Nareszcie w domu.
Za rodzinę!
Wszyscy o was mówią.
Dziękuję.
Prezenty tutaj.
Jest cudowna.
Ezro.
Agreusie, nic ci nie jest?
- Gdzie jesteśmy? - Nic nam nie grozi.
Jesteśmy w Ragusie.
Miałeś koszmar.
- Ja? - Tak.
Bogowie.
Chcesz o tym porozmawiać?
Nie?
Jestem tu. Jesteśmy razem.
To najważniejsze.
Nic innego się nie liczy.
Co to?
Chyba dzwonią na śniadanie.
Chcesz tam iść? Mogę coś ci przynieść,
- jeśli wolisz zostać. - Nie.
Zejdźmy.
Dobrze.
Zejdźmy.
Zaczekam na ciebie.
Przeszkodziłem pani?
Żeby tylko.
Przenieśli mojego męża i dzieci do innego domu.
Nie rozumiem.
Było nas tu czworo, póki się nie zjawiliście.
A potem nas wyrzucono, żeby zrobić miejsce dla was.
To był wasz pokój?
Zapewniam, że o to nie prosiliśmy.
Co w was takiego wyjątkowego, że sama Leonora się wami zajęła?
Spóźnicie się do pracy, towarzyszko.
Już idę, towarzyszu.
Przepraszam, długo to trwało.
Nie szkodzi, kochanie.
Ten człowiek z nami płynął, prawda? Skądś znam ten mundur.
- Dzień dobry. - Nie rozpoznaję go.
Pewnie go ukradł. Sporo tu złodziei.
Śniadanie.
Nie pamiętam twojego imienia, ale płynąłeś z nami, prawda?
Tak.
- Dzień dobry. - Witam.
- Chodźmy. - Skoszarowali tu załogę?
Ciekawa jestem, co kapitan Haversham o tym wszystkim sądzi.
- Pani... - Nie powiedziałem ci.
Kapitan i załoganci zostali... wyzwoleni.
Wyzwoleni?
Tak. Uwolniono oficerów.
No to mieli szczęście. A ty pecha.
Mogłem trafić gorzej.
Muszę iść. Spóźnię się do pracy.
Miłego, panno Imogen.
Do pracy? Nie dość, że nas tu przetrzymują,
to jeszcze każą im pracować.
Nie tylko im.
Przepraszam, że przeszkadzam. Jestem Kastor, miło mi.
Imogen Spurnrose. Ale pan to zapewne wie.
Owszem.
Przysłali pana, by miał na nas oko?
Leonora mówiła, że jest pani bystra. Zwłaszcza jak na wymuskaną Burgijkę.
A Leonora rzadko się myli.
Jestem starszym kwartału.
To brzmi trochę strasznie,
ale oznacza po prostu, że mam was wprowadzić.
Trochę jak lokaj.
Zadbam, byście nie wpadli w kłopoty.
- Pomogę się zadomowić. - Zadomowić?
Nie zamierzamy tu zostać.
Powiedz temu panu, że wyjeżdżamy,
gdy tylko nadarzy się okazja.
Zgadza się.
Domagam się spotkania z waszą dowódczynią.
A może to królowa?
A to dobre.
Królowa! Proszę jej to powiedzieć, jak ją pan spotka.
Choć stanie się to nieprędko, jest bardzo zajęta. Trwa wojna.
Dokończcie śniadanie. Przyjdę później, przydzielę wam obowiązki.
Nie...
Agreus nie będzie pracował jak zwykły robotnik.
Każdy tu pracuje.
To żaden wstyd.
To dla nas najwyższy zaszczyt.
Małoludy i ludzie. Mężczyźni i kobiety.
- Nie zmusi jej pan... - Droga do fabryki jest całkiem przyjemna.
Widzimy się za pół godziny.
Zapraszam.
To najnowsza linia produkcyjna.
Możemy wyposażyć dwie armie, jeśli zajdzie potrzeba.
Jest nas niewielu, ale broni mamy w bród.
Zaczniecie od czegoś prostego...
A pan dokąd?
Będę pracował za nas oboje.
Najdroższa.
Dziękuję.
Zatem...
panie starszy,
od czego mam zacząć?
Zdejmij tę łuskę i załaduj nową.
Wciąż masz silne ręce.
Doszedłeś do wszystkiego sam.
Nie boję się pracy.
Ale nie chcę pomagać ciemiężycielom.
To mocne słowo.
Jesteśmy wyzwolicielami.
Moich oficerów też wyzwoliliście?
Pracowali na statku niewolniczym.
Zniszczyli życie wielu ludziom,
więc do własnego nie mieli prawa.
Nie niewolnicy.
To była opłacana służba.
Uczciwa wymiana.
Praca za wolność.
Gdy pan o tym mówi, wydaje się, że mieli wybór.
Nikogo nie zmuszaliśmy do pracy.
Ale wspierali system, który zniewala wszystkich.
Choć twierdzicie inaczej.
Wiesz o tym.
I czerpałeś z tego zyski.
I to spore.
Próbowałeś się za to wkupić do świata ludzi.
I tak by ci się nie udało.
Trochę to żałosne, moim zdaniem.
Nikt cię nie pyta.
Wiem, że łykałeś te same kłamstwa, co twoi niewolnicy.
Przepraszam, „opłacana służba”.
Co cię skłoniło
do takich czynów?
Widzę, że dogadujesz się z Kastorem.
Rozmowa była ciekawa?
W żadnym razie.
Przykro mi, jedzenie jest dla pracowników, nie dla widzów.
Chyba nie odmówisz jej posiłku?
Myślałem, że weźmie się do pracy, ale cóż.
Co za rycerskość.
Nie męczy cię czasem to poczucie wyższości?
A ciebie?
Pewnie nigdy w życiu nie była głodna.
Głodówka dobrze by jej zrobiła.
Co cię w niej pociąga?
To, że jest piękna? A może przydatna?
- Zważaj na słowa. - A może...
Ma wszystko to, czego ty nie masz. Do czego aspirujesz.
Majątek, ogładę. I jest człowiekiem.
Przyglądanie się robotnikom mnie znudziło.
Proszę mi pokazać, co mam robić.
Dobra robota. Widzimy się jutro rano.
- Dobranoc panu. - Towarzyszu.
Dobrej nocy, towarzyszu.
I wam, towarzyszko. Proszę jeszcze zostać.
Dlaczego?
Leonora chce z tobą mówić.
- Z nami obojgiem? - Tylko z nią.
Chodźmy.
Nie zostawię jej.
Bez obaw. Zwrócą ci ją całą i zdrową.
Do ostatniego pukielka.
Nie martw się.
To nie potrwa długo.
Podobała ci się?
Godna, uczciwa praca?
Wszystko mnie boli.
Ale poradziłaś sobie.
Zapracowałaś na własne utrzymanie.
Mam wrażenie, że raczej na twoje.
Każdy pracuje tu na siebie.
To, co wyprodukujemy, należy do nas wszystkich.
Po co mi tyle karabinów?
Przydadzą się w starciu z armią Paktu.
Zdziwisz się, jak ci powiem, że moim partnerem jest człowiek?
Powinnam powiedzieć, że nie,
ale jestem zdziwiona.
Wpojono mi tyle uprzedzeń,
iż czasem boję się, że się ich nie pozbędę.
Rewolucja.
Zaczyna się w głowach i sercach.
Zawsze jest trudniejsza, niż się zdaje.
To prawda.
Kocham Agreusa.
Mimo to wciąż nie przywykłam do myśli,
że człowiek i małolud mogą być razem.
Nie jestem z tego dumna.
Ale...
Sądziłam, że z czasem będzie łatwiej.
Albo że będziesz silniejsza.
Będziesz, ziska.
Gdy zakochałam się w Tomášu,
modliłam się o akceptację.
Ale też o cierpliwość.
Cierpliwość?
Do jego stóp.
Co proszę?
Do jego ohydnych, kościstych stóp.
Nie ma kopyt, tylko coś jak zdeformowane dłonie.
Starałam się.
Oboje się staraliśmy.
Bardzo długo nie dotykał moich kopyt.
Trudno do nich przywyknąć.
Gdyby Paktowcy dowiedzieli się, że ja i Tomáš jesteśmy parą,
stracono by mnie,
a moje rogi powieszono na murze.
Wiedziałaś o tym?
On dostałby naganę,
bo uległ urokowi pukowej kusicielki.
Choć nie mam takiej mocy.
W Burgu jest podobnie?
Nie wiem.
Uciekliśmy, nim nas odkryto.
Tu jesteś wolna, Imogen.
Agreus także.
Jak nigdzie na świecie.
Może i śpicie w gorszej pościeli,
ale możecie kochać, kogo chcecie.
Już rozumiesz?
To dobrze.
Nie martw się. Skoro ja przywykłam do stóp,
ty przywykniesz do kopyt.
Martw się raczej o jego ośli upór.
Ludzie bywają równie uparci.
Tworzymy nowy świat oparty na kruchej idei,
zgodnie z którą ludzie i małoludy pracują tu jak równi sobie.
Mamy wielu wrogów, więc między nami musi panować zgoda.
Jeśli Agreus będzie się opierał, może źle skończyć.
I ty razem z nim.
Rozumiem.
Na to liczyłam.
Kiedy wróci Imogen?
Zapytaj Leonorę.
Dobranoc, towarzyszu.
Kastor?
Słucham.
Co się stało z panią Hanną?
Proszę?
Jej rzeczy i posłanie zniknęły. Gdzie ona jest?
- Nie wiem, o kim mówisz. - O Hannie.
Wczoraj spała na korytarzu, a rano z nią rozmawiałeś.
Gdzie jest?
Taka osoba nie istnieje, nigdy nie istniała.
Nie będziemy o niej rozmawiać.
Okazuje się, że mamy wiele wspólnego.
Doprawdy?
Tak. Gdy z nią rozmawiałam, nie czułam, że to przywódczyni rewolucji.
To zwyczajna osoba.
Nie jest zwyczajna.
Dowodzi armią.
Podejmuje decyzje.
Wydaje rozkazy.
Wiem o tym.
Może zbyt pośpiesznie oceniliśmy to miejsce.
Pośpiesznie?
Nie sądzę.
To jedyne miejsce na świecie,
gdzie możemy być razem i nikt tego nie zakwestionuje.
Może jednak przyjmiemy jej zaproszenie?
Zaproszenie?
Zaproszenie można odrzucić.
Nic nie wiesz o tym miejscu. Ani o niej.
Wiem, że mnie rozumie,
bardziej niż ktokolwiek inny.
To morderczyni.
Wiesz o tym?
Niemożliwe.
Oficerowie z Łabędzia nie zostali uwolnieni.
Kazała ich rozstrzelać.
Na moich oczach, bez procesu.
Niewinnych ludzi.
- Nie wierzę. - Dlatego ich nie widziałaś.
Bo ich zwłoki gniją w Ragusie.
Chcesz dla nas takiego losu?
To miejsce jest straszne.
Nienaturalne.
Choć będą próbowali wmówić ci, że jest inaczej.
Ale jesteśmy razem. To już coś, prawda?
Imogen...
Jest tyle rzeczy, których możemy się o sobie dowiedzieć.
Które możemy w sobie pokochać.
Może tutaj mielibyśmy szansę.
Chciałbym, by tak było.
Naprawdę.
Ale to wszystko kłamstwo.
Nie spocznę, póki nas stąd nie wydostanę.
Ty też próbuj.
Cały świat to jedno wielkie kłamstwo.
Może to kłamstwo jest lepsze od innych?
Dokąd chcesz uciec?
Dokąd?
Jeszcze nie wiem.
Nigdzie nie jest
tak niebezpiecznie jak tutaj.
Powiedziałeś mojemu generałowi,
że Pakt kupuje burgijskie karabiny i chce ich użyć przeciwko nam.
Czemu mam ci wierzyć?
Bo na własne oczy widziałem, jak dobito targu w Balefire Hall.
Ryzykowałem życie, by ci o tym donieść.
Ezra Spurnrose, do usług.
BURG
Wróciłem!
Jesteś wreszcie.
Skoczyłeś na piwko?
- Jedno czy dwa. - Raczej cztery.
Umyj się, zaraz podam kolację.
Tato?
Baczność.
- Melduj. - Wszyscy obecni, sir!
- Mama? - Tak, sir.
- Dziadek? - Tak jest.
Dobra robota, Rafe.
W której ręce?
Na pewno?
Trzynasty pułk dragonów!
Dzięki, tato!
Chodź no.
To ty, synu?
Tak, tato.
Co, u licha?
Chłopaki postawili ci kolejkę za zarżnięcie tej kurewki?
Nie mów tak.
Molly nie znosi, jak klniesz przy dziecku.
Świat mnie do tego zmusza.
Syn gliniarza wie najlepiej, jakie to popaprane czasy.
Niech się lepiej przyzwyczaja.
Racja, tato.
Tylko przekonaj do tego Molly.
Gdybym był cudotwórcą, nie siedziałbym na tym jebanym wózku.
- To dla mnie? - Tak, z wołowiną.
Drogie żarcie.
Chłopaki mi kupili.
- Dobrze być bohaterem, co? - Tato!
Koledzy do ciebie przyszli.
Jestem z ciebie dumny.
O cholera.
To trzynasty pułk dragonów, prawda?
Tak!
Skąd wiesz?
Też nosiłem taki mundur.
Poszedł w strzępy...
w Tirnanog.
On też taki miał.
Szczęśliwa trzynastka.
Przylazłeś do mojego domu?
Dobry wieczór.
Koledzy zostaną na kolacji? Jedzenia wystarczy.
Nie, nie zabawią długo.
Weź chłopaka na górę, dobra?
Nie trzeba, rozmawiamy sobie. Prawda?
Spokojnie.
Nie gryzę.
Co tam jeszcze masz?
Ty.
- Ty jebany... - Spokojnie, Dombey.
Wysłuchaj mnie.
Chcesz mnie zabić? Spróbuj!
Na Row, proszę bardzo.
Ale to jest mój dom!
Nie o to chodzi.
Mogłem załatwić tego marroka, jak miałem okazję.
Słuchaj, skurwielu.
Chcemy cię ratować.
- Przed kim? - Przed Krukiem.
Zastrzeliłeś żonę jednego z nich.
Chcą wyrównać rachunki.
Nie ośmielą się zabić gliny.
Teraz jest inaczej.
Są gotowi zginąć,
byle załatwić kilku z was. Zaczną od ciebie.
W dupie ich mam.
Jeśli złapiemy zabójcę tamtej dwójki
i ukarzemy go, może ich udobruchamy.
Zastanów się.
Ma to sens?
Ale co ja mogę?
Nie zrobił tego nikt z naszych. Wiedziałbym o tym!
Wierzę ci. Oni nie.
Ależ mam szczęście.
Kogo podejrzewacie? Ktoś musi za to beknąć.
Nie wiem.
Wiem tylko, że to był małolud.
Nie bądź mendą i pomóż mi.
Może uda mi się go dorwać.
Pomóc? Tobie?
Uspokoimy obie strony, zamiast pogarszać sytuację.
A przy okazji ocalimy twój tyłek.
Niech cię szlag.
Czuję pixy.
Wiem, że tam jesteś.
Śledziłaś mnie.
Miałam nadzieję, że się mylę.
- Ale przyszedłeś go ostrzec. - Chcę zapobiec rzezi.
- Stoisz po złej stronie. - Nie ma stron.
Gdyby tak było, nie doszłoby do tego.
Nie musielibyśmy walczyć.
A ty w kółko o tym samym.
Jest ich pięć razy więcej.
Zastanów się, Vignette.
Uciekają tylnym wyjściem!
Odwracasz moją uwagę?
Cholera!
Kto to, kurwa, jest?
Zabiłeś mu żonę. Lepiej wiej.
- Dalej! - Zwolnij, kurwa!
Ruchy, Dombey!
Zgubiliśmy ich?
Nasze cenne zasoby
- przekazuje Paktowcom? - Szybko!
Z drogi!
- Dombey! - Za tobą!
A my toniemy w gospodarczym szambie.
Wyłaź!
Pora dać nauczkę młodemu Breakspearowi!
Jesteśmy narodem przemysłowców!
Wiernych Męczennikowi!
Jesteśmy narodem...
- Stój! Ukradł mi konia! - Z drogi!
- Wstawaj! - To nie twoja sprawa!
Darius!
Z przodu!
Uważaj, pixo!
No bez jaj!
Dombey!
Nie!
Tylko pogarszasz sprawę!
Chodź.
Idziemy.
- To był ten pistolet? - Błagam...
Tak czy nie?
- Kaine, stój! - On...
- Zabił Oonę! - To nie przywróci jej życia!
Dość tego!
Aż tak nisko upadliście?
Ludzie nas do tego zmusili.
Aresztujcie Philostrate'a.
Wy dwaj, ze mną!
Pixa na wolności!
Nie ruszać się!
Co za syf.
Dawać tu tego skundlonego gnoja.
Do celi z nim. Załatwmy mu mały wypadek.
Nie.
Zasmrodzi cały budynek.
Wiemy, gdzie go szukać.
Berwick!
Zawlecz tego pokurcza na Row, tam,
gdzie jego miejsce.
I niech ktoś złapie tego pierdolonego marroka!
Na rany Męczennika! Coś ty zrobił?
Poprosiłem Dombeya o pomoc w śledztwie.
Poszło zaskakująco dobrze.
- Nic ci nie jest? - Nie mówiłaś, że jego kumpel to marrok!
Mogłaś pozwolić mi go zabić!
- Philo nas zdradził! - A ty go chronisz!
Nie chronię, ale to nie on był celem.
Dokonał wyboru.
Stanął po ich stronie.
Ostrzegałam, ale nie słuchałaś.
- Dlaczego tak mówisz? -Śmierć.
Cała nią cuchniesz.
Wiem, że miałam nie używać czarnej magii. Nie chciałam.
To znaczy, chciałam. Żeby komuś pomóc.
Te wizje to przekleństwo. Mówiłam ci.
Znowu jedną miałam.
Patrzyłam oczyma zabójcy.
Ale tym razem chciał zabić mnie!
Widziałaś własną śmierć?
Wszystkie moje wizje się sprawdziły.
Mogę się mylić?
Nie wiem, dziecko.
Ale są rzeczy, których śmiertelnicy nie powinni wiedzieć.
Proszę.
Wiedziałam, że do mnie przyjdziesz, więc zaznaczyłam właściwą stronę.
- Ale jest już za późno. - Jaką stronę?
Z prastarą recepturą.
By przywołać światło i wypędzić z ciebie ciemność.
Wykurzyć ze mnie tę wiedźmę?
Ale jeśli spróbujesz wypędzić ciemność po tym, jak się nią stałaś...
Nie stałam się ciemnością. Przysięgam.
Zrobiłam to tylko raz,
żeby pomóc przyjacielowi.
Proszę.
Cudnie!
Czyli uwarzę ten eliksir, łyknę go sobie
i koniec z wizjami?
Nie wiem.
To stara magia.
Nikt tego nie próbował od sześciuset lat.
I tak dziękuję za pomoc.
Jeszcze nie dziękuj.
Trucizna wniknęła głęboko.
Nawet jeśli to się uda,
ból będzie potworny.
Mandragora?
Kurwa...
Nie otwieraj!
Darius?
Jaki mamy dzień?
Dzień Męczennika, ten sam, co dziś rano.
Zrobiłem ci krzywdę?
Mnie? Nie.
Jesteś marrokiem?
Tak.
Zapomniałem ci powiedzieć.
Jak to możliwe? Do pełni daleko.
To wina Paktowców.
Tak wygrali wojnę.
Żołnierz-marrok mnie ugryzł.
Współczuję.
Jak armia się o tym dowiedziała,
uwięzili mnie.
Próbowali mnie przemienić.
Robili eksperymenty.
Zadawali mi ból.
Stąd te blizny.
Tak.
Blizny.
Czasem
ból był tak silny...
że...
modliłem się.
O śmierć.
Czemu to zrobili?
Też chcieli mieć żołnierza-marroka.
Pytam, dlaczego armia zdradziła swojego żołnierza.
Nie byłem już żołnierzem,
tylko zwykłym pokurczem.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Panujesz nad tym?
Przeważnie.
Ale lepiej nie wbijać we mnie żadnych ostrzy.
Nie rób tego.
Wyjdź stąd i umyj się.
Lepiej mnie tu zamknij.
Obiecuję, żadnych ostrzy.
Wydostałem cię, a ty odpłacasz mi się, siejąc zamęt?
Chciałem pomóc, ale nie wyszło.
Policja po was przyjdzie.
Każ swoim ludziom się ukryć.
Jesteś ranny?
Nie, a ty?
Mam ci gratulować?
Policja wie, że to ty.
Musisz uciekać.
Niby dokąd?
Do Tirnanog?
Mogę cię stąd wydostać i ukryć, póki sytuacja się nie uspokoi.
To ty zdradziłeś małoludów, wszyscy to wiedzą.
To ty musisz uciekać.
Poradzę sobie.
Czarne Kruki by się z tobą nie zgodziły.
Nie ochronię cię.
Jeśli możesz uciec, zrób to.
Nigdzie się nie wybieram.
No to wypijmy za to.
Kurwa.
Ano.
Niezła z nas para, co?
Była. Kiedyś.
Miło było chwilę poudawać.
Fakt.
Miło było.
Gliny! Wiejemy!
Gdzie te pieprzone Kruki?
- Wybiją nas. Muszę ich ostrzec. - Ja to zrobię. Nie możesz tam iść.
Nie leć tam!
Szybko!
Zejdźcie im z drogi!
- Gdzie Kruki? - Zostawcie go!
Dombey! Co to ma, kurwa, znaczyć?
- Gdzie Czarny Kruk? - Zostawcie nas!
- Powiedz, to zostawię. - Nie wiem!
- Mów, do kurwy nędzy! - Nie róbcie nam krzywdy!
- Mów, albo... - Tam są!
- Tam jest ich kryjówka. - Spierdalaj!
Tędy, chłopaki!
- Dalej! - Tędy!
Zabić wszystkich.
Nie strzelajcie!
To mnie szukacie.
To ja chciałam zabić glinę, który zastrzelił Oonę.
To ona?
Nie zasługuje na łatwą śmierć.
Pójdzie pod Hydrę.
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem