή, αντιδρούσα σε καταστάσεις.
Σπάνια δρούσα.
Οπότε…
ναι…
έχω αλλάξει.
Έχω αυτενέργεια σε αυτόν τον κόσμο.
Μπορώ να φτιάχνω μέλλοντα.
Και ήταν χαρά μου που μπόρεσα να δημιουργήσω ένα μέλλον,
και ταυτόχρονα, να σου στερήσω το δικό σου.
Ο Θεός είναι καλός.
Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η επόμενη κίνησή μου.
Καθρέφτη.
Τι συμβαίνει;
Κύριε καθρέφτη.
Τι κάνεις;
Και ποιος είσαι εσύ;
Δεν με θυμάσαι;
Δεν μοιάζεις αξιομνημόνευτος.
Είμαι ο Βάρνεϊ. Ήμουν στον αρχικό κύκλο του Δράκουλα.
Έφυγα για το Τιργκόβιστε στην αρχή της εκστρατείας.
Γιατί συνδέθηκες με τον καθρέφτη μου, Βάρνεϊ;
Μίλησα με άτομα που παρατήρησαν την παρουσία σου
σε διάφορες πόλεις.
Έχεις κάνει εξαιρετική δουλειά, κύριε.
Δεν απάντησες.
Προσπαθώ να επιφέρω
την επιστροφή του Δράκουλα από τους νεκρούς, Άιζακ.
Πολύ ενδιαφέρον.
Και όχι μόνο.
Μιλάω με μάγους και λόγιους
από όλη τη χώρα.
Και με βαμπίρ και με ανθρώπους.
Συνεργαζόμαστε για να μαζέψουμε αρχαία ξόρκια και γνώσεις.
Φτιάχνουμε ένα σύστημα, το οποίο θα πάρει τον Δράκουλα από την κόλαση,
θα τον γυρίσει στον κόσμο και θα του δώσει δύναμη.
Για ποιον λόγο;
Έχει αφήσει εκκρεμότητες.
Μας χρωστάει θανάτους.
Αμέτρητους θανάτους.
Το μεγάλο έργο του παραμένει ανολοκλήρωτο.
-Όπως και το δικό μου, Βάρνεϊ. -Είναι το έργο σου εξίσου σημαντικό
με τον αφανισμό της φυλής που σκότωσε τη γυναίκα του;
Της φυλής που κι εσύ ο ίδιος μισείς;
Για μένα, ναι.
Μετά, θα δούμε.
Περίμενα κάτι καλύτερο από τον αγαπημένο Σφυρηλάτη του Δράκουλα.
Τότε, όταν ξημερώσει,
μπορείς να στριφογυρίζεις απογοητευμένος στο φέρετρό σου.
Αλλά κάνε το ήσυχα, δεν θέλω να σε ξανακούσω
μέχρι να τελειώσω το έργο μου.
Κύριε καθρέφτη, μην αφήσεις αυτό το βαμπίρ να με ξανακαλέσει,
και πέσε για ύπνο.
Άντε γαμήσου…
Διέκοψε τη σύνδεση!
Μάλλον τον κούρασες.
Δεν ξέρει ποιος είμαι;
Για όνομα του Θεού.
Ήμουν ο Βάρνεϊ του Λονδίνου πριν καν ονομαστεί Λονδίνο.
Από όταν ήταν μια ρωμαϊκή πόλη φάντασμα,
και μαρκάραμε τα σύνορά μας με ανθρώπινα κρανία.
Να πάει να γαμηθεί. Θα το κάνουμε μόνοι μας.
Άλλαξα γνώμη. Βάλε στρατιώτες να με κουβαλάνε ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου.
Για πλάκα το είπα.
Δεν με νοιάζει. Κάνε το.
Πονάω παντού.
Υπάρχουν και χειρότερα.
Είμαστε τόσο καιρό στην ύπαιθρο. Δεν θέλω να μάθω πώς είναι τα χειρότερα.
-Λοιπόν… -Είπα ότι δεν θέλω να μάθω.
Δεν θέλω να ακούσω άλλες ιστορίες
για καλόγερους από σέλες και φάγωμα ποντικιών.
Εντάξει, αλλά σου είπα για τότε
που 18 σκίουροι σκότωσαν ένα σκυλί;
Σταμάτα. Για όνομα του Θεού, σταμάτα.
Ορίστε. Θα ανακουφίσει τον πόνο.
Δεν το μπορώ αυτό.
Σε αγαπάω, αλλά ειλικρινά,
είμαι έτοιμη να σε στείλω στο σπίτι.
Όχι.
Αυτό.
Έχουμε γυρίσει…
ούτε καν όλη την περιοχή που θέλει η Καρμίλα, μόνο ένα μέρος της…
και μας πήρε βδομάδες.
Η όλη ιδέα είναι λάθος.
Εντάξει.
Εξηγήσου, γυναίκα.
Δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους. Είμαστε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.
Οι άνθρωποι είναι γουρούνια με παπούτσια,
και δεν κλαίνε όταν θέλουν μπέικον.
Δεν λυπάμαι όταν τους μετατρέπω σε φαγητό.
Κατανοητό;
Μίλα, Μοράνα.
Πες αυτό που σκέφτεσαι, αλλιώς θα μπερδευτείς.
Θεέ μου. Ζούμε μαζί για πολύ καιρό.
Υπάρχει κάποιος γρήγορος και σπλαχνικός τρόπος
να ελέγξουμε την έκταση που επιθυμούμε
ανάμεσα στο κάστρο και τη θάλασσα;
Εννοείς, να χτυπήσω τα δάχτυλά μου και να γίνει;
Φυσικά και όχι.
Θα δίνουμε συνεχώς σκληρές μάχες, σωστά;
Ας μη μιλάμε λες και δεν υπάρχει ελπίδα.
Αλλά δεν θα είναι απλό.
Όχι.
Θα υποφέρει κόσμος.
Στον πόλεμο πάντα υποφέρει κόσμος.
Δεν είναι πόλεμος.
Δεν υπάρχουν δύο πλευρές.
Μιλάμε για εισβολή και για την παγίδευση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.
Που, δυστυχώς, είναι πιο έξυπνοι
από τα γουρούνια, θα παλέψουν, θα υποφέρουν και θα τρέξουν.
Τότε, θα διαλέξω άλλη λέξη.
Είναι "μάχη".
Ήρθα μαζί σου εδώ γιατί ήθελα να δω με τα μάτια μου
τις υλικοτεχνικές ανάγκες του σχεδίου.
Σ' το είπα, δεν χρειαζόταν να έρθεις.
Θα έβλεπα τι χρειάζομαι και θα σ' το έλεγα.
Επίσης,
εσύ με ρώτησες αν θέλω να διοικώ μια αυτοκρατορία.
Ναι. Το ξέρω.
Έβγαζε πιο πολύ νόημα στο σπίτι.
Συγκεντρώσου, Μοράνα.
Μη μου μιλάς υποτιμητικά επειδή δεν είμαι στρατιώτης.
Θα προκαλέσουμε ένα φρικτό χάος,
με το οποίο θα ασχολούμαστε μέχρι να πεθάνουμε,
και θα προκαλέσει τις μεγαλύτερες συμφορές στα χρονικά!
Μη με πατρονάρεις επειδή είμαι στρατιώτης.
Κερδίζω πολέμους.
Μετά από τόσο καιρό, ξαφνικά με αμφισβητείς
επειδή βίωσες τις κακουχίες της ζωής μου;
Είσαι έτοιμη να διεξάγεις τον ίδιο πόλεμο ξανά και ξανά
για το υπόλοιπο της ζωής σου;
Θες να μάθεις τι πιστεύω;
Πάντα.
Πιστεύω πως ό,τι πετύχαμε, το πετύχαμε μαζί.
Εσύ κι εγώ.
Η Καρμίλα φτιάχνει ένα τρελό σχέδιο, και εμείς το υλοποιούμε.
Ή μάλλον, το υλοποιούμε παρά την ανάμειξη της Καρμίλα.
Και η Λενόρ δεν βοηθάει ποτέ. Είναι στον κόσμο της.
Είμαστε μόνες μας. Και το τρελό σχέδιο έβγαζε νόημα στο σπίτι επειδή, δεν ξέρω,
η Καρμίλα μπορεί να παραποιεί την πραγματικότητα,
ενώ εμείς περηφανευόμαστε ότι λύνουμε προβλήματα.
Αλλά κλείσαμε βδομάδες εδώ, μακριά από εκείνην και την τρέλα της,
και σου το λέω…
Τι συμβαίνει;
Δεχόμαστε επίθεση.
Την αυγή.
Ξέρουν τι είμαστε.
Φαίνεται ότι δεν είναι ηλίθιοι. Πάω στο μπαούλο μου.
Αυτό εκεί;
Δεν το ανοίγεις ποτέ. Τι έχει μέσα;
Πανοπλία ημέρας.
Μπες στο μπαούλο.
Όχι.
Θα μπλοκάρει και τα βέλη και το φως.
Μπες στο μπαούλο, αγάπη μου.
Εμπρός!
Κάψτε τα ζωντανά!
Σωστά.
Πάμε!
Βγάλτε τα έξω!
Εδώ πέρα, καριόληδες!
Σωστά!
Ηλίθια ζώα.
Στρατιώτες της Στυρίας!
Βάλτε τις πανοπλίες σας και καλύψτε το δέρμα σας!
Υποθέτω ότι κερδίσαμε.
Ναι.
Ωραία. Θέλω να σε σκοτώσω εγώ η ίδια.
Ξέρεις πώς μυρίζει αυτό το πράγμα;
Δεν ήταν πολεμιστές.
Ήταν απλοί άνθρωποι.
Χωρικοί. Αγρότες και άλλα τέτοια.
Δεν διαφωνώ με αυτό που είπες για την Καρμίλα.
Είναι αγαπημένη μου φίλη, αλλά την ξέρουμε.
Διαφώνησα για τον πόλεμο.
Δεν πρόκειται να χάσω σε καμία μάχη, αν βάλω τα δυνατά μου
και έχω εσένα και το μυαλό σου για βοήθεια.
Αλλά μόλις πάλεψα με αγρότες, γαμώτο.
Είδα τον φόβο στα μάτια τους.
Όχι τον φόβο του θανάτου.
Φοβόντουσαν να πεθάνουν χωρίς μάχη.
Χωρίς να σώσουν τους δικούς τους.
Και είμαστε στη μέση ενός χωραφιού.
Δεν είχαν καμία ελπίδα εδώ.
Μόνο που η όλη έκταση
έχει μόνο χωράφια και δάση.
Κι όμως, πολέμησαν.
Δεν θα σταματούσαμε ποτέ, έτσι;
Νίκη θα πει να μάχομαι και να διατηρώ
όλη την τρελή δομή της αυτοκρατορίας της
μέχρι να πεθάνω από γηρατειά.
Θέλω να έχω άδικο.
Θέλω να έχεις κι εσύ άδικο.
Είναι εφικτό.
Είναι, αλλά θα έπρεπε να το κάνουμε για πάντα.
Θα έδινες μάχες αιωνίως.
Θα ήμουν στη Στυρία προστατεύοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού αιωνίως.
Και δεν θα βλεπόμασταν ποτέ ξανά.
Λυπάμαι.
Θέλω να έχω άδικο.
Είμαστε υπό το ψυχρό φως της ημέρας! Και το μεγάλο σχέδιο της Καρμίλα…
Οι άνθρωποι θα παλεύουν για τη θέση τους στον κόσμο.
Συνεχώς.
Υπό το ψυχρό φως της ημέρας, πρέπει να αναρωτηθώ κάτι.
"Το θέλω αυτό;"
Το θέλουμε αυτό…
ενώ μπορούμε μαζί να κάνουμε τόσα άλλα πράγματα;
Αδερφές μου.
Ο Χέκτορ είναι επιτέλους έτοιμος να φτιάξει τον στρατό μας.
Γυρίστε σπίτι.
Ξεκινάει.
Είναι χειρότερα από ό,τι φανταζόμουν.
Και έχω δει αρκετές κατεστραμμένες πόλεις.
Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω,
ο Δράκουλας επιτέθηκε πρώτα σε αυτό το μέρος, σωστά;
Αλλά είναι ακόμα γεμάτο βαμπίρ και τέρατα.
Γιατί είναι εδώ; Τι έχουν να κερδίσουν;
Οι κάτοικοι δεν μπόρεσαν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Είναι φρικτό.
Και όλα μας οδήγησαν εδώ.
Άρα, είμαστε εδώ για κάποιον λόγο.
Δεν μας ταιριάζει η όλη φάση.
Ταιριάζει.
Περίμενε.
Τι είναι αυτό το πράγμα;
Δεν μπορεί να είναι αυτό που νομίζω ότι είναι, αλλά…
Εδώ είστε.
Περιηγείστε στην ωραία μας πόλη;
Προτιμώ να περιηγηθώ στην Υπόγεια Αυλή.
Όχι ακόμα. Πρώτα θέλω να βεβαιωθώ ότι είστε αξιόπιστοι.
Ωραία, γιατί και εμείς θέλουμε να βεβαιωθούμε το ίδιο για σένα.
Ξεχνάς σε ποιους μιλάς.
Θέλουμε να ρίξουμε μια ματιά τριγύρω. Βρες μας ξανά αργότερα.
Έχουμε φλέγοντα θέματα συζήτησης.
Τη διάσωση της πόλης. Την αποκατάσταση του θρόνου.
Την επιβολή τάξης.
Κι εμείς έχουμε φλέγοντα θέματα συζήτησης.
Προς το παρόν, θα δούμε
το πώς απέτυχες να τα κάνεις όλα αυτά.
Και θα σκεφτούμε αν θα σε βοηθήσουμε.
Χρειάζεται βοήθεια.
Αλλά βαρέθηκα να είμαι κομπάρσα σε ιστορίες άλλων.
Προχώρα.
Υποτιτλισμός: Χρήστος Κανελλόπουλος