Coś tu leci!
Cześć.
Witaj.
Przepraszam za wczoraj.
Co ty ukrywasz, Philo?
Ukrywam?
Pozwoliłeś się kiedyś pokochać?
A jednak.
Co się stało?
Zraniła cię?
Czy ty ją?
Dzień dobry.
Pani Fyfe, gdzie moje śniadanie?
Jest wpół do siódmej. Spóźnię się do pracy.
Już podaję, panie Bagstock.
Idziesz dziś do pracy dłuższą drogą, Berwick?
Przepraszam, inspektorze. Chciałem pana złapać.
Mamy kolejną.
-Kolejną? -Martwą wróżkę.
Znaleźli ją rano na południowym brzegu, przy drodze.
Cofnąć się, hieny! Ale już!
-Cofnąć się, mówię! -Odsunąć się!
Z drogi!
Nie chcecie na to patrzeć.
Weź się w garść, chłopie.
Cofnąć się!
To musiało się stać zaledwie parę godzin temu.
Po tym, jak Jack skoczył z dachu?
Złapaliśmy nie tego, co trzeba?
To nie Jack. On celował w głowę. I nie wycinał ofiarom trzewi.
Naśladowca?
Współwyznawca?
Kimkolwiek był,
zabił ją tam.
Skąd wiesz?
Woda spływa do rzeki. A ślady krwi ciągną się aż tam.
Poślij ludzi do kanałów.
Jeśli poszedł tamtędy, teraz może być wszędzie.
To tylko wróżka.
Musimy ją zidentyfikować.
Kobiety, które ją znalazły, twierdzą, że to Aisling Querelle.
-Znały ją? -Zdaje się, że jest sławna.
Kiedyś była śpiewaczką.
Niech Morange ją obejrzy.
I znajdź jej ostatni znany adres.
Może znajdziemy u niej jakieś ślady.
Mam już dość.
Daj spokój, muszę pracować.
Proszę bardzo.
Do przodu!
Aisling Querelle?
Trzecie piętro.
Mieszkanie 16.
To strata czasu.
Wiem, że takie są procedury.
Nie bez powodu.
Nigdy nie wiadomo, na co się trafi.
Motyw.
Podejrzanego.
Nie sądzę, by zabójca był głupi i tu się ukrył.
Drogi sprzęt jak na wróżkę.
Ty mały gnojku!
Berwick.
Nie strzelać!
A mówiłeś, że nie znajdę podejrzanego.
Podejrzanego? O co? Co się stało?
Zamordowałeś Aisling Querelle!
-Co? -Jej ciało jeszcze nie ostygło,
a ty już okradasz jej dom.
Zamordowana?
Znaleziono ją martwą dziś rano.
O nie.
Aisling.
Jak to się stało? Kto chciałby zabić Aisling?
To właśnie próbuję ustalić.
A także to, co ty robisz w jej mieszkaniu.
To moja dawna przyjaciółka.
Przyjechałem do Burgue dziś rano.
Chciałem się gdzieś zatrzymać. Aisling nie było, a drzwi były otwarte.
Więc wszedłem.
Do szafy?
Usłyszałem was i się wystraszyłem. To się schowałem.
Fike, co ty tu robisz?
Masz, mały.
Koboldy. Wredne stworzenia.
Jak śmiesz? To mój skarb.
Mówiłeś, że się przyjaźniliście.
Kto chciałby skrzywdzić pannę Querelle?
Nie wiem.
Oboje występowaliśmy na scenie, ale ona była prawdziwą artystką. Aniołem.
Nieziemską istotą.
Posłuchajcie.
To melodia nimf, prawda?
Z czasów, gdy była u szczytu sławy.
Była ozdobą burgijskich salonów.
Poznałem ją, gdy śpiewała w małej kafejce przy Row.
Nigdy nie słyszałem czegoś równie pięknego.
Wkrótce potem na całej ulicy stały powozy,
wpływowi bogacze pchali się drzwiami i oknami.
Wystąpiła w Finistere Crossing.
Kiedyś nawet
zaśpiewała dla naszych włodarzy w Balefire Hall.
Miała męża? Dzieci?
Sztuka była jej życiem.
Gdy wypadła z łask publiczności, bardzo to przeżywała.
Po tym wszystkim stała się odludkiem.
Kiedy widział ją pan po raz ostatni?
Lata temu. Na początku stulecia.
Jak już mówiłem, nie było mnie w Burgue.
Byłem w podróży. Wiele lat.
Teraz raczej nigdzie się pan nie ruszy.
Jak to? Wciąż jestem podejrzany?
Dopóki nie znajdę nikogo lepszego.
Policja.
Znajdujecie martwą wróżkę, składacie raport i zapominacie o sprawie.
Nie.
Znajdę sprawcę.
Może pan na to liczyć.
To najlepsza zastawa,
dla ważnych gości.
Dla zwykłych odwiedzających mamy gorszą porcelanę.
Dobrze, proszę pani.
Powinnam powiedzieć panu Spurnrose'owi i pannie Imogen o wczorajszym?
No co? Myślisz, że nie widziałam, jak się wykradłaś?
Mówiłam, że mam cię na oku.
Nie mów im, Afisso.
Nie chcę kłopotów.
Pijesz lixer?
Nie.
Mów prawdę.
To nie tak.
Więc jak?
Dowiedziałam się, że mój znajomy z Tirnanoc mieszka w Burgue.
Kochanek?
Wierz mi,
do końca życia nie chcę już oglądać jego gęby.
Dobrze. Weź tacę, ja pójdę otworzyć.
Pan Wigsby przyszedł.
Dzień dobry, Wigsby.
Dzień dobry. Przybyłem jak najszybciej.
Pisali państwo, że coś się stało.
Owszem. Cheswith House.
Po drugiej stronie ulicy.
Podobno ktoś zajął ten dom.
Nie ktoś. Puk.
Wystrojony w jedwabie i koronki.
Chodzi z idiotyczną laską i ma ludzkiego sługę.
Niemożliwe.
Sam widziałem.
Nie muszę chyba mówić, że tak być nie może.
Współczuję pani, panno Imogen, ale...
Prawo nie zabrania sprzedaży nieruchomości.
Tak się po prostu nie robi.
W żadnym wypadku.
Plotka głosi, że Cheswith był zadłużony w chwili śmierci.
Może tak było, a jego spadkobiercy sprzedali dom temu, kto dał najwięcej.
Niech więc idą do diabła.
Imogen, przestań.
Coś chyba możesz zrobić, Wigsby?
Obawiam się, że nie.
No tak.
Byłeś prawnikiem naszego ojca.
Jeśli mówisz, że nie możesz nic zrobić, to tak musi być.
Musimy nauczyć się ignorować naszego nowego sąsiada.
Dokładnie tak, kochana. Będziemy udawać, że nie istnieje.
-Herbaty? -Poproszę.
Jak się czuje pańska żona?
Jest zdrowa i w miarę zadowolona z życia.
Panie Breakspear?
Panie Breakspear, ubrał się pan?
Kurwa mać!
Przepraszam, sir, ale najlepiej będzie,
jak wróci pan do Balefire.
Nie ma go tu.
Co?
Gnój zwiał mi w nocy.
I nie zapłacił.
Nie wyszedłby bez tego, prawda?
Szlag!
Porwany?
Jak to? Skąd?
Z domu publicznego przy Carnival Row.
Cholera! Mówiłem, że ma tam nie łazić!
-Co robimy, Winetrout? -Nic nie można zrobić, lady Piety.
Musimy czekać na żądanie okupu.
-Czekać? -Winetrout ma rację.
Dla tych łotrów to zwykły biznes.
Wiedzą, że jeśli zrobią coś zakładnikowi,
ludzie przestaną im płacić.
Im mniej ludzi o tym wie, tym lepiej.
-Longerbane zrobiłby z tego aferę. -Ależ, Absalomie...
Nie skrzywdzą go.
Inaczej nie dostaną tego, czego chcą.
Bądź pewna,
że gdy tylko Jonah wróci,
znajdziemy winnych
i powiesimy ich na latarni na Argyle Square.
Który z was to Quill?
Chciałbym wyjaśnić.
Cieszę się.
Padało. Schowałem się po drugiej stronie ulicy.
-Konie... -Kto porwał mojego syna?
Nie wiem.
Coś na pewno widziałeś
albo słyszałeś.
Nic się nie działo.
Nic?
Przepraszam pana. Nie myślałem...
To akurat wiem!
Gdybyś myślał, nie poszedłbyś na drugą stronę ulicy
z obawy, że twoje wróże futro przesiąknie wodą,
zamiast chronić mojego syna.
Przepraszam. Zrobiłbym wszystko, by go ochronić...
Zabierzcie go.
Nie chcę go więcej widzieć.
Pośród obecnych przy pochówku Błazna
nie uświadczyłbyś ni jednego uśmiechu.
Żałobnicy gotowi byli jednak przysiąc, że słyszeli chichot
rozlegający się sześć stóp pod ziemią.
Brawo!
Dziękuję bardzo.
Bardzo mi miło. Dziękuję.
Dobrze. Zacznijmy od nowa.
Cassiopeio, spóźniłaś się.
Zaciągnij kurtynę,
zaczynamy od początku.
Koboldy.
Babcia kupiła mi takiego, gdy byłam mała. Okropne stworzenia.
Chodź, Vignette.
Oto i oni.
Ci, co zawsze.
Spacerują sobie w tę i we w tę,
jak liście na wietrze.
Chyba jednak będzie padać. Wzięłaś parasol?
Przepraszam, panienko.
Nic nie wiesz o pracy służki, prawda?
Biegnij do domu po parasol.
No już.
Przepraszam, czy mogę...
Czy mogłabym...
-Wybacz. -...skorzystać...
Przepraszam...
-Proszę. -O, dziękuję...
Dziękuję panu.
Istny potop, nieprawdaż,
panno Imogen?
Zna pan moje imię.
Popytałem tu i tam.
Zrobiła pani na mnie duże wrażenie.
Wzajemnie.
Proszę mi wierzyć,
zdaję sobie sprawę, jak zareagowali sąsiedzi
na moje przybycie.
Więc może winien pan rozważyć przeprowadzkę.
Podoba mi się tu.
Crossing to urocze miejsce.
Jak i jego mieszkańcy.
Jak pan śmie tak do mnie mówić?
Jak zatem mam do pani mówić?
Najlepiej wcale.
Wiem, co kombinujesz, dziewczyno.
Znam ten zapach.
Wiesz, co w tym jest, prawda?
Szczyny...
samicy trowa w rui.
-Co ty wiesz! -Żaden mężczyzna się temu nie oprze.
Ale daremny twój trud.
Lało jak z pieprzonego cebra.
-Gdzieś ty był? -W zaułku.
-Wiem. -Przechodziłem tamtędy.
Powóz wywrócił się na drodze.
Pomogłem temu dżentelmenowi.
-Wypadł z powozu? -Utknął pod nim.
But mu się zaklinował. Zsunął mu się ze stopy.
Tylko że to nie stopa.
-O czym ty mówisz? -To kopyto.
-Kopyto? Jak u puka? -To pieprzony mieszaniec.
Cholera. Cześć, Philo.
-Na rozgrzewkę? -Nie, dziękuję.
-Aresztowałeś go? -No jasne.
Za to grozi rok więzienia. Pieprzony przebieraniec.
No.
Podszywał się pod jednego z nas.
-Tylko rok? -Robią się bezczelni.
Kurwa!
...od biurka, póki nie skończysz, zrozumiano?
Oczywiście.
I sprawdź, jak się pisze „niezbędny”.
Tak jest.
Nate.
Co jest, Philo?
Czeka na mnie powóz. Jadę z żoną na urlop.
Odrzucono mój wniosek o sekcję zwłok.
Koroner jest zajęty.
-Witaj, Filkins. -Witam, gubernatorze.
Nie będzie tracił czasu na martwą wróżkę.
Dokończ te kwity, Filkins.
Się robi, gubernatorze.
Z całym szacunkiem, to nie była pijacka rozróba.
To była spokojna osoba. Nie wadziła nikomu.
Zaraz,
podobno wczoraj złapałeś tego cholernego Jacka.
Zrobiło się o tobie głośno.
Niech Berwick się tym zajmie. Dobra?
Skatowano ją.
Rozszarpano jej ciało.
Sprawcy zależało nie tylko na jej śmierci.
-Chcę wiedzieć dlaczego. -To się dowiedz.
Ale nie zamierzam mieszać w to koronera.
-Dokąd, inspektorze? -Na Row.
POLICJA W BURGUE
Witam, doktorze.
Philo.
Mam coś dla pana.
Tyle, co zawsze?
Kiedy?
Gdy tylko będzie pan mógł.
Za godzinę.
Poukładałem, co się dało, i zszyłem ją.
Co się dało? Jaką specjalizację miałeś w Puyan?
Jestem jedynym lekarzem, który zgodził się zrobić autopsję wróżki.
Sądząc po jej skrzydłach, miała jakieś 90 lat.
Wygląd jej układu rodnego wskazuje, że była w ciąży.
Jej mięsień kruczy jest dotknięty atrofią.
To normalne w tym wieku.
Coś jeszcze?
Brak wątroby.
Brak wątroby?
Musiała zostać na miejscu zbrodni.
Albo zabrał ją zabójca.
Po co miałby to robić?
Dobre pytanie.
Co ją zabiło?
Nóż czy pazury?
Trudno orzec.
Ktoś rozciął jej cały tułów.
Do tego trzeba sporo siły.
Czy człowiek byłby w stanie to zrobić?
Przepełniony nienawiścią człowiek – tak.
Przepełniony nienawiścią.
TWIERDZA BLEAKNESS
Cześć, chłopcy.
Dobry wieczór, sierżancie.
Witaj, Dariusie.
Witaj, Philo.
Przepraszam, że nie przyszedłem wcześniej.
Praca.
Dobry z ciebie kumpel.
Co ci się stało w twarz?
Nic.
Jak ci minął dzień?
Stara bieda.
A tobie?
Ktoś zginął.
W Row.
Stara bieda.
Nietypowa ofiara.
Jak to?
Kiedyś była śpiewaczką.
Miała cudowny,
nieziemski głos.
Wciąż go słyszę.
Masz więc tylko jedno wyjście.
Rozwikłać tę sprawę.
Niech ci zagra w głowie inna melodia.
Czeka cię trudna droga
Nie rób tego.
Do Mirianny
Chodź ze mną
Ruszajmy
Na plugawych Paktowców
Walczmy
Odbijmy nasze ziemie
To, co nam drogie
Napotkamy wiele przeszkód
Lecz innej drogi nie ma
Dla żołnierzy Burgue
Żołnierzy Burgue!
Nie musisz tu codziennie przychodzić.
Równie dobrze to ja mogłem wylądować za tymi kratami.
Zatem do jutra.
Do jutra.
W czym mogę pomóc?
Rób swoje.
Do kolejnej Austerii.
Tyle zajmie ci odpracowanie długu,
który zaciągnęłaś, by się przeprawić.
A gdybym ci powiedział,
że mogę skrócić okres spłaty?
Nie zbliżaj się. Ostrzegam.
Posłuchaj.
Straciłem wszystko.
Cały rodzinny majątek.
Jedyne, co mi zostało, to twoja nędzna wróża dupa.
Pieprz się!
Ty suko!
Masz mnie słuchać.
Ezra?
Co się stało?
Kurwa.
Przyłapałem ją na kradzieży.
Mała złodziejka grzebała w słoiku z drobnymi.
I tak po prostu uciekła?
Zostało jej jeszcze wiele miesięcy.
Może to i lepiej...
Chyba nie chcemy, by ktoś, komu nie ufamy, żył z nami pod jednym dachem?
Nie ujdzie jej to na sucho, zapewniam cię.
Jutro z samego rana pójdziemy na policję
i zgłosimy to.
Wsadzą ją na statek i wróci tam, skąd przyszła.
Już ja się o to postaram.
Nie musisz tam wracać.
Niech ten skurwysyn tu przyjdzie. Skopię mu tyłek.
Nic ci nie jest?
Co? Nie. Wybacz.
Chodzi o coś innego.
Znalazłam Philo.
Dorwałam drania.
Nic mu nie zrobiłam.
Choć chciałam.
Ale miałaś rację.
Zrozumiałam, że przez niego zmarnowałam sobie życie.
Pora zacząć od nowa.
To mi się podoba.
Masz jakiś pomysł?
Może porozmawiasz z szefową?
Chcesz wnerwić byłego kochanka?
Nie.
Chcesz tu pracować?
-Mogłabym. -Vignette,
-posłuchaj, ja... -Czemu nie?
Pracowałabym dla swoich. Zarabiała na siebie.
Bo jesteś fatalna w łóżku.
Jestem świetna, ty wredna krowo.
Przepraszam! Ale jesteś!
Jesteś.
To nie dla ciebie, Vini.
Dla ciebie też nie.
Jesteś poetką, do cholery.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Moje wiersze były głównie o seksie.
-Mówię serio. -Ja też.
To miasto ma gdzieś, kim byliśmy.
Trzeba się cieszyć tym, co się ma.
Czyli czym?
Za cholerę tam nie wrócę.
Tu nie mogę pracować. To co mam robić?
Znam kogoś, kto ma dojścia.
Do czego?
Mówią o sobie „Czarny Kruk”.
To nimfy?
Głównie dezerterzy ze Skrzydlatej Brygady.
Dumni bojownicy za ojczyznę,
której już nie ma. Próbują po prostu przeżyć.
Przeżyć? Jak?
Jak tylko się da.
To przemytnicy. Hazardziści. Bimbrownicy.
Pędzą lixer.
Nieustannie balansują na granicy prawa.
Brzmi świetnie.
Spotykają się dzisiaj. Wprowadzę cię.
Coś już wiadomo?
Nie.
Powinni już się zgłosić z żądaniem okupu.
Też mi się tak wydaje.
Możemy jedynie czekać.
A może jednak zacznijmy działać?
Proszę, przemyśl to.
Wejdź.
Co to ma znaczyć, Piety?
Ona może sprowadzić Jonah do domu.
Zabierz mi z oczu tę wiedźmę.
Ta „wiedźma” pomaga mojej rodzinie od pokoleń.
Haruspicja to szarlataneria i przesądy.
-Nie zgodzę się na to! -Przesądy?
To dzięki niej jesteśmy razem. Wiesz o tym.
Mój ojciec nie zezwoliłby na mój ślub z Burgijczykiem,
gdyby ona nie przewidziała, że dokonasz wielkich rzeczy.
A twój syn jeszcze większych.
Nieważne. Magia wynaturzeńców to grzech wobec Męczennika.
Ale działa.
Chcesz, by nasz syn wrócił do domu?
Wiesz, że tak.
Więc pozwól jej działać.
Potrzebujemy ofiary.
Im droższa będzie rodzinie Breakspearów, tym lepiej.
Tak.
Teraz rozumiem.
Ten, kto porwał waszego syna, jest wam znany.
Jesteś pewna?
Chce wam pokrzyżować plany,
odebrać władzę i wpływy.
Ritter Longerbane.
To on ma waszego syna.
Jesteś przyjaciółką Tourmaline?
Vignette Stonemoss.
Miej oczy otwarte, a usta zamknięte.
Mocniej.
Teraz jest idealnie.
Słyszałam, że cię wczoraj złapano.
Chcę to zrozumieć.
Już mówiłam. Zwiałam im.
Skrępowali cię i skuli ci ręce.
Jakim cudem uciekłaś?
Jak tego dokonałaś?
Pokaż.
No, dalej. Spróbuj się wyswobodzić,
jak wczoraj. Mierzę czas.
-Kto to? -Przyjaciółka Tourmaline.
Ach, tak. Pokojówka.
-Jak ci na imię? -Vignette.
Jestem Dahlia.
Hamlyn mówił mi, że pomagałaś przeprawiać naszych rodaków z Anoun,
nim tu przybyłaś.
To prawda.
Dobra robota.
Nie sprawdziłaś się jako pokojówka, co?
To nie dla mnie.
Dla mnie też nie.
To jeden z moich starych gorsetów.
Pewnie też musiałaś taki nosić. Wiesz, po co?
Nie chcieli, bym uciekła.
Chodzi o coś więcej.
O zazdrość.
Bo widzisz, Vignette, ptaki nie boją się, że upadną.
Jesteśmy wolni.
Dwunożni nie mogą na to patrzeć,
więc nas okaleczają.
Chcą, byśmy byli tacy, jak oni.
Ociężali słabeusze,
w ciągłym strachu przed upadkiem.
Co się stało zeszłej nocy, Wren?
Czas minął.
Policja od dłuższego czasu
szuka dojścia do mojej organizacji,
więc gdy któreś z nas spędza noc w areszcie
i nie chce o tym mówić, co mam robić?
Muszę chronić pozostałych.
Widzę to tak:
nimfa, która woli pełzaczy od swoich rodaków, sama powinna pełzać.
Jeśli masz z tym problem, odejdź.
Nie.
Skończyłam z nimi.
Chcę pracować dla swoich.
Dobrze.
Muszę wyznaczyć ci zadanie. Na próbę.
Powiedz, co mam robić.
Zerwij flagę z rotundy komendy policji
i przynieś mi ją.
Mam się narazić policji?
Wiesz, co tu robimy?
Przywracamy rzeczom należne im miejsce.
Jeśli chcesz być jedną z nas,
muszę wiedzieć, że nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych.
To jak będzie?
V-I-G-N-E-T-T-E. Vignette Stonemoss.
„Stone”, jak „kamień”, i „moss”, jak „mech”.
Dobrze.
Proszę wypełnić formularz skargi na nieposłuszeństwo.
Wtedy wystawimy nakaz aresztowania.
Dziękujemy panu.
Pośpieszcie się. Nie ma jej od 12 godzin.
Postaramy się.
O co chodziło?
Jakaś wróżka naruszyła warunki umowy.
Przyszedł jakiś pan z policji.
Dzień dobry. Proszę usiąść.
Ma pan jakieś wieści o tej złodziejce?
Nie.
Choć przyszedłem w związku ze skargą.
Jakiej kwoty dotyczyła umowa?
50 guldenów.
-Spłacę ten dług. -Z pensji policjanta?
Na niebiosa, po cóż chce pan tracić pieniądze?
Wycofają państwo skargę i zwrócą jej wolność, jeśli zapłacę?
-Tak. -Nie.
-Tak. -Ezro.
Co z tobą?
Zaraz ci wyjaśnię. Proszę cię.
Jeszcze jedno.
To nie jest żadna złodziejka.
Dlaczego uciekła?
Tak myślałem.
Sam wyjdę.
Nie rozumiem.
Ojciec zostawił nam dziesięć tysięcy rocznie,
a ty mówisz, że to roztrwoniłeś?
Wiesz, ile kosztuje prowadzenie domu?
Masz jakiekolwiek pojęcie?
Węgiel dowożą nam wozem,
codziennie mamy świeże kwiaty,
nie mówiąc już o tym, ile kosztują
twoje modne stroje.
Czyli to ja jestem wszystkiemu winna?
Chcę tylko, byś zrozumiała,
że musiałem zainwestować pieniądze ojca,
by pomnożyć majątek i dostosować go do naszych potrzeb.
Sądziłam, że sprawnie zarządzasz naszymi finansami!
Bo tak jest.
Wszystko naprawię.
Wezmę pożyczkę i przygotuję kolejny statek.
Na rany Męczennika! Czyżby tamta klęska niczego cię nie nauczyła?
To był pech!
Sztorm.
To wciąż intratny biznes.
Jestem tego pewien.
A co zamierzasz przedstawić bankowi jako zabezpieczenie
tej pożyczki?
Dom, rzecz jasna.
Ezro, ten dom to wszystko, co mamy.
Wylądujemy na ulicy.
Chcę poprawić nasz los. Musisz mi zaufać.
Niech cię diabli!
To również mój los. Mam prawo się sprzeciwić.
A co ty wiesz?
Poza tym, jak się ubrać na poszczególne okazje?
Kogo widziano z kim?
Ja jestem panem tego domu!
I ja podejmuję decyzje!
Kto tam?
Proszę,
odpowiedz.
Masz pojęcie, kim jestem?
Jestem Jonah Breakspear!
Mój ojciec cię zniszczy!
Jesteś trupem! Wszyscy zginiecie!
Dobrze się spisałaś.
Mój mąż uwierzył, że to Longerbane porwał Jonah.
Piety...
Służę twojej rodzinie od lat.
Nigdy nie prosiłaś, bym kłamała.
Kiedyś musiał być ten pierwszy raz.
Poza tym nie znosiłam tego pieprzonego niedźwiedzia.
Oto i on,
żałosny puk.
Łasi się do przechodniów,
chce być w centrum uwagi.
Naprawdę sądzi, że wkupi się w nasze łaski?
Szanowny panie.
Wczoraj zachowałam się niewłaściwie.
Jeśli zechce mnie pan odwiedzić, serdecznie zapraszam.
Z poważaniem, Imogen Spurnrose.
P. AGREUS
Afisso.
Co tak stoisz? Co powiedział?
Że jutro chętnie przyjdzie na herbatę.
No jasne.
Coś jeszcze, panienko?
SKARGA NA NIEPOSŁUSZEŃSTWO
Wszystko się zgadza.
Czyli skargę wycofano?
Może robić, co chce.
Dziękuję.
Inspektorze.
Tak?
Mamy problem na górze.
Chce zobaczyć tę martwą wróżkę.
Tylko na chwilę.
Dobrze, Berwick.
Jesteś mimą.
-Z którego zakonu? -Revanscleer.
Śledztwo trwa, Mimo.
Ciało jest dowodem.
Kiedyś była osobą. Nie może spocząć w grobie w takim stanie.
Nie po tym, co się stało.
Muszę ją namaścić.
Proszę.
Poczęci z miłości.
Wracamy do światła.
Miłość rodzi miłość, światło rodzi światło.
Jesteśmy jednością z przeszłością
i przyszłością.
Dobrze znałaś Aisling?
Co tydzień przychodziła zapalić świecę w mojej kaplicy.
Nie wiem, za kogo.
Wiesz, kto mógł jej źle życzyć?
Spowija ją mroczny całun.
Padła ofiarą straszliwego zła.
Nie widzę.
Ale wyczuwam, że...
to było coś nie z tej ziemi.
Nie człowiek. Nie nimfa.
Nie wyglądasz na zaskoczonego.
Sporo ostatnio widziałem.
Niedawno spotkałem mężczyznę,
który twierdził, że pod miastem zamieszkała mroczna istota.
-Nie uwierzyłeś mu. -To był wariat.
Zabił się.
Dawna magia potrafi przywołać straszliwe istoty. Kto je ujrzy, oszaleje.
Czyli to sprawka czarów?
Nazywacie czarami wszystko, czego człowiek nie rozumie.
Pamiętaj, że był taki czas, nie tak dawno temu,
gdy nazywaliście tak i mój lud.
Dziękuję, inspektorze.
Jeśli coś pójdzie nie tak, odejdź. Obiecaj mi to.
Czy mogę z kimś porozmawiać?
-Milcz i czekaj na swoją kolej! -Co?
Okradziono mnie!
Nikogo to nie obchodzi?
Kazałem ci się zamknąć.
To było tuż za rogiem.
Rusz tę tłustą dupę, to go złapiesz!
-Aleś mu przygadała, nimfo! -Coś ty powiedziała?
Za kogo ty się uważasz?
To napaść!
Delikatna i wiotka!
-Łapcie ją! -Szlag!
-Załatwię to. -Nie wydurniaj się!
Jeśli chybisz, zawali się cała kopuła!
Gońcie ją, chłopcy! No, dalej!
Tak jest!
Wracaj tu, wróżko!
Stój! Wracaj!
Przynieś klucz!
Vignette!
Kruk?
Wiesz, że to błąd.
A co cię to obchodzi?
-Oddawaj. -Idź stąd.
-Nie bez flagi. -Aresztują cię!
Pomyśl tylko, co mogłabym im opowiedzieć.
Nic nie wiedzą, prawda?
-Nie znają prawdy o tobie. -Grozisz mi?
Możliwe.
A może robię to z litości.
Nie zrobisz tego.
Nie powiesz im.
Naprawdę chcesz ryzykować?