W POPRZEDNICH ODCINKACH
Agreusie, nie, proszę.
Masz szczęście, że to Agreus dostał tę broń, nie ja.
Co mi zrobicie?
Zamierzamy dziś stąd uciec.
Boję się, że Vignette zginie.
Millworthy.
Gdzie Vignette?
Uciekaj. Ratuj się.
Wiem, że wierzysz w swoje obietnice.
- Oczywiście. - Ale nie mogę na tobie polegać.
Zawsze był ktoś lub coś ważniejszego ode mnie.
Ja chyba odpadam.
Na tę chwilę czekaliśmy.
Przerwiemy te druty.
Poradzicie sobie beze mnie.
Pomożesz nam złapać tego stwora.
Jest zmiennokształtny. To może być, kurwa, każdy.
Wszystko tylko podkręca konflikt między ludźmi a Małym Ludem.
Zrób nam przysługę, Berwick.
Odpierdol się.
Rycrofcie Philostrate,
zostaniesz w rękach policji pod warunkiem,
że pomożesz nam schwytać tego pokurcza.
Dobrze.
Pomogę wam.
Jeszcze raz!
Doskonale.
Zwolnij trochę, kochanie.
Nic mi nie będzie.
Zabaw się trochę.
Chodź.
Zatańczysz, towarzyszu?
Jeśli za nią nadążysz, proszę bardzo.
Chodź ze mną. Coś ci pokażę.
Mogę?
Co mam zrobić z piwem?
Odstaw, zaraz do niego wrócimy.
- Dobrze tańczysz. - Nie tak dobrze jak ty.
Dziękuję.
- Uczyłam się na pensji. - No tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Daj mi chwilę. - Za dobrze się bawisz, co?
Muszę iść do łazienki.
Dobrze.
Chodź! Zatańczymy.
Mówiłeś o dwojgu pasażerów, nie trojgu. Nie zmieści się.
Nonsens. To duży statek. Na pewno się zmieści.
I bez niego pod pokładem będzie ciasno.
Chwileczkę. Pod pokładem?
- Chyba nie zamierzasz... - Mój brat da sobie radę.
Prawda?
Oczywiście.
Jak nas złapią, zginiemy.
- Jedno kichnięcie... - Rozumiem, że to utrudnia sprawę.
Podwoimy pańską stawkę.
Statki nadlatują!
Zajmijcie pozycje.
Agreusie!
Kryć się.
- Musimy uciekać. - Tędy.
Zgłoście się do dowódców. Formujcie szyk.
Pakt nie oszczędzi nikogo.
Do broni, towarzysze. Walczymy lub giniemy.
Brać amunicję!
Zajmijcie stanowiska!
Zestrzelić ich!
Totalny chaos.
Potwór zwiał, pokurczowi terroryści rozpełzli się po mieście.
A wy uwalniacie kolejnego.
Trzeba pokurcza, żeby schwytać pokurcza, co?
Święte słowa.
Byłeś z nas najlepszy. Nie mieliśmy zdolniejszego detektywa.
Nie wiemy, kiedy ani gdzie zaatakuje sparas.
Ani kogo.
Tylko ty możesz go powstrzymać.
Ktoś z twoich ziomków coś wie.
Może ta twoja pixa, Stonemoss?
Znajdź ją i przepytaj.
Co tam się odpierdala?
Zginął kolejny Kanclerz.
Wkrótce przyjdą po resztę.
Nie mam na to czasu.
Co tu się wyrabia?
Spalić Row!
Do roboty!
Zatrzymać ich!
Musimy coś zrobić.
Ja też nie chcę, żeby Row spłonęło.
Nie zawsze się zgadzaliśmy.
Ale gdyby nie ty, Kruk zabiłby mnie
na oczach bliskich.
Więc jeśli...
Jeśli nam zaufasz, my zaufamy tobie.
To jak? Co o tym sądzisz?
Zawsze muszę wam ratować tyłki, co?
Zgadza się.
- Owoce i warzywa! Najlepsze na Row. - Zgniłe.
- Nie dam tego dzieciom. - Lepszych nie znajdziesz.
Owoce i warzywa!
Wypuścili cię?
Masz parę blizn na pamiątkę.
Nie tyle, co ty.
Jestem silniejszy. I przystojniejszy.
Czemu cię wypuścili?
Bo ktoś musi złapać zabójcę kanclerza,
zanim tłum spali Row.
- To był sparas. - Słyszałem.
Myślisz, że mści się za Tirnanog?
- Nie zdziwiłbym się, a ty? - Też nie.
Kiedy tam byłem, miałem gdzieś, że zabijamy pokurcze.
- Teraz sam nim jestem. - To prawda.
Ten świat nie jest dla nas.
Wszystko dobrze?
Tak.
Po prostu przejrzałem na oczy.
- Widziałeś Vignette? - Jest bezpieczna.
Znaczy, jest cała.
- Wejdź do środka... - Nie!
Nie.
Najrozsądniej będzie, jak będę się trzymał z dala od niej.
Może i tak.
Dawniej miałeś gdzieś rozsądek.
Zrób coś dla mnie.
Powiedz jej 'miałaś rację'.
Stałem po złej stronie. Żałuję tego.
- Może sam jej to powiedz? - Kurwa, przekaż jej to, dobra?
A ty dokąd?
Philo!
KRÓLESTWA KSIĘŻYCOWE
Ładnie tu, co?
- Przytulnie. - Będzie dobrze.
Poradzę sobie, zaufaj mi.
No proszę.
Panna Stonemoss.
Nikt cię tu nie zapraszał. Masz tupet.
Chcę się wydostać z Burgu. Zapłacę.
Doprawdy?
Niespecjalnie mam ochotę
świadczyć usługi komuś, przez kogo straciłem forsę.
A przez ciebie i twój gang
straciłem już sporo.
Zapłacę z góry.
Domyślam się, że ci śpieszno, zapewne przez nagrodę za twoją głowę.
Załatw nam miejsca na statku. Jakimkolwiek.
Wydostaniesz nas?
Mógłbym.
Ale to sporo kosztuje, zwłaszcza ostatnio. Popyt jest ogromny.
Muszę wiedzieć, w co się pakuję.
Jesteś poszukiwana.
Gdybym wiedziała, że taki z ciebie mięczak...
Nie zmiękłem, po prostu jestem ciekaw.
Krążą różne plotki.
Że członkowie Kruka wypuszczeni na wolność
będą siać zamęt na ulicach.
Groźniejszy niż zwykle.
Mają wielkie plany.
Aż dziwne, że któreś z nich postanowiło uciec.
Ja nic nie wiem.
Odeszłam z Czarnego Kruka.
- Tak? - Nic ci nie grozi.
Dobrze wiedzieć.
Vignette.
Nikt cię już nie chroni.
Dawniej rozsądny biznesmen
przyjąłby pieniądze bez zadawania pytań.
Czasy się zmieniają. Wyznaczono za ciebie nagrodę,
a skoro Kruk już cię nie chroni...
Rozumiesz mój dylemat?
Jeśli ją tkną,
- będziesz sikać przez rurkę. - Spokojnie, maleńka.
Spuść trochę z tonu.
Niech ją puszczą.
Natychmiast!
Idźcie stąd.
Wynocha.
Z drogi.
To my już pójdziemy.
Biegiem!
Przepraszam.
Uwaga. Tędy.
Świetnie nam poszło.
Boz nie był naszą jedyną opcją.
A znasz jakieś lepsze?
Nie.
Naprawdę wrócimy do Tirnanog?
O, a to co?
Tourmaline.
Co się dzieje?
Armia Paktowców odeszła.
Jak to?
Rzucili oddziały do walki z Nowym Świtem.
Tirnanog jest wolny.
Nie wierzę.
Udało się.
Niech żyje Tirnanog!
Uważaj, kurwa.
Dawaj forsę.
No, dawaj.
Dokończ robotę, pizdo.
Dobra.
Chcesz jeszcze raz?
Spierdalaj.
Masz.
Chcesz klina?
Pamiętasz, jak ty pomogłeś mnie?
Jak znaleźliśmy tę spelunę? Gdzie to było?
Chuj mnie to obchodzi.
Milusi jesteś.
Nic mi nie jest.
To co robiłeś w tej uliczce?
Chcę ci się odwdzięczyć.
W końcu wyciągnąłeś mnie z Bleakness.
To wszystko było kłamstwem.
A najgorsze jest to, że...
sam w nie uwierzyłem.
Że zamykanie przestępców sprawi, że będę...
Tym dobrym?
Dobry glina.
Udawanie człowieka,
łapanie pokurczów...
Takich jak ja.
Byli przestępcami.
Śmieć to śmieć, niezależnie od rasy.
Tak, ale na ludzkie śmiecie
przymykaliśmy oko.
A tacy jak my kończyli na stryczku.
Nic na to nie poradzisz.
Nie twoja wina.
Tak działa ten świat.
- System jest do dupy. - Wiedziałem o tym!
I nic z tym nie zrobiłem.
Dotarło to do mnie dopiero,
jak sam wisiałem w celi.
Nie.
Próbowałeś pomagać ludziom, w tym sobie.
To coś znaczy.
Bleakness namieszała ci we łbie.
- Nie słuchasz mnie. - Owszem.
Ale znam swojego kumpla.
I nie wierzę w te bzdury o kłamstwach i oszukiwaniu siebie.
Ale próbuj dalej.
Może z nią ci lepiej pójdzie.
- Jest tu? -Żartujesz sobie?
Jest twój. Miłej zabawy.
Podobno miałeś ciężki dzień.
Lepiej ci już?
Nie powinno cię tu być.
Co się z nami stało?
Nie wiem.
Chciałem pomagać Małemu Ludowi.
Ale nie potrafiłem pomóc małoludowi we mnie.
Może gdybym lepiej znał tę cząstkę siebie,
mielibyśmy większe szanse.
Refleksja to piękna rzecz.
Cóż.
Tirnanog jest wolny.
Tourmaline jest w niebezpieczeństwie.
Nie może tu zostać.
Ja też nie.
Masz rację.
Wyjedźcie.
Dbaj o siebie. Choć i tak wiem, że nie będziesz.
Jest.
Znalazłeś swoją dziewczynę?
Nie tylko ona była w Bleakness
podczas ataku sparasa.
- Gdzie jest Millworthy? - Millworthy?
Ponoć zaszył się w jakiejś dziurze.
Ale widział całe zajście.
Jeśli widział jego przemianę, może wie,
kim jest w ludzkiej formie.
Ale jeśli tak jest, to sparas widział też jego.
Ten twój Millworthy znalazł się na celowniku.
Biedaczysko.
Wyślemy paru ludzi, żeby go pilnowali.
Musimy wiedzieć, co widział.
Spotkam się z nim.
Ufa mi. Może zechce gadać.
Warto spróbować.
Wypuśćcie go.
Berwick, weź paru chłopaków na wszelki wypadek.
Ale w Balefire go nie znajdziesz. Nie dziś.
Męczennik przepędził małoludy.
Nakazano im żyć w bólu.
Nigdy nie zaznają jego łaski
ani nie wejdą do królestwa Jego.
W swym miłosierdziu Męczennik nakazuje nam jednak przebaczać
nawet najnikczemniejszym ze stworzeń.
- Także małoludom, które zabiły kanclerza. -Łaskawy Męczennik.
Cholerny katabas, niechby już zadławił się własnym jadem.
Złego diabli nie biorą.
Albowiem zrodzili się z grzechu.
Oczyśćmy nasze dusze i ziemie
z grzechu i zepsucia
- z Jego pomocą... - Skoro Paktowcy opuścili Tirnanog,
musieli ponieść ciężkie straty.
- Męczennik uczy nas... - Racja.
Co oznacza, że Nowy Świt daje im popalić.
To szansa dla nas.
Tam, gdzie Jego światłość
- ni Jego ręka nie sięga. - Amen!
Dziś, gdy żegnamy Kanclerza Breakspeara,
szukamy pocieszenia w myśli, iż jego imię i czyny zostaną zapamiętane.
Jesteś wolny.
Powiedzmy. A ty odzyskałeś stanowisko.
Tak jakby. Parlament jest podzielony.
Ja pozostaję neutralny, więc jestem użyteczny.
- A tamci konstable? - Myślą, że wypytuję cię o sparasa.
A nie jest tak?
Potrzebuję transportu do Tirnanog.
Do Tirnanog? Vignette.
Ci ludzie
tak bardzo boją się Małego Ludu, że próba przerzucenia
choćby jednej pixy, w dodatku przestępczyni,
- której... - Nie jednej pixy. Wszystkich.
Wszystkich?
To rozwiązałoby problem.
Masowa deportacja? Paskudny pomysł.
Lepszy niż spłonięcie żywcem.
Rozumiem zagrożenie, ale nigdy nie zgodzą się otworzyć Row.
Chcą się nas pozbyć.
Chcą wielu rzeczy, często sprzecznych ze sobą.
Nie mogą się dogadać nawet w oczywistych sprawach.
A transport do Tirnanog prosty nie jest.
To spraw, by taki był.
Jeden statek, może dwa. W porcie stoją klipery.
Gdy ludzie zobaczą, że władze działają...
Będą zadowoleni,
a wtedy Parlament wyśle kolejny statek.
Gdy ludzie to zobaczą... To może się udać.
Może.
- Sam mógłbyś wsiąść na statek. - Chętnie.
Ale potrzebują mnie tutaj.
Mogę przypłynąć ostatnim, dołączyć do ciebie.
Ja nie płynę.
Nie umiałbym tam żyć.
Jako pix.
Spróbuj żyć jak ty.
Lud twojej matki, Aisling, pochodzi z Tirnanog.
To byłby powrót do domu.
Jak to, „pozwolą nam płynąć do domu”?
Możecie wrócić do Tirnanog.
Na razie wysyłają dwa statki, ale będzie więcej.
Tak po prostu?
Ludzie chcą nam pomóc z dobroci serca?
Nie chcą nas. A my nie chcemy tu być.
„My”?
Czyli ty też chcesz płynąć?
Ja? Nie.
Ale wy się stąd wydostaniecie.
Lepsze to niż próba wymknięcia się z Row.
Powinnyście zabrać ze sobą chorych.
To miejsce wysysa z nich życie.
- To... - Genialny plan.
Genialny.
Porozmawiam z Afissą. Przygotujemy wszystko.
Dobrze.
To ja już pójdę.
Philo, dziękuję.
To Millworthy wam to załatwił.
Ale na twoją prośbę. Dziękuję ci.
Tak. Dzięki.
Dobranoc.
Wizje, co? Mimy na niczym się nie znają.
Na rany Męczennika.
Leć za nim. Ale już.
Powiedzieliśmy swoje.
Płynę z tobą.
Philo ocalił nas wszystkich.
Poza tym... jesteśmy pixami.
Pomieścisz nas w swoim sercu.
Jestem tego pewna.
Row zasłużyło na zabawę.
Nie wierzę, że się stąd wydostanę.
Bez ciebie będzie dziwnie.
Będziesz tęsknił?
Tak.
Lubiłem twoje towarzystwo.
Ja też.
Jest pani wyjątkowa, panno Larou.
Ktoś kiedyś to pani powiedział?
Mógłbyś płynąć z nami. Zacząć od nowa.
Ja? Statkiem?
Wsiadłoby dwieście pix, a wysiadłby jeden marrok.
Mówię poważnie.
Będziemy tam przed pełnią. Miałybyśmy na ciebie oko.
Dziękuję.
Ale nie.
W Tirnanog jest już dość duchów.
A Burg to grajdół, ale to mój dom.
Fakt. Grajdół.
To prawda.
Cóż...
Będę tęsknić, panie Prowell.
Głowa do góry. Morskie powietrze i myśl o domu
postawią cię na nogi.
To prawda.
Mamy wszystko, czego nam trzeba, by odbudować Tirnanog. Zobaczysz.
Będę szczęśliwa, jak wreszcie zamkniemy to miejsce.
Nie mam już siły robić dobrej miny do złej gry.
Były chwile, gdy żałowałam, że sama
nie umarłam na tę chorobę.
Zostaniesz w Tirnanog?
Nie wiem.
Fauny chcą wrócić do Puyan,
ale ja urodziłam się tutaj. Burg to jedyny dom, jaki znam.
Nie miałam łatwego życia, ale innego nie zaznałam.
Co miałabym tam robić?
Kiedy się tu zjawiłam, okazałaś mi dobroć.
To nieprawda.
Powinnam była cię przeprosić za to, jak się do ciebie zwracałam.
To było głupie.
Jest mi wstyd.
To nie ma znaczenia.
Owszem, ma.
Ale tak mnie wychowano.
Nie było miejsca na dobroć.
Na zadawanie pytań.
Służyć lepszym od siebie, nie wychylać się,
jeśli nie chcę oberwać.
Zasługujemy na więcej.
Ja także.
Te statki to błogosławieństwo, Vignette.
- Dziękuję. - To nie moja zasługa.
Jak zobaczysz tego, kto za to odpowiada, ucałuj go ode mnie.
Będą szukać zbiegów,
pójdziesz jako jedna z nas.
Nawet na ciebie nie spojrzą.
Witaj.
Dzięki, ale nie potrzebuję tego.
Już nie.
Odpływasz?
Niesamowite, co?
Może jednak się myliłaś.
Może wizje kłamią.
Być może.
Nie sądziłem, że popłynę do Tirnanog.
Nie trawię tych cholernych pix.
To ich kraj.
Wyświadczają nam przysługę.
Jak chcesz narzekać, chętnie cię zostawię.
Spokojnie. Spodoba ci się.
- Tirnanog? - To cudowna kraina.
Nie będziesz musiała wiązać skrzydeł.
- Mogę latać, kiedy chcę? - Cały dzień, jeśli zechcesz.
Przygotować się.
Zmusić ich do kontrataku.
Obserwujcie ich.
Dobra. Dwie zasady.
Gęby na kłódkę. I nie pchać się.
Jak ktoś się wychyli, dostanie kulkę w łeb.
Skrzydlate pokurcze
niech nawet nie myślą o lataniu.
Szybciutko was uziemimy.
Otwórzcie tę cholerną bramę.
Dobra. Wypuśćcie ich.
Nowy początek.
Afissa! To potrwa tylko chwilkę.
Nie mamy czasu.
Vignette!
- Nie wiem, kiedy będę mógł... - Płyń z nami.
- Co? - Do Tirnanog.
- Vignette. - Wiem, że zrobiłeś to dla mnie.
Nie zdążyłam ci wcześniej powiedzieć.
Możesz tam zacząć od nowa.
Ze mną lub beze mnie.
Ale wyjedź z nami.
Proszę.
Nie bój się, skarbie. Wszystko będzie dobrze. Trzymaj się mocno.
Jesteście plagą tego świata!
Cholery przez bogów wyklęte!
Wynocha stąd!
Wracajcie do siebie!
Wynocha!
Wypad stąd!
Śmierdzące pokurcze! Mordercy! Robactwo!
Ruszać się.
Rozładować wozy.
Nie zamierzałeś ścigać tego sparasa, co?
Nie.
Zaufałem ci.
Kiedyś sobie ufaliśmy. Byliśmy partnerami.
Jesteś za dobry na ten mundur.
Nie mów tak.
Słyszysz?
Nie jestem głupi.
Wiem, z kim pracuję.
Ale my jesteśmy porządni. Dzięki nam
ten mundur coś znaczy.
Tylko to się liczy.
Wkładam go co rano, jak kiedyś ty.
Jak mój ojciec.
Jestem dumny, że noszę ten sam uniform, co wy.
Nie oddałem odznaki.
Odebrano mi ją.
I dobrze.
Na ziemię.
Czarny Kruk!
Zamknąć bramę!
Co ty robisz?
Philo!
Uciekaj!
Trzymać się szyku!
Znacie zasady.
Nawet o tym nie myślcie.
To sparas!
Zabieraj kurwa te...
Ostatnie ostrzeżenie!
Wszyscy zostają na ziemi.
Żadnego latania!
Ej, wy!
A wy dokąd? Wracać tu!
Kto się wzniesie, ten zginie.
Nie umrę tak. Tu mnie nie zabije.
Chłopaki, pomóżcie. Chodźcie tu.
Nic ci nie będzie. Pomogę ci wstać.
No, dalej. Raz, dwa, trzy.
Stój. Odłóż to.
Odwróć się.
Natychmiast.
Rzuć to.
Idź w moją stronę.
Berwick!
Chodź, Philo.
Musimy uciekać.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska