Ik word niet graag boos wakker.
Doe dat dan niet. Het hoeft niet.
Wees toch niet zo koppig en geef het hier een kans.
Dat heb ik geprobeerd.
Maar ik heb al eens als landarbeider geleefd.
Ik heb gevangengezeten. Ik zie er niks aantrekkelijks aan.
We worden hier geaccepteerd.
Dit kan ons thuis worden.
Hoe kun je dit verdedigen?
We hebben hier geen toekomst.
Dit is geen leven.
Het is wel een leven.
Maar niet als je je blijft verzetten. Begrijp je?
Ze zullen je doden.
Natuurlijk. Want ze zijn moordenaars.
- Ze doden iedereen... - Niet iedereen, Agreus. Jou.
Dat zei Leonora tegen me.
Heeft ze mij bedreigd?
Zij ziet jou als bedreiging.
Zoals je praat en denkt...
Als je hier niet kunt leven, als ik je niet kan overtuigen,
dan doet ze dat.
En dat heb je voor me verzwegen.
- Ik beschermde je. - Door te liegen?
Jij hebt toch ook gelogen over de officieren?
Voor mijn bescherming?
Kijk wat deze plek met ons heeft gedaan.
Het is niet de plek.
We kunnen kiezen om elkaar te vertrouwen.
Dat wil ik graag proberen. Jij ook?
Zeg me nu eerlijk
of je jezelf hier ooit gelukkig kunt laten zijn?
Ben jij hier gelukkig?
Ik weet niet of ik dat woord zou gebruiken.
Het is zo anders dan alles wat ik heb gekend.
Maar er is hier een eerlijkheid.
Ik voel me geen verwend gekooid huisdier.
En...
Het is alsof heel mijn leven
een soort van
schreeuw
zich in me heeft opgebouwd.
Hier kan ik schreeuwen als ik dat wil.
Hier mag ik dingen willen.
Hier mag ik onbeschaamd voor mezelf kiezen.
En wat kies je?
Jou.
Jou, natuurlijk.
Ik kan hier elke dag kiezen en kies altijd jou.
Begrijp je?
Je vertrouwt het hier echt, hè?
Ik beloofde net om je te vertrouwen
en helaas ben ik een man van mijn woord. Dus...
Ja, dus.
Ja?
Ik zal me niet meer verzetten
en proberen hier gelukkig te zijn,
voor jou.
Echt waar?
Harder. Anders horen ze je niet.
- Thee, liefste? - Nee, dank je, schat.
Jij, Kastor?
Ik weet dat ik traag van begrip en deelname was.
Je moet weten dat ik dat betreur.
Je hebt je wel erg plotseling bedacht, kameraad.
Waar komt dit vandaan?
Imogen is hier gelukkig.
Ik ben niet zo koppig dat ik het niet ook kan proberen,
omwille van haar.
Proberen het ook zo te zien.
Fijn om te horen.
Het kost wel tijd,
zelfs voor ons die ervoor hebben gevochten.
Er gebeurt hier iets buitengewoons.
En ik verzet me niet meer.
Kom mee.
Kom.
Vandaag is een bijzondere dag.
De verjaardag van de revolutie.
Men zal drinken en dansen.
En misschien is vandaag
de dag om jullie dit te geven.
Ik heb mensen dat zien lezen.
Dit is de revolutie.
In de gevangenis geschreven door kameraad Leonora.
Was ze een misdadiger?
Alleen als armoede een misdaad is.
Als bediende at ze de restjes
van haar meester zonder zijn toestemming.
Ze kreeg drie jaar dwangarbeid.
Haar hart brak in die gevangenis.
Maar op een dag moest ze keien verslepen.
Ze zag een stukje groen tussen de stenen.
Het was onkruid.
Maar het leefde en groeide.
Het gaf haar hoop.
Nee, het maakte haar woedend.
Dat ze naar onkruid moest grijpen om iets levends aan te raken.
Toen besloot kameraad Leonora om niet meer voor de machtigen te werken,
maar voor de armen en machtelozen.
Waarom moeten zovelen lijden
om het leven van enkelen makkelijk te maken?
Tot allen als gelijken leven, kan niemand vrij zijn.
Ze is een bijzondere vrouw.
- Ja, heel inspirerend. - Ja.
Toen ze de waarheid had ingezien,
moest ze die delen.
En nu
deel ik die met jullie.
Dank je, kameraad.
We moeten maar naar ons werk gaan, anders komen we te laat.
Ik hoef jullie niet te begeleiden. Jullie weten de weg.
En straks vieren we feest, kameraden.
Ja.
Kastor lijkt erin te trappen.
Ik dacht even dat hij je had overtuigd.
Het verhaal was aangrijpend.
Pure propaganda.
Het is mooi om te denken dat de wereld anders zou kunnen zijn.
Mooi,
maar gevaarlijk.
We zijn hier nooit veilig.
Dus we vluchten.
We zijn klaar om te gaan. Kun je het?
Als ik het kan...
Dan ga je schatrijk naar huis.
Maanden in het ruim,
onder de vloer. Kan je vrouwtje het aan?
- Ja. - Want anders...
Ze kan het aan.
Verlaat stiekem het feest.
- Ik zie je aan de kade. - Op klaarlichte dag?
Er vertrekt een schip.
Door de blokkade kan het anders nog weken duren.
Dan wordt het vandaag.
Kom mee, kameraad.
Nu.
Dit is voor jou.
Ik heb een verrassing voor je.
Wat doet hij hier?
Hij kraamt allerlei onzin uit.
Maar hij heeft een plan, als je het zo mag noemen.
Hij wil zijn zus ontvoeren.
- En jou doden, natuurlijk. - Dat is niet waar.
Ik heb informatie voor u.
Een paar dagen geleden kwam hij hier met kinderlijke ideeën,
wraakzucht en een pistool. Gelukkig hebben we hem onderschept.
Ik heb tijd noch geduld
om elke ontspoorde aristocraat herop te voeden.
Sommigen zijn de moeite waard.
Maar deze ken ik niet goed genoeg.
Jij wel.
Ik geloof dat hij kwaad heeft aangericht.
Dus ik laat het aan jouw oordeel.
Nee.
Mijn zus vergeeft het je nooit.
Dan zou hij het haar moeten vertellen.
Alsjeblieft, nee.
Alsjeblieft, Agreus.
Alsjeblieft, nee.
Wacht.
Alsjeblieft. Geloof me.
Hij verdient een kans.
Als ik er een verdien, dan iedereen.
Goed dan.
Zorg dat hij zich gedraagt.
Pardon?
Je hebt zijn leven gespaard.
Nu ben jij ervoor verantwoordelijk.
Ik hoop echt dat hij je niet teleurstelt.
Nee.
Mij ontvoeren?
Was dat je plan? Ezra, jij enorme dwaas.
Wilde je me tot overgave vervelen?
Je dacht zeker
dat Agreus gewoon zou toekijken?
Of ging je hem neerschieten?
- Je bent een waardeloze schutter. - Ik had gezworen
om te doen wat ik moest.
Om mijn geluk te bederven.
Imogen, je begrijpt niet wat geluk is.
Ik heb nachtmerries gehad,
vreselijke nachtmerries
dat je zou komen.
En nu ben je hier.
Het is gewoon gênant.
- Ik hou van je. - Dat betekent niet dat je mij bezit.
Ik probeerde je te redden.
Waarvan?
Van jezelf.
Het is namelijk
mijn plicht als gezinshoofd om je eer te beschermen.
Ik ben je broer.
Wie moet je anders redden van deze vreselijke fout?
Denk je dat je nu een grote sterke vent bent?
Nee.
Je bent een ijdel en rancuneus jongetje. Altijd al.
En jij was altijd al...
Kijk, een man...
Een man beschermt de naam van zijn familie tegen elke prijs.
Jij bent vergeten wat het is om een dame te zijn.
Loops in het vuil met dit beest.
Je hebt heel erg geboft dat ik dat pistool niet kreeg.
Imogen, ik ben niet...
Imogen.
We nemen hem niet mee.
Ik meen het.
Als je hem achterlaat, vergeef je jezelf nooit.
Noch mij dat ik het toeliet.
Waar is Imogen?
Wat?
Wat ga je me aandoen?
We gaan vandaag ontsnappen.
Ontsnappen?
- Hoe? - Ga je mee of niet?
Ja, natuurlijk.
Blijf dan bij me
en doe precies wat ik zeg.
Begrijp dit goed.
Je houdt van je zus.
Als jij dit verkloot,
zullen ze haar doden.
Goed.
ZEVEN JAAR GELEDEN
DE VAL VAN TIRNANOC
Pactsoldaten.
Ik tel er zes.
Dat was het. Ik ben leeg.
- Kun je rennen? - Niet snel genoeg.
Wat doe je?
- Ik geef dekking. - Nee.
- Ze komen van opzij. - Ik zit vlak achter je.
Philo.
Nu.
Help me.
Je bent geen mens.
Deels pix.
Ga. Nu.
Dit is de tand van een sparas.
Dat is onmogelijk.
Die monsters zijn al eeuwen uitgestorven.
Er waren altijd al geruchten over deze bossen.
Het Pact zal ons morgenochtend bereiken.
Niet als ze door die vallei steken.
Luitenant,
- we moeten een verbond met ze sluiten. - De sparassen?
Als er meer zijn,
kunnen ze onze aftocht dekken.
Waarom denk je met een sparas te kunnen praten, sergeant?
Het spaarde wel zijn leven.
Waarom? Ze haten mensen.
We moeten ons bezinnen.
- Waarom? - Sparassen waren uitgestorven, dacht men.
In die vallei wonen misschien de laatste.
Bedankt, Galloway. Je kunt gaan.
Ga terug naar die vallei.
High Bresail bereiken is cruciaal, maar we moeten het Pact vertragen.
Je moet ze afsnijden voor ze hier zijn.
Hoe afsnijden?
Ontvlambare kogels, fosforgranaten.
Gebruik alles wat we hebben om die vallei plat te branden.
En de sparassen?
Ze worden weggevaagd.
En anders zijn mijn mannen er geweest.
Jezelf inbegrepen.
Ik ga geen monster beschermen,
want wij alleen beschermen nu onze koloniën
tegen 10.000 vijandelijke troepen.
Mag ik vrijuit spreken?
Doe het snel.
Ik wil bezwaar maken tegen dit bevel.
Formeel.
Ik teken het op.
Volg nu je bevelen op, sergeant,
anders teken ik ook je degradatie op.
Begrepen?
Het is oorlog.
En ze zijn maar critch.
Dus geef het bevel.
Kanonnen gereed.
Vuur.
Vuur het kanon af.
Je verspilt je tijd.
O, ja?
Een monster bevrijdt alle critch uit mijn gevangenis,
doodt 17 van mijn mannen en ook nog de kanselier.
Je was er niet bij betrokken, zeg je.
Je was slechts toevallig aanwezig, in een gestolen politie-uniform.
Ik weet hoe het lijkt.
Maar ik wist er niks van.
Hou op, Wrenbrick.
- Mijn gevangenis, mijn regels. - Hij moet wel kunnen praten.
Dat doet hij echt wel.
- Waar is dat monster heen? - Vraag dat aan iemand die het weet.
Hij weet het niet, zegt hij.
Geloof je ook maar iets wat deze critch zegt?
Kennen je politievriendjes je oorlogsverleden, Philostrate?
Je was nogal een fan van de sparassen in Tirnanoc.
Wat?
Vertel het ze maar.
Hoe je probeerde in te gaan tegen je meerdere.
Mensenlevens wilde riskeren om monsterlijke critch te redden.
De oorlog heeft er niks mee te maken.
Je loog ook tegen het leger.
Of niet soms?
Je zei dat je mens was.
En je liegt nu ook.
Laat hem met rust.
Voor vanavond.
Dan kan hij nadenken.
Doe het.
Maar ze hebben wel gelijk.
We liegen al
vanaf het begin.
Stop, politie.
Jemig, wat een goor krot.
Ze is hier niet.
Dat critchwijf.
Zeker terug naar dat Black Raven-hol.
Laten we daar kijken.
Genade.
Ik voelde je in mijn hoofd.
Hoe dan?
Toen ik die bijl boven me zag, wist ik het gewoon.
Deze keer...
Dit was het einde.
Drink.
Toe maar.
Er is weten wat er gaat gebeuren
en het ook echt zien.
Maar je gaat wel nadenken over wat echt belangrijk is.
Ach ja.
Je bent nu veilig, zolang niemand je ziet.
Veilig in een kooi.
Waar ze ons willen hebben.
De mensen hebben geweren en soldaten. En wij...
Wij hebben geen zak.
Geef hier.
Bedankt.
Wanneer was ik voor het laatst gelukkig?
Echt gelukkig.
Boven in een oude eik.
Weet je nog? Jij en ik?
Dat was lang geleden.
Het voelde als een ander leven.
Toen de oorlog begon, vroeg je me om samen met jou te vluchten.
Ik had je nooit laf moeten noemen.
Je bent de dapperste die ik ken.
Ik wil ook wel het een en ander terugnemen.
Ik nam je voor lief en had Philo niet tussen ons moeten laten komen.
Dat spijt me zo vreselijk, woorden schieten tekort.
Toch komt hij soms wel van pas.
Dankzij hem ben je heelhuids ontsnapt.
Hoe bedoel je?
Philo heeft je toch bevrijd?
Toch?
Volgende keer vermoorden ze ons.
Ze zijn bang. En terecht.
Er waart een sparas rond.
Praat je hun gedrag nu goed?
Zelfs na dat aftuigen.
Ik lijk zo schuldig als wat.
Hoe wist het dat de kanselier hier was?
Dat moet stom toeval zijn geweest.
Hang je nog steeds de rechercheur uit?
Het kwam voor de gevangen feeën.
- Waarom? - Waarom?
Waarom?
Waarom? Wat kan het ons schelen?
Wat kan het ons schelen?
Dat is de vraag.
Omdat er mensen worden gedood.
Er werden ook sparassen gedood.
Ze werden voor onze ogen afgeslacht.
Wij hadden dat kunnen voorkomen.
Als we hadden bekend dat we fee waren.
Het had de sparassen niet gered. Alleen mijn leven verwoest.
Ja, natuurlijk.
Voor mens kunnen doorgaan,
dat is veel belangrijker.
Ik moest wel.
Ze haten ons.
Nee.
- Ik moest wel. - Nee.
- Ze haten ons. - Nee.
Wij haten ons.
Het was voorbij tussen Philo en mij. Door hem zat ik vast.
- Ik had dood kunnen zijn. - En toch ging hij je redden,
wetend dat het hem zijn leven kon kosten.
Typisch.
Zijn schuldgevoel afkopen door de held uit te hangen.
- Klootzak. - Hij leeft in elk geval nog.
Zijn darkasher beweegt nog.
Wat moet ik nu doen? Teruggaan en hem redden?
Je komt nu niet meer bij Bleakness in de buurt.
Het leger zoekt overal naar ontsnapte gevangenen.
- Wat doet hij hier? - Ik woon hier.
Een lang verhaal, maar wacht even.
Als het Philo niet was, hoe ben je dan ontsnapt?
Weet je dat niet?
De hele Row praat erover.
Waarover?
Het was een sparas.
Een sparas?
- Ik voel me misselijk. - Waarom? Wat is er?
Ze heeft nu het zicht.
Ze kan door zijn ogen zien.
Je visioenen.
Het komt me doden.
Rot op.
Ik haat niet wie ik ben.
O, nee? Na alles wat de priester erin heeft geramd
over menselijke zuiverheid
en de zondige, smerige feeën.
Ik geloofde die onzin nooit.
Toch tekenden we voor het leger.
Toch gingen we bij de politie.
Om mensen te helpen...
Om mensen zoals wij te helpen.
Om onszelf te helpen, bedoel je.
Je kunt je makkelijker verbergen tussen mensen die critch haten
- in een uniform. - Ik verberg me niet meer.
De politie helpen schaadt de feeën.
Verbergen.
De politie helpen schaadt de feeën.
Verbergen.
Schaadt de feeën.
Verbergen.
De politie helpen schaadt de feeën.
Waarom zou het jou iets aandoen?
Dat weet ik niet, alleen dat het zo is.
Vlucht gewoon. Ren voor je leven.
- Waarheen? - Waar dan ook.
Zolang het niet hier is.
Nee, zo werkt het zicht niet.
Dit gaat gebeuren, wat ik ook doe.
Wie zegt dat? Een of andere zuster?
Wanneer heb jij ooit iets geloofd wat een zuster zei?
Sinds mijn visioenen uitkomen.
Vergeet de zusters.
Ik krijg je hier wel weg.
Door mijn gat in het vliegdraad.
Het leger houdt de lucht in de gaten.
We vliegen 's nachts en blijven laag.
'We'?
Jij en ik.
Ik ga met je mee.
Dus je gaat er met mij vandoor terwijl Philo in Bleakness zit?
Ik wil je helpen.
Je hebt mijn hulp nodig. Laat me je toch helpen.
Ik...
Nee.
Nee?
- Nee. - Ik hou van je.
Dat weet je.
Wanneer je zoiets belooft, geloof je wat je zegt.
- Natuurlijk. - Maar ik kan niet op je vertrouwen.
Je hebt geen idee wat ik heb doorstaan
omdat er altijd iets of iemand belangrijker is dan ik.
Onzin.
Je bent in shock.
Je was bijna dood.
Dus het lijkt nu echt een goed idee om er met mij vandoor te gaan.
Maar morgen vind je een andere goede zaak en overmorgen weer.
Je zult je bedenken, Vini. Dat kan ik niet nog eens meemaken.
- Het spijt me. Ik... - Nee, ik...
Je bedoelt het goed.
Maar je hebt telkens weer laten zien wat voor jou belangrijk is.
Ik ben dat niet.
Ik hoorde dat een functionaris zou worden geëxecuteerd
die alleen maar de banden tussen onze landen wilde verbeteren.
Ik kon niet werkeloos toekijken.
Uw regering heeft al te veel goede mensen verloren.
Ik bied u mijn diepste excuses aan, Mr Millworthy.
- U bent volledig vrijgepleit. - Dus ik mag gaan?
Ja, wat dat betreft hoopten we
op een grondig onderzoek naar
de terreur van Jonah de Krankzinnige.
Maar intussen hebben we u eerlijk gezegd gewoon nodig.
Wilt u deelnemen aan een interim-regering die...
Heren, dank u zeer voor uw vriendelijke aanbod.
Maar als ik iets heb geleerd van het theater,
is het weten wanneer het toneel te verlaten.
Timing is alles. Dus succes allemaal.
Sorry dat ik stoor.
Ik weet hoe het is om aan de dood te ontsnappen.
Beste majoor, ik ben erg moe. Je kunt me niet overtuigen.
De Burgue, onze belangrijkste bondgenoot, heeft een regering in chaos.
Die mannen zijn dwazen. Ze zullen elkaar verscheuren.
U bent een integer man in een nest vol adders.
U houdt het hoofd koel.
En ik hou het liever op mijn schouders.
Niemand zou het u kwalijk nemen,
nu er over represailles wordt gesproken.
- Represailles? - Voor de moord op de kanselier.
De feeën gaven onderdak aan terroristen.
Natuurlijk zullen er gevolgen zijn.
- Ik nam aan dat u dat wist. - Nee, dat wist ik nog niet.
De minderheid van uw burgers
die riep om openlijke oorlog tegen de feeën
schijnt nu de meerderheid te zijn.
- Nou, ik... - Men zegt
dat Carnival Row volledig zou kunnen worden platgewalst.
Weggevaagd.
Toch zeker niet?
Hoewel mijn regering geen principiële bezwaren heeft,
zitten wij al midden in een burgeroorlog.
We willen niet dat onze bondgenoot er zelf in een verstrikt raakt.
U begrijpt wat er gebeurt
als goede mensen niks ondernemen.
Ja.
Dat begrijp ik.
Hier.
Dat is nog eens slechte timing.
Ik weet dat je voor Vignette kwam.
Jij had niks te maken met de sparas.
Dat ziet zelfs de sergeant in.
Hoe wist je dat?
De mannen die je van hun uniform beroofde.
In lixer gedoopte pijltjes.
Je wilde je mede-agenten geen kwaad doen.
Waarom zou je dan meedoen aan een bloedbad?
Zeg dat tegen de directeur.
De sergeant zoekt het hogerop.
We hebben je hulp nodig tegen dit ding.
Al zou ik het willen,
het verandert van gedaante. Het kan iedereen zijn.
Maar de moorden...
Er is geen verband. Geen aanwijzingen.
Met alle respect, inspecteur,
daar heb je het mis.
Ga maar na. Het lijk van de vermoorde agent
werd geënsceneerd om de pix verdacht te maken.
En de twee Black Ravens op zo'n manier
dat het spoor naar de Burgue leidde.
Gisteravond werd onze feeënhatende kanselier vermoord
en werden woedende feeën bevrijd om verderf te zaaien.
Elke moord lijkt bedoeld om mens en fee tegen elkaar op te zetten.
Ik zag sparassen levend verbrand worden
tijdens een oorlog waarin mensen
hun thuisland in stukken hakten om ervan te profiteren.
Geen wonder dat ze ons dood willen.
Niet zo hard. Dat monster heeft onze kanselier gevild.
Hij is het echte monster.
Hij en mensen zoals hij
die feeën onderdrukken.
Zoals ik.
Waarom praat je zo?
Doe ons een lol, Berwick.
Rot op.
Bewaker.
Bedankt.
Heb je iets te zeggen?
Ik vraag me alleen af wat mensen in je zien.
- Wie? - Iedereen om wie ik geef.
Je bedoelt Philo.
Tenzij je bevriend geraakt bent met Tourmaline.
Ze is aardig voor me geweest. Weinig mensen zijn dat.
Ik vraag me af waarom.
Voor jou heeft Philo
zijn hele leven opgegeven.
Maak je haar leven nu ook kapot?
Ik weet het niet.
Dat gaat alleen ons aan.
Ja.
Je hebt gelijk.
Het spijt me.
Hoe is de stoofpot?
Ik was altijd al fan van Tourmalines kookkunst.
Onder andere, natuurlijk.
Ik heb het gemaakt.
Hou je van merg?
Rustig maar.
Een grapje.
Ze moet hier weg, Darius.
Als je echt om haar geeft, help me dan.
We hebben bezoek.
Kom je nog een rondje vechten?
We komen niet voor jou, marrok.
Kaine.
Vini.
De goden zij dank. We kwamen je redden.
- Jij dwaas. - Wat fijn om je te zien.
Hoe ben je ontsnapt?
De bewakers vochten met de andere gevangenen
en ik zag mijn kans schoon.
- Maar Philo... - Hij kan niet vliegen.
- Moest je hem achterlaten? - Tragisch.
- Het spijt me. - Politie.
Shit.
Verdomme.
Vini, alles is veranderd.
De ontsnapte gevangenen hebben niet stilgezeten.
Er zijn grootse plannen, Vini.
Niet hier.
Die marrok kan ons horen. En misschien niet alleen hij.
Kom, naar de nieuwe schuilplaats.
- Ik... - Wat is er?
Ik ben er klaar mee.
Wat bedoel je daar nou mee?
De strijd, dit alles. Ik kan het niet meer.
- Ze is gek geworden. - Vini.
We hebben op dit moment gewacht.
- We halen dat draad omlaag. - Mooi.
Ik hoop echt dat jullie dat doen.
- Maar dan wel zonder mij. - Waarom?
- Heb je iets belangrijkers? - Ik heb iemand iets beloofd.
Je bent de beste van ons.
Je moet deel uitmaken van wat komen gaat.
Ik stap eruit. Het spijt me.
Ja, ons ook.
Is het waar?
Heb je ze weggestuurd?
Jij bent voor mij echt belangrijk.
Dus kunnen we vertrekken?
Alsjeblieft?
- Ja? - Ja.
- Oké. - Ja.
Overeind.
Nog meer?
Rycroft Philostrate,
je wordt overgedragen aan de politie op voorwaarde
dat je ons helpt om het critchmonster te vangen.
Anders rot je hier maar weg.
Critchmonster.
Lieg tegen ze.
Zeg ze wat ze willen horen.
Maar zorg dat we hier wegkomen.
Wat wordt het?
Goed dan.
Ik help jullie.
Ondertiteld door: Xander Purcell
Creatief supervisor