NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mam więcej materiału.
Musisz ustalić i zabezpieczyć dokładne miejsce jego śmierci.
Mam na myśli dokładny punkt na podłodze.
Powiedz Varneyowi, że dwór w Targoviszte posiada lustro transmisyjne.
Zamierzam zdobyć więcej informacji.
Z prywatnych zapasów Carmilli.
A teraz pokaż mapę piekła, o której mówiłeś.
Albo doniosę, co robiłeś z jej butami.
Dzień dobry.
Dobry wieczór.
Kurwa!
Zniszczyłeś.
Połowa tych sztab jest do niczego.
Twoi wampirzy kowale nie przestrzegali moich wytycznych.
Zły rzemieślnik zawsze wini swoje wampiry.
Nie masz innego zajęcia?
Nie w tej chwili.
Strigi i Morany nie ma od tygodni.
Szukają terenów do aneksji.
Carmilla kreśli mapy.
Wygląda na to, że czas jakiejkolwiek dyplomacji przeminął.
Jesteś więc znudzona.
Nie.
Zmartwiona.
Cicho.
Lenore, czyżbyś poszła w odstawkę?
Nie…
To nie tak.
Na pewno nie robią tego celowo.
Wkroczyliśmy w nową fazę.
Dyplomacja i negocjacje to już przeszłość.
Czujesz się zbędna i to cię niepokoi.
Zrozum.
Plan Carmilli zabezpieczy nas
na setki lat.
Jestem dzieckiem wojny, Hektorze.
Urodziłam się w podobnym zamku.
Moi rodzice zginęli,
gdy angielscy żołnierze wdarli się kanałami.
Widziałam dość wojny, zanim skończyłam pięć lat,
a później wcale nie było lepiej.
Ale nigdy zgodzę się z poglądem,
że najlepszym sposobem na zakończenie wojny
jest zabicie większości ludzi i pojmanie pozostałych.
Dlatego jesteś dyplomatką.
To bez znaczenia, jeśli nie wykujesz tego cholernego młota.
Nie możesz pstryknąć palcami jak czarodziej wskrzeszający zmarłych?
Kowal wykorzystuje swoje narzędzie.
Nie słyszałam gorszego wyjaśnienia, dlaczego facet obnosi się z penisem.
O Boże.
A mam 200 lat.
Jestem kowalem.
Nie ja to wymyśliłem. Tak nas nazywają.
Magia musi być skupiona w narzędziu
jak oddech, który przechodzi przez flet.
Coraz lepsze porównania.
Potrzebuję cholernego młota. Jasne?
Więc go użyj.
Na pewno jest ich tu z tysiąc.
Nie, musi być wyjątkowy.
Twój wyjątkowy młot.
Skończysz wreszcie?
Należy go wykonać od podstaw w określony sposób.
Inaczej nie zadziała.
Jak flet bez otworów.
- Właśnie. - Do palcowania.
Przestaniesz?
Czyli gdy dmuchasz, nic nie wychodzi.
Na litość, kobieto.
Jestem znudzona i lubię cię zadręczać. Zabaw mnie.
Zastanów się, co powiedzieć Carmilli. Staje się nazbyt drażliwa.
O rety, jakież to smutne.
Nieważne.
Poważnie.
Ponoć od tygodni robisz swój magiczny młot.
Mógłbyś wykonać coś prostszego?
Pręt albo monetę?
Każdy używa swoich narzędzi.
Isaac noża.
Ja wolę młot.
Lepiej się pospiesz.
Gdy Carmilla wpadnie w szał,
nie zdołam dłużej cię bronić.
Broniłabyś mnie?
Robię to od tygodni.
No tak.
Na to wygląda.
Dziękuję. Popracuję nad tym.
Wiesz, co powiem.
Pracuj szybciej.
Tak.
Ale jeśli nie będzie idealny…
waleniem nic nie wskóram.
Jesteś obleśny.
Czy Hektor zrobił już pieprzony młot?
Wciąż nad nim pracuje.
Gra na zwłokę.
Jest na to zbyt prosty.
- Nie. - Nie?
Nie.
Jest przebiegły.
Podejrzewałabyś, że szmaciana lalka zechce ci ukraść sakwę monet?
Mylisz szczenięcy urok z naiwnością i prostotą.
Potrafi zabijać.
Raz próbował.
Dość niedbale.
Sama widzisz.
Co? Nie było cię tam.
Był zagubiony, przerażony i nie miał pojęcia, co robił.
Ostrzegam cię.
Dobrze?
Po prostu ostrzegam.
Litości, czy Drakula trzymałby go w zamku,
gdyby był niebezpieczny?
Wolałabym tamten zamek.
Zamek Drakuli?
Tak.
Nie zdążyłam go zwiedzić,
ale na pewno było tam wiele ciekawych rzeczy.
Spieszę zauważyć, że masz już okazały zamek.
Po co ci tamten?
Bo zabieram rzeczy głupim, złym starcom.
Taka już jestem, od zawsze.
Powinni stracić wszystko.
A ja zasługuję, by przejąć ich rzeczy.
Możesz tworzyć nowe.
Po co miałabym marnować czas,
skoro mogę brać, co chcę?
A potem zabić właściciela.
Spójrz na moją mapę.
Stąd do Braiły.
Te ziemie, wioski i miasteczka należą do starców.
Wszystkie.
Zamierzam je zaanektować.
Ten zamek należał do głupiego, złego starca.
Przejęłam go.
Ziemie stąd do Braiły
rządzone przez głupich starców.
Spustoszone przez kolejnego głupiego starca.
Czekają na zagarnięcie.
Będziesz szczęśliwa, gdy już nimi zawładniesz?
Wiesz co… Spójrz.
Patrz.
Wiesz, ilu władców wampirów zginęło w Braile?
Nie wiedziałam, że miałam liczyć.
Powinnaś.
Było ich wielu.
To tylko ci, których jestem pewna.
- Te małe flagi? - Zgadza się.
To regiony, które nie podlegają wampirom.
Czekają, aż ktoś je przejmie.
Podwładni z pewnością wybiorą jakiegoś władcę.
Chyba że będziemy tam pierwsi.
Dlaczego mielibyśmy to zrobić?
Taki jest świat, Lenore.
Możemy nad nim zapanować.
Nie chciałabyś tego?
Nie wiem.
Twój dziewczęcy urok na mnie nie działa, Lenore.
Spróbuj jeszcze raz.
Naprawdę nie wiem.
Nie myślałam o tak dużym przedsięwzięciu.
To zacznij.
Najpierw mi odpowiedz.
Czy będziesz szczęśliwa, gdy zagarniesz już wszystko?
Przez połowę życia ludzie stale mi coś odbierali.
A potem ja odebrałam im życie,
dobytek i domy.
Potem zajęliśmy Styrię.
Następnie stworzyliśmy naszą małą enklawę.
Staraliśmy się nie krzywdzić.
Chcieliśmy się zadomowić.
Potem przybyli ludzie z północy, armie z zachodu
i cała zgraja chłystków.
Poprosiliśmy o pomoc.
Co odpowiedziała reszta wampirów?
„Cholerne kobiety”.
„Niech giną”.
Dlatego każdemu odbiorę wszystko.
Byłam w zamku Drakuli.
Poszłam wybadać, co mogę zagarnąć.
Zdobyć więcej władzy i zabezpieczyć naszą przyszłość.
Tymczasem on i jego ludzie wszystko spieprzyli.
Zrozumiałam wtedy,
że mogę mu odebrać wszystko!
Cały świat, Lenore!
Czy będę szczęśliwa, gdy to zrobię?
Nie wiem.
Nie wiem, czy mi na tym zależy.
Ale zagarnę wszystko, co posiadali.
I wszyscy zginą.
Zdobędę upragniony świat, Lenore.
I tyle…
tyle mi wystarczy.
Wtedy będę miała dosyć.
Posiądę świat.
A oni wszyscy zginą.
I po to tyle zachodu?
A co sobie wyobrażałaś?
Chyba ukończył swój młot.
Na jedną noc miejscówka ujdzie.
Spójrz, nawet jest okno.
W dachu.
Idealnie. Sen w blasku gwiazd.
I łatwy cel dla srających ptaków.
Nie widziałam tu żadnego ptaka.
Naprawdę?
Słyszę coś na dachu.
Cholera!
Znów się zaczyna.
Spróbuj nie spalić stodoły.
Raz mi się zdarzyło.
O raz za dużo.
Był tam wielki pająk.
Nie był wielki.
Miał ze trzy metry.
Raczej dwa.
Dwumetrowy pająk nie jest wielki?
Psiakrew.
Znowu ci dranie.
Są bardzo dobrzy.
Są irytujący.
I młodzi.
Chyba tak.
Ładni.
O gładkiej skórze.
Chcesz tam wskoczyć na szybki ożenek?
Chcę przywdziać ich skóry.
Na pewno nie chcesz, żebym użyła ognia?
Zaczynam to rozważać.
Dzięki.
Wpadliśmy w zasadzkę.
Nie była na was.
Czaili się na nas.
Trevor Belmont.
To Sypha Belnades.
Zamfir. Szef straży Podziemnego Dworu w Targoviszte.
Czego?
Rodzina rządząca Targoviszte przetrwała pierwszy najazd Drakuli.
Potem pojawiły się wampiry i nocne stwory.
Musieliśmy przenieść się do katakumb pod miastem.
Dziwię się, że ktoś jeszcze żyje. Zwłaszcza rodzina królewska.
Prowadzę ruch oporu przeciw tym diabłom.
Samo piekło próbuje przekląć nasze złote miasto,
ale nie pozwolimy na to.
- Przykro mi z powodu twoich ludzi. - Doceniamy waszą pomoc.
Zginęli dla dworu.
Owszem, zginęli.
Byli twoimi przyjaciółmi?
Podejrzewamy, że pewne siły zamierzają wskrzesić Drakulę.
Wiesz coś o tym?
W mieście jest leże wampirów, które tego chcą.
Usiłują znaleźć Podziemny Dwór,
by splądrować jego magiczne skarby.
Chcielibyśmy odwiedzić ten dwór.
By ocenić zagrożenie.
Będziemy zachwyceni, jeśli wesprzecie królewską misję.
No dobrze.
Pomóżcie nam uratować Targoviszte.
Z chęcią.
Ale nie teraz.
Nie zaprowadzę was do swoich, póki wam nie zaufam.
Cholera!
Ciekawa postać.
Trochę szurnięta.
O tak.
Biedni nieszczęśnicy.
- Co robisz? - Nic takiego.
Chyba nie okradasz zmarłych.
Nic z tych rzeczy.
Widziałam dość błyszczących klejnotów.
Napytają nam biedy.
Słusznie prawisz. Po co kusić los?
Nigdy tego nie robimy.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk