Twoje prawdziwe przeznaczenie cię wzywa. Ale ty się wahasz.
-Dlaczego? -Bo jestem słaby.
-Dlaczego jesteś słaby? -Bo jestem nieczysty.
-Jak chcesz się oczyścić? -Poprzez modlitwę.
Uklęknij.
Módl się, aby serce twe wyzbyło się wszelkiej wątpliwości.
By umysł był pewny tej misji.
Oto są chwile, wokół których dzieje się historia.
Uświęć mnie mocą Twego imienia.
Oczyść mnie swym Świętym Ogniem.
Wzmocnij mnie swym Świętym Tchnieniem.
Dobrze.
Teraz go rozbierz.
Pomocy!
Szybko!
Boże.
Co, do kurwy nędzy?
Gadała coś o tym facecie, którego wczoraj zabrali.
A ty pomogłaś jej się powiesić?
Nie wiedziałam, co planuje!
Nie?
-Fatalnie, Reg. -Zgadzam się, sir.
No już!
Puśćcie mnie!
Philo!
Philo zdechł, zdziro.
Na co czekasz?
Chcę spojrzeć ci w oczy.
Co spodziewasz się w nich zobaczyć?
Ciemność.
Pustkę.
Jakiś znak, który wskaże mi, jaka jest twoja prawdziwa natura.
Moja prawdziwa natura.
Umiem ją świetnie maskować. Dzięki tobie, gnoju.
Nie okazujesz skruchy.
Skruchy?
Za co?
Nie waż się.
Rozerwałeś ją na strzępy.
Wypatroszyłeś jak rybę! Własną matkę!
Myślisz, że zabiłem Aisling Querelle?
Powtórz jej imię jeszcze raz.
No, dalej.
Śmiało. Wypowiedz je.
Nie zasłużyła na taką śmierć.
W straszliwych cierpieniach.
Nie,
nie zasłużyła.
Odłóż broń.
Błagaj.
Błagaj o życie.
No, dalej.
Tak, jak ona błagała o swoje.
-Dalej! -To nie mnie błagała.
Odłóż broń.
Chrzanię to.
Nie radzę.
Nie zabiłem matki.
Nawet nie wiedziałem, że nią była.
Gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy,
leżała w kałuży krwi, zamordowana.
Sądziłem,
że przez ciebie.
Aż dotąd.
Zostawiła mnie w sierocińcu.
Całe życie zmagałem się z pytaniami.
I teraz już nigdy nie będę mógł ich jej zadać, prawda?
Ale mogę zadać je tobie.
Mnie?
Tak, ojcze.
Byłem studentem, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy.
Występowała późnym wieczorem przy Row.
Jej występ zrobił na mnie wrażenie...
Byłem na tyle pijany, że jej to powiedziałem.
Co niepomiernie rozbawiło wytwornych panów, którzy z nią flirtowali.
Syn farmera z Pustkowi
ślini się do Królowej Row.
Ale nie dała im tej satysfakcji.
Odprawiła ich.
Ona też pochodziła ze wsi.
Tęskniła za górami Anoun.
Gdy nadeszła zima,
przywiozłem ją tutaj,
do letniej rezydencji mojej rodziny.
To były najdziwniejsze, a zarazem najmniej skomplikowane dni w moim życiu.
Sądziłem, że nigdy się nie skończą.
Ale wtedy mój ojciec nas nakrył.
Więc to nie ciebie
tak się bała.
Tylko jego.
Mój ojciec może i nie był wpływowym człowiekiem,
ale był bezwzględny,
podobnie jak jego przyjaciele.
Kazał mi z nią zerwać. Groził, że ją zabije.
Wtedy widziałeś ją po raz ostatni?
Poprosiła o jeszcze jedno spotkanie.
Nie zjawiłem się.
Zostawiłem ją w klubie, w którym się poznaliśmy.
Nie wiedziałem, co chciała mi powiedzieć...
aż do dziś.
Teraz rozumiem, że chodziło o ciebie.
Byłem tchórzem.
Mój ojciec miał rację.
Nie byłbym tym, kim jestem dziś, gdybym z nią został, ale...
tamtego dnia coś we mnie umarło.
Musisz mną gardzić.
Chciałbym,
ale skądś znam tę historię.
Ze mną było podobnie.
Tyle że wszystko zaczęło się w Tirnanoc.
Ufam, że pański gość dotarł bezpiecznie do domu.
Owszem.
Zamierza pan spotkać się z nią ponownie?
Nie rozumiem, dlaczego cię to interesuje.
Słuszna uwaga.
Pytam poważnie, Fergusie.
Nie rozumiem, sir.
Nie pochwalasz mojego postępowania?
Uważasz je za niegodne?
Odpowiedz mi, Fergusie!
Dlaczego cię to interesuje?
Panie,
zapewne masz świadomość, że gdyby ktoś się dowiedział...
A od kogo miałby się dowiedzieć?
Chcesz powiedzieć, że nie mogę już liczyć na twoją dyskrecję?
Chcę powiedzieć, że państwa relacje nie są dla nikogo tajemnicą.
-Plotki już krążą. -Plotki.
-Ludzie nic innego nie robią, prawda? -Ale mogą robić więcej.
To niebezpieczne.
Umiem stawiać czoła niebezpieczeństwom, Fergusie.
A panna Imogen?
-Witaj, kochana. -Dzień dobry.
Wybierasz się dokądś?
Wypadła mi pilna sprawa.
Chciałem ci o niej powiedzieć wczoraj. Pukałem do ciebie o wpół do ósmej.
Pewnie zasnęłam.
Jesteś chora, siostrzyczko?
Znudziła mnie książka.
-Dokąd się wybierasz? -Łabędź jest już gotowy.
Łabędź?
Gdzie mój tytoń?
Mówisz o statku?
Dziś wypływamy w dziewiczy rejs.
Popłyniemy wzdłuż wybrzeża do Port Hoy i z powrotem.
Pan Agreus płynie z tobą?
To byłby przedni żart, nieprawdaż?
Zaprośmy go na kolację po waszym powrocie.
Kolejna intryga?
Przyjaciele powinni uczcić wspólne przedsięwzięcie.
-Przyjaciele? -Niech będzie,
wspólnicy.
Daj spokój, Imogen.
No co?
Przyjęcia?
Kolacyjki? Aukcje?
Nie wiem, co insynuujesz.
Jeśli nie przestaniesz, ludzie zaczną o tobie opowiadać
niestworzone rzeczy.
A kogo to obchodzi?
Imogen!
To potwornie męczące,
stale martwić się o to, co ludzie pomyślą.
Tak się nie da żyć, Ezro.
Czyżbyś naprawdę
zaprzyjaźniła się
z tym stworem?
Oczywiście, że nie.
Więc?
Kim jest dla ciebie?
Sąsiadem.
-I? -Znajomym.
Pukiem.
Każę ją wypuścić,
ale ty nie możesz wrócić do miasta. Rozumiesz?
Zabójca wciąż jest na wolności.
A ty nie możesz kontynuować śledztwa.
A jak sam twierdzisz, jesteś jego kolejnym celem.
Nie mogę stać bezczynnie.
Wszyscy sądzą, że zostałeś stracony.
Udawaj martwego. Dłużej pożyjesz.
Ja wszystko załatwię.
Ty spróbuj nadrobić stracony czas ze swoją ukochaną.
Nim będzie za późno.
Zaufaj mi.
-Vignette... -Stonemoss.
Vignette Stonemoss. Zajmę się tym.
Żałuję, że tak słabo cię znam.
Bywaj zdrów, synu.
Czy to była córka Longerbane'a?
Naprawdę sądziłeś, że stangret nikomu nie powie?
Dobra.
Tak, byłem z Sophie.
Sophie Longerbane.
Radzę ci trzymać się od niej z daleka.
Sądziłem, że będziesz zadowolona, że nie byłem na Row.
Ta dziewczyna jest bardziej niebezpieczna od nimf z Row.
Nie znasz tego rodu tak jak ja.
Znałam jej ojca, gdy ciebie jeszcze nie było na świecie.
Był kanalią.
Mnie nie zrobił nic złego.
Jak możesz tak mówić? Przecież cię porwał.
Uważasz mnie za kretyna?
Przepraszam!
To było dla twojego dobra.
Wszystko robię dla twojego dobra.
Nie masz pojęcia, co jest dla mnie dobre.
Nie potrafisz spojrzeć na to obiektywnie.
-To mi pomóż! -Musisz mi zaufać.
Nie. Jeśli znasz powód, dla którego powinienem postępować inaczej,
podaj mi go.
Ona stoi na czele opozycji!
-Będę się spotykał, z kim zechcę. -Nie z nią!
Bo co, do kurwy nędzy?
-Bo... -No? Bo co?
-Bo jest sprytniejsza od ciebie? -Nie z nią.
-Bo jest piękniejsza? -Tylko nie z nią.
Bo jest od ciebie młodsza?
Bo jest twoją siostrą!
Ucisz tego cholernego psa!
Wiem, kim jesteś.
Walcz o zwolnienie z aresztu niewinnych wróżek. Pomóż Vignette.
Dalej, moje panie!
Moiro.
Dziękuję.
Zwrócę ci pieniądze.
Tym się nie przejmuj. Musimy dbać o swoich, nie?
Lubię tę pannę.
Dziękuję. Prawdziwy z pana dżentelmen.
Czego chcesz, Philo?
Przyszedłem po Vignette.
O ile mi wiadomo,
jej obecny adres to cela na posterunku policji numer sześć.
Dopóki nie przekupię tego kurewskiego gliniarza.
O to się nie martw.
Wypuszczą ją.
Jak to, wypuszczą?
Chcę się widzieć z komendantem.
Jaki podać powód?
Pilna sprawa.
Nalej mi herbaty, dobrze?
Krik.
Jesteśmy świadkami narodzin nowego świata.
Nadchodzą zmiany.
NAKAZ ZWOLNIENIA Z ARESZTU
Pierwszą z nich
będzie coś, czego nie mógł mi dać mój ojciec.
Wolność.
Vignette Stonemoss.
Pańska herbata.
Nie jesteś Krikiem!
Śmierć tyranowi!
Ukryty ukaże swe oblicze!
Śmierć tyranowi!
Ukazał się nam!
Śmierć tyranowi!
Ukryty się ukazał!
Oddycha! Jeszcze żyje!
To dość ryzykowne,
odwiedzać mnie w domu.
W biały dzień.
Przyszedłem na chwilę.
Rozchmurz się.
Dość tego, Sophie.
Czego?
Nie możemy tego robić.
Już rozumiem.
Twoja matka ci powiedziała, prawda?
O czym?
O romansie z moim ojcem.
-Wiedziałaś o tym? -Uspokój się, Jonah.
Wiedziałaś, że my...
Wiedziałam, że to możliwe.
I to cię nie powstrzymało przed...
Przed czym?
Nie myślałaś o konsekwencjach?
A dlaczego miałabym myśleć?
Dorastałam w samotności,
zamknięta w domu.
Bez przyjaciół, bez rodzeństwa,
bez rodziny,
nie licząc oschłego, zgorzkniałego ojca.
Aż nagle w moim życiu pojawił się ktoś,
z kim poczułam więź.
Dlaczego miałabym się nad czymkolwiek zastanawiać?
Bo są pewne granice, których przekraczać nie wolno.
Od kiedy to przejmujesz się granicami?
Nie musimy dopasowywać się do świata.
Możemy nim rządzić.
Jesteśmy potomkami cesarzy i faraonów.
Naprawdę sądzisz, że takie związki były w naszej rodzinie rzadkością?
Tak dziedziczono władzę.
Masz szansę stać się kimś wielkim.
Co to jest?
Oferta.
Do rozważenia.
Proszę.
-Co się dzieje, Jenilo? -Przyszedł posłaniec z Balefire.
Panicz Jonah ma natychmiast wracać.
Gdzie ten wróży zdrajca?
Przesłuchują go w twierdzy.
Sprawdzimy też wszystkich służących. I, rzecz jasna, zwolnimy.
Jak on się czuje?
-Jego stan jest stabilny. -Chcę go zobaczyć.
Nie. Jest bardzo słaby.
Musi odpoczywać.
Jonah, tylko...
Nie denerwuj go.
Jonah...
Mówią, że raczej przeżyję.
Ale mało brakowało.
To prawda.
Powiedz mi,
czy pomyślałeś o tym, że nie jestem gotów,
by przejąć twoje obowiązki, gdyby ci się nie udało?
Co takiego?
Przeżyć.
Mówią, że raczej mi się uda...
Nieustannie zadziwia mnie fakt, iż nigdy nie próbowałeś mnie powstrzymać,
choć mogło cię to wiele kosztować.
Przymykałeś oko na wszystkie moje wybryki.
Byłem dla ciebie łagodny, bo cię kocham.
Nie miałeś żadnych ambicji
ani planów.
Jakbyś nigdy nie uważał mnie za dziedzica.
To śmieszne.
Nosisz moje nazwisko.
I nic poza tym.
O co ci chodzi?
Matka powiedziała mi prawdę.
Jonah...
Nie wiem, o czym mówisz.
Mam w to uwierzyć?
Nienawidziłeś...
Rittera Longerbane'a tak bardzo, że musiałeś wiedzieć.
A przynajmniej podejrzewałeś.
Co?
Doprawdy?
Chcesz mi powiedzieć,
że nie przyglądałeś mi się
nocą, gdy spałem, i nie zastanawiałeś się nad tym?
Czy naprawdę jesteś moim synem?
No, nareszcie.
Nareszcie.
Na początku.
Longerbane rywalizował przecież ze mną o jej uczucia.
Ale, Jonah,
jesteś moim synem.
Moim synem.
I jestem dumny, że nosisz moje nazwisko.
Twoje nazwisko jest dla mnie gówno warte.
Podobnie jak jej żałosna przepowiednia.
Jonah, dokąd idziesz?
Wracaj.
Żegnaj, kanclerzu.
Dlaczego?
A więc...
jesteś nieślubnym synem Breakspeara?
Na to wygląda.
A Vini wie,
że jesteś mieszańcem?
Powiedziałem jej w Tirnanoc.
To wiele tłumaczy.
Bądź...
Bądź dla niej dobry.
Proszę.
Będę.
Choć ona nie potrzebuje mnie tak, jak ja jej.
Przeciwnie.
Otwórz tę szufladę.
No, dalej.
KRÓLESTWA KSIĘŻYCOWE
Zabrała to ze sobą, opuszczając Anoun.
Tylko to.
Kazałam jej to spalić i zapomnieć o tobie. Ale nie chciała.
Powinnam była się wtedy domyślić.
Czego?
Że wciąż cię kocha, idioto.
Witaj.
To wejście dla służby, panno Imogen.
Fakt. Cóż za ironia. Przezabawne.
Nie zaprosisz mnie do środka?
Co ty tu robisz?
Pomyślałam, że moglibyśmy...
Co takiego?
Cóż...
No wiesz.
Nie wiem.
Nie ułatwiasz mi tego.
To ty przyszłaś do mnie. Chcę wiedzieć po co.
Nie sądzisz, że...
powinniśmy porozmawiać?
Jest wcześnie.
Twój brat będzie cię szukał.
Wyjechał z miasta na całą noc.
No co?
Nie powinnaś tu przychodzić.
Nie będę udawać, że do niczego nie doszło.
A powinnaś.
Co z tobą? Tak łatwo ci zapomnieć?
Nie pochlebiaj sobie.
Co to ma znaczyć?
Nie powiem nic więcej. Byłoby to nieuprzejme.
Tym się nie przejmuj.
-Jesteśmy dorośli. -Dobrze więc.
Mam być szczery?
Chyba na to zasługuję.
Prawda jest taka,
panno Imogen,
że jesteś niedoświadczoną i kiepską kochanką,
a to, co zaszło, nic dla mnie nie znaczy.
Kłamiesz.
Skąd ty to możesz wiedzieć?
Wiem swoje.
Wiem, że są rzeczy, których mężczyzna udawać nie może.
Co mam ci powiedzieć?
Że doprowadzasz mnie do szaleństwa?
Zapach twoich włosów, dotyk twojej skóry.
Że nie mogę przestać o nich myśleć?
Mam rozumieć,
że chcesz zapomnieć?
Są pragnienia, na które nie mogę sobie pozwolić.
Więc po co były te wszystkie gierki?
Gierki?
Dom. Ubrania. Sztuka.
Po co udawać, że jesteś jednym z nas,
jeśli nie możesz sięgnąć po to, czego pragniesz?
O to właśnie chodzi, prawda?
Tak właśnie żyją ludzie, czyż nie?
Macie prawo do wszystkiego.
Wydaje wam się, że wszyscy chcą być na waszym miejscu. Że świat należy do was.
Jeśli chcesz powiedzieć, że nasze apetyty są nieposkromione, masz rację.
Jeśli czegoś chcemy, bierzemy to sobie.
A czego ty chcesz?
Dobrze wiesz.
Ubieraj się.
-Ezro... -Idź do domu i zaczekaj na mnie.
To sprawa między mną a panem Agreusem.
Wstań.
No, już.
Ezro, proszę cię.
Odsuń się!
Odwróć się twarzą do ściany.
No już, potworze.
Ty dziwko!
Jak śmiesz spółkować ze zwierzęciem!
Zniszczysz nam reputację!
Napytałeś sobie biedy.
To wszystko,
cały twój majątek, zostanie ci odebrane.
Już nie żyjesz, puku.
Zniszczę cię.
-Imogen, co ty wyprawiasz? -Musimy iść, Agreusie.
-Musimy uciekać. -Nie. To mój dom.
Wiem, ale policji nie będzie to interesowało.
Wejdą tu i zobaczą puka stojącego nad zakrwawionym człowiekiem.
-Proszę. -Oszalałaś?
Dokąd pójdziecie?
Nie możesz mnie opuścić, Imogen!
Otwórzcie te drzwi!
Nie uciekniecie! Znajdę was i zniszczę!
Coś jest nie tak.
Chyba nie zapomniał, co?
Moiro!
Po drugiej stronie ulicy. Wypatroszył ją.
Tę wiedźmę od haruspicji.
Od haruspicji?
Widzieliście ją?
Zaraz, jak to?
Przepuśćcie mnie!
Czy to był Darkasher?
Dlaczego ona?
Coś wiedziała.
Albo widziała.
Nie wyrwał jej wątroby.
Inspektorze,
czekałam na pana.
Prasa już coś zwęszyła. Zaczynają zadawać pytania.
Coś jeszcze?
Trzymał pan to, gdy pana zaatakowano.
Dziękuję.
Czy komendant już tu jest?
-Jest w drodze. -Cholera.
Każ mu się pospieszyć.
Chciałeś mnie widzieć?
Tak.
Podać ci coś, kochanie?
-Bardzo mi cię żal. -Nie.
Dam ci wody.
Chciałem ci tylko powiedzieć...
że rozmawiałem z Jonah.
I jak poszło?
Niechcący pomógł mi rozwiązać pewną zagadkę,
nad którą się ostatnio głowiłem.
Jaką zagadkę?
Ona żyje?
Trwam...
zawieszona pomiędzy światami,
dniem i nocą,
oddechem...
i ciszą,
a nici ludzkich żywotów rozpościerają się u moich stóp.
Widzę je wszystkie wyraźnie.
Każde włókno.
Każdy splot.
Co, jeśli
moja ukochana żona
zawsze miała konkretny powód,
by wątpić, że jej syn jest też moim dzieckiem?
Majaczysz.
Jednak to mojemu synowi wywróżono, iż stanie się kimś wielkim.
A miałem tylko jednego syna.
Aż w końcu, sobie tylko znanym sposobem,
moja żona odkryła sekret.
Sekret, o którym nawet ja nie miałem pojęcia.
Że gdzieś na świecie żyje...
mój drugi syn.
Kto to zrobił?
Mogłam się wcześniej domyślić.
Przez cały ten czas była przy mnie.
Interesowała się moimi czarami.
Pojawił się problem.
Nie wiedziała, czy przyszłość obiecana jej synowi,
przyszłość, dla której poświęciła wszystko,
nie przypadnie w udziale komuś innemu.
Wiedziała jednak, że martwi nie mają przyszłości.
Zawsze była ciekawska.
Zbyt ciekawska.
Kto taki?
Żona kanclerza.
Gdzie on jest?
Poznałem go, Piety.
Gdzie?
Nic by nie osiągnął.
Nie tutaj.
Jest mieszańcem.
-Nie stanowi zagrożenia. -Gdzie on jest?
To Jonah, mój syn, dostąpi tych wszystkich zaszczytów.
Przyszłość, którą ci obiecano, należy tylko do niego.
Nie mogę ryzykować.
-Powiedz mi, gdzie jest. -Piety.
Nikt się o tym nie dowie,
ale musisz z tym skończyć.
Nie. Mów.
Rany boskie, Piety!
To tylko sztuczki.
Wystarczy zapłacić wróżym szarlatanom 50 stiverów,
a powiedzą ci wszystko, co chcesz usłyszeć!
-Mów. -To nie jest prawda.
-Musisz mi powiedzieć. -To nie jest prawda.
Przepowiednia jest kłamstwem, Piety!
Mów.
Powiedz!
Powiedz mi!
Tak będzie. Czy tego chcesz, czy nie.
Wyczuwam ją.
Jej wściekłość niesie się echem przez czas i przestrzeń.
Napędza ją, czyni ją...
potężną.
Jej mroczne dzieło jeszcze się nie dokonało.
Jeszcze nie.
Przelano więcej krwi.
Krew twego ojca.
Jego sekrety należą teraz do niej.
Jaki ojciec, taki syn.
Zna twoje... słabości.
Dziewczyna.
Nimfa.
Ta, którą kochasz...
jest w niebezpieczeństwie.
„Vignette Stonemoss”.
Masz wpływowych przyjaciół, co?
Nawet wysłali po ciebie powóz.
Należy teraz do niej.
Nie masz już czasu. Idź.
Ruszaj.
Jak dostaniemy się do Balefire?
Tą samą drogą, którą to coś wypełza na zewnątrz.
Dobra. Znajdę ją.
Do zobaczenia.
Coś do rozważenia.
Lady Piety ostatnia widziała go żywego.
-Gdzie ona jest? -Zniknęła.
Znajdźcie ją.
Komendancie, chyba pan jej nie podejrzewa?
Gdy weszła, jeszcze żył. Teraz nie żyje, a ona zniknęła.
Może zamachowiec miał wspólników...
Znajdźcie ją!
Tak jest, kanclerzu.
„Kanclerzu?”
To prawda.
Do kolejnych wyborów będzie pan pełnił obowiązki kanclerza.
Nie lubię stosować przemocy.
Nie chcę tego robić.
Ale zrobię, jeśli mnie do tego zmusisz.
A czego dokładnie nie chcesz robić?
Powiedz, gdzie jest twój przyjaciel,
a nigdy się tego nie dowiesz.
To ty.
-Stworzyłaś Darkashera. -Milcz.
To ja zadaję pytania. Gdzie on jest?
A czego od niego chcesz?
Kurwa mać! Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Rozumiesz, co się tu dzieje?
Wiesz, do czego jestem zdolna?
Nie wiem, gdzie on jest.
A powiedziałabyś mi, gdybyś wiedziała?
Nie.
Tak myślałam.
Dałam ci szansę. Mogłaś ocalić życie.
Wystarczyło mi tylko powiedzieć.
Mamy szczęście.
Idzie tu po ciebie.
No tak.
Mogłam się domyślić, że po nią przyjdziesz.
Co jej zrobiłaś?
Jest cała.
Nie chodzi mi o nią.
Nie chodziło mi o żadne z nich.
Tylko o ciebie.
Od samego początku.
Ironia polega na tym, że nie dowiedziałabym się o twoim istnieniu,
gdyby nie list z pogróżkami od twojej matki.
Z pogróżkami?
Matki są zdolne do wszystkiego, czyż nie?
Nie mogę ryzykować. Nie po tym, co poświęciłam.
To zaszło za daleko. Nie ma już odwrotu.
Muszę dokończyć dzieła.
Dokonało się.
Ależ nie.
KWAS SIARKOWY
Nie był sam. Jest ich więcej.
Ten puk ich nam wyda. To tylko kwestia czasu.
Musimy ogłosić stan alarmowy. Czy wyrażam się jasno?
Jeśli to wszystko,
muszę zająć się swoją przemową.
Witam, panie Millworthy.
Chciał mnie pan widzieć?
Tak.
Szczere kondolencje.
Potworna sprawa.
Znaleziono już pańską matkę?
Nie.
Wciąż szukamy.
Ale znaleziono to w jej rzeczach.
Co to takiego?
W zeszłym tygodniu na Row znaleziono martwą nimfę.
Była kiedyś znaną śpiewaczką.
Aisling.
Tak. Podobno ją pan znał.
To było dawno temu.
Ale znaliście się.
Proszę wybaczyć, sir, po co właściwie mnie pan wezwał?
Proszę to przeczytać.
Na głos.
„Droga lady Piety, proszę wybaczyć, że zwracam się do pani z tą smutną sprawą,
„zapewne jednak rozumie pani, iż w obecnej sytuacji nie mogę liczyć
„na pomoc pani męża.
„Od naszego ostatniego spotkania moja sytuacja uległa pogorszeniu.
„Zbliżają się wybory,
„a gazety z pewnością sporo zapłacą
„za artykuł o synu...”
„O synu-mieszańcu
„poczętym przez kanclerza”.
Sir, uważam...
Komendant Hood sądzi, że list napisała pańska przyjaciółka, nimfa.
A co pan o tym sądzi?
Nie.
To nie w jej stylu.
-Jest pan pewien? -Tak.
Była moją bliską przyjaciółką.
To nie jej słowa. I nie jej styl.
Aisling nigdy nie napisałaby takiego listu.
Tego się obawiałem.
Uznałem, że nie potrzebuję już nauczyciela historii sztuki.
Rozumiem, sir.
Ale potrzebuję uczciwego człowieka.
Sir?
Specjalnego doradcy kanclerza.
Dziękuję.
Jest pan głosem rozsądku, panie Millworthy.
Taki głos przyda się...
w trudnych czasach.
Trudnych czasach?
Okazuje się, że zamachowiec, puk, był członkiem radykalnej organizacji.
Jak to?
Co to oznacza dla miasta i dla Row?
Dla tych wszystkich niewinnych wróżek?
Oznacza to, że musi być gorzej, nim będzie lepiej.
-Dokąd się udacie? -Do Port Hoy.
A potem do New Freehold. Gdzieś, gdzie nie będziemy przyciągać spojrzeń.
Powodzenia.
Nie gniewasz się chyba na mnie?
A czemu miałabym się gniewać?
Nie wiem.
Posłuchaj, Vini,
jestem twoją przyjaciółką.
I zawsze nią będę. Chcę tylko twojego szczęścia.
Niczego więcej.
Idź. Bądź szczęśliwa.
Ty też.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Spadaj. No, już.
Chodź tu, brudasie.
No już. Wracać na Row.
Rozejść się. Dziękuję.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nie możesz tu być. Musisz wracać na Row.
Na Row? Dlaczego?
Nie rozumie pan. Chcemy opuścić miasto.
Nie wpuszczamy i nie wypuszczamy wynaturzeńców. Do odwołania.
Dlaczego? Co się dzieje?
Puk-kultysta zabił kanclerza.
Dziwolągi mają zostać w Row.
Wszystkie, bez wyjątku.
Każą nam
wracać do portu, sir.
Wszystkie okręty mają zawrócić.
Zignoruj to.
Niech nas gonią, jeśli chcą.
Jaki kurs obierzemy?
Kapitan chciałby wiedzieć, dokąd płynąć.
Gdzie nas oczy poniosą.
Daleko stąd.
Proszę nas zaskoczyć.
Tak jest, proszę pani.
„Jestem pewna, że gazety słono zapłacą
„za artykuł o synu-mieszańcu poczętym przez kanclerza”.
Do twarzy ci w tym kolorze.
Przeglądasz swoje przemówienie?
Nie. Rozważam twoją ofertę.
Małżeństwo?
To zbyt małe słowo na coś tak doniosłego.
-O jakim słowie myślałaś? -„Dynastia”.
A o czym ty myślisz?
Że ten list jest łudząco podobny do pogróżek,
które otrzymała moja matka.
Ależ z ciebie spryciarz.
To prawda.
To ty za tym stoisz.
Przyznaję, nie sądziłam, że tak szybko to rozgryziesz.
Cieszę się jednak, że jest jeszcze ktoś, kto potrafi mnie zaskoczyć.
Skąd wiedziałaś?
To była skrzętnie ukrywana tajemnica.
Wystarczy wiedzieć, gdzie szukać.
Mój ojciec zbierał haki na kanclerza od dawna.
W końcu dotarł do tych plotek.
Gdyby okazały się prawdą, kanclerz byłby skończony.
Ale nie chciał ich wykorzystać,
czasem tylko rzucał mgliste aluzje podczas przemówień w Parlamencie.
Zapewne z sympatii do twojej matki.
Ja, rzecz jasna, nie mam podobnych skrupułów.
Skrupułów? Mój ojciec zginął przez ten pieprzony list.
A mimo to oczy masz suche. Dlaczego?
Płakałeś po nim choć przez chwilę?
Mógłbym kazać zakuć cię w dyby.
Mógłbyś, ale tego nie zrobisz.
Podaj choć jeden powód.
Za chwilę staniesz na mównicy
i ogłosisz, że najpotężniejsze miasto świata ma nowego przywódcę.
Dzięki mojemu listowi.
Zadziwiające, czyż nie? Pióro dzierżone przez młodą kobietę
zmieniło bieg historii.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo chaos daje nam szansę.
Na co?
By zaistnieć.
Czekają na pana.
Jesteś teraz kanclerzem.
Gra dopiero się zaczyna.
Musisz podjąć decyzję.
Chcesz być mi przyjacielem...
czy wrogiem?
Panie i panowie parlamentarzyści,
przywódczyni opozycji oraz kanclerz.
Przyjaciele!
Choć jestem pogrążony w głębokiej żałobie, spieszę was wszystkich ostrzec.
Znaleźliśmy się w stanie oblężenia.
Zagrożenie, którego mój ojciec nie przewidział,
nadchodzi zarówno z zewnątrz,
jak i od wewnątrz.
Stoimy u progu wielkiej wojny.
Wojny, o którą nie prosiliśmy.
Klnę się jednak na Boga, że w niej zwyciężymy.
Wdrażamy środki mające na celu ochronę mieszkańców tego wspaniałego miasta.
UWAGA – ZAKAZ LOTÓW ŁAMIĄCY ZAKAZ BĘDĄ ZESTRZELIWANI
NA ROZKAZ P.O. KANCLERZA
Wygramy tę wojnę.
Stawimy czoła tym, którzy spiskują przeciw nam.
Nie ugniemy się.
Nie będzie kompromisów.
Nie będzie negocjacji.
No już, ruszać się.
To jakaś pomyłka. Urodziłam się tu.
Bez wyjątków. Ruchy.
Ruszać się.
Będziemy ich ścigać...
aż po krańce świata.
Nie wiemy, co nas czeka.
Ale wiemy jedno.
Polityczna małostkowość zbyt długo nas dzieliła.
Niezgoda rujnuje.
A na to nie możemy sobie pozwolić.
Nie dziś.
Dziś mamy wspólnego wroga.
Musimy się zjednoczyć, jeśli chcemy zwyciężyć.
Zwracam się zatem do pani,
jako przywódczyni opozycji:
czy jest pani gotowa mnie poprzeć?
Tak.
Jesteśmy!
Chrzanię to. Znikam.
Fleury.
Vignette!
No, już, panienko.
Ty nie, kolego. Tylko dziwolągi.
Philo!
Nie narób sobie kłopotów.
Spróbuję się wydostać.
Wróżka w powietrzu!
O Boże!
Wydostanę się.
Mówiłem, kolego. Tylko dziwolągi. Odejdź.
Jestem dziwolągiem.
Dziękuję, kanclerzu.
Nastał nowy dzień.
Wieje wiatr zmian.
Przekroczyliśmy granicę,
zza której nie ma powrotu.