‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ข้าได้ข้อมูลมาเพิ่ม
‎ดูเหมือนท่านจะต้องตรวจสอบ ‎และเฝ้าจุดที่เขาเสียชีวิตเอาไว้
‎ข้าหมายถึง
‎ตำแหน่งเป๊ะๆ บนพื้น
‎และบอกวาร์นีย์ด้วยว่า ‎พบหลักฐานของกระจกส่งสัญญาณ
‎อยู่ในความครอบครองของราชสำนัก ‎ที่ตีร์โกวิชเต
‎ข้าพยายามแกะรอยหาข้อมูลเพิ่มอยู่
‎เหล้าจากคลังส่วนตัวของคาร์มิลล่า
‎ทีนี้ก็เอาแผนที่ขุมนรกที่เจ้าเคยบอก ‎ให้ข้าดูได้แล้ว
‎ไม่งั้นข้าจะฟ้องนางว่า ‎เจ้าทำอะไรกับรองเท้านาง
‎อรุณสวัสดิ์
‎สายัณห์สวัสดิ์
‎เวร
‎เจ้าทำมันแตก
‎เหล็กพวกนี้คุณภาพเลวไปซะครึ่ง
‎ช่างตีเหล็กแวมไพร์ของเจ้า ‎ไม่ทำตามขั้นตอนของข้า
‎รำไม่ดีทีไรก็โทษปี่โทษแวมไพร์
‎ไม่มีอะไรดีกว่านี้ให้ทำแล้วรึไง
‎ตอนนี้ไม่มี
‎สตริกากับโมราน่าไม่อยู่มาหลายสัปดาห์แล้ว
‎ออกไปสำรวจเขตแดนที่จะยึดเพิ่ม
‎คาร์มิลล่ากำลังวาดแผนที่
‎ดูเหมือนยุคที่ทุกอย่างต้องใช้ทูตเจรจา
‎ได้ผ่านไปแล้ว
‎เจ้าก็เลยเบื่อ
‎ไม่
‎เจ้ากังวล
‎เงียบน่า
‎เลนอร์ พวกเขากันเจ้าออกจากกลุ่มรึเปล่า
‎พวกเขาไม่ได้…
‎มันไม่ใช่อย่างนั้น
‎หรืออย่างน้อย พวกเขาก็ไม่ได้คิดแบบนั้น
‎ชีวิตเราเข้าสู่ช่วงใหม่แล้ว
‎การทูต การเจรจา กลายเป็นสิ่งล้าสมัยไปแล้ว
‎ซึ่งทำให้เจ้ากลายเป็นสิ่งล้าสมัย ‎และเรื่องนั้นกวนใจเจ้า
‎ฟังนะ
‎แผนการของคาร์มิลล่าทำให้เราปลอดภัย
‎มาเป็นร้อยๆ ปี
‎ข้าเป็นเด็กจากสงคราม เฮ็คเตอร์
‎ข้าเกิดในปราสาทแบบนี้
‎พ่อแม่ข้าตายตอนที่ทหารอังกฤษ
‎ปีนรางส้วมขึ้นมาโดยคาบมีดไว้ในปาก
‎ข้าเห็นสงครามมาพอแล้วตั้งแต่อายุไม่ถึงห้าขวบ
‎และชีวิตหลังจากนั้นก็ไม่ได้ดีขึ้น
‎แต่ข้าไม่มีวันสบายใจ
‎กับความคิดที่ว่าหนทางที่ดีที่สุดในการยุติสงคราม
‎คือฆ่าคนส่วนใหญ่และจับที่เหลือขังคุก
‎ก็เจ้าเป็นทูตนี่นะ
‎แต่ทั้งหมดนี้จะสูญเปล่า ‎ถ้าเจ้าไม่ทำค้อนเวรนั่นให้เสร็จซะที
‎ทำไมเจ้าไม่ใช้นิ้วร่ายมนตร์ ‎เหมือนเวลาพ่อมดปลุกผีดิบล่ะ
‎ช่างหลอมโลหะสร้างผลงานผ่านเครื่องมือ
‎นั่นเป็นคำแก้ตัวที่แย่ที่สุด
‎ในการบอกว่าบุรุษต้องจับไอ้นั่นเวลาฉี่ ‎เท่าที่เคยได้ยินมา
‎พระเจ้าช่วย
‎และข้าอายุ 200 ปีแล้ว
‎ฟังนะ ข้าเป็นช่างหลอม
‎ข้าไม่ได้ตั้งชื่อนี้ขึ้นเอง เข้าใจไหม ‎มันเป็นชื่อที่คนอื่นใช้เรียกเรา
‎ข้าต้องอัดเวทมนตร์ผ่านเครื่องมือ
‎เหมือนเวลาคนเป่าปี่
‎ยิ่งพูดยิ่งแย่
‎ข้าต้องการค้อนเวรนั่น ดีขึ้นรึยัง
‎ก็ใช้ค้อนเวรสักอันสิ
‎มันต้องมีค้อนเป็นพันๆ อันแถวนี้
‎ไม่ได้ มันต้องพิเศษ
‎ค้อนพิเศษของเจ้า
‎เลิกซะทีได้ไหม
‎ข้าต้องสร้างมันขึ้นมาจากศูนย์ ‎ด้วยวิธีที่เฉพาะมากๆ
‎ไม่งั้นไม่ได้ผล
‎เหมือนปี่ที่ไม่มีรู
‎ใช่
‎ต้องใช้นิ้วแทน
‎เลิกซะทีได้ไหม
‎พอใช้ปากเป่าก็เลยไม่มีอะไรออกมา
‎ให้ตายเถอะ แม่คุณ
‎ข้าเบื่อนี่ แกล้งเจ้าสนุกดี ตามใจข้าหน่อย
‎แล้วก็หาข้อแก้ตัวที่จะบอกคาร์มิลล่าด้วย ‎นางเริ่มหงุดหงิดแล้ว
‎ตายจริง น่าเศร้าเหลือเกิน
‎ไม่เป็นไร
‎จริงๆ นะ
‎จะว่าไปเจ้าทำค้อนวิเศษนี่มาหลายสัปดาห์แล้วนะ
‎ทำอะไรที่มันง่ายกว่านี้ไม่ได้เหรอ
‎แท่งไม้ เหรียญ หรืออะไรสักอย่าง
‎เราทุกคนมีความถนัดต่างกัน
‎ไอแซคใช้มีด
‎ค้อนเหมาะกับข้ามากกว่า
‎งั้นก็เร่งมือหน่อยสิ
‎ถ้าคาร์มิลล่าหมดความอดทนเมื่อไหร่
‎ข้าคงจะปกป้องเจ้าได้ไม่นานหรอก
‎เจ้าจะปกป้องข้าเหรอ
‎ข้าปกป้องเจ้ามาหลายสัปดาห์แล้ว
‎งั้นเหรอ อ้อ
‎นั่นน่ะสินะ
‎ขอบคุณ ข้ากำลังทำอยู่
‎รู้นะว่าข้าจะพูดว่าอะไร
‎ทำให้เร็วกว่านี้
‎ใช่
‎ใช่ แต่มันจะต้องสมบูรณ์แบบไม่งั้น…
‎มันจะไม่มีอะไรพุ่งกระจายออกมา
‎เจ้านี่น่าขยะแขยงจริงๆ
‎เฮ็คเตอร์ทำค้อนเวรนั่นเสร็จรึยัง
‎ยังไม่เสร็จค่ะ
‎เขากำลังถ่วงเวลา
‎เขาไม่ซับซ้อนขนาดนั้น
‎- ไม่ ‎- ไม่เหรอ
‎ไม่
‎เขามีความเจ้าเล่ห์ในตัว
‎ท่านจะสงสัยว่าตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว ‎วางแผนขโมยถุงเงินของท่านไหม
‎เจ้าเข้าใจผิดว่าเจ้าลูกหมาตัวนั้น ‎โง่และไร้พิษสง
‎เขาฆ่าเจ้าได้
‎เขาเคยพยายามแล้วหนหนึ่ง
‎ไม่ได้เต็มใจนักหรอก
‎เห็นไหม
‎เห็นอะไร ท่านไม่ได้อยู่ที่นั่น
‎เขาสับสนและหวาดกลัว ‎และแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไรอยู่
‎ข้าขอเตือนเอาไว้
‎เข้าใจนะ
‎ข้าแค่อยากเตือน
‎ไม่เอาน่า แดร็กคูล่าจะเก็บเขาไว้ ‎ในปราสาทตัวเองเหรอ
‎ถ้าเขาอันตรายขนาดนั้น
‎ถ้าข้าได้ครองปราสาทนั่นก็ดีสิ
‎ปราสาทของแดร็กคูล่าน่ะหรือคะ
‎ใช่
‎สุดท้ายข้าก็แทบไม่เห็นอะไรในนั้น
‎แต่ข้ามั่นใจว่า ‎มันต้องมีแต่สิ่งน่าสนใจและวิเศษ
‎ข้าอยากบอกว่าปราสาทของท่านสวยอยู่แล้ว
‎จะไปอยากได้ของเขาทำไม
‎เพราะข้าชอบแย่งของจากตาแก่ชั่วๆ โง่ๆ
‎เป็นความถนัดของข้า
‎ข้าทำมาตลอด
‎ตาแก่พวกนั้นสมควรสูญเสียทุกอย่าง
‎ส่วนข้าสมควรได้ของทุกอย่างมาครอบครอง
‎ท่านสร้างของใหม่ๆ ขึ้นมาก็ได้
‎ทำไมข้าต้องเสียเวลา
‎ในเมื่อข้าสามารถยึดอะไรก็ได้ที่ข้าต้องการ
‎แล้วก็ฆ่าเจ้าของเดิมซะ
‎ดูแผนที่ของข้าสิ
‎จากนี่ไปถึงเบรล่า
‎แผ่นดินนั่น รวมทั้งหมู่บ้านและเมืองทั้งหลาย ‎เป็นของพวกตาแก่
‎ทั้งหมดเลย
‎และข้าจะยึดมาเป็นของตัวเอง
‎ปราสาทหลังนี้
‎เคยเป็นของตาแก่ชั่วๆ โง่ๆ คนหนึ่ง
‎ข้ายึดมันมา
‎แผ่นดินจากที่นี่ไปถึงเบรล่า
‎เคยเป็นของพวกตาแก่
‎แล้วก็ถูกทำลายโดยฝีมือตาแก่โง่ๆ คนเดียว
‎ตอนนี้ว่างให้จับจอง
‎แล้วท่านจะมีความสุขไหม ‎เมื่อได้ครองทุกอย่างแล้ว
‎มาดูนี่สิ
‎ดู
‎รู้ไหมว่าแวมไพร์ที่เคยปกครองดินแดนแถบนี้ ‎ตายที่เบรล่าไปเท่าไหร่
‎ไม่ยักรู้ว่าข้าต้องนับ
‎ควรนับนะ
‎ตายกันเป็นเบือ
‎ที่แน่ๆ คือแวมไพร์จากดินแดนเหล่านี้
‎ธงจิ๋วๆ เนี่ยเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎ดินแดนเหล่านี้ไม่มีแวมไพร์ครอบครองโดยตรง
‎แค่รอให้ใครสักคนเข้ามายึดอำนาจ
‎ผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขา ‎จะต้องเลือกคนขึ้นมาปกครองแทน
‎นอกเสียจากว่าเราแย่งมาครองก่อน
‎เราจะทำแบบนั้นทำไมคะ
‎ที่นี่คือโลกมนุษย์ เลนอร์
‎เรายึดทั้งโลกมาเป็นของเราได้
‎เจ้าไม่ต้องการเช่นนั้นเหรอ
‎ข้าไม่รู้
‎ท่า "สาวน้อยน่ารัก" ‎ใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก เลนอร์
‎ลองอีกที
‎ข้าไม่รู้จริงๆ
‎ข้าไม่เคยคิดการใหญ่ขนาดนั้น
‎ก็เริ่มซะสิ
‎ตอบคำถามข้ามาก่อน
‎ท่านจะมีความสุขไหมเมื่อได้ครอบครองทั้งหมดนี้
‎ในช่วงแรกของชีวิต ‎พวกผู้ชายพรากทุกอย่างไปจากข้า
‎ข้าเลยฆ่าพวกเขา
‎ยึดของของพวกเขา
‎ยึดบ้านพวกเขา
‎จากนั้นเราก็ยึดสตีเรีย
‎หลังจากนั้น ‎เราสร้างอาณาจักรเล็กๆ ของเราเอง
‎เราพยายามไม่ก่อความเดือดร้อนมากกว่านั้น
‎เราพยายามสร้างบ้านของเรา
‎แล้วพวกมนุษย์หมาป่าก็มาจากทางเหนือ ‎กองทัพมากมายมาจากตะวันตก
‎พวกสารเลวรุมเราจากทุกสารทิศ
‎เราขอความช่วยเหลือ
‎แล้วแวมไพร์คนอื่นๆ พูดว่ายังไง
‎พวกเขาพูดว่า "นังผู้หญิงแพศยา"
‎พวกเขาพูดว่า "ปล่อยให้ตายไปซะ"
‎ดังนั้นข้าจะพรากทุกอย่างจากทุกคน
‎ข้าเคยไปปราสาทของแดร็กคูล่า
‎ข้าไปดูว่าจะได้อะไรมาบ้าง
‎เสริมอำนาจบารมีให้เรา ‎เสริมความมั่นคงปลอดภัยให้เรา
‎ข้ากลับพบว่าเขากับลูกน้องเขา ‎ทำมันพังไปหมด
‎ข้าเห็นในตอนนั้นเอง
‎ว่าข้าแย่งโลกจากเขามาเป็นของข้าได้
‎โลก เลนอร์
‎ข้าจะมีความสุขไหมหลังจากทำอย่างนั้น
‎ข้าไม่รู้
‎ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสนไหม
‎แต่ข้าจะแย่งทุกอย่างมา
‎แล้วพวกเขาจะตายกันหมด
‎ข้าจะได้ครองโลกที่ข้าต้องการ เลนอร์
‎และนั่น
‎นั่นถึงจะพอ
‎การมีทุกอย่างถึงจะพอ
‎ได้ครองโลก
‎และทุกคนตายกันหมด
‎ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสิ่งนี้เหรอคะ
‎เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องอะไรกันล่ะ
‎ข้าคิดว่าเขาทำค้อนเสร็จแล้ว
‎ไม่เลวนะสำหรับการพักแรมหนึ่งคืน
‎ดูสิ มีหน้าต่างสวยๆ ด้วย
‎บนหลังคา
‎เหมาะเลย นอนหลับใต้แสงดาว
‎เป็นเป้าให้นกขี้ใส่
‎ข้าไม่เห็นนกสักตัวตั้งแต่มาถึง
‎จริงเหรอ
‎ข้าได้ยินบางอย่างอยู่บนขื่อ
‎เวรแล้ว
‎เอาอีกแล้ว
‎อย่าเผาโรงนาระหว่างที่เรายังอยู่ข้างในล่ะ
‎ข้าเคยทำแบบนั้นหนหนึ่ง
‎หนเดียวก็พอแล้ว
‎ก็มันมีแมงมุมยักษ์ในนั้นนี่นา
‎ไม่ยักษ์สักหน่อย
‎สูงตั้งสิบฟุต
‎อาจจะแปด
‎แล้วไง แปดฟุตยังไม่เรียกว่ายักษ์อีกเหรอ
‎ซวยจริง
‎เจอพวกสารเลวนี่อีกแล้ว
‎พวกเขาเก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ
‎น่ารำคาญต่างหาก
‎แถมยังหนุ่มยังสาว
‎คงงั้นมั้ง
‎รูปงาม
‎ผิวเนียน
‎อะไร เจ้าอยากกระโจนลงไป ‎แต่งงานกับพวกเขาเหรอ
‎ข้าอยากถลกหนังพวกเขามาสวม
‎แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ข้าจุดไฟเผา
‎ข้าชักจะเปลี่ยนใจแล้วละ
‎ขอบใจ
‎เราเดินเข้ามาโดนกับดักเข้าพอดี
‎พวกมันไม่ได้จะดักท่าน
‎แต่ดักพวกเรา
‎ข้าชื่อเทรเวอร์ เบลมอนต์
‎นี่ไซฟา เบลนาเดส
‎แซมเฟียร์
‎หัวหน้าองครักษ์ ‎คุ้มครองราชสำนักใต้ดินแห่งตีร์โกวิชเต
‎อะไรนะ
‎ตระกูลผู้ปกครองแห่งตีร์โกวิชเต ‎รอดจากการโจมตีครั้งแรกของแดร็กคูล่า
‎แต่ต่อมาเหล่าแวมไพร์และอสูรราตรีได้ปรากฏตัว
‎การย้ายพวกเขาลงมาอยู่สุสานใต้ดิน ‎มันปลอดภัยกว่า
‎ข้าแปลกใจที่ยังมีใครรอดชีวิต ‎ไม่ต้องพูดถึงพวกราชวงศ์
‎ข้านำการต่อต้านพวกปีศาจ
‎นรกเคยพยายามจะสาปเมืองทองของเรา
‎แต่เราจะไม่ยอมให้เกิดขึ้น
‎- เสียใจด้วยเรื่องคนของท่าน ‎- เราซาบซึ้งใจที่ท่านช่วยเหลือ
‎พวกเขาตายเพื่อราชสำนัก
‎ตายน่ะใช่
‎พวกเขาเป็นสหายของท่านใช่ไหม
‎เราติดตามสัญลักษณ์ที่บ่งชี้ว่า ‎มีการวางแผนนำแดร็กคูล่ากลับมาสู่โลก
‎ท่านรู้เรื่องนี้บ้างไหม
‎แวมไพร์ในเมืองนี้ปรารถนาเช่นนั้น
‎พวกมันพยายามค้นหาราชสำนักใต้ดิน
‎เพื่อปล้นเอาสมบัติวิเศษหลายชิ้น ‎ไปทำตามวัตถุประสงค์ของตน
‎เราอยากเห็นราชสำนักที่ว่า
‎จะได้ประเมินภัยคุกคาม
‎เรายินดีให้พวกท่านมาร่วมลำบากกับราชสำนัก
‎เอ่อ ดี
‎ช่วยเรากอบกู้ตีร์โกวิชเตด้วยเถอะ
‎ด้วยความยินดี
‎แต่ยังก่อน
‎ข้ายังพาท่านไปที่ราชสำนักไม่ได้ ‎จนกว่าจะแน่ใจว่าท่านไว้ใจได้
‎เวรแล้ว
‎นางน่าสนใจดีนะ
‎หมายถึงไม่เต็มเต็งใช่ไหม
‎ใช่เลย
‎น่าสงสารคนพวกนี้
‎- ทำอะไรน่ะ ‎- เปล่า
‎ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ปล้นศพ
‎ไม่ใช่อย่างเด็ดขาด
‎และข้าไม่อยากเห็นหินเรืองแสงไปอีกสักพัก
‎มันนำมาแต่ปัญหา
‎พูดอีกก็ถูกอีก จะหาเรื่องใส่ตัวทำไม
‎เราไม่มีวันทำอย่างนั้น
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี