Uwaga!
Co się dzieje, u licha?
Kolejny atak pokurczy. Na nabrzeżu.
Coraz śmielej sobie poczynają.
To pewnie ten sparas. Wybije nas wszystkich we śnie.
Chodź, Louiso. Wracajmy lepiej do domu.
Leonidzie, co konstable robią u Spurnrose'ów?
Dziwna sprawa. Może Ezra wrócił z Ragusy.
Ciekawe, czy znalazł Imogen. Zarzekał się, że bez niej nie wróci.
Jako życzliwi sąsiedzi
powinniśmy chyba się dowiedzieć, o co chodzi, nie sądzisz?
Proszę nas przepuścić.
Nie wolno tam wchodzić.
Że co, proszę?
Pani wybaczy, nie mogę państwa wpuścić.
Jesteśmy przyjaciółmi pana Spurnrose'a.
Byłby pan tak uprzejmy...
Powinniśmy wracać.
Jakiś problem, panie władzo?
Pan Astrayon? Co pan tu robi?
Gdzie Ezra i Imogen?
Cofnąć się!
Uwaga.
Biegnijmy do doków. Nasz statek...
Nie możemy tu zostać.
Tędy, towarzysze.
Szybko.
Chodźcie.
Potrzebujemy amunicji do walki.
Kto z was po nią pójdzie?
Ty, towarzyszu.
Agreusie!
Uciekaj, Imogen.
- Uciekaj. - Agreusie!
Musimy uciekać.
Przekroczymy granicę lądową.
Imogen, posłuchaj.
- Co? - Oddamy się w ręce Paktowców.
Powiemy, że jesteśmy z Burgu. To sojusznicy.
Głupiś. Zabiją Agreusa.
Nie. Powiemy im, że to nasz służący. Warto zaryzykować.
- Tak ci się wydaje. - Imogen...
Dość!
Uciekniemy lądem.
Wydostańmy się stąd. Potem zastanowimy się, co dalej.
Dobrze. Ty możesz zostać.
Bez wody długo nie pociągniemy.
Nie mamy do czego jej nabrać.
Fakt.
Panie Spurnrose,
jeśli nie jest pan zajęty,
może rozejrzy się pan za naczyniem na wodę?
Oczywiście, panie. Zrozumiałem aluzję.
Dobrze wiem, co pan o mnie myśli.
Nie wie pan.
I na pańskim miejscu bym się cieszył.
Od razu widać, kto tu rządzi.
Proszę się tym nie przejmować.
Też nie umiałem zapanować nad siostrą.
Pan tym bardziej.
Choć to i tak nieistotne.
Jak tylko stąd uciekniemy, nasze drogi się rozejdą.
Obiecujesz? Nie mogę się doczekać.
Moja słodka siostrzyczka.
W pełnej krasie.
Proszę przywyknąć do tego tonu.
Nie zna pan Imogen tak dobrze, jak ja.
Jest zepsuta do szpiku kości.
To najcudowniejsza kobieta, jaką w życiu spotkałem.
Żal mi ciebie, jeśli tego nie dostrzegasz.
Owinęła sobie pana wokół palca.
Uważa ją pan za wzór cnót.
- Pańskie zwierzęce instynkty... - Proszę się liczyć ze słowami.
- Miałem się żenić - Przestań.
Ale kochana Imogen nie mogła się pogodzić z losem
siostry-starej panny.
„Co ludzie powiedzą, Ezro?”
Imogen kłamie jak z nut.
Kiedy poznałem kobietę, z którą mogłem zaznać szczęścia,
moja siostra zaczęła sączyć jad
i rozpuściła plotkę, że jestem tyranem i potworem.
Że podniosłem na nią rękę.
Moja ukochana odeszła,
a my zostaliśmy sami w pustym domu.
Poznałem kolejną kobietę, dostałem drugą szansę.
- I wszystko zaczęło się od nowa. - Nie dlatego odeszły!
Ale kłamstwo ma krótkie nogi, prawda?
W końcu rozeszła się wieść, że urocza panna Spurnrose
to bezczelna intrygantka. Ludzie się na niej poznali.
- Nie słuchaj go. - Myślę, że powinien.
Wysłuchaj mnie, dla własnego dobra.
Nie zastanawiałeś się, dlaczego nie wyszła za mąż?
Przecież jest piękna.
Pochodzi z szanowanej rodziny,
a mimo to, gdy się zjawiłeś, była tak zdesperowana,
że oblewała się trowimi szczynami.
Dzień, w którym zamieszkałeś obok nas, był najszczęśliwszym w jej życiu.
Mężczyzna, który nic nie wiedział o jej reputacji
i który nie posiadał własnej.
Przykro mi, że tego słuchałeś.
Bardzo się zmieniłam.
Nie mam prawa cię oceniać.
Jesteś pewien?
Spędziłem pięć lat w ładowni statku.
Pewnej nocy, trzy lata przed końcem kontraktu,
moi koledzy uciekli.
Rankiem zjawił się brygadzista.
Zaproponował nam 200 guldenów i wolność w zamian za informację, dokąd się udali.
Potworne. Każdy miałby dylemat.
Ja nie miałem.
Natychmiast ich wydałem.
Bez zastanowienia.
Obiecano mi wolność.
Wykorzystałem szansę.
Rozumiem to.
Nie miałeś wyjścia...
Chciałeś przetrwać.
To nie wszystko.
Chciałem więcej.
Nie tylko przetrwania.
Chciałem prawdziwej wolności,
pieniędzy, bezpieczeństwa.
Chciałem zdobyć fortunę.
Zostałem miecznikiem.
Ścigałem zbiegów. Nieludzi.
Byłem w tym dobry.
Ufali mi.
Byłem jednym z nich.
Jeśli się bronili, używałem siły. Czasem ich zabijałem.
Łamali zasady. Naruszali zapisy kontraktu, który zawarli.
Z czasem przestałem im współczuć.
Wszystko, co mam, opłaciłem ich krwią.
Na Męczennika.
Cofam to, co powiedziałem.
Jesteście siebie warci.
Paktowcy.
Co robimy?
Pilnować szyku!
Zaczekamy, aż przejdą.
Potem przejdziemy przez dolinę.
Mam lepszy pomysł. Przedstawmy im się.
Nie bądź głupi. Zabiją Agreusa.
Uciekaj. Nie zastrzelę cię. Ale jeśli tkniesz moją siostrę...
- Pomocy! - Przestań!
Pomocy!
Poszli sobie.
Gdy nóż przebije pierś
Ciało się otwiera I w ziemię wsiąka krew
Lecz dusza nie umiera
To nie twoja wina.
Zabiłaś go, żeby nas ratować.
W ogóle o nim nie myślę.
Jak to o mnie świadczy?
Jesteś w szoku.
Już dobrze, ukochana.
Zaopiekuję się tobą.
Ezra powiedziałby dokładnie to samo.
Musisz odpocząć.
Nie mów mi, co mam robić.
Po prostu myślę...
Myślisz, że wiesz, czego potrzebuję. Jak zwykle.
Kocham cię.
Tak.
Dlatego uważasz mnie za swoją własność.
Nie jestem nią.
Przeżyłaś szok. Nie jesteś sobą.
A kim ty jesteś?
Tak bardzo cenisz sobie wolność, że sprzedawałeś innych w niewolę.
Zdobyłeś majątek i pozycję,
zakuwając innych w kajdany.
Ja ci na to nie pozwolę.
Nie chcę cię kontrolować.
Jesteś pewien?
Całe życie wykonuję polecenia ludzi, którzy twierdzą, że mnie kochają.
Każą mi się uśmiechać i milczeć.
Mówią mi, jak się ubierać i czego oczekiwać.
O czym wolno mi marzyć, a o czym nie.
Potrafię wyczuć, gdy ktoś próbuje mnie kontrolować.
Nie jestem twoim bratem!
Jesteś jeszcze gorszy!
Dopuściłeś się strasznych rzeczy, by móc być takim jak on.
On i inni mężczyźni o ciasnych umysłach,
którzy chcą decydować o losie całego świata.
Chcesz mieć władzę.
Ale nie będziesz miał władzy nade mną.
Nie jestem lalką, którą wystawisz w salonie
ku uciesze gości.
Nie jestem bezmyślnym dzieckiem, za które trzeba decydować.
Nie należę do ciebie, tylko do siebie.
Nie potrzebuję twojej ochrony.
Jestem wolna.
I nie przehandluję tej wolności za miłość.
Nawet twoją.
Towarzysze, cieszę się, że nas znaleźliście.
Nasz oddział wpadł w zasadzkę i...
zgubiliśmy się.
Już miałem zawrócić,
ale zostawiliście nam pewien ślad.
Agreusie.
Widzę.
Pora pochować twojego brata.
Proszę, nie. Ja...
To rozkaz,
towarzysze.
Nie patrz.
Imogen.
Spójrz na mnie.
Bogacze z Ragusy,
roszczeniowi
i niereformowalni.
Co za tragedia.
Pewnie uważacie, że tego chciałam.
Że z rozkoszą patrzę na cuchnące truchła naszych wrogów.
Ale czuję jedynie wstyd.
Myślałam, że rewolucja będzie jak rzeka.
Że z czasem się rozrośnie, nabierze mocy
i zatopi całe zło tego świata.
Myliłam się.
To nie rzeka,
tylko huragan,
który niszczy wszystko na swojej drodze.
Gdy wreszcie nastanie pokój, będziemy go świętować pośród ruin.
Ale jeszcze nie teraz.
Odparliśmy ostatnie oddziały Paktowców,
ale wróg nie chce się poddać.
W dodatku sprzymierzył się z Burgiem.
Liczyłam, że nas wesprzecie z własnej woli,
ale tak się nie stało.
Jeśli chcesz nas zabić, to na co czekasz?
Tak bardzo chcesz dołączyć do brata?
Wolę śmierć niż gnicie w celi.
Ja czułam to samo...
Tyle nas łączy.
Żałuję, że nie mam czasu
lepiej cię poznać.
Muszę was wysłać do Burgu.
Co?
Jako moich emisariuszy.
Kastor zabierze was statkiem powietrznym.
Zaniesiecie Burgijczykom wiadomość.
Myślę, że wam się spodoba.
Dlaczego? Co to za wiadomość?
Warunki zawarcia pokoju między naszymi narodami.
Zadbam, by huragan nigdy nie dotarł do waszej ojczyzny,
by burgijskie pola nigdy nie wydały tak gorzkich plonów.
A zatem,
przekażecie tę wiadomość swoim posłom?
Do szeregu!
Jazda!
To szaleństwo.
Zgodziliśmy się ich wysłuchać.
Sparas ma nas jak na widelcu.
Lepiej od razu połóżmy się i zaczekajmy, aż nas zje.
Millworthy, załatw to szybko.
Panna Spurnrose, pan Astrayon i pan Kastor, zgadza się?
Za pozwoleniem, towarzysz Kastor.
Na niebiosa.
Jesteście emisariuszami Nowego Świtu...
Nieuznawanego przez nasze władze.
Dlatego zgodziliśmy się na krótkie spotkanie.
Bardzo krótkie.
Panowie, myślę, że dla waszego dobra...
Twoi pobratymcy siedzą zamknięci przy Row, gdzie ich miejsce.
Radziłbym zamknąć jadaczkę.
Mów, dziewczyno. Nie mamy czasu.
Mam przedstawić naszym posłom warunki zawarcia pokoju.
Parlament się nie zgodzi. Burg zawarł sojusz z Paktem.
Nowy Świt domaga się wstrzymania dostaw broni Paktowcom.
Wówczas sojusz zostanie zerwany,
co ułatwi sprawę.
To śmieszne. Panno Spurnrose,
nie przekaże pani tych bzdur posłom.
W rzeczy samej. Jeśli to wszystko...
Ja też jestem Burgijką.
Urodziłam się i wychowałam w Burgu.
Przybyłam tu, ryzykując życie, by móc przemówić w Parlamencie,
i zrobię to, bo mam prawo,
jako wolna i uczciwa obywatelka,
zwrócić się do władz w sprawie wagi państwowej.
To bardzo stare prawo i żaden Burgijczyk
nie podważy tradycji, na których zasadza się republika.
Nie możecie odmówić.
Panna Spurnrose ma rację.
Prawo nakazuje nam jej wysłuchać.
Przypuszczam, że dlatego Nowy Świt panią przysłał.
Zapewne ma pan rację.
Wszystko przygotujemy.
Oby wiedziała pani, co robi.
Panie Astrayon? Co się dzieje?
Gdzie Ezra i Imogen?
Louiso. Leonidzie.
Witajcie.
Moja droga...
Wyglądasz...
- To znaczy... - Cieszymy się, że wróciliście.
Bardzo się o was martwiliśmy.
Miło z waszej strony.
A gdzie twój brat?
Gdy go ostatnio widzieliśmy, bardzo przeżywał twój nagły wyjazd...
Niestety, Ezra nie żyje.
Na rany Męczennika! Biedak.
- Czy mogę spytać, jak... - Nagle.
Kto się tobą opiekuje?
Właśnie. Chyba nie zamieszkasz tu...
Sama?
Nie.
Na pewno jesteś wykończona.
Daj znać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Wybacz, że cię pocałowałem.
To ja chwyciłam twoją dłoń.
Był jednym z najlepszych.
Ty kretynie!
Berwick ci ufał! Ja też, do kurwy nędzy!
Sparas to samiec.
Czyli szukamy mężczyzny.
Skąd to wiesz?
Samce i samice zabija się inaczej.
Samce mają większe wyrostki zębate.
Że co?
Zęby wzdłuż kręgosłupa.
Sądząc po ranach na ciele Berwicka...
To samiec.
Co mam zrobić z tą wiedzą?
Zawęża poszukiwania.
Do połowy miasta?
Komu ty w ogóle pomagasz? Nam?
Czy głupio ci, bo chciałeś powlec się do Tirnanog
z resztą swoich skrzydlatych kumpli, a w międzyczasie stwór zaciukał Berwicka?
Uznałem, że powinieneś o tym wiedzieć.
Masz rację!
To samiec. Co jeszcze wiesz?
Sierżancie! Tutaj.
Cholera. To burgijska piechota morska.
Przypływ wyrzuca ich na brzeg. Dziesiątkami.
Byli na statkach.
Balefire wysłało wojsko.
Po co?
Pixy cieszyły się, że odpływają. Nie sprawiałyby kłopotów.
Żołnierze mieli inne zadanie.
Odbić Tirnanog.
Włazić do środka.
Do środka! Szybciej!
Tourmaline!
Do środka, ale już!
Męczennikowi niech będą dzięki! Jesteś cała?
Widziałam to.
Widziałam, co po mnie przyjdzie.
To coś będzie musiało najpierw zabić mnie.
To prawda?
Kruki nas zdradziły?
Vignette!
Co ty robisz?
Zwołuję spotkanie Kruka. Miej na nią oko.
Nie opuszczę jej.
Kruk oszalał. Nie zbliżaj się do nich.
Te statki były naszą drogą ucieczki!
Nie moją. Miło było poudawać, ale widzenie się nie myli.
Nie mów tak. Wydostanę cię stąd.
Wydostanie cię.
Walcząc z Krukiem w pojedynkę.
Przyczaili się. Znajdę ich.
I co wtedy?
Jakoś ich powstrzymam.
Vignette, czekaj! Daj mi wyjaśnić.
- Przestań! - Ty gnido!
Mieliśmy szansę wrócić do domu! Odebrałeś nam nadzieję!
Wysłuchaj mnie.
- Przestań! - Pierdol się, Kaine.
Nie!
Pieprzeni zdrajcy!
Uspokój się, panienko.
Wydaj mi ją. Dostanę za nią niezłą sumkę.
Mogę ci ją potrącić z czynszu.
Za stivera sprzedałbyś własną matkę. Ale wy?
Oona wstydziłaby się za was. Marzyła o wolności,
a wy ją nam odebraliście.
Mylisz się, Vinny.
Nie płynęliście ku wolności. Trafilibyście do kolejnej klatki.
O czym ty gadasz?
Wiedziałeś?
- O czym? - O wojsku
na naszych statkach?
A myślisz, że dlaczego tak szybko je załatwiłem?
Przekonałem wojsko, żeby zabrali Mały Lud.
I tak tam płynęli. Odbić Tirnanog.
Pakt się wycofał.
Opuścili stare kolonie. Parlament chciał je odzyskać.
Odebrać pixom ojczyznę.
To miało nam pomóc?
Na miłość Męczennika, Philo,
załatwiłem im drogę ucieczki z Row.
Nie masz pojęcia, jak zgniły kompromis
musiałem zawrzeć z tymi obmierzłymi gnidami, z ich rojeniami
o władzy nad światem.
W kluczowym momencie
postanowiłem wykorzystać jedyną szansę, by wam pomóc.
Zmusiłem tych tchórzliwych dewotów,
by wykorzystali pixy jako przykrywkę dla swoich planów.
Wstrzymałem statki, by udało się tego dokonać.
A teraz popatrz.
Setki trupów...
Za które częściowo odpowiadam.
Kruk się dowiedział.
Dlatego zaatakował.
Na tych statkach byli żołnierze.
Musieliśmy je zatopić, nim opuściły przystań.
Zanim na pokład weszli nasi bracia.
Myślałaś, że chcieliśmy skrzywdzić swoich? Pierdol się.
To oni cię zdradzili. Oszukali nas wszystkich.
Po co im sparas?
Mówiłeś, że zabił dwa Kruki.
Zabija ludzi i małoludy.
Podburza nas przeciwko sobie.
Wpadł na to uczciwy gliniarz,
najlepszy, jakiego znałem.
Pytanie brzmi: po co?
Philo, co wiesz o Nowym Świcie?
Burg nie chce wolnego Tirnanog.
Idiotka ze mnie.
Próbowaliście mi powiedzieć, ale nie słuchałam.
Teraz jesteśmy silniejsi.
Mamy nowych przyjaciół.
Nie walczymy sami.
Przyjaciół?
Ich emisariusze przybyli wczoraj, by wynegocjować pokój.
Mają wyczucie czasu.
Szpiedzy donoszą, że Pakt wkrótce się podda.
Nowy Świt pokonał właśnie największego wroga Burgu.
Jeśli to Nowy Świt, nie chodzi im o pokój,
tylko o rewolucję.
Czarny Kruk cię szanuje, towarzyszko.
Jesteś gotowa go poprowadzić?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska