Zamiast magnetycznego badziewia wyobraźcie sobie nasz statek.
- Od kiedy dzieli się na połowy? - I dlaczego? Łatwiej go sprzątać?
Avenue 5 można było zaklasyfikować jako dwa statki.
- Oszczędziłem na podatkach. - Jezus załkał...
Spuścił wpierdol poborcom podatkowym. Sprawdź. Albo niech Iris cię wyręczy.
Pocisk trafi w jedną połowę.
- Nie. Mówimy o ludobójstwie. - Znowu!
- Nie, bo połowa przeżyje. - No to o pół-dobójstwie.
Pocisk, by wyrządzić maksymalne szkody, uderzy zapewne tam, gdzie są silniki.
Kto podzieli pasażerów?
Nie! Dyktator nie decyduje o tym, kto żyje, a kto umiera.
Ależ decyduje...
AVENUE 5
Algorytm działa następująco:
przypisuje każdemu punkty według jego wartości dla statku.
Puk, puk. Dlaczego mnie wezwano?
- A mnie nie? - Weźmy Franka.
- To ja! - Algorytm śledzi go,
odkąd wszedł na pokład i zaśmiał się z gratisowych kapci.
Buty za darmo!
Produkuje kilogram odchodów stałych i dwa litry moczu dziennie.
- Śmieje się dwa razy w tygodniu. - Znacznie częściej.
- Ale nerwowo. - Właśnie.
Poziomy testosteronu w normie - dla siedemdziesięciolatki.
51% prawdopodobieństwa zejścia na zator.
Nieowłosione stopy, nie czuje smaku gruszek...
Jego ogólna punktacja wynosi 832. Dzięki. Możesz już iść.
O co biega z zatorem?
Nie denerwuj się, bo będziesz miał zator.
Każde J jest wyposażone w kamerę.
Kamery, na podstawie zachowania, oceniają nasze zasługi dla statku.
To mój algorytm, ale sprawiedliwy. Uwielbiam oceniać ludzi.
Zwabimy niżej notowanych pasażerów na rufę, rozdzielimy się i...
Pogrom? Na pewno istnieje lepszy sposób.
Tym, z czym nie dajemy rady, obciążamy maszyny.
Rozbrajanie bomb, ustawianie kręgli, gwarantowane orgazmy...
Przekażmy niewdzięczne zadanie maszynom.
By posłużyć się coraz popularniejszym powiedzonkiem:
"Jebać to. Zawieśmy człowieczeństwo na kołku".
Ekstra!
Pasażerowie, dzisiaj oceni nas pokładowy komputer.
Ci na miejscach od pierwszego do 3000 otrzymają kabinę pierwszej klasy.
O resztę też zadbamy, bez obaw.
Uśmiechajcie się, a odniesiecie zwycięstwo.
Przynajmniej połowa z was.
Ocena mi wzrosła?
Algorytm nagradza klinicznie bezwzględne decyzje.
- Jest psychopatą? - Ma w swoim kodzie Judda.
W taki razie nie potrzebuję czapeczki.
Moi wyznawcy plasują się nisko.
Spójrzmy... Porzucili mnie. Szybko!
Błysk, niestałe suczki.
Skąd ta niska punktacja? Moja cipa drukuje prawdziwe dziecko w 3D!
Nie potrzebujemy przestrzeni. Niemowlęta są małe.
- Ty miałeś łeb wielkości lodówki. - Złe ujęcie. Na wszystkich fotkach.
Moja miłość do ciebie jest większa od tej dziwacznej czachy.
- Mówiłaś poważnie czy żeby piknęło? - Poważnie.
Uśmiech mnie przeraża, ale trudno.
Gorsza połowa? Bez sensu.
Jestem dobra.
- Dlaczego spadam w rankingu? - Wybacz, załatwiam się.
Ryan prawi mi komplementy. Nie zna drugiej podobnej osoby.
- Sławna brytyjska obelga. - Wcale. - Naprawdę.
Nie śmiej się nerwowo.
- Wychodzę. - Już kończę.
Mi amor .
"Tradycyjna brytyjska węgorzarnia. Węgorz się powoli".
- Dlaczego? - Wysoki stosunek kamer do klientów.
- Poprawicie punktację. - Są tylko węgorze?
Dzięki nim wygraliśmy pod Azincourt! W węgorzym uścisku
zmiażdżyliśmy Hitlerowi odbyt.
- Nie lubię węgorzy. - Nikt nie lubi. Morskie selery!
Rozkoszujcie się autentycznym zapachem opuszczonych budek telefonicznych
- i Jamesem Cordenen. - Serwus i podrapcie mnie po jajach.
Zaprowadzę was, kochane pizdy, do osranego rosołu.
Czyli do stołu.
- Słowo na P jest u was pieszczotliwe? - Zdecydowanie. Spotyka się je
- w przysięgach małżeńskich. - Siadajcie, drogie przyrodzenia.
"Wij -ivia Colman", "Idris Wij -ba"
oraz "To oczywiste, drogi Wij -sonie".
Znakomity wybór.
Dziwnie się zachowujesz. Myślałam, że to ranking dla zabawy.
No pewnie, do diaska.
- Za ten żenujący cockney? - A może kłamiesz? - Nie.
- Spada w rankingu, kiedy kłamie. - "Wij -ivia Colman". Filetowana.
- Pozbawiona ości. - Papka z oczu.
- Zatkaj nos i pałaszuj. - Albo co?
Nic.
- Byle nie karmili nas na siłę. - Zginiemy?
Skądże znowu!
Powiesz nam wszystko.
- Dzień dobry, Ryanie Clark. - Wiedziałam, że to taniocha.
- Możesz zmienić głos? - Nie, a ty?
Mam czip z poczuciem humoru.
Ciekawe, co myśli mój skarbeniek. "Najczęściej używane słowa".
- Karen. Karen. Karen. - Ryan!
- Pokazać kontekst użycia "Karen"? - Jasne.
Mówię o pierdolonej Karen!
Przy Karen czuję się jak nastolatek.
Byłem wyobcowany i miałem skłonności samobójcze.
- Istny wrzód na dupie! - To może być ktokolwiek.
Mówię, kurwa, o Karen. Przemożna nuda - jak miesiąc
składający się z pierdolonych śród. Kto może się pierdolić? Karen Kelly.
Wypowiesz w niewłaściwej piramidzie i usta wypełniają się chrząszczami.
- Ty gie ...! - Perfumowana mogiła zadżumionych.
Stul mordę!
- Należy ci się. - Chcę to sprezentować tobie.
- A ja tobie. - Cudne!
Taka śliczna parka ma wysoką punktację.
- To moja siostra. - Szkoda.
Nie szkoda, tylko żal.
Mielibyście ładne dzieci, tyle że kazirodcze są dość pospolite.
Nie wasze. Jeżeli je planujecie.
Cholera!
Powiedziałaś, że ich dzieci będą pospolite?
- Nie inaczej. - Rozmowa to nie jest twoje medium.
Lepszy byłby szeroki gest. Moment a'la "Dajesz, dziewucho".
- 10 tysięcy punktów dla Rav! - Bylebyś nie mówiła.
- Pan przodem. - Dzisiaj! Przepraszam.
Do końca rankingu zostało pięć godzin.
- Co pani robi? - Uśmiecham się do kamer.
Wiem, gdzie złapie mnie kilka jednocześnie.
Wydajne i łaskawe dla policzków.
Mogę się przyłączyć?
Wy-klu-czo-ne.
Chrzanić ranking.
- Nie sprawdzamy. - No.
- A może powinniśmy? - Załatwione. 4472.
- 5347. - Nie wierzę.
- Numer dwa?! - Jak to?!
- Gratuluję. - Jestem taka szczęśliwa!
Kto jest jedynką? Kto mnie, kurwa, wyprzedził?
Prawdziwa z niej dwójka.
- Algorytm docenił twój żart. - Może zaproszę go na kolację.
- Jedziesz! - Skoczę do baru.
Nie mówiłeś, że nie chodzi o lepsze życie, ale o przeżycie.
Kochałam cię.
Naprawdę.
Ja też.
Nie miałem pewności. Dwa drinki więcej i wlazłbyś mi do kosza na brudy.
Co teraz?
Nie wiem.
Kocham was jednakowo, ale inaczej.
Muszę to przetrawić.
Nic nie zrobiłem! Jestem karany za to, że istnieję?
To podpada pod gnębienie. Wyjaśnię to.
Starzeję się.
Do kibla nie zabieram książki, lecz encyklopedię.
Jestem w formie. Nie chcę mówić, że mój brat Larry jest flejtuchem,
ale za uszami myje się tylko wtedy, gdy je arbuza.
Dlaczego słowo "monosylabiczny" ma sześć sylab?
Remis.
Spike odłoży mikrofon i wróci za pięć minut.
Jedynka stoi ci ością w gardle?
Znasz ten stary kawałek "Po prostu najlepsza"?
Zagrają go na moim pogrzebie. Nie "Prawie najlepsza"!
Wiadomość. Od jedynki. "Spotkajmy się pod pomnikiem Judda".
- Jak wyglądamy? - Gorzej od kanibala. - Co?!
Do końca zostały dwie godziny.
- To już. - Wymyślę coś.
- Zaczął się poród. - Za wcześnie.
Dziecko nie melduje się w hotelu, tylko opuszcza moje ciało.
- Potrzebujemy ręczników! - Dragów!
Kobiety chcą być nieprzytomne.
Kurwa mać!
Porady rankingowe Judda. Witam.
Miałam się uśmiechać, ale plasuję się niżej od wężowego gówna.
To, co odbywa się na twojej twarzy, to złośliwy uśmieszek. Przyjrzyj się.
Widzisz, co robię? Pierdolona fabryka szczęścia.
Tysiąc ludzi uwija się przy taśmie radości.
- Uśmiecham się. - Może masz uszkodzony nerw?
Skombinuj botoks i skompromitowanego chirurga.
Twój algorytm mnie nienawidzi.
- Widzisz? - System jest prosty.
- Jak to włączyć? - Nie korzystasz?
To moja apka. Osiągnąłbym punkt osobliwości.
Wciskasz i już.
Po prostu... Kurwa!
Słabo?
- Chciałbyś. - Radosna wiadomość.
Po niemiecku brzmiałaby: "szajse fantastische ".
Potrzebuję pomocy. Opowiesz mi o swoich problemach?
Wyświadczyłbym ci przysługę.
- Jestem zakochany. - Super.
- W mężatce. - Źle...?
- Ich małżeństwo jest skomplikowane. - Przerwę ci.
- Da się to załatwić forsą albo pozwem? - Raczej nie.
Pas. Rozpaczliwie potrzebuję punktów.
- Zapłacę! - Jesteś jak przewrócony żółw.
Niech będzie.
Doskonale. Brawo!
Fantastycznie. Wszyscy wygrywają. Wygrała piłka nożna!
- Na pomoc! - Facet się dławi! Ratujcie go.
- Uratowanie życia to punktowa bonanza. - Nie znam się. Co mam robić?
- Heimlicha! - Nie umiem. - A ja tak. - Poradzi sobie.
- Pomagam! - Pomagacie sobie nawzajem.
- Mocniej! - Jest ciężki.
Ratuje go. Ratuje!
Dzięki.
Łatwo o pomyłkę.
Zawał czasem do złudzenia przypomina zadławienie.
- Pomogę. - Nie, dzięki.
Chcę pani pomóc. Proszę!
- Iris? Jak się masz? - To informacje poufne.
- Szlag! - Wszystko gra?
Algorytm przejrzał mój numer z uśmiechami.
- Ewoluuje? - My też musimy ewoluować.
Jak niedźwiedzie, które nauczyły się tańczyć.
Chciałbym, żebyś znów była moją przyjaciółką/podwładną.
Przywładną.
- Chodzi ci o punkty? - Nie.
Tak. W tym o przyjaciółce.
I w tym, że chodzi o punkty, to też dla punktów.
Musiałbyś mnie traktować jak istotę ludzką, którą jestem.
- Jesteś jak istota ludzka. - Jestem nią. I żądam szacunku.
Bardzo cię szanuję.
Postaram się, żeby szacunek się pojawił.
Wycofasz wszystkie pozwy przeciw mnie.
- Nawet te śmieszne? - Tak.
Dobra.
Tęskniłem!
Ja też.
Jebana kłamczucha. Cholera! Robisz mnie w chuja.
Halo? Numer jeden?
No więc...
Śmietanka się podniosła. Jesteśmy śmietanką.
- Bądź śmietanką. - Co, do chuja? Ty?
Najlepsi z nas to Mads.
Jesteś dwa. Ja jeden. Jest na nas troje. Wolności podwoje.
Algorytm cię nie rozumie.
Wygłaszasz bzdury z przekonaniem i masz ładne kości policzkowe.
Nie kombinuj. Bardzo w stylu dwójki.
Pogódź się, że jestem królem statku, a ty...
Za "królową" wydłubię ci język kciukami.
- Chciałem powiedzieć "błaznem". - Błaznem?
Języki są za śliskie, żeby je wydłubywać, błaźnie.
Absurd!
Nie spotkałam głupszego komputera. Wyłączę cię, zanim znienawidzę liczby.
Jestem biseksualny. Uprawiałem seks dwukrotnie.
Mistrzostwo!
Ludzie pytają: "Spacer po Marsie był przerażający?".
Odpowiadam: "Nie wiem. Miałem zamknięte oczy".
Moja czwarta żona...
Kurwa! Tutaj. Pusto.
Nie pomagasz. Mogłabyś się uśmiechać?
Oby pękła ci dupa i wypadł z niej autobus!
- Rozumiem twoją nienawiść. - Słyszę krzyki. - Nie będę się wtrącał.
Mamy przejebane. Co ty wyprawiasz?!
Rodzi się dziecko. Widziałam tylko własny poród. Przez cesarkę,
- więc ominął mnie kluczowy moment. - Bywam jedynie akuszerem katastrof.
Turystyka szyjkowo-maciczna? Dwa bilety na przepołowienie kobiety?
- Zupełnie jak statku. - Statek się przepołowi?
- Żeby pocisk... - Co?!
Przyj, a może udusisz Matta latającym łożyskiem.
- Dlatego nas oceniacie? - Nie!
Cofnij się. Ciocia Iris wyląduje dzidziusia.
- Nie wysrywam wahadłowca. - Uśmiechaj się.
Kiedy ostatnio się wtrąciłem, łysy umarł.
- Nie wtrącaj się ciszej. - Nie potrzebuje lekarza? - Uśmiech!
Przyj! Mikrofony są wszędzie.
Wyobraź sobie, że głaszczesz jej pucułowate policzki.
- Nie potrafię! - Postaraj się, kurwa!
- Zostało pięć minut. - Wycofałem się, a wy rozkwitliście.
- Ciekawe. - Nie, bo ty to powiedziałeś.
Jesteś matką.
A ja ojcem.
Karen!
- Co robisz? - Owocuję twoją punktację.
Nazwałeś mnie wrzodem na dupie.
- Zabolało. - Zdejmiesz to?
- Nienawidzisz mnie. - Algorytm się nabrał?
To nie jest nienawiść.
Innych nienawidzę bardziej.
Matt i Judd sami stanowią pierwszą dziesiątkę.
- Naprawdę? - Tak. Jesteś inteligenta, nieugięta...
Nie, konsekwentna.
Załatwiasz rzeczy, które stawiają opór.
Irytująco genialne.
Przepraszam.
- Krzywdzimy tych, których kochamy. - Nie do tego zmierzałem.
To ja jestem owocowym potworem. Przepraszam.
Karen zapunktowała.
Wytłumaczycie mi,
dlaczego jest nagradzana za robienie ludzi w chuja?
Co to za system i jak mogę go wykorzystać?
Nagradza przeprosiny.
Algorytm uczy się cenić skruchę.
Gdybym znów nazwał Matta
masturbującą się papużką falistą o martwych oczach
i przeprosił, dostałbym punkty?
Nie musisz.
Schlebia mi, że według ciebie mam żywiołowość papużki
i energię, by piórkiem doprowadzić swoją kloakę do orgazmu.
Przygotuję sobie gniazdko na uderzenie.
Wszyscy pójdą w full metal dupek, a później będą się przepraszać?
Przepraszam. Pomyliłam się.
Spierdalaj! Przepraszam. Już dojrzałem.
Jesteś jak moja matka. Niewiarygodne, że się z tobą ożeniłem!
- Nie teraz. - Przepraszam.
Przepraszam!
- Przepraszam! - Kolejny piękny dzień na dzielni.
Dla dobra ludzkości anulujmy ranking.
- Należysz do gorszej połowy. - Nie.
Powiedziałem coś miłego o ludzkości i jestem bezpieczny.
- Wyłączyć? - Nie.
Ranking już mi jakoś nie przeszkadza.
Szlag!
- Wyłączamy. - Przepraszam!
Pani męża zabiło jego serce,
gdy próbowałam go uratować przed zadławieniem się...
niczym.
Daj się przeprosić!
Wydawał się cudownym, zwalistym mężczyzną.
Strasznie mi przykro.
W górę!
Ranking zakończony.
Zostało kilka minut.
Jeśli zajęliście miejsca od 1 do 3000, udajcie się na dziób.
Reszta idzie na rufę.
- Elena! - 3942.
- Co robisz? - Weź. - Co to?
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- 5963. - Uratuję cię w następnym wcieleniu.
Uważaj na siebie.
- Billie? Zostajesz z nami? - Jesteś numerem dwa.
Mechanicy powinni być przy maszynach.
Smar i matematyka, moje opoki.
- Jak wypadłeś? - Świetnie, po czym fatalnie.
Moje żarty są obraźliwe. Były skargi od biseksualistów,
osób nieznających słowa "monosylabiczny" oraz uczulonych na arbuzy.
Trzeba cię przewinąć...
- Następne będą żółte i ziarniste. - Nieprzyjemne. - Ja to załatwię.
Lubię tatusia Douga. Dlatego jesteśmy w lepszej połowie.
- Przyniosę chusteczki. - 50 sekund.
Opowiedzcie moją historię.
Nie wierzcie oskarżeniom.
Chciałem, by zniknął, ale to jest smutne jak zachód słońca na cmentarzu.
- Jego brand przeżyje. - Daję mu trzy minuty.
Przejście dla króla Madsa.
Sto lat dla wszystkich jubilatów.
- To rufa. Co tu robisz? - A ty?
- Algorytm uznał cię za silniczankę ? - No.
A ciebie za łysinę nietrzymającą emocji na wodzy?
- Właśnie. - 10 sekund. - Gotów?
Przepołowienie za trzy, dwa, jeden...
- Ściana się opuszcza! - Położyłam je tutaj.
Nie! Drzwi! Doug!
Ziomuś!
W tę część walnie jebutny pocisk. Za mną, jeśli chcecie przeżyć!
Nie zdołacie się odwdzięczyć. Kosmiczny Mojżesz!
Istotnie, w stronę statku leci rakieta. Zapewne uderzy w rufę.
- Tu, gdzie jesteśmy. - 60 sekund do rozdzielenia.
Przez wszystkie te ciała wzrosła temperatura dziobu.
- Pocisk uderzy w nich. - Chyba.
Jest zaprogramowany na masową zagładę. Mas-kutas .
Mam w nosie, że wszyscy usłyszą.
Kocham cię.
To zaszczyt, że mogę oddać za ciebie życie...
Momencik.
PRZEZ JUDDA POCISK UDERZY ZAPEWNE W CZĘŚĆ DZIOBOWĄ
Judd, ty skrzywiony hemoroidzie!
Zesrałeś się w kształcie litery J na moją ofiarę!
20 sekund.
Przepraszam, że to ostatnie słowa, jakie ode mnie usłyszysz.
Zdarzyło się kilka uroczych fragmentów.
5, 4,
3, 2, 1.
Doug!
- Podtrzymuj główkę! - Mia!
Ziomuś!
Co się dzieje?!
Elena!
REŻYSERIA SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska