W POPRZEDNIM SEZONIE
Posłuchajcie.
Przez wieki ojczyzna Małego Ludu była wolna,
póki nie zjawiły się armie ludzi.
Pośród wojennego zamętu
dwie istoty odnalazły miłość.
To ta pixa, która wpadła ci w oko.
Nie tylko ja mam tajemnice, co?
Umrze dla ciebie.
Kocha cię.
Widziałam, co nadchodzi.
Jeśli ją kochasz,
nie pozwól, by tak się stało.
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
-Dokąd, inspektorze? - Na Row.
Zajmuję się seryjnym mordercą.
Te, co ją znalazły, mówią, że to Aisling Querelle.
Padła ofiarą straszliwego zła. Nie człowieka, nie małoluda.
A co cię to, kurwa, obchodzi?
Za co ty ich tak kochasz?
Nie musisz tu codziennie przychodzić.
Równie dobrze to ja mogłem tu wylądować.
Darius!
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Dobrze.
Jestem cały twój.
Jak się zwie?
Vignette. Vignette Stonemoss.
Tourmaline!
- Na bogów, ty nic nie wiesz? - O czym?
Ty żyjesz.
Nie chciałem cię zranić.
Zniszczyłeś mnie.
Za cholerę tam nie wrócę.
Tu nie mogę pracować. To co mam robić?
Używają nazwy „Czarny Kruk”.
Nie zgadzamy się z prawem tego miasta.
Ono nas nie chroni.
Powiedz, co mam robić.
Nie wybaczę sobie, jeśli przez nich zginiesz.
Gdzieś ty się podziewał? Chyba nie na Carnival Row?
- Oczywiście, że nie. - Jesteś synem kanclerza.
Nie możesz dawać argumentów wrogom ojca.
- Kto to? - Córka Longerbane'a, Sophie.
To miasto zalewa fala gniewu.
Jego mieszkańcy mają dość!
Jonah Breakspear.
To spotkanie było nam pisane.
Sprowadzono mnie, bym pana uczył.
Zapłacę podwójnie.
Nie przekupisz mnie,
bym dla ciebie kłamał.
Czy zastaliśmy pana domu?
Ja nim jestem.
Zauważyłam, iż nie został pan
ciepło przyjęty przez tutejszą socjetę.
I wyczuła pani okazję.
Muszą być jakieś granice jego żądań!
Dobrze.
Nigdy nie znałam nikogo jak pan,
panie Agreusie.
Wstań.
- Imogen, co ty wyprawiasz? - Musimy uciekać.
Każą nam wracać.
Zignoruj to. Niech nas gonią, jeśli chcą.
- Jaki kurs obierzemy? - Jak najdalszy.
Wiem, kim jesteś.
Ona żyje?
Nie ma czasu. Idź.
Twoje blizny.
Jesteś półmałoludem.
- Wciąż w to nie wierzę. - W naszych szeregach.
Aresztujcie go.
Rycrofcie Philostrate,
jesteś aresztowany.
Myślisz czasem o Tirnanog?
Bez przerwy.
Żałuję, że cię porzuciłem.
Czekaj.
Nie zabiłem matki. Nawet nie wiedziałem, kim była.
Ale mogę spytać ciebie, ojcze.
Krik? To nie ty.
Nie potrzebuję już nauczyciela historii sztuki.
Rozumiem, sir.
Ale potrzebuję uczciwego człowieka.
Sir?
Specjalnego doradcy kanclerza.
Dziękuję.
Czy przywódczyni opozycji
zamierza mnie poprzeć?
Tak.
- Musisz wracać na Row. - Dlaczego?
Pokurcze mają zostać na Row.
Tylko pokurcze.
Jestem nim.
Słyszałeś?
Tak. Co to było?
Nie wiem.
Coś się rusza.
Spokojnie.
To tylko gołębie.
Chodźmy.
Spokój!
Zamknąć gęby!
Wujek Boz ma dla was niespodziankę.
Kto chce zobaczyć, jak pies dostaje za swoje?
Przed wami
Rycroft Philostrate!
Pierdol się, psie!
Chwileczkę.
Nasi czempioni są zmęczeni.
Nie możemy ich zmuszać do walki
z policjantem, prawda?
Kurwa, trow? Nie tak się umawialiśmy.
Nie.
Ale jest to dopuszczalne.
Ty też przestrzegaj zasad, psie.
Jeśli się boisz, możesz się poddać.
To jak będzie?
Walczysz czy rezygnujesz?
Walcz!
Vignette!
Nic ci nie jest?
Do dzieła.
Nie ruszać się!
Ej, kundlu!
Pieprzony mieszaniec.
Tutaj! Szybko!
Czarny Kruk.
Musimy ją powstrzymać.
Nie daj jej uciec. Zastrzel ją.
ZAOPATRZENIE MEDYCZNE DLA BURGIJSKIEJ ARMII
Tu jest więcej.
Bierzcie, ile dacie radę.
Sprawdź drugi wóz!
Ty pokurczu!
- Tchórzliwa gnida. - Nie!
- Chciał mi strzelić w plecy. - Mieliśmy nie zabijać.
Phaedra.
Pazurami go, Geza!
Kurwa.
Pieprzony frajer.
Płać.
Zgodnie z umową.
Nie biłem się za pieniądze.
Bierz guldeny i wynoś się.
Mieliśmy umowę.
Obiecałeś mi pewną przysługę.
Szczególną przysługę.
Czyżby Boz Ghaidos nie dotrzymywał umów?
Dobra, koniec widowiska.
Philostrate zwyciężył,
a ja dotrzymam umowy.
Obiecałem.
Jutro w południe, były inspektorze.
Nie ruszaj się.
Co zrobi Dahlia, jak się dowie o akcji bez jej zgody?
Nie wiem. Skupiałam się na tym, jak przeżyć.
Będzie zła.
Mam to gdzieś.
Nasi potrzebują leków, więc je zdobyliśmy.
Mam w dupie, co myśli Dahlia.
Właśnie. Słusznie postąpiliśmy.
Zrozumie.
Dziękuję.
Ja jej to zaniosę.
Muszę wracać.
Przepraszam...
Wybacz.
Dobrze się spisałaś.
To za mało.
Anodyna nie leczy Bás Dubh, prawda?
Ale przynosi ulgę.
To na razie wystarczy.
Ilu ich przybyło?
Od wczoraj? Pięcioro.
Pixy źle znoszą takie warunki, prawda?
Umiemy latać,
a babrzemy się w gównie jak byle dwunożni.
Bez urazy.
Szczęście w nieszczęściu, że chorują tylko wasi.
Gdyby to fauny chorowały, opiekowalibyście się nami.
- Nie... - Proszę cię.
Biedacy.
To jego wybranka?
Kaine i Oona są razem. Było jeszcze troje.
Miesiąc temu rozmawiali o tym, ile będą mieli dzieci.
Jesteś wrzodem na dupie, wiesz?
Teraz zostali tylko oni.
Jeśli Oona umrze, Kaine zostanie sam.
Podobno sobie polatałaś.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Mimo że chodzicie na misje beze mnie.
Polecisz, jak wyzdrowiejesz.
Dobrze.
Czuję się okropnie,
leżąc tu bezczynnie.
Nie chce brać leków.
Dlaczego?
Jestem Czarnym Krukiem.
Zniosę ból.
Macie mało leków, dajcie je innym.
Wielu czuje się gorzej ode mnie. Przeżyję.
Spróbujcie tylko nazwać mnie dzielną,
a oberwiecie.
Zlituj się, ukochana.
To była ciężka noc. Obrabowaliśmy pociąg.
Dam ci spokój.
Na razie.
Nic ci nie jest?
Mam kilka zadrapań, nic więcej.
Ty wyglądasz gorzej.
Zdobyłem to.
Gdyby Darius wiedział, co dla niego robisz...
Mam u niego dług.
Nie będziesz już walczył?
Jeśli Boz dotrzyma słowa.
Zdobyłaś leki?
Czyli też zrobiłaś swoje.
Nie starczy tego na tydzień.
Za dwa dni przyjedzie kolejny pociąg.
Tym razem będą na was czekać. To niebezpieczne.
Ilu pixom wmówiłam, że w Burgu jest bezpiecznie?
Świat się kończy.
Nie mogę siedzieć bezczynnie.
Wiem.
To dobrze.
Jeśli nie masz nic przeciwko, wezmę kąpiel.
Nie chciałem nic mówić, ale...
Odwal się. Ty też cuchniesz.
- Z pewnością. - I to bardzo.
- Dalej, chodź. - Panie przodem.
Te skrzydła same się nie umyją.
KRYZYS GOSPODARCZY SIĘ POGŁĘBIA
Przyjaciele.
Zebraliśmy się tu, by wymierzyć sprawiedliwość.
Tak! Sprawiedliwość!
Stoję przed wami
nie jako kanclerz, ale jako syn opłakujący ojca.
To są pukowie, którzy zabili Absaloma i Piety Breakspearów.
Moich rodziców.
Mój ojciec był człowiekiem wybitnym.
Szlachetnym i dobrym.
Jak wielu z nas
przyjął uchodźców z otwartymi ramionami.
Nawet we własnym domu.
Zapewnił im wikt, pracę i schronienie.
Wierzył, że każda istota żywa jest z gruntu dobra.
Lecz za okazaną dobroć odpłacono mu się
zdradą i morderstwem.
Osły chędożone!
Ci ekstremiści odebrali mi rodziców.
Ale wam odebrali coś cenniejszego.
Waszego kanclerza.
Wybitnego przywódcę.
I jego żonę,
moją matkę,
oazę dobroci i łagodności.
Jak miałbym ją zabić?
- Siedziałem w celi! - Nikogo nie skrzywdziła.
- Wiesz, że to kłamstwo! - Zamordowano ją. Brutalnie.
Ukryty, ukaż nam swoje oblicze!
Męczennik raczy wiedzieć, co stało się z jej ciałem.
Nawet nie mogę jej pochować.
Jako syn w żałobie,
syn mego ojca,
staram się ich zrozumieć.
Odpowiedzieć łaską na okrucieństwo.
Miej litość, panie!
Ale jako kanclerz muszę egzekwować prawo.
Tylko ono chroni nasz wielki naród.
Każdy wynaturzeniec musi wiedzieć, że za zbrodnię czeka go kara.
Nadal chodzisz pobzykać na Row?
Jesteśmy atakowani z zewnątrz i od środka!
Powiedz im o piksach, które pieprzysz!
Porywają nasze kobiety!
Mój ojciec był wyrozumiały
i przypłacił to życiem.
Nie popełnię tego błędu.
Niech żyje kanclerz!
Niech żyje!
Kanclerzu, znajdzie pan chwilę?
Co znowu, Millworthy?
Mocne słowa.
Pański ojciec byłby...
Cóż.
Czy przemyślał pan
naszą wczorajszą rozmowę?
Nie miałem czasu.
Ambasador Paktowców przybędzie jutro.
Terroryści są coraz bardziej bezczelni.
Jakiś gang obrabował pociąg. Nie spałem od tygodni,
a teraz organizuję egzekucje, żeby nastraszyć buntowników.
- Nie mam ochoty na kazania. - To nie kazanie.
Chciałem tylko powiedzieć, że przygotowania...
Dość. Nie udam się z oficjalną wizytą na Row.
Z całym szacunkiem, straż pracuje nad tym od kilku tygodni.
Krótka wizyta kanclerza
poprawiłaby morale.
Rzecz jasna, nie jestem tak bystry jak pan, Millworthy.
Ale gdybym był,
zachodziłbym w głowę, czy to aby nie podstęp,
bym na własne oczy zobaczył warunki przy Row,
co być może skłoniłoby mnie do zmiany zdania.
Cóż za absurdalna myśl.
Nie jest moją intencją...
- Nie? - Nie.
To dobrze.
Jeśli jest problem z morale,
podwój wojskowym przydział brandy.
Tourmaline.
Co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Nadal mam zapasy, więc sobie poradzę.
A ty znalazłaś nową pracę.
Rzut kamieniem od poprzedniej.
Uczę dzieci czytać. Marny z tego pieniądz.
Ale cóż począć, jak cała klientela została za murem?
Ciekawe, czy za nami tęsknią.
Niech się brandzlują.
Teraz nie mają wyjścia.
Przepraszam. Czy...
O co chodzi?
To prezent.
Dar od Kanclerza dla mieszkańców Row.
To obrzydliwe. Nie możecie...
Nie możemy, pokurczu?
Błagam.
Nie każcie dzieciom tego oglądać.
Słuchaj no, jak chcesz się poskarżyć,
jak którekolwiek z was chce to zrobić,
zgłoście się do niego.
Longerbane.
Jakaś panienka rozstawia nas po kątach, Marlow.
Nie godzę się na to.
Minęły trzy miesiące od śmierci Longerbane'a.
Jej żałoba zapewne skończy się tuż przed wyborami.
- Zobaczysz. -Święta racja.
Zamierzasz wystartować?
O ile rządy Breakspeara nas nie zrujnują do reszty.
Ktoś musi go powstrzymać.
Potrzebujemy silnego przywódcy.
Polityka to zajęcie dla mężczyzn.
Córeczka Longerbane'a na pewno tęskni do swoich lalek.
Kanclerzu, musimy omówić nowe cła.
Nasze porty nie udźwigną dodatkowych danin.
Czy mogę pomówić z przywódczynią opozycji?
Bez przyzwoitki?
Zaraz ci przyłoży torebką.
Dziękuję, Winetrout. Poradzę sobie.
Byłeś wspaniały.
I nieszczery.
Ci pukowie nie zabili moich rodziców.
Ale próbowali.
To była brudna zagrywka.
Czułem się jak łotr.
To był pokaz siły.
Rozegrany bezbłędnie
i w idealnym momencie.
Ambasador Paktowców będzie tu jutro.
Posłowie obu partii szepczą już między sobą.
O czym?
Nie jesteśmy bezpieczni. Wiesz o tym.
Odziedziczyliśmy stanowiska, ale nie władzę.
Gdy skończy się moja żałoba,
partia podważy moje przywództwo.
Twoje także.
Może i słusznie.
Nie prosiłem się o to.
Nie wierzysz, że możesz być potężniejszy od ojca?
Wierzę.
Niepotrzebnie ci mówiłem o przepowiedni.
Poza tym nie jestem jego synem.
Absalom Breakspear był twoim ojcem pod każdym istotnym względem...
Gadasz jak moja matka!
Masz w sobie potencjał, Jonah.
Ja go widzę.
Oni też go dostrzegą.
Gdy będziesz gotów.
Przechodzić.
Przepraszam pana.
Człowiek kanclerza, puśćcie go.
Dziękuję.
Pomogę.
Dziękuję.
Wstawaj. Proszę bardzo.
Dzień dobry.
Panie Erodan, miło pana znowu widzieć.
Nie!
Tatusiu, proszę.
Proszę, nie!
- Puść mnie. - Wiem. Przepraszam.
Tato, nie!
Philo...
- Nie przyjdzie. - Próbowałem.
Gdyby na własne oczy ujrzał skutki swoich decyzji...
Przeżyłby duchową przemianę?
Na to już za późno.
Twój przyrodni brat jest zdolny do czynienia dobra.
Gdybym cię nie znał, pomyślałbym, że lubisz tę wesz.
Ludzie mogą się zmienić. Wierzę w niego.
Nie. Musimy działać.
Masz jakiś plan?
Został kanclerzem, bo jest dziedzicem Breakspeara, prawda?
Ale nie jest jego synem.
Ja jestem.
Chcesz to publicznie ogłosić?
Oszalałeś. Nikt ci nie uwierzy.
Nie wybiorą bękarta-mieszańca na kanclerza.
Jasne, że nie.
Ale skandal zniszczy jego reputację.
- Jego następca gorszy nie będzie. - Nie bądź taki pewien.
Ujawnienie tego skandalu to samobójstwo.
I głupota.
No dobra.
Wymyśliłeś, jak to zrobisz?
Jestem otwarty na propozycje.
Jest tylko jedna możliwość. Ogłosić to przed odpowiednią publiką.
Na Męczennika!
Organizują bankiet na cześć ambasadora Paktowców.
- Kiedy? - Jutro.
Pomożesz?
Nie chcę, żebyś się dla mnie narażał.
Już się narażam.
Tym razem przynajmniej wiem, na co.
Zatem do jutra.
Łap!
Wystarczy, że dotkniesz drzwi.
Czego się boisz?
Nie boję się.
No to ruszaj.
Nie.
Dalej!
Wracam do domu, do żony.
Ja jestem twoją żoną, matole.
Gdzie byłaś?
Byłam zajęta, a bo co?
Nie ma Dahlii.
Kruki chcą cię uhonorować deagh-nós.
Spierdalaj.
Zostaliśmy bohaterami. To był twój pomysł.
Zasłużyłaś.
Ja? Na deagh-nós?
Dahlia się nie zgodzi.
Jak mówiłem, nie ma jej.
A jak wróci, przecież ci tego nie odbierze.
Chcesz, żebyśmy złożyli ci hołd, czy nie?
Jeszcze raz zrób coś bez mojej wiedzy, a przytnę ci skrzydła, szmato.
Spróbuj tylko.
- Nie ruszaj się. - To boli.
Masz za swoje. Nikt ci nie kazał dołączać do Kruków.
Ty mnie wprowadziłaś.
Bo chciałaś.
Ciekawy pomysł na hołd, co nie? Rytualne tortury.
Ale skoro ich to kręci, kim jestem, by ich oceniać?
Przecież oceniasz.
Może troszkę.
A co ciebie kręci?
Mam wrażenie,
że nie widziałam cię od wieków.
Masz czasem przeczucie,
że wydarzy się coś potwornego?
Tak. Wiem, co zrobi mi Philo, jak to zobaczy.
Dokładnie o tym mówiłam.
Wybacz. Nie chciałam być wredna.
Mów, o co chodzi.
O to, co zwykle. Koniec świata, ból i cierpienie.
Skończyłam.
Wszystko dobrze?
Ze mną?
Wprost cudownie.
Pamiętaj, że znam cię jak zły szeląg.
Mów, bo zacznę się martwić.
To nie ja okradam pociągi,
więc martw się lepiej o siebie.
Jeszcze po jednym?
Robi się późno. Kiedy indziej.
Pa.
Na razie.
Anders! Chodź no tu.
Już idę.
Co z tobą?
- Słucham? - Mój kot!
Czemu to zrobiłaś?
To nie ja.
- Co jest, kurwa? - Rycroft Philostrate?
- Tak. - Pójdziesz z nami.
O co mnie oskarżacie?
O bycie pieprzonym pokurczem.
Otwórzcie bramę.
Dziękuję, chłopcy.
Możecie odejść.
Miło pana widzieć...
Inspektorze.
Przepraszam za niedogodności.
Znasz mnie, Berwick.
Uwielbiam niespodzianki.
Kurwa, nie wierzę.
Zwariowałeś?
Przepraszam.
Miłośnik pokurczów.
Miło was widzieć, chłopcy.
O co chodzi?
Mamy kłopot. Potrzebujemy twojej pomocy.
W czym?
Tego jeszcze nie grali.
Drut kolczasty.
Nielotka.
To samo montują na Row.
Ofiara to porucznik Anders z piątej kompanii inżynierów.
- Kojarzysz go? - A powinienem?
To on odpowiadał za pociąg z zaopatrzeniem, który okradziono.
Doprawdy?
Ktoś zapamiętał jego twarz
i wrócił go wykończyć.
Tylko latający pokurcz mógł go tam wsadzić.
Myślisz, że to pixa?
Zapewne ktoś z Czarnego Kruka.
A któż by inny?
Śmieją się nam w twarz.
Bardzo możliwe.
Tylko po co?
To ty jesteś inspektorem. Ty mi powiedz.
W co ty grasz? Po co mnie tu ściągnąłeś?
W nic nie gram. Wykopali cię za pochodzenie.
Ale ja nadal uważam, że jesteś świetnym śledczym.
Najlepszym, jakiego znam.
Dla mnie tylko to się liczy.
Jak zacznę kapować,
nie pożyję przy Row zbyt długo.
Słyszałem, że sobie radzisz.
Kiedyś nosiłeś taki mundur.
Wybacz, Berwick.
Zostawił żonę i dwoje dzieci.
Nie pomogę ci.
Jeśli nie znajdziemy sprawcy, wojsko wpadnie na Row.
Nie powstrzymam ich.
Od kiedy zależy ci na małoludach?
Mój przyjaciel jest jednym z nich.
Kurwa, to jakieś żarty.
Co on tu robi?
To nasz jedyny łącznik z Row.
„Nasz”? To jebany wynaturzeniec.
- Nie jest jednym z nas. - Nigdy nie był.
Wpuściłeś go za mur? Odbiło ci?
- Lepiej uważaj. - Dombey.
Przynosisz chlubę policji.
Spokój.
Pomoże nam złapać sprawcę.
Ej, wy! Do mnie! Ale już!
Zabrać pokurcza tam, gdzie jego miejsce.
Idziemy.
Wokół cicho
I spokojnie
Niech cię nie przeraża mrok
Słodko śpij, śnij aż do rana
Nie opuszczę cię na krok
Ezra?
Nieodwzajemniona miłość
Rani jak w mym sercu ostrze
Nasze dusze się połączą
Gdy w zaświaty, miła, dotrzesz
Agreus!
Wszystko dobrze, siostro?
Wybacz, kopnąłem cię?
Nie.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Mam włożyć różową czy zieloną suknię?
Panno Imogen, błagam.
Nie bądź taki pruderyjny. Widziałeś mnie w bieliźnie.
Ja tak, ale załoga nie.
Co będzie, jak służący cię zobaczy?
Wolisz zieloną czy różową suknię?
Chętnie cię zobaczę...
w czymś nowym.
Twoja garderoba jest już znoszona, kochanie.
Nie szkodzi.
Gdy zejdziemy na ląd,
kupimy ci mnóstwo nowych sukien.
Zatrudnimy najlepszą krawcową. Spełni każdą twą zachciankę.
- Nie chcę, żebyś mnie rozpieszczał. - Ale ja tego chcę.
Nie liczy się suknia.
Liczy się to, kto ją zdejmuje.
Kiedyś musimy wreszcie
przybić do portu.
Zawijaliśmy już do czterech.
- I nie schodziliśmy na ląd. - Nie musimy.
Wszystko przywożą nam łódkami.
Poza naszą godnością.
Imogen...
Nie chcę dłużej uciekać.
Rozumiem.
- Doprawdy? - Tak.
Ty jesteś piękna, ja bogaty.
Mamy pełne prawo założyć rodzinę.
Zbudować dom. Wystawny i elegancki.
Możemy zamieszkać, gdzie chcesz. Powiedz tylko słowo.
Będzie wspaniale.
Tylko gdy będziemy sami.
Aż tak ci zależy na aprobacie innych?
Nie, ale...
Teraz nasze życie jest proste i mnie to odpowiada.
- Nie masz służby. - Nie szkodzi.
- Ja mam poplamione ubrania. - Nieważne.
W chlebie są robaki.
Ale jesteśmy wolni.
Moje poprzednie życie było jak...
labirynt
o niewidzialnych ścianach.
Dzięki tobie się z niego wydostałam.
Nie możemy tu zostać jeszcze trochę?
Możemy.
Tak długo, jak zechcesz.
Na zawsze, jeśli tego pragniesz.
A teraz...
może zjemy śniadanie?
Tak.
Do licha z robakami.
Maszt w górę!
Co się dzieje?
Kapitanie?
Na rany Męczennika.
Ma dziwne oznakowanie,
ale to okręt pancerny Paktowców, jako żywo.
Okręt Paktowców? Tutaj?
Tak jest. Każą nam za sobą płynąć.
- Zdołamy ich zgubić? - Są dwukrotnie szybsi.
Uwaga!
Zmienić kurs i płynąć za nim?
Napisy: Aleksandra Stodolna
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska