POPRZEDNIO
Darius.
Wiem, jak wyzwolić Row.
Ty? Mieszaniec z nieprawego łoża?
I syn Absaloma Breakspeara.
Uwaga!
Mów mi Leonora.
Czemu mnie tu zostawiono?
Wkrótce się dowiesz, ziska.
Agreus?
Major Vir?
Chciałbym z panem pomówić. Na osobności.
Sądzę, że zdołam przekonać kanclerza, by wysłał Paktowcom pomoc
w walce z Nowym Świtem.
Ta umowa zwiększa pani udziały w mojej fabryce.
I to znacząco.
To czarna magia.
Rzuciła na mnie jakiś czar i...
Nagle znalazłam się w czyimś ciele.
Wiedziałaś o planie Kruka?
To był mój plan.
Chodź, szybko.
Zabili Dahlię i Bolera.
Jak oni ich tam zawlekli?
Dalej bawisz się w detektywa?
Popełniono zbrodnię. Policja musi wszcząć śledztwo.
Znowu głowy nabite na pal.
To pewnie sprawka policji.
Philo!
Niech nie podchodzą.
Coś okropnego.
Pojebane.
Co o tym sądzisz?
Zbrodnię popełniono między 3:00 a 4:00 rano.
Strażnicy pewnie coś widzieli, ale nie powiedzą.
- No tak. - Berwick!
- Już złapaliście sprawcę? - Wzywaliśmy was.
Przed śniadaniem? Ktoś nam oszpecił mur.
Nie podchodźcie.
Zabezpieczcie teren.
To miejsce? Miejsce zbrodni?
Uważaj, sierżancie.
Nie chcesz chyba zniszczyć dowodów?
Za parę godzin całe Row się dowie.
Nie możemy na to pozwolić, prawda?
Jak pójdzie fama, że policja nic nie robi,
będzie nieprzyjemnie.
Czarny Kruk mógł o tym pomyśleć zanim próbował zabić kanclerza.
- Co? - Wczoraj.
Grupka pix chciała poderżnąć mu gardło.
Słyszałem co innego.
Ja to widziałem.
Jedną sam zabiłem.
Sprawca wyświadczył nam przysługę.
Pierdolić ich.
Ty też się pierdol.
Chodźcie, chłopcy.
Za kogo on się uważa?
Dobry pokurcz to martwy pokurcz.
Prawda, chłopcy?
- Co jest, kurwa? - Uwaga.
To on. Zabił Oonę.
Nie tutaj.
Kolejnej szansy nie będzie.
Zabiją cię. Oona by tego nie chciała.
Chodźcie.
Thatch!
Miałaś rację.
Przykro mi, Philo, ale nie załatwisz tego zgodnie z prawem.
Prawo służy tylko im.
Ściągnij ich.
Trzeba ich pochować.
Na Row wrze.
Nie jesteś tu bezpieczny jako człowiek kanclerza.
Musiałem z tobą pomówić.
Wczoraj Fortuna się do nas uśmiechnęła.
- Mieliśmy szczęście. - Jak to?
Upokorzono kanclerza.
Był przerażony.
Może sami go obalą i nie będziesz musiał się narażać.
Na razie nikomu nie mów o swoim pochodzeniu.
Nie możemy czekać.
Wczoraj na coś wpadłem.
Mam plan, który pozwoli nam wyzwolić Row.
Mów.
Nie. Nie chcę cię w to mieszać.
Jeśli się uda, zobaczysz efekty.
A jeśli nie...
i mnie aresztują, wrócimy do poprzedniego planu.
Czyli mam zamknąć jadaczkę.
Nie.
Masz mi zaufać.
Będę siedział cicho.
Na razie.
To dobrze.
Dziękuję.
Wczoraj nasz dom zaatakowali fanatycy.
Choć uciekają się do przemocy,
nie jesteśmy ślepi i głusi na cierpienia Małego Ludu z Carnival Row.
Niesiemy jedzenie i leki.
Burg zawsze pomaga potrzebującym.
To choroba nieludzi.
Mimo to nie będę ryzykować.
Mam nadzieję, że to pomoże.
Dziękuję, pani.
Będzie tego o wiele więcej.
Dziękuję.
Sam Męczennik panią zesłał.
Nie zapomnimy tego.
Władze Burgu chcą wam ulżyć w cierpieniu.
Panienko?
- Pomożesz mojemu dziecku? - Nie.
- Ona też potrzebuje leków. - Niestety.
- Proszę. - Ja...
Przepraszam...
Błagam, panienko.
Nie daj jej umrzeć.
Proszę się nie ruszać. Musimy uchwycić ten moment.
I...
Philo! Chodź tu!
- Uznasz, że oszalałam. - Co jest?
Miałeś... dziwne sny albo wizje?
Co?
- Nie. - Kurwa.
Oboje widzieliśmy śmierć wiedźmy, więc myślałam...
Nie?
Nieważne.
- Mów, co jest. - Dobra.
Wiedźma widziała przyszłość.
Myślę, że kiedy umarła...
Coś mi zrobiła.
Widziałam śmierć tych Kruków.
Miałam wizję.
Wizję.
Myślałam, że to urojenia,
aż zobaczyłam te głowy na murze i dotarło do mnie...
Że widziałam, jak ich napadli. Na kościelnej iglicy.
Był tam ohydny gargulec.
Obudziłam się z rękami w króliczych flakach.
A wczoraj, na dokładkę, w kocich.
Zaraz po tym, jak zobaczyłam atak na żołnierza.
Miałaś wizję, w której ktoś atakuje żołnierza?
Dzięki, Philo. Teraz wiem, że mi odbiło.
Widziałaś go przy barakach?
Tych za rzeką?
Skąd wiesz?
Mów, co widziałaś.
AMBASADA PAKTOWCÓW
Majorze Vir.
Dziękuję za to spotkanie.
Panie Millworthy.
Powiem krótko.
Dostaniecie broń dla swojego wojska.
W razie potrzeby nawet w kilka tygodni.
Wystarczy poprosić.
A pan będzie...
nadzorował transakcję?
Wasz ambasador mówił o konieczności zerwania sprzecznego z naturą sojuszu
między ludźmi i małoludami.
Zgadzam się z nim
i chcę wam pomóc.
Ciekawe.
Powiedziano mi, że swą krótką karierę polityczną poświęcił pan
na walkę o prawa Małego Ludu.
A niech mnie.
Mam naprawdę kiepskich szpiegów.
W tej sprawie nie ma żadnego drugiego dna.
Z całym szacunkiem,
jeśli chce pan mienić się politykiem,
powinien pan popracować nad drugim dnem.
A może nawet i trzecim.
Fakt, powinienem.
Dobrze.
Przedłożę pańską...
ofertę ambasadorowi.
Proszę mnie nie zawieść.
Śledztwa nie będzie.
Ja się tym zajmę.
Zawsze szanowałem Czarnego Kruka.
Czasem przeginają, ale są skuteczni i nie wtrącają się w cudze sprawy.
- Dobrze, że ich pochowali. - Tak.
Czyli mi pomożesz.
Żadnych przysług. Nie pomagam policji.
Nie pracuję już w policji.
Ale mam przekazać glinie wiadomość.
Konstablowi Berwickowi. On jest w porządku.
Nadal nie wiesz, czemu nikt cię nie lubi?
Wiesz, co ja robię?
Kieruję gangiem. Do tego się to sprowadza.
Czarny Kruk to też gang. Szanuję ich.
Ale gliniarze to też jest gang, tylko większy i wredniejszy.
A ty udajesz, że do niego nie należysz.
Głową nadal w nim tkwisz,
ale cała reszta siedzi tutaj, z nami.
Tu nie chodzi o mnie.
Masz w dupie, co się stanie z Row?
Jestem biznesmenem.
Wyczyn Czarnego Kruka mi zaszkodził.
Dobrze im życzę, ale Dahlia sobie zasłużyła.
- Nikt nie zasługuje na taką śmierć. - Znali ryzyko.
Ta akcja osłabiła kanclerza. Nie mógł tego puścić płazem.
Prosili o pomoc.
Więc są idiotami.
Jedyna pomoc, na jaką możemy liczyć od Burgu, to kop w dupę.
A, właśnie. Zabierz po drodze swojego marroka.
Mieliśmy umowę. Darius miał tu zostać.
Owszem, zanim twoja panienka narobiła bigosu.
Pogadaj z nią. Ale kumpla zabierz.
Dokąd?
To już nie mój problem.
Jak chcesz, żebym go zabrał,
przekaż wiadomość.
Mogę go wywalić na ulicę.
Chcesz mieć marroka za wroga?
Myślałem, że jesteś biznesmenem.
Dobra. Co to za wiadomość?
Dokąd idziemy?
Gdzieś, gdzie nikt nie będzie ci się naprzykrzał.
- Czyli nie do ciebie. - Nie szukamy psa obronnego.
Czyli ty i twoja żonka się ustatkowaliście?
„Żonka”?
Ona się w życiu nie ustatkuje.
Z takim pacanem też bym nie chciał.
W takim miejscu jak Row ludzie tacy jak my nie zaznają spokoju.
Tacy jak my nigdy go nie zaznają.
Nigdzie.
Tak? A to czemu?
Sieroty, żołnierze i wierzący widzą świat takim, jaki jest naprawdę.
- Możemy go zmienić. -Świat to szambo.
A liczyłem, że podniesiesz mnie na duchu.
Więzienie i wojna pozbawiły mnie optymizmu.
I zmieniły pod wieloma względami.
Nie ciebie jednego.
Podobno zrobiłeś z siebie głupka w pałacu.
Debiut Philo Breakspeara?
Nie wyszło.
Zjawiły się Kruki.
Vignette ich przysłała.
Naprawdę? To dobrze.
Żonka wie, co robi.
Jesteś pewien? Nadal uważa mnie za glinę.
- Ciekawe czemu. - Jestem mieszańcem, do kurwy nędzy.
- Wiesz, jaki masz problem? - Oświeć mnie.
W głębi serca nie uważasz się za pokurcza.
Skończyłeś?
Tak.
Zabiorę cię z ulicy, zanim zgłodniejesz.
To był cios poniżej pasa, Philo.
Kazano nam zabrać pana do kanclerza.
Panie Millworthy.
Kanclerzu.
Został pan moim doradcą, bo potrzebowałem kogoś, kto zawróci mnie ze złej drogi.
Uczciwego człowieka.
Czyżbym się mylił?
Panie kanclerzu, zawsze byłem z panem szczery
i działałem w dobrej wierze.
Zawsze tak było i będzie.
Powiedz mi zatem, co robiłeś na pogrzebie pix
która zrujnowały mój bankiet.
Nie kryłem tego.
Z pixami łączą mnie wieloletnie relacje.
Wie pan o tym.
To fakt.
Zadam panu ważne pytanie.
Zrobię to tylko raz.
Rozumiemy się?
Wiedział pan, że Czarny Kruk planuje ten atak?
Nie wiedziałem.
Na pewno?
W życiu nie czułem większego zaskoczenia.
A w moim życiu zaskoczeń nie brakuje.
Zostawcie nas.
Adiutant ambasadora Paktu...
Major Vir.
Właśnie.
Przestawił pewne niedorzeczne żądania.
Doprawdy?
Panowie, nie popadajmy w histerię,
bo Pakt poprosił o wcześniejszą dostawę broni.
Proponuję częściowo otworzyć Carnival Row.
Po ataku na Balefire? Szaleje tam epidemia!
- To jakiś nonsens! - Niech dokończy.
Dziękuję, kanclerzu.
Wszyscy wiemy, że potrzebujemy małoludów do pracy
w naszych fabrykach,
by dotrzymać nowych terminów.
I uda nam się to,
jeśli wykażecie się dobrą wolą.
Zapłacimy im głodowe pensje.
Najsilniejsi dostaną jednodniowe przepustki.
Uda nam się za jednym zamachem ugłaskać Row i ambasadora.
Zgadza się, kanclerzu.
Dobry plan, panno Longerbane.
Czyli partie są zgodne.
Można na słowo?
Co znowu, Winetrout?
Chcę pana ostrzec przed panną Longerbane.
Chce uchodzić za litościwą, ale chodzi jej o zysk.
Zysk i kradzież. Nie widziałem równie...
- Jaki zysk? - Z fabryk, na których otwarcie nalega.
Jest ich właścicielką.
Podkupiła je za naszymi plecami.
Masz dowody?
Zatarła za sobą ślady, ale znajdę dowody.
Zrób to zatem,
a na razie oszczędź mi tych pomówień.
Wróć, jak zdobędziesz dowody.
Nie wcześniej.
Ale...
Nie każ mi wzywać straży.
Miłego dnia.
Uwaga.
- Dobra. - W porządku.
Halo!
Panie Spurnrose.
Panie Pembroke.
Louiso.
- Wyprowadzasz się? - Tęsknilibyśmy!
Nie. Pozbywam się starych gratów.
Są jakieś wieści w sprawie Imogen?
Nie.
Cholerny puk...
Za dobrze ją ukrywa.
Wybaczcie,
ale jaki jest powód waszej wizyty?
Słyszeliśmy plotki.
- To tylko plotki. - Louiso...
Niech wie, co mówią ludzie.
Powinien usłyszeć to od przyjaciół.
Oczywiście.
Jakie plotki?
Podobno twoja siostra nie została porwana.
Uciekła z pukiem z własnej woli.
To...
oburzające.
Zgadzam się. To nonsens.
Kto rozpuszcza te obrzydliwe pogłoski?
Służąca słyszała to od kucharki, ta od swojej siostry,
a ona z kolei od sługi tego puka.
Lokaja.
Fergusa. Ale wiesz, że służba lubi sobie poplotkować.
Jest lojalny wobec pana,
wmawia ludziom, że puk uciekł z Imogen.
- To śmieszne. - Tak.
Mam nadzieję, że nie będziecie powtarzać tych kłamstw.
Oczywiście, że nie.
To dobrze.
Świetnie.
Nie muszę was chyba odprowadzać?
Dziękuję za odwiedziny.
Philo, łazimy cały dzień.
To już ostatni kościół, do którego cię wpuszczę.
Tourmaline?
Tak?
To ten gargulec?
Tak. Dokładnie ten.
Dobrze.
Czyli to tu.
To ja już pójdę.
Zostań. Pomożesz.
Proszę.
Ostrożnie!
Znalazłem ciała.
Zaraz zwymiotuję.
Jak do tego doszło?
Jaki zabójca jest w stanie załatwić dwa Kruki na wieży?
Nie człowiek. To oczywiste.
To musiała być pixa. Może ta sama, która zabiła porucznika.
Pomożesz?
Wiesz coś więcej o zabójcy?
Nie. Patrzyłam jego oczami.
Raz widziałem, jak wiedźma wróży z flaków zwierzęcia.
Dzięki temu miała wizje.
Nie.
To czarna magia.
Dobra. Najgorsze za nami.
Już po wszystkim.
Jak się nie uda, to trudno.
Nienawidzę cię!
Co jest, do cholery?
Pieprzony pokurcz!
Tourmaline?
Co się stało? Co zobaczyłaś?
Kaine.
Kaine!
Co?
Nie poddamy się tak łatwo.
Oni by tego nie chcieli.
Cieszysz się, że Dahlia nie żyje.
Nie znosiłaś jej.
Chciała postępować słusznie, ale po swojemu.
Przeżyć w świecie, który chce nas zabić.
Ale loterie? Kradzieże? Źle się do tego zabrała.
Karmiła nas. Dawała pracę.
I nic więcej. Walczyliśmy o resztki z burgijskich stołów.
Myślałam, że jak będziemy grzeczni, dadzą nam spokój.
Że jak będziemy brać tylko tyle, ile trzeba,
wysłuchają nas i nam pomogą. Usłyszeli nas,
ale nie okazali litości.
Ani Dahlii, ani Bolero, ani Oonie.
Oona nie zginęła na próżno.
Była z nas najdzielniejsza.
Ale teraz znamy prawdę.
Burgijczycy mają nas gdzieś.
Jeśli nie zabije nas Bás Dubh, zrobią to dwunożni.
Musimy walczyć.
Z tysiącami ludzi, którzy nas tu uwięzili?
Musimy im pokazać, że od tej pory odpłacamy im pięknym za nadobne.
Jak będą wieszać nasze głowy na murze,
zapłacą za to własną krwią.
Może to ich powstrzyma.
Też jesteśmy wściekli.
Ale nie chcemy walczyć.
W Tirnanog Kruki były waleczne.
- To było dawno temu. - Zobacz, co z nas zostało.
Chlejemy lixer, zamiast postawić się oprawcom.
Jeśli Kruki nic nie zrobią, kto nam pomoże?
Kto inny może to zrobić?
Przepraszam.
Tak!
Odpuść.
Dobra.
Dobra! Czego chcesz?
Jestem tu, więc mów!
Mów, czego chcesz.
Wyłaź!
Wyłaź, stara wiedźmo!
Pokaż się!
A ty to kto?
Na pewno nie wiedźma.
Darius. Kumpel Phila.
Ukrył mnie tu.
Zapomniał mi powiedzieć, że to czyjś dom.
No tak.
Nic dziwnego.
Pójdę już.
Darius. Pamiętam.
Walczyłeś w Anoun.
Tak. Przegraliśmy.
Możesz tu być.
Słucham?
To nie mój dom.
Właściwie. Nie mam...
No więc walczyłeś w Tirnanog,
masz parę blizn, sporo wycierpiałeś.
Nie wypada mi cię stąd wyganiać.
Tourmaline.
Miło mi...
Tourmaline.
- Lubisz herbatę? - Co proszę?
Herbatę?
Herbatę.
Tak.
Lubię.
To dobrze. Siadaj.
Śmiało.
Zażądaj spłaty jak tylko przejmiesz kontrolę nad fabrykami.
Załatwimy twojej rodzinie przepustki.
- Wydostaniemy ich z Row. - Jeszcze nie.
Chcesz ich zostawić w tym getcie?
Wyjdzie na jaw, że nam pomagasz.
Rano byłam na Row.
Gdybyś to widziała...
Czuła ten smród...
Odór choroby.
Nawet dzieci umierają.
Przez chwilę trzymałam w ramionach małą pixę.
Miała Bás Dubh?
To choroba nieludzi. Nie zaraziła mnie.
To i tak ryzykowne.
Była taka maleńka.
I bezradna.
Wiedziałam, że umrze przeze mnie, przez nas...
Skończyłaś?
Z czym?
Z rozczulaniem się.
Zawsze miałaś miękkie serce.
Tylko ty tak uważasz.
Bo tylko ja cię znam.
- Kiedy twój ojciec mnie bił... - Bo ja byłam niegrzeczna.
Po wszystkim zawsze mnie pocieszałaś,
nawet jeśli sama dostawałaś za to baty.
To była moja wina.
Gdybym była grzeczna...
- Byłaś dzieckiem. - Ty też.
Byłyśmy małe i bezradne.
Ale przeżyłyśmy.
Tak.
Dlaczego?
Bo byłyśmy silne.
Silniejsze od twojego ojca. Od nich wszystkich.
Tak.
Przysięgłyśmy sobie, że zapłaci za to, co nam zrobił.
On i wszyscy jemu podobni.
Tak.
Pomyśl, jak daleko zaszłyśmy.
Zdobyłaś władzę i pozycję.
Chcesz ryzykować?
- Nie. - To dobrze.
Jeden błąd i stracimy wszystko.
Jeszcze nie jesteś kanclerzem.
Dobranoc.
Fergus?
To ty?
Pan Spurnrose.
- Zaskoczył mnie pan. - Nie przejmuj się.
Pomożesz mi.
Na pewno wiesz, gdzie jest pan Astrayon i moja siostra.
- Niby skąd? - Nadal zajmujesz się jego sprawami.
Na pewno masz z nim kontakt.
Nie wolno mi o tym mówić.
Wiem, że go kocha.
Pogodziłem się z tym.
Wiem, że Imogen nie potrzebuje mojego błogosławieństwa
i nie obchodzi jej upokorzenie, jakiego doznałem.
Masz świadomość, że wszyscy
mówią o jej związku z pukiem?
Proszę wybaczyć, ale służyłem u fauna.
Wiem, co ludzie potrafią gadać.
Właśnie.
Ty wiesz to najlepiej.
Poza Imogen nie mam nikogo.
Wolę porzucić dumę niż stracić siostrę.
Rozumiem to.
Więc mi pomóż. Chcę tylko do niej napisać. Błagam.
Wyjaśnić jej, że byłem głupcem.
Muszę spróbować się z nią pogodzić.
Mam niepokojące wieści.
Wiem tylko, że pan Astrayon i panna Imogen byli na pokładzie Łabędzia,
gdy został przechwycony u wybrzeży Ragusy.
Przechwycony?
Przez paktowych rebeliantów, Nowy Świt.
Imogen...
- coś grozi? - Nie wiem.
Ale trwa tam wojna domowa.
Pański list raczej do niej nie dotrze.
No tak.
Ragusa? Jesteś pewien?
Wiem to od członka załogi Łabędzia,
który wrócił tu cały i zdrowy.
Fergusie...
jesteś wiernym sługą i nie chcę cię traktować z góry,
ale proszę, przyjmij to.
Proszę cię.
Dobrze.
Sługus pokurczów!
To nie Vignette powiedziała ci o tym miejscu.
Jest tu?
Być może.
Ale ty stąd idź.
Nazywają cię Kaine, prawda?
Oona była dzielna.
Byłem przy jej śmierci.
Wiedziała, że ma ostatnią szansę, by odmienić los
wszystkich nimf z Row.
Vignette musi mnie wysłuchać,
więc tam wejdę. Ładnie proszę.
Wpuść mnie.
Vignette?
Jak nas znalazłeś?
To nie człowiek zabił te Kruki.
Czyli zrobił to ktoś z nas?
Tourmaline odkryła, gdzie to się stało.
Na wieży kościoła Van Arragorna. Człowiek by się tam nie dostał.
- Tournaline? - Posłuchaj.
Trudno to wyjaśnić, ale ma wizje.
Prawdziwe.
Ta stara wiedźma od haruspicji coś jej zrobiła.
Zaprowadziła mnie do ciał.
Zapytaj ją, jak mi nie wierzysz.
Zabójca nie był człowiekiem.
Ale to człowiek zabił Oonę.
Sierżant Dombey, prawda?
Nie.
Nie możesz zabić gliniarza.
Nie masz pojęcia, co wtedy zrobi policja mieszkańcom Row.
Coś gorszego niż teraz?
Co jeszcze mogą nam zrobić?
Pogadaj z nimi.
To szaleństwo.
Po co?
Mają rację.
Nie znasz gliniarzy, ja znam.
Jak zabijesz jednego, reszta spali Row.
Wybiją nas do nogi.
Nie przyjmą cię z powrotem.
Wiesz o tym, prawda?
Nie chodzi o mnie.
Chyba jednak chodzi.
Myślę, że chodzi o nas.
Ja stoję tu, z moim ludem,
a ty stoisz przed wyborem.
Po czyjej jesteś stronie? Naszej czy ich?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem