Nie lubię budzić się zły.
Wcale nie musisz.
Po prostu nie bądź taki uparty i spróbuj się tu zadomowić.
Próbowałem.
Ale wiesz, że żyłem już jak zwykły wieśniak.
Jak niewolnik. Nie widzę w tym nic pociągającego.
Tu nas akceptują.
Moglibyśmy założyć tu rodzinę.
Jak możesz bronić tego miejsca?
Nie ma tu dla nas przyszłości.
To nie jest życie.
Owszem, jest.
Ale stracimy je, jeśli będziesz stawiał opór. Rozumiesz?
Zabiją cię.
Oczywiście. Bo to mordercy.
- Zabiją wszystkich... - Nie wszystkich. Tylko ciebie.
Leonora powiedziała mi, że cię zabiją.
Groziła mi?
To ty im zagrażasz.
To, co mówisz i myślisz...
Jeśli nie przekonam cię, że możemy ułożyć tu sobie życie,
nie zawaha się.
A ty postanowiłaś to zataić.
- Chciałam cię chronić. - Okłamując mnie?
Ty skłamałeś, gdy spytałam o oficerów.
Też chciałeś mnie chronić, prawda?
Spójrz, co to miejsce z nami robi.
To nie wina miejsca.
Możemy sobie zaufać.
Chcę spróbować. A ty?
Powiedz mi szczerze.
Mógłbyś być tu szczęśliwy?
A ty jesteś szczęśliwa?
To niewłaściwe słowo.
Nigdy jeszcze nie byłam w takim miejscu.
Ale jest w nim coś prawdziwego.
Nie czuję się jak rozpieszczone zwierzę w klatce.
A...
przez całe życie
czułam,
jak w mojej piersi
narasta krzyk.
Tutaj mogę zacząć krzyczeć, jeśli zechcę.
Tutaj mogę mieć pragnienia,
podejmować decyzje i się ich nie wstydzić.
Co zatem wybierasz?
Ciebie.
Zawsze.
Tutaj codziennie mogę wybierać, i zawsze wybiorę ciebie.
Rozumiesz?
Naprawdę im ufasz, prawda?
A ja obiecałem, że zaufam tobie,
a niestety zawsze dotrzymuję słowa.
Zatem tak.
Tak?
Tak. Przestanę z nimi walczyć
i spróbuję się tu zadomowić.
Dla ciebie.
Naprawdę?
Głośniej, bo cię nie usłyszą.
- Herbaty, najdroższa? - Nie, dziękuję.
Napijesz się, Kastorze?
Wiem, że z początku byłem niechętny.
Chcę powiedzieć, że tego żałuję.
Cóż za nagła zmiana zdania, towarzyszu.
Jest jakaś przyczyna?
Imogen jest tu szczęśliwa.
Nie jestem aż tak uparty, by samemu nie poszukać tu szczęścia.
Dla niej.
By nie dostrzec tego, co ona.
Miło mi to słyszeć.
Niełatwo jest przywyknąć,
nawet tym, którzy o to walczyli.
Dzieje się tu coś niezwykłego.
Postanowiłem przestać z tym walczyć.
Chodźcie ze mną.
Proszę.
Dziś wyjątkowy dzień.
Rocznica rewolucji.
Będą tańce i alkohol.
Uznałem, że to dobry moment,
by dać wam to.
Widziałam, jak ludzie to czytają.
To właśnie rewolucja.
Manifest napisany przez Leonorę w więzieniu.
Była przestępczynią?
O ile ubóstwo jest przestępstwem.
Jako służąca jadła resztki
ze stołu pana bez jego pozwolenia.
Grożą za to trzy lata ciężkich robót.
Więzienie złamało jej ducha.
Pewnego dnia kazano jej nosić kamienie.
Pośród skał dostrzegła coś zielonego.
To był chwast,
ale żył i rósł.
To dało jej nadzieję.
Nie, towarzyszu. Doprowadziło ją do furii.
Że musi zrywać chwasty, by dotknąć czegoś, co żyje.
Leonora postanowiła wówczas, że nigdy nie będzie pracować dla bogaczy.
Będzie służyć ubogim i wykluczonym.
Dlaczego tyle ludzi ma cierpieć,
by garstka żyła w luksusie?
Póki nie będziemy równi, nikt nie będzie wolny.
Leonora to niezwykła kobieta.
Tak. Inspirująca.
Gdy pojęła tę prawdę,
chciała się nią dzielić.
Teraz ja
dzielę się nią z wami.
Dziękuję, towarzyszu.
Powinniśmy ruszać, bo spóźnimy się do pracy.
Nie potrzebujecie eskorty, znacie drogę.
A wieczorem będziemy świętować.
Tak.
Kastor się nabrał.
Przez chwilę zdawało mi się, że cię przekonał.
To fascynująca historia.
Czysta propaganda.
Wiara w to, że świat może być lepszy, to piękna rzecz.
Piękna,
ale niebezpieczna.
Nie jesteśmy tu bezpieczni.
Ucieknijmy więc.
Jesteśmy gotowi. Dasz radę?
A jeśli tak?
To wrócisz do domu bogaty jak król.
To będzie długa podróż.
W luku, pod pokładem. Twoja kobieta to wytrzyma?
- Tak. - Bo jeśli nie...
Wytrzyma.
Wymknijcie się podczas tańców
- i przyjdźcie do doków. - W biały dzień?
Wtedy odpływa statek.
Trwa blokada, kolejny może przypłynąć za wiele tygodni.
Czyli nie mamy wyjścia.
Proszę z nami, towarzyszu.
Teraz.
To dla ciebie.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Co on tu robi?
Gadał jakieś bzdury.
Ma jakiś plan, o ile można tak to nazwać.
Chce porwać siostrę.
- I zabić ciebie, rzecz jasna. - Nie, ja...
Mam dla ciebie informacje.
Przybył tu kilka dni temu z jakimiś naiwnymi ideałami.
Miał plan zemsty i pistolet. Miałeś szczęście, że go schwytaliśmy.
Nie mam czasu ani cierpliwości,
by reedukować każdego arystokratę, jakiego napotkam.
Niektórych warto,
ale tego znam za słabo, by to ocenić.
Ty go znasz.
Uważam, że jego grzechy są ciężkie.
Decyzja należy zatem do ciebie.
Nie.
Moja siostra ci nie wybaczy.
Nie dowie się, chyba że sam jej powie.
Błagam, nie.
Proszę cię, Agreusie.
Nie rób tego.
Czekaj.
Proszę. Błagam cię.
Dajmy mu szansę, towarzyszko.
Skoro ja jestem jej wart, to on też.
Dobrze.
Dopilnujesz, żeby się zachowywał.
Słucham?
Ocaliłeś mu życie.
Teraz za niego odpowiadasz.
Mam nadzieję, że cię nie zawiedzie.
Błagam, nie.
Porwanie?
Taki miałeś plan? Ezra, ty idioto.
Chciałeś mnie zanudzać, aż ulegnę?
Pewnie myślałeś,
że Agreus pozwoli ci mnie porwać?
Czy chciałeś go zastrzelić?
- Jesteś fatalnym strzelcem. - Zrobiłbym wszystko...
...co konieczne.
Konieczne, by mnie unieszczęśliwić.
Nie wiesz, co to szczęście.
Miałem koszmary,
potworne koszmary o tym,
że mnie odnajdujesz.
I odnalazłeś.
Ale to takie żałosne.
- Kocham cię. - To nie czyni mnie twoją własnością.
Chciałem cię ratować.
Przed czym?
Przed tobą samą.
To mój...
Moim obowiązkiem jako głowy rodziny jest obrona twojej czci.
Jestem twoim bratem.
Musiałem cię ratować przed tą straszliwą pomyłką.
Myślisz, że jesteś silny i dojrzały?
Nie.
Wciąż jesteś zionącym nienawiścią, próżnym chłopcem.
A ty zawsze byłaś...
Mężczyzna
ma obowiązek bronić honoru rodziny, za wszelką cenę.
Widzę, że zapomniałaś, jakie są obowiązki kobiety.
Tarzasz się w błocie z tym zwierzęciem.
Masz szczęście, że to Agreusowi przekazano tę broń, a nie mnie.
Imogen, ja...
Imogen.
Nie zabierzemy go.
Mówię poważnie.
Nie wybaczysz sobie, jeśli go tu zostawisz.
Ani mnie, jeśli ci pozwolę.
Gdzie Imogen?
Co?
Co chcesz mi zrobić?
Uciekamy stąd, jeszcze dziś.
Uciekacie?
- Jak? - Idziesz z nami czy nie?
Oczywiście.
Więc będziesz robił,
co ci każę.
Zrozum jedno.
Wiem, że kochasz siostrę.
Jeśli to spierdolisz,
zabiją ją.
Rozumiem.
SIEDEM LAT WCZEŚNIEJ
UPADEK TIRNANOG
Paktowcy.
Sześciu.
Jestem pusty.
- Możesz biec? - Nie dam rady.
Co robisz?
- Będę cię osłaniał. - Nie możesz.
- Zajdą cię z boku. - Będę tuż za tobą.
Philo.
Leć!
Pomocy!
Człowiek?
Pixowa krew.
Idź. Już.
To ząb sparasa.
Niemożliwe.
Te potwory wyginęły wieki temu.
O tych lasach zawsze krążyły plotki.
Paktowcy dotrą tu rano.
Nie, jeśli przejdą przez tę dolinę.
Poruczniku,
- powinniśmy zawrzeć z nimi sojusz. - Ze sparasami?
Jeśli jest ich więcej,
mogliby osłaniać nasz odwrót.
Skąd pomysł, że możesz z nimi rozmawiać?
Oszczędził go.
Właśnie, dlaczego? Nienawidzą ludzi.
Poruczniku, przemyślmy to.
- A czemuż to? - Sparasy rzekomo wyginęły.
Ta dolina to może być ich ostatnia enklawa.
Dziękuję, Galloway. Możesz odejść.
Pójdziesz przez tę dolinę.
Musimy dotrzeć do High Bresail, ale najpierw spowolnimy Paktowców.
Odetniesz ich, nim tu dotrą.
Ale jak?
Pociski zapalające, amunicja fosforowa.
Weź wszystko, co mamy, i podpal tę cholerną dolinę.
A co ze sparasami?
Chce pan je wybić?
Jeśli tego nie zrobimy, moi ludzie zginą.
W tym ty.
Grupka potworów mnie nie obchodzi.
Jesteśmy ostatnią linią obrony stojącą między koloniami
a dziesięciotysięczną armią wroga.
Czy mogę mówić otwarcie?
Byle szybko.
Chcę, by odnotował pan mój sprzeciw wobec tego rozkazu.
Oficjalnie.
Odnotowany.
Idź i wykonaj rozkaz, sierżancie,
bo odnotuję także twoją degradację.
Rozumiemy się?
Trwa wojna.
A to zwykłe pokurcze.
Wydaj rozkaz.
Działa gotowe!
- Ognia! - Ognia!
Odpalić działo!
Tracisz tylko czas.
Doprawdy?
Potwór uwalnia pokurcze z mojego więzienia,
zabija siedemnastu ludzi i pieprzonego kanclerza.
Twierdzisz, że to nie twoja sprawka.
Trafiłeś tam przypadkiem, w skradzionym mundurze.
Wiem, jak to wygląda.
Ale nie brałem w tym udziału.
Odpuść mu, Wrenbrick.
- Moje więzienie, moje zasady. - Nieprzytomny nam nie pomoże.
W końcu zacznie gadać.
- Dokąd zwiał ten potwór? - Zapytaj kogoś, kto wie.
Powiedział, że nie wie.
Wierzysz pokurczowi?
Twoi kumple z policji znają twoje wojenne wyczyny?
Byłeś wielbicielem sparasów z Tirnanog, co nie?
Że co, proszę?
No, powiedz im,
jak próbowałeś odmówić wykonania rozkazu.
Narażałeś życie ludzi, by ratować wynaturzeńców.
Wojna nie ma z tym nic wspólnego.
Wojsko też okłamałeś.
Prawda?
Podawałeś się za człowieka.
I teraz też kłamiesz.
Zostaw go!
Do rana.
Niech się z tym prześpi.
Dobra.
Mają rację.
Kłamiemy
od samego początku.
Stać! Policja!
Ja pierdolę, co za nora.
Nie ma jej.
Tej wróżej kurwy.
Pewnie zwiała do siedziby Kruka.
Sprawdźmy tam.
Litości! Błagam!
Czułam cię. W moich myślach.
Jak to?
Kiedy spojrzałam na to ostrze, już wiedziałam.
Tym razem...
To naprawdę koniec.
Napijesz się?
Masz.
Wiedzieć, co się wydarzy, a mówić o tym,
to dwie różne rzeczy.
Ale zaczynasz się zastanawiać, co się naprawdę liczy, prawda?
Tak czy owak...
Jesteś bezpieczna, tylko im się nie pokazuj.
Bezpieczna, ale w klatce.
Dokładnie o to im chodzi.
Ludzie mają broń i żołnierzy, a my...
My mamy jedno wielkie gówno.
Daj mi to.
Dziękuję.
Próbowałam sobie przypomnieć, kiedy ostatnio
byłam naprawdę szczęśliwa.
Siedziałyśmy na starym dębie.
Pamiętasz? We dwie.
Dawne dzieje.
Jakby w innym życiu.
Kiedy zaczęła się wojna, chciałaś, żebym z tobą uciekła. Powinnam była to zrobić.
Niesłusznie nazwałam cię tchórzem.
Jesteś niesamowicie odważna.
Też chętnie cofnęłabym parę słów, które kiedyś wypowiedziałam.
Nie doceniałam cię. Pozwoliłam, by Philo nas rozdzielił.
Nie potrafię opisać, jak bardzo tego żałuję.
Ale przydaje się, prawda?
To dzięki niemu wciąż żyjesz.
Jak to?
To Philo cię uwolnił.
Prawda?
Następnym razem nas zabiją.
Zabiją nas.
Boją się. I słusznie.
W lesie grasuje sparas.
Zamierzasz ich usprawiedliwiać?
Nawet po łomocie, który ci spuścili.
Nie wykręcę się z tego.
Skąd mógł wiedzieć, że kanclerz tam będzie?
Ślepy traf.
Dalej bawisz się w detektywa?
Przyszedł po uwięzione małoludy.
Dlaczego?
A co nas to obchodzi?
Co?
Oto jest pytanie.
Bo giną ludzie.
Sparasy też wyginęły, prawda?
Zarżnęli je na naszych oczach.
Mogliśmy ich powstrzymać.
Wystarczyło się przyznać do pochodzenia.
To by ich nie ocaliło. I zniszczyłoby mi życie.
No tak.
Udawanie człowieka
jest najważniejsze.
Nienawidzą cię.
Nienawidzą nas.
Nie!
- Nienawidzą cię. - Nie!
- Nas wszystkich. - Nie!
Sami się nienawidzimy!
Philo to już przeszłość. To przez niego mnie zamknęli.
- Mogłam zginąć. - Wiedział o tym i poszedł cię uwolnić,
chociaż wiedział, że może nie wrócić.
Cały on.
Próbuje odkupić winy, zgrywając bohatera.
- Pieprzony Philo. - Przynajmniej żyje.
Jego mrokołak wciąż się wije.
Więc co mam zrobić? Odbić go?
Teraz nawet się nie zbliżysz do Bleakness.
Żołnierze są wszędzie, szukają zbiegów.
- Co on tu robi? - Mieszkam tu.
To długa historia, ale może zaczekać.
Skoro to nie Philo cię uwolnił, to jak uciekłaś?
Nie słyszałaś?
Całe Row o tym gada.
O czym?
To był sparas.
Sparas?
- Zaraz zwymiotuję. - Co się dzieje?
Tourmaline ma moc.
Może patrzeć jego oczyma.
Twoje wizje.
On mnie zabije.
Spierdalaj.
Nie wiesz, kim jestem.
Naprawdę? Po tym wszystkim, co księżulo nakładł nam do głowy
o czystości ludzi
i grzeszności małoludów?
Nigdy w to nie wierzyliśmy.
Ale i tak zaciągnęliśmy się do woja.
A potem do policji.
Żeby pomagać...
Takim jak my.
Żeby pomóc sobie.
Łatwiej jest ukryć się pośród tych, co nienawidzą dziwolągów,
- w mundurze. - Już się nie ukrywam.
Pomagając policji, szkodzisz Małemu Ludowi.
Ukrywasz się.
Pomagając policji, szkodzisz Małemu Ludowi.
I się ukrywasz.
Szkodzisz im
i się ukrywasz.
Pomagając policji, szkodzisz Małemu Ludowi.
Czemu sparas chce cię skrzywdzić?
Nie wiem. Wiem tylko, że skrzywdzi.
To uciekaj. Kurwa, ratuj się.
- Dokąd? - Dokądkolwiek.
Byle daleko stąd.
Moja moc tak nie działa.
To się wydarzy. Nieważne, co zrobię.
Kto tak twierdzi? Jakaś mima?
Od kiedy wierzysz mimom?
Odkąd moje wizje zaczęły się sprawdzać.
Zapomnij o mimach.
Wydostanę cię stąd
przez otwór w nielotce.
Słyszałaś Dariusa. Wojsko obserwuje niebo.
Polecimy nocą, nisko.
„My?”
Ty i ja.
Polecę z tobą.
Chcesz ze mną uciec, gdy Philo siedzi w Bleakness?
Chcę ci pomóc.
Potrzebujesz pomocy. Zgódź się.
Ja...
Nie.
Nie?
Kocham cię.
Wiesz o tym.
Wiem, że wierzysz, że dotrzymasz słowa.
- Bo dotrzymam. - Nie mogę na ciebie liczyć.
Nie wiesz, przez co przeszłam,
bo zawsze jest coś lub ktoś ważniejszy ode mnie.
To nieprawda.
Jesteś w szoku.
Omal nie zginęłaś.
Więc teraz wydaje ci się, że ucieczka ze mną to dobry pomysł.
Ale jutro znajdziesz kolejną sprawę, o którą będziesz chciała walczyć.
Zmienisz zdanie, a ja nie mogę znowu przez to przechodzić.
- Przepraszam. - Nie, ja...
Wiem, że masz dobre intencje.
Ale dobrze wiem, co się dla ciebie liczy.
Nie ja.
Gdy usłyszałem, że ma zostać stracony urzędnik,
którego jedyną winą była próba pogodzenia naszych narodów,
musiałem zareagować.
Wasz kraj stracił zbyt wielu prawych obywateli.
Proszę przyjąć najszczersze przeprosiny, panie Millworthy.
- Oczyszczono pana z zarzutów. - Jestem wolny?
Liczymy, że zostanie przeprowadzone
szczegółowe śledztwo dotyczące
rządów terroru Szalonego Jonah.
Tymczasem jednak potrzebujemy pana.
Chcemy pana prosić, by wszedł w skład rządu tymczasowego...
Panowie, dziękuję za tę ofertę.
Ale praca w teatrze nauczyła mnie,
że trzeba wiedzieć, kiedy zejść ze sceny.
Ten moment właśnie nadszedł. Powodzenia.
Proszę wybaczyć...
Wiem, jak czuje się człowiek, który oszukał śmierć.
Majorze, jestem zmęczony. Nie namówi mnie pan, bym tu został.
Burg to nasz sojusznik, ale tamtejsze władze są niekompetentne.
Krajem rządzą idioci, zajęci skakaniem sobie do gardeł.
Jest pan ostatnim sprawiedliwym w gnieździe żmij.
Ma pan głowę na karku.
I wolałbym, by tam pozostała.
Nie dziwię się, że pan odchodzi,
zwłaszcza że mówi się o represjach.
- Represjach? - W związku ze śmiercią kanclerza.
Małoludy z Row ukrywały terrorystów.
Poniosą konsekwencje.
- Myślałem, że pan o tym wie. - Tak się składa, że nie.
Garstka obywateli
nawołujących do wojny z Małym Ludem
przerodziła się w większość.
- Cóż... - Mówi się
o zrównaniu Carnival Row z ziemią.
Całkowitym zniszczeniu.
Niemożliwe.
Moi zwierzchnicy nie mają skrupułów,
ale zmagają się już z jedną wojną domową.
Nie chcielibyśmy, by nasz główny sojusznik wszczął własną.
Wie pan, co się dzieje,
gdy dobrzy ludzie stoją bezczynnie.
Tak.
To akurat wiem.
Proszę.
Miałeś pecha, co?
Wiem, że przyszedłeś po Vignette.
Nie miałeś nic wspólnego ze sparasem.
Nawet sierżant o tym wie.
Skąd wiedziałeś?
Uśpiłeś policjantów, by zdobyć mundury.
Strzałkami z lixerem.
Nie chciałeś zrobić im krzywdy.
Więc to nie ty urządziłeś tę jatkę.
Powiedz to naczelnikowi.
Sierżant cię stąd wydostanie.
Musisz nam pomóc złapać tego stwora.
Nawet gdybym chciał,
jest zmiennokształtny, do kurwy nędzy. To może być każdy.
Ale morderstwa...
Nie są powiązane. Nie ma żadnych tropów.
Z całym szacunkiem, inspektorze,
uważam, że się mylisz.
Zastanów się. Ciało porucznika
pozostawiono tak, by rzucić podejrzenie na pixy.
A dwa Kruki – tak,
by rzucić podejrzenie na nas.
Wczoraj zamordowano kanclerza, który nienawidził małoludów,
i uwolniono więźniów, którzy rozpętali chaos.
Każde morderstwo zaognia konflikt pomiędzy ludźmi a Małym Ludem.
Widziałem, jak sparasy płoną żywcem
w wojnie, w której ludzie
pokroili swoje ziemie na kawałki, by czerpać z nich zyski.
Nie dziwię się, że chcą nas wybić.
Mów ciszej. Ten potwór zarżnął naszego kanclerza.
To kanclerz był potworem.
On i jemu podobni,
którzy uciskają Mały Lud.
Jak ja.
Czemu mówisz takie rzeczy?
Zrób coś dla nas, Berwick.
Wypierdalaj.
Straż!
Dzięki.
Chcesz coś powiedzieć?
Zastanawiam się, co oni w tobie widzą.
- Kto? - Wszyscy, na których mi zależy.
Chodzi ci o Phila?
Chyba że zaprzyjaźniłeś się z Tourmaline.
Była dla mnie miła. Rzadko jestem tak traktowany.
Ciekawe czemu.
Zrujnowałaś Phila.
Poświęcił się dla ciebie.
Jej życie też zrujnujesz?
Nie wiem.
To sprawa między nami.
Tak.
Masz rację.
Wybacz.
Smakuje?
Zawsze lubiłam kuchnię Tourmaline.
I nie tylko kuchnię.
To ja je ugotowałem.
Lubisz marroków?
Uspokój się.
Żartowałem.
Ona musi uciekać.
Jeśli ci na niej zależy, pomóż mi.
Mamy gości.
Chcecie dokładkę?
Nie przyszliśmy po ciebie.
Kaine.
Vini.
Dzięki bogom. Przybyliśmy na ratunek.
- Idiota. - Jak zwykle urocza.
Jak się wydostaliście?
Strażnicy nas złapali, ale zaczęli walczyć z więźniami.
Wykorzystałem okazję.
- A Philo? - Nie może latać.
- Więc go porzuciłeś? - Straszna tragedia.
- Wybacz. - Policja!
Szlag!
Kurwa mać!
Vini, wszystko się zmieniło.
Więźniowie, którzy uciekli, zaczęli działać.
Mamy plan.
Nie tutaj.
Tamten gość nas słyszy. Zapewne nie tylko on.
Zmienimy kryjówkę. Chodźcie.
- Ja... - Co się stało?
Mam dość.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Mam dość walki. Dłużej nie dam rady.
- Oszalała. - Vini.
Nadeszła chwila, na którą czekaliśmy.
- Obalimy ten mur. - I dobrze.
Liczę, że wam się uda, ale...
- Musicie tego dokonać beze mnie. - Dlaczego?
- Masz ważniejsze sprawy na głowie? - Złożyłam obietnicę.
Vini, jesteś najlepsza.
Musisz wziąć w tym udział.
Nie mogę. Przykro mi.
Nam też jest przykro.
To prawda?
Kazałaś im odejść?
Ty jesteś dla mnie ważniejsza.
Możemy się stąd wyrwać?
Proszę.
- Tak? - Tak.
Dobrze.
Wstawaj.
Kolejna runda?
Rycrofcie Philostrate,
zostaniesz uwolniony pod jednym warunkiem:
musisz pomóc nam schwytać potwora.
Albo zgnijesz w celi.
Potwora?
Skłam.
Powiedz im, co chcą usłyszeć.
Wydostań nas z tego gówna.
To jak, Philostrate?
Niech wam będzie.
Pomogę.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska