W POPRZEDNICH ODCINKACH
Dziś uciekamy. Ruszasz z nami czy nie?
To nie twoja wina.
Zabiłaś go, żeby nas ratować.
Nie jestem twoim bratem!
Jesteś gorszy!
Miałem już rezygnować...
na szczęście zostawiliście nam wskazówkę.
Wyślę was do Burgu.
Jako emisariuszy.
Przedłożę parlamentowi traktat pokojowy.
Oby wiedziała panienka, co robi.
Transport do Tirnanog dla wszystkich.
Pozwalają nam odpłynąć?
Na początek dwa statki.
Berwick!
Vignette, czekaj! Wytłumaczę...
Nie!
Kruk cię szanuje, towarzyszko.
Czy jesteś gotowa go poprowadzić?
Co wiesz o Nowym Świcie?
Jeśli to oni, to nie chcą pokoju.
Chcą rewolucji.
Darius!
NASZA PODRÓŻ
NIE KOŃCZY SIĘ
W CHWILI ŚMIERCI.
TWOJA
DOPIERO
SIĘ ROZPOCZĘŁA
Tourmaline!
Jak to zrobiłaś?
Co to?
- Vignette tu jest? - Poluje na Kruka.
Nie ma pojęcia, w co się pakuje.
- Chcesz za nią ruszyć? - Nie znajdziemy jej.
- Tourmaline może. - Nie każ jej tego robić.
Dlaczego?
To niebezpieczne.
Gdybyś to widział... Za duże ryzyko.
Wszyscy jesteśmy w niebezpieczeństwie. Gdzie ona jest?
Jeśli ją o to poprosisz, zgodzi się.
Ale błagam cię, nie rób tego.
To Nowy Świt.
Już tu jest.
Ta rzeź w dokach to jego sprawka.
Szlag.
Czyli mamy rewolucję.
Jeśli jej nie zatrzymamy, Row spłonie.
Zatrzymać rewolucję?
Jak?
Rozmawiałem z Millworthym.
Wciąż może zapanować pokój, o ile powstrzymamy sparasa.
Zabijemy, znaczy się.
Czyli to gadanie o tym, że będziesz pomagał nieludziom...
Jeśli go zabijemy,
ocalimy mnóstwo ludzi.
Czyli chcecie nam pomóc, tak?
Tak trudno w to uwierzyć?
Nie jesteśmy najeźdźcami.
Nie chcemy niszczyć, tylko wyzwalać.
Już to gdzieś słyszałam.
Kradłaś leki z transportów wojskowych. Dlaczego?
Nudziło mi się.
Widziałaś ludzi w potrzebie i chciałaś im pomóc, ryzykując życie.
Nie różnimy się.
Kruk cię szanuje.
Dołącz do nas. Inni pójdą za tobą.
Do czego wam Kruk? Macie armię.
W Ragusie, nie tutaj.
Myślisz, że Nowy Świt to inwazja obcego państwa?
Nie. Już tu jesteśmy.
Wszędzie tam, gdzie ludzie wierzą w sprawiedliwość, wolność i równość,
jesteśmy my.
Chcecie pokonać Burg
przy pomocy idei?
Pakt też się z tego śmiał.
Do czasu.
Sparas to wasza sprawka?
Wspaniałe stworzenie. Jeden z ostatnich osobników.
Walczy razem z nami o lepszy świat.
Urywając ludziom głowy?
Sparas nie jest bezmyślnym potworem.
Nie bardziej niż ty czy ja.
Myśli strategicznie.
Zabija wtedy, kiedy musi.
A co z Dahlią i Bolerem?
Pomagali nimfom i zginęli z rąk nimfy.
Zdrajcy o ciasnych umysłach.
Nikt nie ma prawa stanąć na drodze rewolucji.
Ani człowiek, ani małolud.
Ci, którzy do nas dołączą, zostaną nie tylko oszczędzeni,
ale i wyzwoleni.
Od wojen, kajdan, nienawiści i strachu.
Od chorób, nędzy i rozpaczy.
Będą mogli żyć pełnią życia.
Może nie jesteś gotowa o to walczyć,
nie dla siebie.
Znęcano się nad tobą, zdradzono cię.
Żyłaś w strachu,
a twoje serce było wielokrotnie łamane.
Straszliwie cierpisz.
Być może sądzisz, że nie zasługujesz na prawdziwą wolność,
na prawdziwy wybór.
A ci, których kochasz?
Czy oni na to nie zasługują?
Nie chcesz dać im lepszego świata?
Teraz już rozumiem.
Niesłusznie w was zwątpiłam.
Przeszłaś prawdziwe piekło. Dobrze, że wróciłaś.
Bo wróciłaś, prawda?
Jak znalazłeś tych ludzi?
Większość pochodzi stąd.
- Dołączyli do Świtu w więzieniu. - A sparas ich uwolnił.
Jest tu?
To któryś z nich?
- Możliwe. - To może być każdy.
Pierwszy raz widziałam go w dokach.
Niesamowity.
Słucham?
To była rzeź.
Nie mówiłam, że był piękny.
Ale cieszę się, że walczy dla nas.
A ty?
Jesteś z nami?
Nie mów, że tęskniliście.
Nie.
Jesteś zarozumiałą zołzą.
Ale nie muszę cię lubić.
Na tym polega różnica między nami.
WIem, że są ważniejsze sprawy niż moje uczucia.
Nie lubię cię, ale będę walczyć u twojego boku,
bo wiem, że walczysz za nas.
Jesteś jedną z nas.
Oddałabym za ciebie życie, a ty za mnie,
bo tylko tak możemy coś osiągnąć.
Tym jest solidarność. I w takim świecie chcę żyć.
Ja też.
Jestem z wami.
STOSY TRUPÓW PO RZEZI W DOKACH
Kanclerz zamordowany? Statki spłonęły?
To wasza robota, prawda?
To był Nowy Świt.
Urocze zdjęcie.
- Tęsknisz za bratem? - Nie ma tu twoich strażników.
Odpowiedz jej.
Ilu towarzyszy poległo od burgijskich kul?
Burgijczycy pomogli naszym wrogom
i ponoszą konsekwencje.
Śmierć i chaos pomogą wam zaprowadzić pokój?
Nie znasz Burgu.
Muszą wiedzieć, co ich czeka, jeśli odmówią.
Poza tym wiemy, jak przekonująca potrafi być towarzyszka Imogen.
Nie oczekujesz chyba, że przemówię w parlamencie po czymś takim.
Właśnie po czymś takim zostaniesz wysłuchana.
Jeśli pragniesz pokoju, sam o niego walcz.
Możesz się wycofać.
Nie mogę cię zmusić.
Ale widziałaś, co się stanie, jeśli nie zawrzemy pokoju.
Zostawiłaś brata w masowym grobie.
Przepędzili nas stąd.
Czemu mamy ich ratować?
Żadne „my”.
Tylko ciebie ktoś chce tu słuchać.
- Czujesz, że powinnam odmówić? - Czuję zmęczenie.
Nie chcę ci się narzucać. Mój dom jest tuż obok.
- Chcesz... - Nie mogę tam wrócić,
bo jak tylko stąd wyjdę, zamkną mnie na Row.
Ale irytuje mnie, że nie mogę wyrazić swojej opinii.
A zabraniam ci?
Oboje wiemy, że nie dopuścisz do rzezi.
Ocalisz tych ludzi, bo taka już jesteś.
Poza tym Burg na to zasługuje.
Sporo podróżowałem.
Inne kraje są jeszcze gorsze.
Zaznałam okrucieństwa Burgijczyków, nim się tu zjawiłeś.
Może powinien spłonąć.
I tak trafię do piekła po tym, co zrobiłam.
Co tu robisz?
Wróciłaś. Chciałem z tobą pomówić.
Darius zapewne zabronił ci mnie prosić.
Boi się po tym, co stało się z lustrem.
Po mojej wycieczce w zaświaty.
Umawialiśmy się, że nigdzie nie pójdziesz.
Nieważne.
No cóż...
Philo musi już iść. Prawda, Philo?
Czego chcesz? Mów.
Gdzie ląduje sparas
w twoich wizjach?
Po drugiej stronie placu. Idzie w tę stronę.
- A gdzie stoisz ty? - Ja?
Tutaj. A co?
Rozumiem.
Darius, zajmiesz pozycję tuż przy oknie.
Ja stanę tam.
Gdy zjawi się sparas, odwrócę jego uwagę,
a ty go rozwalisz.
Ale czym?
Karabinem maszynowym.
No tak, głupek ze mnie.
Pójdę po swój, mam ich na pęczki.
Byłaś w umyśle Vignette, prawda?
Sprowadziłaś ją tu.
Mam zrobić to samo ze sparasem?
Ściągnąć go tu?
Wtedy go zabijemy.
A może niech tego nie robi i wtedy nie będzie jej ścigał.
Będzie. To już ustaliliśmy.
Ale nie mogę.
Zrobiłabym to, ale nie mogę rzucić zaklęcia.
Potrzebuję jego sierści.
Szkoda.
Pomysł był dobry.
My już pójdziemy.
Ząb może być?
Ząb?
Może.
Jesteśmy dyplomatami.
Współwinnymi morderstwa i zdrady.
Nic nie wiedzieliśmy. Daję słowo.
Słowo jebanego Puka? Bez jaj.
To prawda.
Ataki przeprowadził Świt. Kastor się przyznał.
- Doprawdy? - Tak.
Tak chcieli zmusić Burg do zawarcia pokoju.
- Głupcy. - Tak.
Też jesteście głupcami. Nie powstrzymacie rzezi.
Czy to groźba?
Nie. Proszę mnie wysłuchać.
Ci ludzie są zdesperowani i wściekli.
Uznali, że śmierć jest lepsza niż tyrania.
Dlatego nie mają nic do stracenia.
Zabijają nie tylko wrogie wojsko.
Wyrzynają całe rodziny i porzucają ich ciała.
Pan Astrayon i ja mieliśmy powody, żeby opuścić Burg,
ale wróciliśmy, by go ocalić.
Dziękuję, ale przybyliście za późno.
A jeśli powstrzymamy kolejne ataki?
A będą kolejne?
Nie wiem.
Kastorze, na pewno możesz się skontaktować z towarzyszami.
Każ im złożyć broń. Bez tego nie będzie pokoju.
Być może...
Mógłbym przekazać im wiadomość.
Trzymacie nas pod strażą.
Co macie do stracenia?
Tourmaline.
Co się stało?
No tak. Namówili cię, żebyś dołączyła do rewolucji.
Skąd wiesz?
Philo.
Nie mów, że chce ich powstrzymać.
Chcą wywołać wojnę.
Nie. Posłuchaj. Myliliśmy się co do Nowego Świtu.
Nie są tacy, jak sądziliśmy.
Widziałam ich. Wizje nie kłamią.
Wyzwolili Ragusę. Nas też mogą.
Czyli przyłączysz się do nich, wiedząc,
że ich potwór mnie zabije?
Sparas zabija wtedy, kiedy musi. Gdy ktoś próbuje go powstrzymać.
Czyli o to chodzi.
A co?
Co robisz?
Zastawiamy pułapkę.
- Co? Nie możecie! - Przestań!
Przestań.
Już o tym rozmawiałyśmy.
Taki jest mój los.
W dupie go mam.
Myślisz, że nie możesz go zmienić?
Nawet nie próbujesz.
Widziałam, jak potworna będzie ta wasza rewolucja.
Może warto zapłacić tę cenę,
ale nie masz prawa dokonywać tego wyboru za nas. A na pewno nie za mnie.
Zapomniałaś już, jak wygląda wojna?
Nie zapomniałam.
Chciałabym zapomnieć. Ale pamiętam też wolność.
Pamiętam, jak to było, kiedy nie musiałam się bez przerwy bać.
A ty?
Popełniasz błąd.
To nie koniec.
Nasze decyzje odbijają się echem w zaświatach.
Ale jakie to ma znaczenie?
Ludzie cierpią tu i teraz. Możemy to zmienić.
Wciąż mamy wybór.
Ja już wybrałam.
Zostaw mnie, muszę się skupić.
- Tourmaline. - Odejdź.
Mam uwierzyć w wizje jakiejś pokurczowej wiedźmy?
Nigdy się nie myli.
Ale jeśli masz lepszy pomysł, to słucham.
Całe Burg ściga sparasa. Policja, wojsko.
Czyli nie jestem wam potrzebny. Daj znać, jak poszło.
Zaczekaj chwilę, dobra?
Kurwa mać.
Powiedzmy, że wierzę w te wizje.
Że wiesz, gdzie pojawi się stwór.
Myślisz, że jestem na tyle głupi, żeby dać pokurczowi karabin?
Pierdol się.
Co mam zrobić? Skopać go na śmierć?
Nie powiedziałem, że ci nie dam.
Daj mi się, kurwa, zastanowić.
To jest ta łatwiejsza część planu.
- Jest coś jeszcze? - Musimy coś jeszcze załatwić.
Chodźmy.
To jest kod i mój znak, dzięki któremu
towarzysze będą wiedzieli, że mnie reprezentujesz.
Czemu to Agreus musi iść?
Bo ludziom nie wolno wchodzić na Row.
A co mam powiedzieć?
Prawdę.
Że nasza misja jest zagrożona i mają przysłać nowe rozkazy.
Wtedy wstrzymają ataki?
- Jeśli uznają, że to pomoże. - A jeśli nie?
Wówczas spędzimy wojnę w celi.
Na rany Męczennika. To już przesada.
Nie mamy wyjścia.
No to rób swoje.
Berwick na pewno by się cieszył.
Ostatnio powiedział, że nas nie zawiedziesz.
Co mam ci powiedzieć, Dombey?
Masz rację.
Gdyby nie ja, Berwick nadal by żył.
Nie patrz.
Już?
Dzięki, Kip. Zostaw to nam.
Oczywiście.
Co tu się odpierdala, sierżancie?
Prowadzę śledztwo, konstablu.
A co wy tu robicie?
Wpuściłeś tę skrzydlatą gnidę na komendę?
Słuchaj, Thatch.
Ta gnida może nam pomóc
złapać jeszcze większą gnidę.
Row, o świcie.
Widziałeś ciało. A teraz zjeżdżaj.
Puścisz go?
Ma przepustkę z Balefire. Jest nietykalny.
Miło was widzieć, chłopcy.
Nie wierzę.
Dombey pracuje z pokurczem?
Pomógłbym samemu diabłu, byle tylko złapać tego stwora.
Dla ciebie sierżant Dombey, Cuppins.
Nie idź.
Przekażę wiadomość i wrócę.
Nie chcę dłużej milczeć.
Wiem. Zraniłam cię.
Proszę.
Powiedz, jak mam to naprawić. Nie zniosę tego dłużej.
Przepraszam, jeśli czułaś, że próbuję cię kontrolować
i ograniczać.
Nie chciałem tego.
Nie chciałem, żebyś tak się czuła.
Wierzę ci.
Ale myliłaś się.
Nie jestem dumny z tego, co robiłem.
To mnie prześladuje.
Uważasz, że robiłem to, bo chciałem być tacy jak moi prześladowcy,
albo że jestem od nich gorszy?
Nie.
Robiłem to,
by się uwolnić.
Robiłeś to, co musiałeś, by przeżyć.
Cieszę się z tego.
Czas leczy rany.
Dobra. Idziemy.
- Gdzieś ty była? - Czy to ważne?
Nasi nowi towarzysze się martwili.
Powiedziałem, że niepotrzebnie. Jesteś jedną z nas.
- Bo jesteś, prawda? - Tak.
A co z tymi, którzy do nas nie dołączą?
Zwykli ludzie chcą żyć w spokoju.
Czy to im go zapewni?
Oona chciała żyć w spokoju.
Nie zasłużyła na to, co ją spotkało.
Wiem.
Tęsknię za nią.
Ciekawe, czy Nowy Świt by jej się spodobał.
Widząc, co się porobiło z tym światem,
zgłosiłaby się do nich pierwsza.
Wreszcie mamy szansę coś zmienić.
A jak nie wygramy?
Wygramy, Vini.
Albo zginiemy, walcząc.
Otworzyć bramę.
Cofnąć się.
To nasz posłaniec.
Przepraszam, młodzieńcze.
Wskażesz mi drogę...
Do karczmy Pod Świętą Tytanią?
Dziękuję.
- Coś do picia, wielmożny? - Czekam na kogoś.
No tak.
- Pix? Faun? - Poproszę piwo.
Dziękuję.
Czekam na kogoś.
Tak. Na mnie.
Śledzili cię.
Oczywiście.
Mam wiadomość.
Nie jest dla mnie.
A ty dokąd?
Zostań i napij się ze mną.
Dokąd mnie zabierasz?
Aż tak się brzydzisz Row?
Mówisz i wyglądasz jak oni.
Sądzisz, że jesteś od nas lepszy?
Rozumiem waszą fascynację.
Nowym Świtem.
Myślą, że za naszą nędzę odpowiada ktoś inny.
Że to nie nasza wina.
I że powinniśmy zniszczyć cywilizację zamiast ją ulepszać.
Po co się rozwijać i kształcić?
Tworzyć wartościowe rzeczy?
Lepiej rozdzielać wszystko po równo, niezależnie od zasług.
To przejaw lenistwa.
I kłamstwo, które niczego nie zmieni.
Mamy grać na ich zasadach?
W ramach nieuczciwego systemu?
Tak. Zmiany będą wolniejsze, ale nie zostanie po nich pogorzelisko.
Dożyję tych zmian?
A moje wnuki?
Więc wybieram pogorzelisko.
Oni się tobą zajmą.
Nie chciałaś pokoju, prawda?
Czemu nas tu wysłałaś?
Podobno masz dla mnie wiadomość.
Symbol Kastora. Znak, że go reprezentuję.
Tak ci powiedział?
Cóż za subtelny podstęp.
Ależ jesteś wytworny.
Nawet nie wiesz, jak głupio wyglądasz.
Popełniasz straszliwy błąd.
- Przysłał mnie z ostrzeżeniem... - Nie. To jest ostrzeżenie.
Imogen zagroziła, że nie przemówi przed Parlamentem.
Nie pozwolę na to.
Przyłożył mi nóż do gardła. Przepraszam, sir.
Nie!
Czyli twój plan się nie powiódł?
Mówiłem, że jeśli zagrożę im aresztem,
będą musieli wysłać posłańca.
Ale nasz człowiek go zgubił.
Gwoli jasności.
Nadal nie wiemy, ilu żołnierzy ma Nowy Świt?
Niestety nie.
Ale nie sądzę, by pan Astrayon i panna Spurnrose
wiedzieli o atakach.
To zdrajcy. Powieśmy ich i wyślijmy wojsko na Row.
Racja. Zrównajmy Carnival Row z ziemią.
To najdrastyczniejsza opcja.
Przypominam, że wkrótce wybory.
Korzystniejszym dla waszego wizerunku byłoby,
gdybyście mogli powiedzieć,
że dołożyliście wszelkich starań, by uniknąć wojny.
Dla naszej partii
wojna to ostateczność.
Dla naszej także.
Spróbujmy drogi dyplomatycznej.
Dobrze, panie Millworthy.
Jeśli Nowy Świt chce pokoju, wysłuchamy go.
Załatwię to.
Cudownie. Jest prześliczny.
Pójdę po misę.
Dobra robota. Dziękuję.
- Nie zapomniałeś o czymś? - Dombey zrobi swoje.
Załatwi karabin?
Nasze życie zależy od tego gliniarza?
To szmaciarz.
- Ale mu ufam. - Powiedz mu o Vignette.
O czym ona mówi?
Polecimy we mgle, żeby minąć strzelców.
A więc to prawda.
Nie powinno cię tu być.
Ciebie też nie.
Co macie w torbach?
Podejdź bliżej, to zobaczysz.
Znowu jesteś gliną? Myślałem, że oprzytomniałeś.
- A wy zabijacie gliniarzy? - A zabiłem?
Którego? Wszyscy wyglądacie tak samo.
Przestań. Weźcie to, dogonię was.
Proszę.
Nie daj mu się omotać.
Nie teraz.
Idźcie.
Trzymasz z Nowym Świtem?
- Na statkach byli żołnierze. - Wiem.
Zdradzili nas.
Wiem.
A ty znowu im pomagasz.
Myślałam, że nie chcesz się już ukrywać.
Pierdolę to.
Co ja mogę?
Próbuję powstrzymać mordercę, jak zawsze.
Ratować tych,
których kocham.
To jest słuszne.
Ta ich rewolucja
to zło.
Błagam cię.
Nie idź z nimi.
Wiesz, co jest złe?
To, że muszę patrzeć, jak moi bliscy cierpią i umierają.
Nie zniosę tego dłużej.
Boję się nadziei,
ale znowu ją mam.
Świat może się zmienić.
Ale jeśli chcemy tego dożyć,
musimy o to walczyć.
Rozumiem.
Ja się nie liczę.
Ale pomyśl chociaż o Tourmaline.
Robię to dla niej.
I dla ciebie.
Od Leonory.
Gdzie Agreus?
To dla ciebie.
Powinien już wrócić.
Otwórz.
Wygłosisz mowę i zrobisz, co ci każę,
albo w kolejnej paczce znajdziesz jego głowę.
Dokonała wyboru.
- Dombey. Jebany miłośnik pokurczów. - Kto by pomyślał.
Ma syna.
- Odpowiada za jego przyszłość. - Właśnie.
- Mówił, że chce być dla niego wzorem. - Co?
Chce go uczyć, jak być szmatą?
- Tak jest. - Co się porobiło z tym światem?
Nie pozwolimy tym gadającym zwierzętom
łazić po mieście,
jakby były równe nam, prawda?
Nie wolno nam.
- To byłby koniec świata. - Nie pozwolimy na to.
Dombey jest już stracony,
ale my wiemy, co jest słuszne.
I wiemy, co mamy robić.
Załatwiłaś już sprawy sercowe?
Zdzira.
Szmata.
Masz.
Wlecę tam i ich wykurzę.
Co?
- Nie trzeba. - Dalej tam siedzą.
I o to chodzi.
Co nas to?
Nie jestem morderczynią.
Jebane świnie!
Kurwa! Co tu się odpierdala?
Mosley!
Kurwa, co jest?
Skurwiele!
Gnidy!
Kurwa mać!
- Ja pierdolę! - Vini!
Pomóż!
Vini.
No bez jaj.
Pomoże mi.
Ciebie też miło widzieć.
Jak za dawnych lat.
Dobra.
Jestem gotowa.
My też.
- Ambasadorze. Witam. - Dziękuję, panie Millworthy.
Za mną, panowie.
Majorze Vir?
Co zobaczyłaś?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska