SIEROCINIEC „ŚWIATŁOŚĆ MĘCZENNIKA” BURGUE
Proszę pana.
Czy mogę za potrzebą?
Znowu, Jacob?
Prosto do wychodka, a potem do łóżka. Tylko po cichu.
Dziękuję.
Pomocy!
Panie Thorne.
Rycroft.
Miło pana widzieć.
Szkoda, że w takich okolicznościach.
To ślad kopyta.
Ten wygląda jak ślad trowa.
To bez sensu.
-Sprawdźcie tam. -Dobra.
Dobra robota.
Zwinęłaś im to sprzed nosa.
Nie sądziłam, że dasz radę.
Stać mnie na o wiele więcej.
Nie bądź taka do przodu.
Zaczniesz od dostaw
i będziesz stopniowo awansować, jak każdy.
Będziesz się uczyć od Oony.
Ona cię wprowadzi.
Miło mi.
Ale...
jeśli będziesz czegoś potrzebować,
daj mi znać.
Dobrze. Dziękuję.
-Miły chłopak. -Tak.
Uważaj na niego.
Dlaczego?
Bo chce cię przelecieć.
Co? Nie.
Skąd wiesz?
Bo mi powiedział.
Bracia i siostry,
liczyłam, że będę miała dla was dobre wieści.
Z dżungli Mag Mor miał do nas dotrzeć transport lixeru.
Okazuje się jednak,
że skonfiskowała go policja.
Jest wśród nas kapuś.
Ktoś nas szpieguje.
Wiem, że nasza praca nijak ma się do tego, jak kiedyś żyliśmy.
Nie przywykliśmy do życia w cieniu.
Nie urodziliśmy się przestępcami.
To był nasz wybór,
bo nie zgadzamy się z prawami tego miasta.
Ono nas nie chroni.
Nawet ciebie,
kapusiu.
Cokolwiek ci obiecali, kłamali.
Wykorzystają cię, by zniszczyć twoich braci i siostry,
a potem zniszczą ciebie.
Masz dwie możliwości.
Pokaż, że chcesz się oczyścić.
Wystąp, tu i teraz, a przysięgam
przed najświętszą Titanią, że nie stanie ci się krzywda.
Lub pozostań w ukryciu,
a ja cię dopadnę.
Strącę cię z nieba
i nakarmię tobą węgorze,
skoroś nic niewart.
To jak będzie?
A więc dobrze.
Niech bogowie zlitują się nad tobą, kapusiu.
Bo ja tego nie zrobię.
Jakie masz plany na dziś, braciszku?
Idę spotkać się z prawnikiem,
by wybrać bank, w którym wezmę pożyczkę.
Ach tak.
Nie wiem, jak mam rozumieć twoją nagłą uległość.
Przecież się na tym nie znam.
Ta kwestia nie dotyczy ani mody, ani plotek.
To było nieuprzejme.
Przepraszam, że tak powiedziałem.
Jesteś niezadowolona. Zauważyłam.
Brat panienki nie byłby zachwycony, że zaprasza panienka na herbatę
tego lalusiowatego puka.
Jeśli Ezra się o tym dowie, podpalę ci rogi.
Po co ryzykować?
Nie mam wyboru.
Przez mego brata stracimy dom, choć to mnie oskarża o rozrzutność.
Ezra to dobry człowiek,
ale brak mu zaradności ojca.
Nie pierwszy raz został oszukany.
Ale był to ostatni raz, gdy udałam, że tego nie widzę.
-Zanieś to pukowi. -Co to jest?
Liścik z informacją, że trwa u nas remont,
i prośbą, by wszedł wejściem dla służby.
Co pomyśleliby sąsiedzi, gdyby wszedł frontowymi drzwiami?
To po co go w ogóle zapraszać?
Bo bardzo mu zależy, by dostać się na salony.
Wyobraź sobie, jak wdzięczny będzie za zaproszenie
do jednego z najwytworniejszych domów w Burgue.
Kto wie, co ta wdzięczność za sobą pociągnie?
Zamierza panienka prosić go o pieniądze?
W żadnym wypadku.
Ale mogę niezobowiązująco wspomnieć
o interesach mojego brata.
Jeśli będzie chciał mi się przypodobać, może łyknąć przynętę.
Lepiej, by Ezra wziął pieniądze od naiwnego puka
niż od tych sępów ze State Street.
Chłopcy mówią, że dokładnie przyjrzałeś się sprawcy.
To nie był człowiek.
Trow?
Coś większego.
Mało prawdopodobne.
Chłop, trow czy pieprzony kobold.
Po co zabijać dyrektora domu dla sierot?
Po co zabijać wróżą artystkę?
Co ta martwa kurwa ma z tym wspólnego?
Nie była kurwą.
Doktorze Morange?
Poważne stłuczenia.
Liczne rany szarpane.
Przyczyną śmierci było wykrwawienie.
Tak jak w przypadku tej śpiewaczki.
Kto robił sekcję tamtej wróżce?
Kolega wyświadczył mi przysługę.
Kolega-dziwoląg?
Puk, jeśli to ma jakieś znaczenie.
Zabójcy...
wyraźnie zależało na tym.
Na wątrobie ofiary.
Choć nic nie rozumiem z nacięć, jakie na niej zostawił.
Wątroba? Jest pan pewien?
Moi pacjenci to trupy, inspektorze,
ale zapewniam, że potrafię odróżnić
wątrobę od innych organów.
Po co zabójca miałby wycinać komuś wątrobę?
By go zabić?
Tak mi się wydaje.
Inspektorze, spóźnił się pan.
Czekała pani na mnie?
Magia Świątyni otwiera okno na przyszłość
przed tymi, którzy prawdziwie wierzą.
Poza tym plotka głosi, że próbował pan wczoraj
zastrzelić jakieś stworzenie.
Jak to szło?
„Ni to człowiek, ni to nimfa”.
Teraz mi pan wierzy?
Obu ofiarom wycięto wątroby. Po co?
Jestem mniszką.
Nie znam się na takich potwornościach.
Mogę się jedynie domyślać.
Więc proszę się domyślić.
Może wątroba jest czymś w rodzaju nagrody.
Mrocznym trofeum.
Coś czuję, że nie mówisz mi wszystkiego.
Bo tak jest.
Więcej nie powiem, bo i tak pan nie uwierzy.
Proszę spróbować.
Nasze dawne legendy wspominają o bestii zwanej Darkasherem.
Darkasher.
Golem stworzony z części trupich ciał,
w którego tchnięto nowe życie. Wyznaczono misję.
Nie rozumiem.
Ktoś wskrzesił stwora pozszywanego z przypadkowych trupów?
Jak rzecze sama Titania:
gdy łączy się rzeczy z pozoru nie do pogodzenia, rodzi się dziwna moc.
Nadal mi pan nie wierzy.
Bo to trochę naciągane.
Ile jeszcze trupów chce pan obejrzeć, nim pan uwierzy?
Kieruję się rozumem, Mimo.
Muszę zobaczyć to na własne oczy.
Czarna magia mnie nie interesuje.
Chce pan dowodu? Przy Vectis Square jest wiedźma trudniąca się haruspicją.
Niech pan z nią porozmawia.
Przemyślę to.
Ostrożnie, inspektorze.
Sceptycyzm może ocali pański umysł od obłędu,
ale może nie ocalić pańskiego życia.
Dzień dobry.
Proszę wybaczyć, że wpuszczam pana tylnym wejściem,
ale panna Imogen przemalowuje foyer.
Zapewne pan rozumie.
Oczywiście.
Cóż za straszliwa pogoda.
Jeśli nam się poszczęści, do lebiody się przejaśni.
Podobno pochodzi pan z New Freehold.
Mieszkałem tam.
Ale nie pochodzę stamtąd.
Oczywiście.
Moi przodkowie pracowali w kopalniach węgla w Puyan.
Potem wybuchła wojna, a Paktowcy zaczęli werbować
wszystkich zdolnych do walki.
Szybko zrozumiałem, że życie puka niewiele znaczy
dla dwóch walczących z sobą armii ludzi, więc przedostałem się do New Freehold.
I zbił pan tam majątek.
To miejsce to ropiejący wrzód.
Dało mi jednak szansę na lepsze życie.
Mogę prosić o cukier?
Tak.
Dziękuję.
Liczę, że podoba się panu w Finistere Crossing.
Uroda tego miejsca nie ma sobie równych.
Smuci mnie jedynie to, że nie poznałem jeszcze swoich sąsiadów.
Zapewne są onieśmieleni.
Pańska obecność tu jest osobliwa.
Wręcz nieprawdopodobna.
Z pewnością wkrótce się u pana zjawią.
Dziękuję, że raczyła pani być pierwszą.
To niezwykle miłe z pani strony.
Spurnrose'owie to postępowy ród.
Mój ojciec jako pierwszy w okolicy zatrudnił faunę jako kucharkę.
Zatrudnianie puków to jedno,
ale zapraszanie ich na herbatę – to co innego.
A jednak.
Wciąż jednak dręczy mnie
pytanie:
dlaczego?
Jak to?
Wyznam, że gdy otrzymałem zaproszenie, zastanawiałem się,
co skłoniło tę młodą damę do takiego kroku?
Co pomyślą o niej sąsiedzi, gdy dowiedzą się, że przyjęła u siebie puka?
Jak mówiłam, jesteśmy postępowi.
Nie obchodzą mnie sąsiedzi.
Doprawdy?
To dlaczego wpuściła mnie pani
wejściem dla służących?
Przecież widział pan, że maluję...
Nie kpij ze mnie!
Oboje wiemy, że był to fortel, i to niezbyt przekonujący.
Tylko jeden powód przychodzi mi do głowy.
-Jaki? -Rozrywka.
Rozrywka?
Gromadzi pani zabawne anegdotki o wizycie puka,
którymi uraczy pani swoich znajomych.
Dostarczę pani rozrywki.
Słodzę herbatę trzema kostkami cukru
i gówno mnie obchodzi, kto się o tym dowie.
Proszę nie używać wulgaryzmów.
Po prostu sobie pójdę.
Dobry pomysł.
Proszę mnie uważnie posłuchać.
Nadejdzie dzień,
w którym pani nieśmiali sąsiedzi będą się bili o uścisk mojej dłoni.
Obserwujemy Longerbane'a i jego ludzi.
Dobrze, Winetrout.
Informuj nas na bieżąco.
Śnił mi się zeszłej nocy.
Nasze wakacje nad morzem. Pamiętasz?
A jeśli już zawsze będę go widywać tylko we śnie?
Bądź silna.
Ja się tym zajmę.
Wiemy, że Longerbane go porwał. Dlaczego go nie aresztujesz?
Wszystkiemu zaprzeczy.
I już nigdy nie ujrzymy naszego syna.
Zrozum, Longerbane robi to nie tylko po to, by nas dręczyć.
Chce zostać kanclerzem.
Jak to?
Żądanie okupu nie będzie dotyczyło pieniędzy.
Longerbane zażąda, bym się usunął, w zamian za wypuszczenie Jonah.
Nie może więc przyznać się, że go porwał.
Co oznacza, że na pewno obwini kogoś innego.
Jakąś grupę zbuntowanych wynaturzeńców.
To jego ulubione kozły ofiarne.
No tak.
To przebiegły diabeł, trzeba mu to oddać.
Ale go dorwiemy.
Tak.
Dziś, podczas posiedzenia parlamentu,
nie dam po sobie nic poznać.
Nie dam mu żadnego sygnału, że to rozgryźliśmy.
Większość sejmowa zamierza pozwolić dziwolągom...
odmienić oblicze tego miasta.
Na rany Męczennika, wkrótce będzie ich tu więcej niż nas!
Czy to się kiedyś skończy?
Jeszcze trochę, a Breakspear zacznie napomykać
o udzieleniu dziwolągom prawa głosu.
-Nigdy! -Nie!
Może tak chce się utrzymać przy władzy.
Dość tego! Zejdź z mównicy!
Wynaturzeńcy są jak fala,
która zaleje miasto i potopi nas wszystkich.
Nie łudźcie się.
Zniszczą nas od wewnątrz.
Sprzedają lixer desperatom.
Oferują swoje ciała najsłabszym spośród nas.
Tego już za wiele, Longerbane.
Zejdź z mównicy!
Natychmiast.
Jeśli masz większość wymaganą, by mnie usunąć, przedstaw ją.
A ty oddaj mi syna!
Syna?
Co ty wygadujesz, Breakspear?
Dobrze wiesz.
Co ja narobiłem?
Czemu nie trzymałem języka za zębami?
Teraz nigdy nie odzyskam Jonah.
To byłoby równoznaczne z przyznaniem się do winy.
A ja...
Wyjawiłem całą sprawę jak idiota!
Jesteś moim doradcą, Winetrout.
Więc doradź mi!
Nie potrafię, sir.
Aresztuj go.
Mamy go aresztować bez dowodu?
A masz wybór po tym, co zrobiłeś?
Jego koalicjanci odwołają się do Sądu Najwyższego.
Długo nie posiedzi.
Tylko do czasu, aż wyjawi, gdzie przetrzymuje naszego syna,
do czego go zmusimy.
Gdy już się dowiemy, gdzie jest Jonah,
wszyscy zobaczą, że jest winny.
Tak.
Dobrze.
Sprowadź żmiję.
Przepraszam.
Wybacz mi.
-Mówiłaś, że jestem zgubiony. -Bo jesteś.
Wiem.
Zawsze tak było.
Tkwię między dwoma światami, Vignette.
Przez chwilę myślałem, że mogę wybrać trzeci,
życie z tobą.
Ale byłem egoistą.
Z miłości dałem ci odejść.
Więc zrób to.
Wielkie dzięki.
Inspektorze.
W czym mogę pomóc?
Co to jest?
Mam panu przyrządzić gulasz?
Nie. Przyrządź mi Darkashera.
Rozumiem, że widział pan tę bestię?
Coś widziałem.
Ale nie uwierzę, że to coś zmartwychwstało,
póki na własne oczy nie zobaczę,
jak to się dzieje.
I mam połączyć te dwie martwe istoty
w jedną, żywą?
To nie takie proste.
Czyli to bajki wynaturzeńców?
Stara wiedźma może się chyba trochę potargować?
Zapłacę, ile zażądasz.
Zrobisz to?
Darkasher musi mieć pana.
Będzie z tobą związany do śmierci.
Miałbym spędzić całe życie z rybokretem u boku?
Byłby ze mną związany? Jak?
Musisz dać mu życie.
Co to znaczy?
Musisz dać mu to, co stanowi początek wszelkiego życia, inspektorze.
Nie chodzi ci chyba o...
Nasienie.
Mam już wszystko.
Wróć za kilka dni.
Nie możemy się z tym spieszyć.
Jeśli mnie oszukałaś, stara wiedźmo,
słono za to zapłacisz.
To nic trudnego.
Kurierzy roznoszą paczki do miejsc oznaczonych kredą.
Jeśli widzisz gdzieś znak, zostawiasz paczkę.
Co jest w tych paczkach?
Lixer. Kontrabanda. Nie pytaj.
Najpierw będziesz pracować za dnia.
Ale spróbuj jak najszybciej przejść na nocną zmianę.
-Czemu? -Nocą możesz latać i nikt cię nie zauważy.
Za dnia musisz chodzić.
A jeśli polecę i ktoś mnie zauważy?
Nie zestrzelą cię,
ale jeśli cię dogonią, przytną ci skrzydła.
-Czego ci trzeba, Bol? -Przyszedłem po nową.
Dahlia ją wzywa.
O rany.
Błagam.
Mówiłam ci, jakie są zasady.
Nie rozmawiałam z policją.
To wierutne kłamstwo, prawda, Bolero?
Widziałem cię z tym przystojnym inspektorem. Na Row.
W biały dzień.
To nikt ważny.
Pieprzyliśmy się kiedyś.
Co za różnica?
To było podczas wojny. Nie był wtedy gliną.
Ale teraz jest, prawda?
O czym rozmawialiście?
O niczym. O naszych sprawach.
O waszych sprawach. Kochasz tego pełzacza?
Nienawidzę drania! Możesz mi wierzyć.
To podaj nam jego adres. Załatwimy go dla ciebie.
Nie znam jego adresu.
Dobra. Chrzanić to. Przytrzymaj ją.
Nie jestem informatorem!
Nie. Ale jesteś obciążeniem.
Nieprawda. Przydam się wam.
Mogę pomóc znaleźć kapusia.
Gdzie chcesz go szukać? W jego rozporku?
A co cię to, kurwa, obchodzi?
Do północy masz go znaleźć,
inaczej wracasz do Tirnanoc.
Nie powinnam była cię tam posyłać.
To nie twoja wina.
Mogłam załatwić ci pracę tutaj.
Nie. Miałaś rację. Nie czułabym się tu swobodnie.
-Ale przeżyłabyś. -Jeszcze nie zginęłam.
Muszę tylko znaleźć kapusia.
Co?
Jeszcze dziś? Chyba oszalałaś.
A mam wybór?
Wypieprzaj z tego miasta!
Nie chcę już uciekać.
Jak zamierzasz się do tego zabrać, do ciężkiej Lunasy?
Pracuję nad tym.
Vignette, Czarny Kruk...
Nie próbuj mnie nastraszyć.
Przeżyłam gorsze rzeczy.
Nie jesteś niezniszczalna!
Wiele przeszłaś.
Ale to nie znaczy, że możesz wciąż tak ryzykować.
Proszę.
Jeśli nie dla siebie, to dla mnie.
Nie wybaczę sobie, jeśli przez nich zginiesz.
POSIADŁOŚĆ LONGERBANE'A BURGUE
Słyszałam, że twoja uczelnia przyjmuje teraz kobiety.
To jakaś farsa.
Cóż innego ma do roboty kobieta?
W moim wieku odbyłeś już dwie ekspedycje na biegun.
Tak.
Potworność.
Może zgłoszę się na jesieni.
Po urlopie.
Na Ziemiach Beorna.
Albo na południu, na Wybrzeżu Faraonowym.
Spędzę lato, pływając pośród podtopionych grobowców mych przodków.
Przodków.
Twoja matka urodziła się w ambasadzie niedaleko stąd.
Nie umiała nawet zapisać własnego nazwiska po faraońsku.
Cóż.
Zapewne uważasz, że kobieta nie powinna wiedzieć zbyt wiele.
Nie powinna też oglądać świata
poza murami własnego domu.
Daj spokój, Sophie.
Mieszkasz w zamczysku.
Mało masz książek w bibliotece?
Najwyraźniej,
skoro przeczytałam je wszystkie.
-Po dwa razy. -To czytaj wolniej.
Groby twoich przodków rozsypią się w pył,
nim puszczę cię do tego buszu,
nie mówiąc już o studiach.
Nie pytałam o pozwolenie.
Więc jedź.
Zobaczymy, jak daleko zajdziesz bez tego.
Nie wolno wam wchodzić do domu proktora bez pozwolenia.
Kanclerz chce pana widzieć.
Nie obchodzi mnie to!
Zabieraj te łapy!
Wiesz, kim jestem? To skandal!
Przesadziłeś, Breakspear.
Użyłeś Gwardii Kanclerskiej do własnych, nikczemnych celów.
Osobiście usunę cię z urzędu.
Gdzie mój syn, gnido?
Oszalałeś!
Też byś oszalał, gdyby ktoś porwał twoją ukochaną Sophie.
Gdzie jest Jonah?
Nie wiem, o czym mówisz.
Dość tego, Absalomie!
Jeśli pobijesz go do nieprzytomności, nic nam nie powie.
Nie mam pojęcia, o czym mówicie.
Zabrać go.
Spróbujemy jakoś odświeżyć mu pamięć.
Popytałem tu i tam. Dowiedziałem się ciekawych rzeczy.
Mianowicie?
Braciszek usiłuje zaciągnąć pożyczkę.
Nie chodziło więc o rozrywkę.
Proszę?
Nic. Dobra robota, Fergusie.
Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.
Szkoda mi jej.
To rozpuszczone dziewczę, ale ma spory kłopot.
To prawda.
Ritter.
Proszę. Na ból.
Piety.
Dzięki niech będą Męczennikowi.
Błagałam Absaloma, by pozwolił mi z tobą pomówić.
Jako matce Jonah.
Nic ci to nie da.
Nie wiem, gdzie jest chłopak.
Rzadko zdarza się, by ktoś wykazywał się męstwem w obliczu takiego gniewu.
Mój mąż bardzo to przeżywa.
To nie męstwo.
Ja nic nie wiem.
Tak, ale on o tym nie wie.
Ty.
Powtórz.
Gdzie go przetrzymujesz?
Gdzie?
W Łaźniach Copleya?
Co się dzieje?
Demon przemówił?
Zbyt mocno go pobiłeś.
Był bardzo słaby...
Skonał na moich oczach.
Ale chwała Męczennikowi, że pozwoliłeś mi z nim pomówić.
Przyznał się?
Przetrzymuje Jonah w Łaźniach Copleya.
Co za bzdury!
Nic nie zrobiłem!
Więc nie masz się czym martwić, prawda?
Zaczekaj tu, mendo.
Hamlyn.
Chcesz, żeby mnie załatwili?
Dahlia szaleje, odkąd twój kumpel Dombey
zrobił nalot na transport lixeru.
Dombey nie jest moim kumplem. A twoje kłopoty to nie moja sprawa.
Zajmuję się seryjnym mordercą.
Nie jestem nim ani ja, ani nikt z Kruka.
Oni zabijają tylko tych, którzy stają im na drodze.
Na przykład tych, którzy donoszą glinom.
Trafiłem na dość dziwaczny trop.
Bestię stworzoną z trucheł.
Może za to odpowiadać jakiś puk albo trow.
Odwaliło ci.
Czekam na dowody.
Ale zastanawiam się też,
kto mógłby skołować dla kogoś tyle trupów.
Koroner.
Może pogadasz ze swoim znajomkiem, doktorem Morange'em.
Gadam z tobą.
Morange nie zajmuje się martwymi wróżkami.
Kruk też nie.
Ale...
Podobno jedna z nas, Wren,
robiła coś na boku,
załatwiała dla kogoś coś podobnego.
-Dla kogo? -Nie pamiętam.
Nie zrobiło to na mnie wrażenia.
Jakieś religijne imię.
Muszę z nią porozmawiać.
To musisz ją wygrzebać z piachu.
Dahlia zrzuciła ją z dachu dwa dni temu.
Twierdziła, że już jej nie ufa,
ale ja myślę, że chodziło o tę chałturkę.
Czyli...
mogę sobie iść?
Za parę godzin.
Nie chcemy, by Dahlia cię podejrzewała, nie?
Nie powinno cię tu być, Tourmaline.
Ciebie w ogóle nie powinno być.
To ty kazałaś mi ją zostawić.
Nie kazałam ci sfingować własnej śmierci. Myślałam, że zerwaliście.
To nie było takie proste.
-Przeprosiłem. -Wiem.
Jej nowy znajomy z Kruka was widział.
Jak myślisz, co zrobili po tym, jak widziano ją z gliną?
Co z nią?
Myślą, że to ona jest donosicielką.
Ona sądzi, że uda jej się to odkręcić.
Skoro ty ją w to wplątałeś, to ty ją wyplączesz.
Mówiłem, że nie powinna dołączać do Kruka.
Ale dołączyła.
A teraz ty powiesz mi, kto jest waszym kapusiem.
Kurwa!
Albo on, albo ona, Philo.
Kruki nie żartują.
Edgal Hamlyn.
Znaleźli go, inspektorze.
-Kogo? -Chłopaka Breakspearów.
Więżą go w Łaźniach Copleya. Nie wiemy, ilu jest porywaczy.
Kapitan wzywa wszystkich.
-Przeszukajcie wszystko. -Tak jest!
Ci, którzy pomagali Longerbane'owi, mogą się ukrywać.
Już dobrze. Jesteś bezpieczny.
-No i? -Nie ma tu nikogo.
Ci skurwiele na pewno są już daleko stąd.
Kurwa mać!
Wszystko w porządku, synu?
Skrzywdził cię?
Wiedziałem, że mnie uratujesz.
Poruszyłbym niebo i ziemię.
Ale to matce powinieneś podziękować.
To ona błagała mnie, bym poprosił o pomoc wiedźmę.
Jonah!
Męczennikowi niech będą dzięki.
Chcę rozmawiać z panią domu.
Moja pani źle się czuje.
Czy to ty, Ezro?
Czego chcesz?
Przyszedłem przeprosić
za swoje zachowanie.
Przeprosiny przyjęte.
Co się dzieje?
Gapią się na nas?
Zastanawiają się, co robi puk u waszych drzwi.
Strach pomyśleć, jak będą się gapić, gdy pani brat będzie zmuszony
sprzedać ten dom.
Cóż pan może wiedzieć o naszych interesach?
Tyle, ile służący waszych sąsiadów są skłonni wyjawić
na temat długów pani brata.
Przykro mi.
Musicie być zdesperowani.
To prawda.
Ma pan pełne prawo tak mówić.
Toniemy, a nigdy...
nie nauczono nas pływać.
Szczera odpowiedź.
Zapraszając pana do siebie, nie szukałam rozrywki.
Chciałam wybadać pańską szczodrość.
Zauważyłam,
iż nie został pan ciepło przyjęty przez lokalną społeczność.
I wyczuła pani okazję.
Proszę wybaczyć. To było niemądre.
Doprawdy?
Proszę ze mnie nie kpić.
Nie śmiałbym.
Moglibyśmy dojść do porozumienia.
Na początek, rzecz jasna...
Musiałaby mnie pani wpuścić frontowymi drzwiami.
Hamlyn.
Wiedział o transporcie.
Powiedział ci to ten twój pies?
Owinęłaś go sobie wokół palca.
Pozostaje nam zatem tylko jedno.
Ja mam to zrobić?
Myślałaś, że podasz mi nazwisko i będziesz miała problem z głowy?
Musisz udowodnić, że w to wierzysz.
Nie jestem morderczynią.
Przez tyle lat okupacji
taka twardzielka jak ty nikogo nie zabiła?
Nigdy nie zabiłam nimfy.
Co ci mówiłam?
Ten, kto kuma się z pełzaczami, sam będzie pełzać.
Zrób to.
I przynieś mi jego skrzydła.
Oona mówiła, że chciałeś mnie widzieć.
To prawda.
Czego chcesz? Jestem zajęty.
Dowiedziałam się czegoś o tobie i chcę się upewnić.
Czego się dowiedziałaś?
Ponoć rozpowiadasz na prawo i lewo, że chcesz mnie zerżnąć.
Nimfy lubią plotki.
Czyli nie chcesz?
Czego nie chcę?
Zerżnąć mnie.
Tego nie powiedziałem.
Zamknij oczy.
Czemu?
Bo ci każę.
Chodźmy w jakieś przyjemniejsze miejsce.
Nie.
Nie chcę, by nam było zbyt wygodnie.
Naiwna istotko. Jesteś taka jak wszystkie.
Myślisz, że przetrwałaś, bo jesteś silna.
A po prostu miałaś szczęście.
Naprawdę sądzisz, że ty pierwsza chciałaś mnie dorwać?
Przeżyję cię, pokojóweczko.
Umierając, będziesz żałować, że jednak
mi nie obciągnęłaś.
Bo teraz naprawdę się nakręciłem.
Bardzo chcę się dowiedzieć, jak wolno będę w stanie uciąć ci tę uroczą główkę.
Zbyt wolno.
Nic ci nie jest?
Vignette.
Musimy iść.
Jak mnie znalazłeś?
Tourmaline. Boże!
Pomóż mi z ciałem.
Dokąd go posłaliśmy?
Do rzeki, a stamtąd do morza.
A jeśli ciało wypłynie?
Znajdą w nim kulę z policyjnej broni i odpuszczą.
Tak to działa?
W Burgue.
To nieciekawe miejsce.
Teraz to twój dom.
Nie powinienem był cię opuszczać w ten sposób.
Powtarzam sobie, że nie miałem wyjścia.
Miarą człowieka jest ból, który sprawia
swoim najbliższym,
i to, na co jest gotów, by im go wynagrodzić.
Nie powinienem był ci tego zabierać.
Przepraszam.
Będę szczera. Nie wiedziałam, które z was wróci.
Ja też nie.
Szybko i bezboleśnie?
-Nie. -Dobrze.
-Co to? -Awans.
Hamlyn kierował przesyłkami. Teraz to twoje zadanie.
Zajmiesz się trasą przy Finistere.
Zmykaj.
Uważaj na tego gliniarza,
bo następnym razem to tobie obetniemy skrzydła.
O niego się nie martw.
Dostałaś mój liścik.
I mimo to przyszłam.
Portio,
zależy mi na tobie.
Bardziej, niż umiem to okazać.
Zasługujesz na coś lepszego.
O co tu chodzi, Philo?
Wiem już, który świat wybrałem.
Co to ma znaczyć?
Uświadomiłem sobie,
że nigdy nie zabrałem cię na randkę.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio to mnie ktoś podał kolację.
Zasługujesz na to bardziej niż ktokolwiek.
To miłe.
Dziękuję, że mnie tu zabrałeś.
To była moja wina.
Słucham?
Niedawno pytałaś mnie o tę dziewczynę.
To ja ją skrzywdziłem.
I zatruło ci to życie bardziej niż jej.
Byłaś tu całą noc?
Wszystko dobrze?
Vignette?
W porządku.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.