Przygotować się do wystrzelenia ładunku.
Wystrzał z bakburty - i za pół roku będziemy w domu.
Mieliśmy odciążyć się od tyłu, żeby przesunąć statek.
Zepchnęłaś nas z kursu.
Nowa trajektoria - osiem lat.
Nie ruszajcie moich rzeczy!
AVENUE 5
CZTERY TYGODNIE DO POWROTU!
Widziałem nagrania z monitoringu.
Siebie włażącego do śmietnika jak szop pracz?
Nietrzeźwy i seksowny.
Takie lubię najbardziej.
- Smaczny ten kurczak. - Całkiem niezły.
Zwłaszcza że to przetworzone białko węgorza.
- Porcje są mniejsze? - Nie.
Siedzisz w większej odległości od talerza.
- Ale jedzenia wystarczy? - Zdecydowanie.
Wołowiną i drobiem się nam ulewa. Uwęgorza .
Uwielbiam, kiedy węgorzysz .
Wszystko, co mówi kapitan, jest zmysłowe.
- Podaj sól. - Mój przyprawiarz !
- Babunia nie przeżyje. - Biedaczka!
Wystąpiłem o rozwód.
Przepraszam.
- Kapitan Gafa kontraaktuje. - Ignoruj moją minę.
Charles zszedł z pokładu dawno temu.
Wybacz, w ogóle się do tego nie nadaję.
Nadajesz.
Moje poranne gofry.
- Śmieszny gość. - Rozkręca się.
- Formą jest tacka na lód. - Przesmaczne wyposażenie kabiny.
Wylewamy na rozgrzane żelazko.
- Dzieci go uwielbiają. - Ja też. Kocham!
Wariactwo, ale tak już jest, gdy wkręcicie się we Franka.
A dzieci chciałbym lepiej poznać, oprowadzić po statku.
Byłyby zachwycone.
To potrwa dłużej niż miesiąc?
Znacznie dłużej.
- Przepraszam. - Powiedz pasażerom,
że spędzą na eleganckim, kosmicznym faku prawie dekadę.
- Ustawię "Nie przeszkadzać". - Nie przejęli się.
- Powiedział ci? - Ja tylko...
- Wybacz. - Już czas na królewskie orędzie...
Obowiązki wzywają. Wyją .
Wyznaj prawdę.
Mam być bardziej agresywny?
Brytyjczycy lepiej reagują na zniewagi niż słowa zachęty.
Tekst, że wali mi z gęby jak kotu z dupy,
nic nie zmieni.
- Spróbujmy, Szajs-kapitanie Załgany. - Zacząłeś?
Zdołowany, anorektyczny Święty Mikołaj.
- Jak golisz ten zakłamany ryj? - Maszynką elektryczną.
- Pędrolony maminsynek! - Moja matka nie żyje.
Z nienawiści do ciebie eksplodowała.
- Działa? - W ogóle.
Jeśli poinformuję ich, że utknęliśmy tu na osiem lat
i kończy się jedzenie, stanę się daniem w bufecie.
Powiem im, kiedy zobaczę gastroplan Rav.
Ping! Plan Rav gotowy.
O czym świadczy moja obecność i zapewne jego ping.
On wie, czym jest długie trwanie.
- Dołącz. - Jasne. Całkiem spontanicznie.
- Czy to interwencja? - Wyjmij głowę z tyłka.
- Nie bój się prawdy. - Boję się momentu,
gdy opuści moje usta.
Galaretka w czepku kąpielowym.
"Kuchnia Franka", codziennie o 15.00. Domowa żarełko poza domem.
Cudnie się trzęsie.
Wczoraj w pizzy Cztery Pory Roku była tylko "zima".
Jednokolorowe jedzenie jest mniej dezorientujące dla ust.
- Tęsknię z prawdziwymi pomidorami! - Co nie?
Też marzę o stosownych warzywach.
Nie wiem, jak możesz to jeść.
Jeszcze tylko cztery tygodnie.
Kapitan Ryan powiedziałby, gdyby podróż miała się wydłużyć.
Chyba że nie może, a może. Nie mam pojęcia. Dlaczego pytasz?
Czy to nie należy do pana?
Statek?
Z nazwy.
Obwiniacie Martina Luthera Kinga o łóżka w rozmiarze królewskim?
I o królów? Albo rozmiary?
Rav czeka w konferencyjnej z gastroplanem.
To działka Ryana. Nie wiem, gdzie jest konferencyjna.
Raz, jak tam byłem, wszedł pan Judd i spytał: "Co to za pomieszczenie?".
Nie umiem w te klocki.
- Co robisz? - Nic.
Taka moja rola.
Wieści są dobre i będziesz zadowolony.
- Lecę. - Nara.
- Co to za wieści? - Złe, a konferencyjna jest tam.
Nie bądź, kurwa, protekcjonalna.
Jutro steki z prasownicy do spodni.
Pamiętajcie, garnirem może być wszystko.
Wystarczy się odważyć.
Skończyłem nagrywać program.
To nie program, tylko streaming, jak robisz popcorn suszarką.
Siedzę tu od miesięcy. Kiedy będę mogła wyjść?
Mam dość. Opuszczam kabinę.
Pogadam z nimi. Będę pokornie błagała o przebaczenie.
Jak wtedy, gdy przejechałam twojej siostrze po stopie.
Zepchnęłaś nas z kursu o osiem lat. Nienawidzą cię.
Nienawidzą?
Mocne słowo.
I świetnie oddaje ich uczucia.
Sprawdzę, czy panowie nadal rysują twoją twarz na kręglach.
Gofry prezentowały się apetycznie.
Prawda? Cieszę się, że oglądałeś. A ty?
Nowe twarze
i stare, nieoglądane tak długo, że zdają się nowe.
- Nie kupujemy tego. - Czego? - Akcji "Nic nie jarzę".
- Dzieje się coś, o czym nie wiem? - Stul dziób. Rav, słuchamy.
Przeprowadziłam obliczenia. Wyniki...
Nikt cię nie zastrzeli. Jesteś posłańcem.
Denerwuję się, kiedy jestem w nerwach.
Eklektyczne wdzianko. Żeby skołować drapieżniki?
Przybyłam tu bez garderoby. Pożyczyłam ciuchy od denatów.
Nie będą się domagać zwrotu.
Rav! Plan!
Mamy kłopot z żywnością i innymi zasobami.
Tak?
Już przestaję.
Podzielimy pasażerów na dwie grupy.
Pierwsza - Objęci Gwarancją -
będzie karmiona.
Druga otrzyma szansę,
by poznać swoje przeznaczenie...
zamknięta pod pokładem.
Tak wygląda plan?
Zmienić połowę pasażerów w krzyczące ogrzewanie podłogowe?
To byłaby plama na życiorysie.
Otrzymaliby nasiona, kultury bakterii i system filtracji moczu.
Przez wzgląd na zdrowie psychiczne Objętych Gwarancją
zerwalibyśmy łączność... z Pionierami.
Pionierami cmentarnych pop-upów?
Część swojego gniewu skieruj w stronę modelu.
- Wiedziałaś? - Że musimy podjąć trudne decyzje.
Nie, że wyjaśni je za pomocą naklejek.
- Skąd się tacy biorą? - Miało nie być oceniania.
Zaproponowałaś przemysłową jatkę.
- Pytanko. Co, do chuja? - Też mi się to nie podoba,
ale albo śmierć, albo śmierć.
- Głosuję przeciw planowi Rav. - Nie nazywajmy go "planem Rav".
- Tylko nie "plan Rav". - Wolisz Festiwal Zbrodni Rav Mulcaire?
Może lepiej, by połowa zmarła szybko, niż wszyscy - powoli.
- Że zabawię się w adwokata diabła. - I to jest w porządku?
Diabeł jest uważany za dupka.
Dzięki.
Nie tak łatwo zraszać krwią cudze marzenia.
Musisz poinformować pasażerów.
- Nawet ja to wiem. - Nie zamierzam.
Napiję się wybielacza i uszkodzę sobie krtań.
- Raczej się zabijesz. - Bonus!
Jeśli to niebo, czy jesteśmy bogami?
Albo gwiezdnym pyłem, wracającym do domu.
Avenue 5 ugrzązł w kosmosie,
lecz nowy serial streamingowy o statku trenduje w chuj.
Iris? Odwróć się. Pokaż kłamliwy pysk.
Tego chciałeś?
Kim jesteś?
Jest dziś z nami ocalona ze statku sukowata bossica,
Iris Kimura.
- Cześć. - Trochę miłości!
Rewelacyjny kaszel.
- Rząd zostawił nas na lodzie. - Nie ściemniaj.
Czy prawdziwy Avenue 5 przypomina ten streamingowy?
Prawdziwy kapitan ma brodę,
- a ja jestem tutaj, nie w kosmosie. - Nie jarzę.
Co ważniejsze, rząd zostawił nas na lodzie...
Nie spierdalajcie.
Za 30 minut rozpakuję walizkę, którą znalazłam na podjeździe.
- Kocham walizki! - Iris?
Rząd zostawił nas na lodzie.
- Musimy... - Jebać rząd.
Tak, AnalChrzcicielu. Ja zaś edukuję, czyli zbieram środki.
Pokaż stopy.
- Będą przerywać? - Dlaczego łączność nie działa?
- Nie wiem. - Gadaj, siostro. - Nie działa, więc trudno określić...
- Twarz się jej nie rusza. - Ale może.
- Zademonstruj. - Nie.
- Podejmie krakersowy challenge? - Tak. - Nie.
Jak zareagowali pasażerowie na te osiem lat?
Odjebało im?
Przyjęli to z godnością, SmrodRicku.
Chyba. Nie było mnie tam. I łączność nie działa.
Ale wiedzą, że utknęli w kosmosie?
Załatwmy krakersowy challenge.
Chce krakersów.
Pytanie pierwsze: kogo byś zamordowała, gdybyś mogła cofnąć się w czasie?
Jaya Leno.
Mamy ograniczone możliwości:
śmierć wszystkich albo wybranych. Opcji wegańskiej brak.
Powinniśmy ich przygotować na perspektywę spędzenia tu ośmiu lat.
- Wręcz przeciwnie. - A jednak.
- Co, do licha? - Proszę pana?
Robimy ankietę. Za czym na Ziemi najbardziej pan nie tęskni?
Tęsknię za wszystkim. Nienawidzę oddychać pierdami z odzysku.
Cudownie się gawędziło.
Może ma pan w pracy kolegę,
którego nie chciałby oglądać osiem lat?
Liczba z sufitu.
- O co biega? - O hipotetyczną sytuację.
- Wspaniały feedback. - Feedback? Czajnik przestał gwizdać.
Pluje jak dusząca się wydra morska.
- Na piątce jest skrzynka z wnioskami. - Oczywiście.
- Żegnam. - Formą będzie kieszeń w spodniach.
Tylko wcześniej je zdejmijcie.
A gdyby Frank poinformował pasażerów?
- Autor haggisa w kondomie? - Pycha! Program ma zasięgi.
Pomógłby ludziom pogodzić się z myślą o chujni.
- Przepraszam za wcześniej. - Które?
Wszystkie.
Z węgorzami w porządku? Z naszym jedynym źródłem pożywienia?
Wciąż za wolno się rozmnażają. Trzeba by je postymulować.
Ręcznie? Jak konie?
- Niewykluczone. - Niestety.
Że też mój los zależy od wytrzepania węgorzowi...
Cóż, życie to cierpienie. Idę powiedzieć pasażerom.
- Co? - Że do domu wrócimy za osiem lat.
Naprawdę? Powiesz im?
Opieram się każdą cząstką istnienia, więc postępuję słusznie.
A jeśli to rozjuszona tłuszcza? Schowaj się w łazience.
Niech trollica wraca do jaskini.
Czy mógłbyś w swoim programie przeprowadzić akcję edukacyjną?
Załatwione.
Przecież Franka ogląda garstka ludzi -
i to na wyciszeniu.
Utnij sobie drzemkę albo popisz w dzienniku pokutnym.
Pasażerowie kochają Franka.
On by ich poinformował, że wrócimy na Ziemię za osiem lat.
Wszyscy już wiedzą. Po co zdrapywać tego strupa?
Frank złagodziłby...
- Uważasz, że wiedzą? - Oczywiście.
Dlatego Frank mnie tu zamknął.
- Boże! Zamknąłeś ją? - Mocne słowo.
- Raczej skrywałem. - Ryan nic nie powiedział?
Myślą, że dzięki tobie za miesiąc będą na Ziemi.
Mogłaś mieć jak amerykański żołnierz w Paryżu:
kwiaty i liczne weneryki .
Zakazałeś mi wychodzić z kabiny,
bo ludzie chcą grać moim zwieraczem w hokeja.
Chroniłem ją!
Czasem najlepszym sposobem jest zniewolenie.
Frank...
"Trwać do końca" to nie "wziąć na zakładnika".
- Kolejny ścichapęk. - Wreszcie mogłem być sobą.
Widzę, że postąpiłem źle.
- Powiem im prawdę. - Nie radzę sobie z chaosem.
Poproszę koc obciążeniowy i czerwony inhalator.
Dostaniesz czerwoną pięść,
jeśli nie przyprowadzicie mi tu kapitana Ryana!
- Pękam z dumy. - Jak raz.
Dziecko stawiające pierwsze kroczki...
- Jak to zrobisz? - Myślę, że fatalnie.
Spiszesz się na medal. Chcesz poćwiczyć?
Nie ćwiczy się wydalania kamieni nerkowych.
- Pójdę i powiem. - Właśnie.
- Zbierzesz się na odwagę i już. - Tak!
- Będę z ciebie dumna. - A ja z siebie.
Skonfrontuję się ze swoimi słabościami.
- Karen wróciła do gry. - Ale najpierw załatwię to.
- O co chodzi? - Łączy nas miłość?
Jeśli miłość to głównie mrok.
Oglądaliśmy wywiad.
Czy w takim oświetleniu nie wydawałam się sroga?
- Tutaj. - Pomóc?
Niekoniecznie.
Zwietrzałe na maksa. Ciasteczko imbirowe i aktualizacja.
Zabieraj swój eksperymencik do domu.
Podejrzewam, że ma tablice rejestracyjne.
Zlikwiduję opóźnienie.
- Lubię je. - To generator algorytmów.
Analizuje czaty i przewiduje, co powiesz.
Dasz mi swój tablet?
- Nigdy. - No to ty.
Proszę bardzo.
Przewidzi reakcje Alana w każdej sytuacji.
- Spróbuj. Pogadajcie. - Nie gadamy.
Zaszalej!
- Cześć. - I tyle? "Cześć"?
- Jak się masz? - Denerwuję się.
Coś jeszcze?
Mogę już iść?
Niesamowite. Ale od tego bym zaczął.
Uszy ofiar?
Mam.
- Z kancelarii Drugiego Prezydenta? - TOTOPOTUS.
Dziwne, że w takim krawacie, co? Łączę się ze statkiem.
Tak myślałem.
Ktoś, zapewne ty i Judd, wyłączyliście przekaźniki.
- Nie masz uprawnień, by tak myśleć. - Ludzie nie wiedzą,
że ugrzęźli w kosmosie na osiem lat. Niezła skucha.
Idź już do diabła.
W imieniu TOTOPOTUS przejmuję dowodzenie.
Sala jest nasza.
- Nie! - Bierzcie wszystko.
Nie zasługujecie na nasze kable!
Są moje.
Przywracam łączność z Avenue 5. 30 minut do transmisji.
To jest mostek. Chyba. Nigdy tu nie byłem.
- Maksymalna prędkość statku? - Doskonałe pytanie.
Odpowiedziałbym, ale byłby to brak kulturowej wrażliwości
wobec kapitana Ryana, który dowodzi statkiem.
Podlegają mu wszelkie zmiany trasy, o których nie wiemy, zwłaszcza ja.
- Rozumiesz? - Tak.
Co to? Jak się tego pozbyć?
- Iris? - Nowy gadżet likwiduje opóźnienie.
Przewiduje, co powiesz, na podstawie tego, co już powiedziałeś.
- Cool. Ile mam forsy? Mnóstwo? - Nie zgłodniejesz.
Przywracam ustawienia inteligentnej deski.
Dzwonisz z kibla? Mnie wyzywasz od zwierząt.
Kancelaria Drugiego Prezydenta wie, że blokowaliśmy łączność.
Przywrócą komunikację. No i nie załatwiam się.
PH w normie.
- A jesteś raczej kwaśna. - Blokujecie łączność?
Niech Ryan im powie, że wrócą za osiem lat.
- Nie docieramy do domu? - Nie powinna wiedzieć.
I niczego nie potwierdzam.
- Trzeba to zrobić delikatnie. - W ten sposób?
Wytatuuję sobie twoje imię na pośladzie.
Na pewno spokornieję.
- Gdzie się pali? - Spike?
Zaprowadzisz ich na mostek?
Pokarmmy się kosmosem.
Delegujesz wspólne chwile?
- Nie. - Tak.
Spike jest najlepszy... na statku.
- Powiedziała "osiem lat". - Przesłyszałaś się. To było...
- Osiem krat. - Słabo mówi po angielsku.
- Wiem, co powiedziała. - To był hologram, nie osoba.
Nie chcecie oglądać kłótni o naturę rzeczywistości.
- Pobiją się? - Jeśli, to nie mamy biletów.
Gorąca czekolada z posypką? Byłoby fajnie.
To prawda? Nie wiedzą, że spędzimy tu osiem lat?
Wyświadczyłem im przysługę.
Pięć miesięcy w błogiej nieświadomości.
Po tym, co razem przeszliśmy?
- Niczego nie przechodziliśmy. - Właśnie.
Jesteś słaby i małostkowy.
Zetrę cię jak gałkę muszkatołową.
Zrób coś.
Jesteś kapitanem. Udzielasz ślubów. Powstrzymaj ich.
Karen?
- Moja stopa! - Pe ... ją.
To twoja chwila, siostro!
- Po czyjej stronie jesteś? - Zwycięzcy. Zawsze.
- Mamy czym ją unieszkodliwić? - Nie przeszkadzajmy im.
Nie!
Uwięził mnie jak świnię w chlewie.
To płacz czy orgazm?
- Zasnęła? - Żeby nie ścisnęła jak anakonda...
Jak przy rysowaniu z natury - patrzycie, nie dotykacie.
Cudownie! Wszystko się lepi.
Poszliśmy w warstwy.
Nie wiedziałam, że prowadzimy przedszkole.
- Kapitan zorganizował zwiedzanie... - Bawią się przyciskami.
Nie...
- Zablokowała. - Jak samochód taty.
Zmieniła kurs.
- Co? - Zmieniła kurs.
Ale lecimy w kierunku Ziemi?
- Jest źle? - Znacznie gorzej.
- Będziemy się zbierać. Podziękujcie. - Dziękujemy.
- Do zobaczenia w piekle! - Dlatego nie chcę mieć dzieci!
- Zrzut paliwa coś by zmienił? - Zostało nam ich sześć.
Nie, wrócilibyśmy na Ziemię, mając 400 lat.
Lecimy dalej nowym kursem.
Oto i on.
Ryan!
Cztery tygodnie! Cztery tygodnie!
Panie i panowie, chciałbym coś ogłosić.
Tak się składa, że nie znajdziemy się na Ziemi
jeszcze przez wiele miesięcy.
Mówiłem! Od kiedy wiesz, worze łajna?
Lecimy w stronę Słońca!
To rozumiem!
- Ku Słońcu! - Skąpani w blasku słońca.
To nie eufemizm. Zmierzamy w stronę aktualnego Słońca.
- Tej gorącej kuli na niebie? - Właśnie.
- Lecimy w stronę Słońca! - Zapomnijmy na chwilę o Słońcu,
choć to trudne.
Co jeszcze ukrywałeś, pretensjonalny kutasie?!
- Wpakowałeś nas na Słońce! - Nie ja.
- Spike stał za sterami. - Nie jestem kapusiem...
To była moja siostra.
Zabierzcie tę karlicę!
Zapuszkować ją!
Czułam, że zginę przez dziecko.
Obiecuję, że wszystko się ułoży.
Alarm!
- Kurde, powinniśmy... - Wziąć zimny prysznic?
Nie, uciekać.
Bariera językowa jest za duża.
Bezpieczeństwo twoje i dzieci jest dla mnie priorytetem.
Nasz bohater.
- A tyś kto? - Charles, jej mąż.
Też jestem priorytetem?
- Mówiłaś, że zszedł z pokładu. - Nie dosłownie.
- Powinnam była ci powiedzieć. - Oboje pozbawieni kręgosłupa...
Seks musi być niesamowity.
Porozmawiamy.
Tak.
Cieszę się, że wiesz o Charlesie. Dobijało nas to.
Czyli kogo?
- Dlaczego milczałaś? - Przyganiał chuj-kocioł garnkowi.
Ty nie powiedziałeś pasażerom.
- Co ja niby robiłem? - Ale nie zrobiłeś.
Przybiegłaś z wiadomością o Słońcu.
Serwus, Avenue 5! Tu Kontrola Lotów. Przywróciliśmy łączność. Wszystko gra?
Owszem.
Z tym że mamy jeden kłopocik.
Wszystkim bardzo na was zależy. Kontroli Lotów, rodzinom...
Lista nie ma końca.
Wystarczy.
Powiedział "kłopocik"?
- Jaki? - Związany z kosmosem.
Wyprowadzicie Jasia i Małgosię?
Możesz zostać.
Opanowujemy niebezpieczną sytuację.
Uwaga! Bez paniki.
Zachowajmy spokój. Opanowujemy niebezpieczną sytuację.
Uwaga!
Zachowajmy spokój. Opanowujemy niebezpieczną sytuację.
REŻYSERIA SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Hiventy Polska
Tekst: Agnieszka Rostkowska