PRZEZ WIELE STULECI OJCZYZNA NIMF OWIANA BYŁA LEGENDĄ.
GDY CZŁOWIEK WZIĄŁ ZIEMIĘ WE WŁADANIE, WSZCZĄŁ Z NIMI WALKĘ O SKARBY TYCH KRAIN.
SIEDEM LAT TEMU WOJNA NIMF I LUDZI DOBIEGŁA KOŃCA,
GDY REPUBLIKA BURGUE WYCOFAŁA SIĘ...
POZOSTAWIAJĄC NIMFY W SZPONACH WROGA – PAKTOWCÓW.
DZIŚ OJCZYZNA NIMF TO PIEKŁO, Z KTÓREGO PRAGNĄ UCIEC...
Uciekajcie!
ANOUN – KRAINA OKUPOWANA PRZEZ PAKTOWCÓW TIRNANOC
Szybko!
Biegiem!
Zastrzelcie ją!
Ej! Już mówiłem. Dostaniesz swoją dolę, jak ja wezmę swoją.
-Zejdź mi z oczu. -Nie. Tym razem płynę z wami.
Nie ma mowy. Zostajesz tutaj. Jesteś naszym ostatnim krogulcem.
Mam dość. Znajdź sobie inną wróżkę do zbierania pasażerów.
Ruszam do Burgue.
Tak się umawialiśmy.
Jeśli nie płacisz,
zabieraj swój chudy tyłek na brzeg.
Z całym szacunkiem, kapitanie, nigdzie się nie wybieram.
Spieprzaj z pokładu, bo sam cię wyrzucę.
Spróbuj.
Właśnie byłam na wyspie, do której twoi chłopcy boją się przybijać.
Przez ostatnie pięć minut zabiłam kilka twardszych od ciebie istot.
Artyleria nadbrzeżna!
Chrzanić to. Wsadźcie ją do luku i spadamy.
HOTEL TETTERBY
Dziękuję.
Przepraszam.
Przepraszam, panienko.
Chciałam podziękować za to, co zrobiłaś.
Ludzie mówią, że to ty nas przeprawiłaś.
Nie dziękujcie. Przecież zapłacicie za podróż.
Albo odpracujecie zapłatę w Burgue.
Nie zrobiłam nic wyjątkowego.
Przeciwnie.
Dałaś nam szansę na lepsze życie.
Oby.
Czy to żołnierz z Burgue?
Tak. Poznałam go podczas wojny.
Czy ty i on...
Nie ma się czego wstydzić.
Miałam kiedyś romans z burgijskim karabinierem.
Byłam ciekawa, jak z nim będzie. Był miły.
Dla mnie to było coś więcej.
Dlatego wybierasz się do Burgue? Do niego?
Nie.
On nie żyje. Zginął w ostatniej bitwie z Paktowcami.
Współczuję.
BURGUE
Halo!
Dokąd ci tak śpieszno, kochanieńki? Zapraszam na górę.
Nie możesz handlować tym czarodziejskim szajsem przy Row.
Nie masz licencji.
Dziś jest twój szczęśliwy dzień.
Możemy ci sprzedać zezwolenie.
Muszę pomówić z ojcem.
Nie ma go tu przecież.
Tam, skąd pochodzi, był wielką szychą. Doktorem.
Naprawdę? A teraz opycha ludziom ten syf.
No dobra. Zabieraj stąd to gówno.
Ten stragan musi zniknąć.
Podniesiesz to?
Coś ty powiedział?
-Thatch, nie! -Spokojnie.
Odniosłem wrażenie, że prosisz się, by cię nauczyć moresu.
Nie radzę.
Bo co?
Będziesz musiał zmienić spodnie.
Nie ruszaj się. Przestań!
Wybacz, inspektorze. Niedawno się zaciągnął.
Całkiem ci odbiło? Wiesz, kto to?
Dziękuję, inspektorze.
Co u ojca?
Wszystko dobrze. Co pana tu sprowadza?
Badam sprawę.
Przebudziła się w nocy.
Jest przytomna? Mówi?
Tak. Titanii niech będą dzięki.
Magrite, kochana,
to inspektor Philostrate.
Mów mi Philo.
Z policji?
Tak.
Polecono mi znaleźć człowieka, który odpowiada za te ataki.
Nieświęty Jack.
Tak go nazywają.
Znaczy my, dziwadła, tak go nazywamy.
Jack nie ruszyłby żadnego z was.
Możesz mu powiedzieć, Mags.
On jest po naszej stronie.
Rozmawiałem z innymi ofiarami.
To znaczy z tymi, które mogą mówić.
Niewiele się dowiedziałem.
Liczyłem, że ty powiesz mi więcej.
Pomóż mi schwytać tego człowieka, choć nie zasłużył
na to miano.
Dostanę herbaty?
Oczywiście.
Jesteś z Anoun.
W czasie wojny spędziłem sporo czasu w górach Tirnanoc.
Stacjonowałem w klasztorze Mim.
Przepiękne miejsce.
Pełne odważnych ludzi.
Czasem czuję, jakbym zostawił tam serce.
Ja też.
Wiem, że powracanie do tych wspomnień jest bolesne.
Ale ten człowiek wciąż jest na wolności. Poluje na niewinne nimfy.
Raz na trzy tygodnie mamy nową ofiarę.
Od ataku na ciebie minęły już trzy tygodnie. Historia się powtórzy.
Musimy go powstrzymać.
Potrzebuję twojej pomocy.
Proszę.
Najpierw go usłyszałam,
potem zobaczyłam.
Nazwał mnie wróżą kurwą.
Mówił, że jedzie tym ode mnie.
Ciemnością.
Pamiętasz, jak wyglądał?
Miał ogoloną głowę
i włosy na policzkach.
Bokobrody.
I tatuaż na przedramieniu.
Jaki?
Chyba węża.
Pamiętasz coś jeszcze?
Czasem wystarczy drobny szczegół.
Miał na sobie mundur.
Mundur?
Jaki?
Policyjny?
Wojskowy?
Wiesz może?
Nie miałam czasu się przyjrzeć.
No tak.
Oczywiście.
Dziękuję.
Bardzo mi pomogłaś. Jesteś bardzo dzielna. Widać, że jesteś góralką.
Panie Philo.
Widzę, że jest pan dobrym człowiekiem.
Mam nadzieję, że znajdzie pan to, co pan tam zgubił.
Wzajemnie.
Ostrożnie, Franny! Nie tak blisko, Peter!
Słyszałeś nianię! Chodź tu, ale już!
Niech się buja, stara koza!
Na Męczennika, spójrz!
Wrak!
Wracajcie.
Wołajcie konstabla. Szybko!
Miasto roi się od wynaturzeńców.
BALEFIRE HALL REPUBLIKA BURGUE
Wpływają na kształt naszego społeczeństwa.
Zmieniają je na gorsze.
To przestępcy, lubieżnicy,
uzależnieni od lixeru,
czciciele dziwacznych bogów.
Nasze ulice nie są już bezpieczne.
Zajęli całe dzielnice i nie dopuszczają do nich uczciwych obywateli.
Lud liczy na swego kanclerza.
A cóż robi kanclerz i jego rząd?
Absolutnie nic!
Wygląda na to, że proktor Longerbane zapomniał,
dlaczego nimfy musiały opuścić swoje ziemie!
Bo partia, na czele której stoi,
pozwoliła, by Tirnanoc wpadł w ręce Paktowców!
Nie zapominajmy, która partia
wznieciła w ludziach te chybione imperialistyczne zapędy.
Mogliśmy wygrać tę wojnę.
Powinniśmy byli ją wygrać!
Spójrzcie, jak odwraca kota ogonem!
Obywatele Burgue nie mogą znaleźć pracy,
bo dziwadła wykonują ją za grosze!
Jeśli proktor Longerbane ma życzenie odesłać nimfy tam, skąd przyszły,
winien zgromadzić odpowiednią liczbę głosów.
Wszak to legislacja jest domeną
tej wysoce szacownej izby.
Moją zaś rolą jest egzekwowanie prawa!
Zatem spółkowanie z wróżymi nierządnicami się do tego nie zalicza?
Jak on śmie!
Cóż za ohydna potwarz!
Jaka potwarz?
Niech sobie wrzeszczy.
Ród Breakspearów jest czysty jak łza.
Mimo to nie powinieneś tolerować takiej zuchwałości,
skoro to ty masz większość.
Wygrywam z nim zaledwie o włos.
Jeden fałszywy krok i stracę tytuł kanclerza.
Jonah!
Witaj, ojcze.
Dzień dobry, matko.
Czysty jak łza.
Rzeczywiście.
Gdzieś ty się podziewał?
Byłem w mieście. Z przyjaciółmi.
Całą noc?
Na to wygląda.
Mam nadzieję, że nie na Carnival Row?
Oczywiście, że nie.
Pamiętam, jaką granicę mi wyznaczyliście.
Jesteś synem kanclerza.
Nie możesz dawać argumentów wrogom ojca.
Prędzej bym skonał,
niż przyniósł wstyd memu najdroższemu ojcu.
Martwię się o twoją przyszłość, Jonah.
Bez obaw.
Moje życie będzie usłane różami.
Drodzy współobywatele,
nasze miasto jest oblężone.
Ale nie jesteście sami.
Przemówmy jednym głosem.
STATEK MIGRANTÓW ZATOPIONY PRZEZ SZTORM
ZGINĘŁA SETKA LUDZI!
Złapaliście go?
Tourmaline.
Minęły trzy tygodnie od ostatniego ataku.
Zapewne znów wyruszy na łowy, prawda?
Też się cieszę, że cię widzę.
Zastanawiam się, czy powinnam
pozałatwiać wszystko przed zapadnięciem zmroku.
Złapałbym go już dawno,
gdyby więcej ofiar chciało ze mną rozmawiać.
Cóż. Jegomość z odznaką pukający do drzwi
w ich świecie oznacza kolejne kłopoty.
No co?
Przyznaję, policja ma swoje za uszami,
ale nie jesteśmy Paktowcami.
Ale porzuciliście nas na ich pastwę. Jak teraz na pastwę Jacka.
Tak mówią ludzie.
No tak.
Jest źle? Mam się martwić o zamieszki?
Napięcie rośnie.
Rasista z młotkiem atakuje przypadkowe istoty,
a wy się opieprzacie.
Szukasz guza?
Nie jesteś u siebie, zasrana kreaturo.
To nasze miasto! Pamiętaj o tym, dla własnego dobra.
Wracając do Jacka, mogę ci powiedzieć, gdzie ja bym go szukała.
Po to zresztą przyszedłeś.
Jedna z ofiar powiedziała mi, że ma bokobrody.
No proszę.
Widziałaś?
Kolejny wrak.
Z Anoun.
Ktoś przeżył?
A jak myślisz?
Znaleziono ją na brzegu nieopodal przylądka Tairn.
Tego tu jeszcze brakowało. Kolejnej wróżej gęby do wykarmienia.
Pobudka.
Jak się zwie?
No, jak się zwie?
Vignette Stonemoss.
Nie ty, tępa istoto. Ten cholerny wrak.
Zdaje się, że Deliverance.
Kiedy weszłaś na pokład?
U wybrzeży Anoun.
Sprytni są ci przemytnicy.
Pływają wzdłuż wybrzeży, poza zasięgiem armat Paktowców.
Ale przed zimowym szkwałem trudniej nawiać, co nie?
Gdzie reszta?
Wszyscy zginęli, kochana.
Nie chcieli nas wypuścić z luku, chociaż statek
-zaczął nabierać wody. -Wstawaj.
Gdyby cię wypuścili i poleciałabyś do brzegu,
byłabyś dla nich nic niewarta, nie?
Z kim zawarłaś umowę?
Nie wiem. Miałam pracować dwa lata w zamian za przeprawę.
Dobra. Zajmijcie się nią.
Dowiedzcie się, na kogo był zapisany ten statek,
i wyślijcie ją tam, gdzie jej miejsce.
Proszę.
Ciekawe, kim on jest.
To najpiękniejszy dom w Crossing. Musi być bajecznie bogaty.
Na pewno.
Podobno posłał adwokata na aukcję,
kupił dom w ciemno.
W ciemno?
Więc musi być obrzydliwie bogaty.
Spodziewasz się kogoś, siostrzyczko?
Nie.
W czym mogę pomóc?
Szukam pana Ezry Spurnrose'a.
W porządku, Afisso.
To ja.
Czy żaglowiec Deliverance należał do pana?
O co chodzi?
Statek zatonął.
Musiał pan zdawać sobie sprawę z ryzyka.
Jak widać, nie.
Utopiłem sporą część majątku
w tym przedsięwzięciu.
Miałem nabyć i przerobić Deliverance...
na statek pasażerski
w zamian za udział w zyskach z transportu tych...
zdesperowanych nędzników do naszych portów.
Nie jest to nielegalne.
-Prawda? -Nie jest.
Choć moim zdaniem powinno.
Mieszka tu już za dużo wynaturzeńców,
jak na mój gust.
Jeśli zaś chodzi o tę tu wróżkę,
miała odpracować koszty podróży.
Pięćdziesiąt guldenów.
Może pan odsprzedać tę umowę komuś innemu lub zatrzymać ją jako pomoc domową.
Jak pan chce.
Służka!
Ezro, nie miałam służącej od śmierci ojca.
No właśnie. Musimy naprawić to niedopatrzenie.
Dziękuję.
I przepraszam.
Za co, kochanie?
Za to, że wątpiłam w ciebie i twoje tajemnicze interesy.
Jak widać, masz do tego smykałkę.
Jak ci na imię, dziewczyno?
Vignette.
Chodź, trzeba cię umyć.
Chyba mamy gdzieś stary uniform służącej.
W zimozielę będziesz miała wychodne.
Wszystkie sprawy osobiste staraj się załatwić w ten dzień.
Przepraszam.
Poprzednia... Dolej mleka.
Nasza poprzednia służąca spraszała do siebie
tłumy sobie podobnych... Wystarczy.
O różnych porach, w dzień i w nocy. To było irytujące.
Proszę się nie martwić.
Nie mam tu nikogo.
Twoi bliscy zostali w Tirnanoc?
Nie. Nie żyją.
To potworne, że Burgue zostawiło Tirnanoc
na pastwę Paktowców.
Ale teraz przynajmniej opiekujemy się nieszczęśnikami, takimi jak ty.
Oczyść paznokcie, nim podasz mi kolejną herbatę.
Tak, panienko.
Mundurek dobrze na tobie leży.
Nimfy są takie szczuplutkie i wiotkie.
-Nie wiem, czy ten warkocz... -Nie.
Przepraszam, panienko.
Proszę wybaczyć. Tak wiele już straciłam.
Moje warkocze wskazują, kim jestem.
Dziwaczny zwyczaj.
Przypominają mi o kimś, kogo straciłam.
Liczę, że nie będziesz sprawiać kłopotów.
Możesz odejść.
To nasze miasto.
Należy do ludu Burgue!
Spójrzcie tylko na piekło,
które uczyniły te bezbożne istoty na własnych ziemiach,
a dowiecie się, co was czeka!
Jeśli Absalom Breakspear nie jest w stanie powstrzymać
tłumów dziwadeł szturmujących nasze wybrzeże,
niech ustąpi i pozwoli działać komuś, kto to potrafi.
Ritterowi Longerbane'owi!
ODDAJ GŁOS!
Longerbane!
To jest skandal.
Kiedyś była to szacowna dzielnica.
Sierżancie, co pan tu robi, do kurwy nędzy?
O ile wiem, słuchanie przemówień nie jest nielegalne.
Nawet przemówień ludzi, którzy chętnie
rozwaliliby parę wróżych czaszek młotkiem?
Dalej pan go ściga?
Jak długo chce pan to ciągnąć?
Aż go znajdę. A znajdę na pewno.
Na pewno nie wśród tych dżentelmenów.
No nie wiem. Sądzę, że kręci się w pobliżu.
Dosłownie.
Co pan sugeruje?
Ostatnia ofiara Jacka twierdzi, że napastnikiem był jeden z was.
Łysy.
W mundurze.
Pieprzone dziwadła
chcą tylko zwrócić na siebie uwagę, co nie, panowie?
No tak.
Więc jeśli cię poproszę, żebyś mi pokazał ramię, zrobisz to?
Nic nie muszę pokazywać.
Przysięgałem chronić obywateli tego miasta, tak samo jak ty.
A czy ty i tobie podobni
zaliczacie nimfy do grona obywateli?
A co cię to, kurwa, obchodzi?
Za co ty ich tak kochasz?
Służyłem z nimi podczas wojny.
Ryzykowali życiem tak samo jak my. Nie podoba mi się,
jak to miasto im się za to odwdzięcza.
No tak, wojna. Słyszałem, coście tam wyprawiali.
Słyszałeś?
Rozumiem, każdy chłop ma swoje potrzeby.
Nie ma normalnych kobitek, tylko te wynędzniałe nimfetki,
rozkładające nogi za byle miedziaka.
To proste.
Wystarczy zamknąć oczy i pomyśleć o swojej lubej.
Podobno nimfetki mają bardzo tłuste futerka.
Czy to prawda?
Wstań, a pożałujesz.
Nie myśl sobie, że na ciebie nie doniosę!
Proszę bardzo! Chętnie im powiem, gdzie cię spotkałem!
POKOJE DO WYNAJĘCIA
Dobry wieczór.
Dobry.
-Pani Fyfe. -Panie Philostrate.
Podgrzałam.
Dziękuję.
I słusznie.
Kolacja jest podawana od 18 do 19. Takie są zasady.
Panie Bagstock,
nic nas nie kosztuje zaczekać 20 minut na pana Philostrate'a,
który dzień w dzień dba o nasze bezpieczeństwo.
To jest kolesiostwo. Zapamiętam to sobie.
Nigdy mi nie mówiłeś, jak do tego doszło.
Na pewno mówiłem.
To rana z czasów wojny.
Tak, ale nie mówiłeś, skąd się wzięła.
Nie sądziłem, że chcesz wiedzieć.
Dlaczego?
Bo nie wszyscy przeżyli wojnę.
Mówisz o moim mężu?
Minęło siedem lat.
Bywa, że stare rany bolą najbardziej.
Pogodziłam się ze swoim bólem.
Chcę, byś opowiedział mi o swoim.
Była wojna. Było ciężko.
Robiłem rzeczy, których dziś żałuję.
To nie wszystko.
A może jednak?
Dlaczego sądzisz, że to historia, którą warto opowiedzieć?
Bo ty jesteś człowiekiem, którego warto poznać.
Takich jak ty tworzą historie. Opowiedz mi jakąś.
Kiedy indziej. Już późno.
Fakt.
Dobrze.
Pójdę już.
Dobranoc, panie Philostrate.
Dobranoc, pani Fyfe.
Czy to konieczne?
Nie możesz sobie stąd po prostu odlecieć, prawda?
Zawiąż.
Możesz latać, gdzie chcesz, gdy masz wolne,
ale pamiętaj, że reprezentujesz sobą ten dom.
À propos, jest jakiś pociąg,
który jedzie do hotelu Tetterby?
Co wiesz o tym miejscu?
Parę lat temu do Burgue przyjechała moja przyjaciółka.
Podobno się tam zatrzymała.
Tetterby to przybytek owiany złą sławą.
Przy Carnival Row.
Więc zapewne się mylę.
Zapewne.
Posłuchaj.
Będę cię uważnie obserwować.
Dzięki tej rodzinie mam co jeść i gdzie spać,
w tym mieście nie każdy ma tyle szczęścia.
Więc uważaj.
Vignette!
Skończyłaś?
Tak, proszę pani.
Załatwisz coś dla mnie.
Mogę liczyć na dyskrecję?
Tak, proszę pani.
Pójdziesz na Row i poprosisz o dolewkę.
Olejek tamfusowy?
Z korzeniem kalderu i kto wie czym jeszcze.
Wystarczy wetrzeć odrobinę za uchem i nagle mężczyźni cię dostrzegają.
Jestem pospolita i się tego nie wstydzę.
Przyznaję, jest dość drogi.
Mój brat nie pochwala takich wydatków.
Ale to nie on ma zaraz skończyć 23 lata
bez nadziei na dobrą partię, prawda?
No, leć.
Nasz nowy sąsiad ma się dziś wprowadzić,
mogę się więc założyć, że Louisa Pembroke już wybrała suknię,
w której będzie przed nim defilować.
No już, ruszaj.
Znalazłam je na brzegu. Są w dobrym stanie.
Warte co najmniej guldena za sztukę.
Dwa za wszystko. Bez targowania.
-Przepraszam. -Proszę wybaczyć.
HOTEL TETTERBY
Tourmaline!
Vini!
Jak mnie znalazłaś?
Opłaciłam jednego z marynarzy, żeby cię odnalazł.
Wydałam na to ostatnie pieniądze.
I dowiedziałaś się, że twoja przyjaciółka jest dziwką.
Nie masz wyjścia.
I to mówi ktoś, kto pomagał uchodźcom w ucieczce przed Paktowcami.
Masz raczej na myśli handel dobrowolnymi niewolnikami.
Błagam cię.
To nie był heroizm. Taką miałam pracę.
Dostawałam za nią pieniądze. Jak ty.
Tak. Ale nie dlatego to robiłaś.
Nie? A dlaczego?
Bo ludzie potrzebowali pomocy, a tylko tak mogłaś im pomóc.
Znam cię od dawna. Wiem, że się nie poddajesz.
A jednak wylądowałam tutaj.
Jest bardzo źle?
Nie sądziłam, że kiedyś opuścisz Tirnanoc.
Nie chciałam.
Dowiedziałam się, że grupa nimf ukrywa się w lesie
w oczekiwaniu na statek.
Że uciekły z jakiegoś obozu.
Same dziewczęta i kobiety.
Dziewczynki.
Paktowcy ich ścigali. Chciałam pomóc, ale...
Wybili je wszystkie.
Co do jednej.
Bojowników było zbyt wielu, więc...
Wiedziałam, że nie uda mi się wrócić, więc uciekłam na statek.
Ich statek.
Ten, który sprowadziłam dla nich.
Nie zdążyły go nawet zobaczyć.
Ale jesteś tu.
Czy to wdowi warkocz?
Na bogów, ty nic nie wiesz?
O czym?
Vignette...
Philo żyje.
I sądzisz, że sierżant Dombey to...
-Jak go zwą? -Nieświęty Jack.
Nieświęty?
Czyli „plugawy”.
Nie wykluczam, że to Dombey.
I nie ma to nic wspólnego z tym, że nie pochwalasz
poglądów sierżanta?
Ma o tyle, że jego poglądy pokrywają się z poglądami Nieświętego Jacka.
Ponadto pasuje on do rysopisu, jaki podała ofiara.
Łącznie z tym, że miał na sobie mundur.
To jednak nie tłumaczy napaści na kolegę.
Ci ludzie nie są twoimi wrogami.
Nie ja decyduję, kto jest moim wrogiem. Oni też nie.
Liczy się sprawiedliwość.
Kiedy ostatnio brałeś urlop?
Nie potrzebuję go.
Czemu tak ci śpieszno?
Że jak?
Sir, ten szaleniec atakuje co trzy tygodnie. Za chwilę...
Za chwilę zabije kolejnego ćpuna
albo mieszańca,
albo Czarnego Kruka, który wdał się w bójkę.
Row to nieciekawe miejsce.
To nie są przestępcy. Ostatnia ofiara była pokojówką.
Poprzednia – rybakiem.
Nie ocalisz wszystkich nimf, Philo!
Chcę ocalić choć jedną!
Każ obserwować Dombeya.
Wykluczone!
Chcesz, bym śledził jednego z moich ludzi?
To przedstaw mi dowody, nie jakieś przeczucia.
To coś więcej niż przeczucie.
Idź do domu, Philo!
Przyjdź jutro, jak wypoczniesz.
-Zapewniam pana, że... -Philo!
To był rozkaz.
Co powiedział?
Kazał mi zostawić Dombeya w spokoju. Uważa, że jestem uprzedzony.
Masz coś?
Portret pamięciowy na podstawie zeznań ofiary.
No tak.
Lepiej się nim nie chwalmy.
Ej, Cuppins.
Robimy teraz za akademię marynarki?
Do portu wpłynął Basilisk.
Basilisk?
Pancernik. Dalekiego zasięgu.
Trzymają ich w tej puszce kilka tygodni, aż oszaleją,
a potem przywożą ich tutaj, żeby upuścili sobie pary.
-Brzmi koszmarnie. -I tak jest.
Co trzy tygodnie.
Ruchy!
Co trzy tygodnie?
Jack nie miał na sobie munduru policyjnego. To marynarz.
Powinnam była się zorientować.
Miałaś rację.
Wszyscy ludzie z Burgue są tacy sami.
Składają obietnice, odbierają nam wszystko,
a gdy już nic nie możemy im dać, odchodzą.
To historia stara jak świat.
Historia całego naszego cholernego kraju.
Trzeba żyć dalej.
Opowiedzieć nową, lepszą historię.
Nie.
Jeszcze nie.
Uspokój się, Vignette. Wysłuchaj mnie.
To nie koniec.
Dowie się, co mi zrobił.
Spojrzy mi w oczy i to zrozumie.
Kurwa.
Powóz.
Elegancki.
To on, na pewno.
Wszystko w porządku?
Nasz nowy sąsiad.
Powitamy go?
Imogen.
No co? To zwykła uprzejmość.
Nie wypada.
Nie bądź taki staroświecki. Mamy już siódmy wiek.
Imogen.
Więc jednak idziesz.
Nie mogę pozwolić, żebyś się ośmieszała.
-Słucham? -Dzień dobry.
Czy zastaliśmy pana domu?
A kto pyta?
-Ezra... -Ezra Spurnrose z siostrą.
Jesteśmy sąsiadami. Chcieliśmy go powitać.
Wprowadź ich, Fergusie.
Dziękuję.
Spurnrose.
Słyszałem, że wasz ojciec był najlepszym zegarmistrzem w Burgue.
To prawda.
Czy zastaliśmy pana domu?
Ja nim jestem.
Mogłam nic nie mówić.
Przetrwała siedem lat w okupowanym Tirnanoc.
Na pewno poradzi sobie w Burgue przez jedną noc.
O tak. Ale ten, na którego się wściekła, może tej nocy nie przeżyć.
To chyba nie ten dzieciak?
To już drugi raz w tym tygodniu.
Rodzony syn kanclerza
paraduje przed wejściem do wróżego burdelu,
jak gdyby nigdy nic.
No to mam nockę z głowy.
Mogę cię zastąpić.
Jesteś pewna?
A czemu nie? Przyda mi się rozrywka.
Jonah.
Miło znów pana widzieć.
Witaj, Moiro.
Na kogo ma pan dziś ochotę?
Fleury.
Muszę się wyszczać.
Jak poszło na nabrzeżu?
Pokazałem szkic bosmanowi.
Nie rozpoznał go. A przynajmniej tak twierdził.
Tego się obawiałem.
To co tu robimy?
Jak powiadają:
jeśli nie znajdziesz ryby w morzu,
poszukaj jej w akwarium.
Nie wydadzą jednego ze swoich.
Nie będziemy ich o to prosić.
Wszystkie ofiary otrzymały cios w prawą stronę głowy.
Czyli sprawca jest leworęczny.
Ostatnia ofiara twierdzi, że miał tatuaż na przedramieniu.
Poprosisz o podwinięcie rękawów?
W pewnym sensie.
Nie martwiłbym się, kurwa.
A nie mówiłem? To ten gnój.
Jebany kutas.
Gdzie z tym leziesz?
Przepraszam.
Wybacz, kolego.
Kurwa mać!
Niech to szlag.
Kurwa.
Inspektorze!
To on. To Jack. Biegnij tamtędy!
Pokaż ręce! To koniec!
Koniec?
To dopiero początek.
Musiałem ich powstrzymać.
Musiałem.
Nie wiecie, co kombinują tuż pod waszym nosem.
Odsuń się od krawędzi.
To nie są dzieci naszego boga.
Pochodzą z mrocznego miejsca.
I nie przybyły tu same. Przywlokły coś ze sobą.
Coś, co nas wyniszczy.
Widziałem to na własne oczy.
Myślisz, że mi odbiło?
Widziałem ciemność.
Byłem u kresu świata,
odwiedziłem głębiny, które nie widziały słońca,
mrożące krew w żyłach. Nic jednak nie było straszniejsze...
od tego, co ujrzałem w ciemnościach tuż pod naszymi stopami.
Nie jesteście gotowi na cierpienia, które was czekają.
Nie macie pojęcia, co tu się wydarzy.
Podczas gdy wy żyjecie w nieświadomości,
pewni, że ten świat wciąż należy do was,
w ciemnościach budzi się straszliwa istota.
Uciekaliśmy stamtąd w podskokach.
Wyobraź sobie.
Puk zamieszkujący dom przy Finistere Crossing.
To miasto schodzi na psy.
Szlafrok.
Dziękuję, Vignette. Przynieś mi herbatę do pokoju o siódmej.
Dobranoc, panienko.
Panie Philostrate? Co pan tu robi?
Czy to nie mój pokój?
Chciałam ci zrobić urodzinową niespodziankę.
Nie mam dziś urodzin.
Wprowadziłeś się rok temu, więc co najmniej jedne przegapiłam.
Co ci się stało w rękę?
I w głowę?
Ktoś rzucił we mnie młotkiem. Zdarza się.
Co? Pokaż.
Musisz iść z tym do lekarza.
-Nie muszę... -Trzeba to zszyć.
-Żadnych lekarzy... -Możesz mieć wstrząśnienie mózgu.
Mówiłem...
Żadnych lekarzy.
Przepraszam.
To była ciężka noc.
Mam sporo na głowie.
Możemy o tym porozmawiać.
Wiesz o tym?
Kochankowie czasami
rozmawiają o swoich problemach.
-Innym razem. -Nie rób tego.
-Czego? -Nie mów: „Innym razem”.
Nie chcę cię tym obarczać, Portio.
Nie obarczasz mnie.
-Nie wiesz, jaki to ciężar. -To prawda.
Ale wiem, że dźwigasz go samotnie, choć nie musisz.
Chcę cię poznać, Philo.
A ja ci powtarzam, że niewiedza to błogosławieństwo.
Rozumiem.
Tak.
Dobrze.
Wciąż zapominam, czym jesteśmy.
-Nie chciałem... -Wiem. Chronisz mnie.
Dziękuję.
Rób swoje i daj znać, jak znów będziesz chciał mnie zerżnąć.
-Portio... -Dobranoc, panie Philostrate.
Ty kłamliwy sukinsynu.
Jednak żyjesz.
Mima Roosan przyszła do mnie z zakrwawionymi rękami.
Powiedziała, że umarłeś w jej ramionach.
Dlaczego skłamała?
Bo jej kazałem.
Mówiliśmy sobie o wszystkim.
Nie mogłeś się chociaż pożegnać?
Chciałem.
Nie chciałem cię zranić.
Zranić?
Zniszczyłeś mnie.
Czekałam na ciebie. Zostawiłeś mnie w ruinach mojego świata,
bym cię opłakiwała przez siedem długich lat.
Powinnam była to zrobić, gdy się poznaliśmy.
Zrób to.
Zrób.
Nie jesteś tego wart.
Żałuję, że nie umarłeś.
Nie macie pojęcia, co tu się wydarzy.
Podczas gdy wy żyjecie w nieświadomości,
pewni, że ten świat wciąż należy do was,
w ciemności budzi się straszliwa istota.