UDANEJ EMERYTURY
Ta szkoła na zawsze pozostanie w moim sercu.
Dobrze, będę już kończyć.
Wiecie, ile potrafię gadać. Prawda, Avo?
Oj, wiem doskonale.
Barbaro, dziękuję za twoją dobroć.
Mel, tyle dla mnie zrobiłaś.
- Nie wiem, jak... - Kto to jest?
Nie znam jej imienia.
Ja znam. Na bank. Ona...
Wuefistka? Z nimi się nie bratam.
Ich głosy nie pasują do twarzy.
Cathy.
- Cathy. - Nie wierzę,
że to twój ostatni dzień z nami.
Byłaś najlepszą nauczycielką wolontariuszką,
jaką ta szkoła miała.
Tort w kształcie bermudów.
Bo Bermudy to twoje ulubione miejsce na wakacje.
Jak miło. Dziękuję.
Nie ma za co.
Barbaro, jak ona się nazywa?
SZKOŁA PUBLICZNA IM. ABBOTTA
ADMINISTRACJA
Janine?
Co jest? Przygotowujesz się na bycie sobą?
Nie. Dziś moja koleżanka Sahar zaczyna tu pracę.
Odeszła nauczycielka plastyki, więc zadzwoniłam do Sahar.
Jest lokalną, bardzo cenioną artystką.
Patrzcie. To my na studiach. Poznałyśmy się wtedy.
Wino nie zostawiało jej plam na zębach. A mnie ciężko szło zawieranie przyjaźni.
- Niemożliwe. - Wiem, dziwne.
Sahar pomogła mi się otworzyć.
Na pewno to samo zrobi z dziećmi.
- Jeśli według was ja jestem spoko... - Nie.
- Jest spoko. - Dziękuję.
- Układa puzzle. Dzierga. - Wystarczy, dzięki.
- Nosi buty ortopedyczne i je śliwki. - Co w tym złego?
- No wiesz... - Śliwki nie są spoko.
- Wiecie, jaki owoc jest spoko? Kiwi. - Tak jest.
Janine.
Boże, Sahar.
- Francuzka? - Dzień dobry. Nazywam się Sahar.
Więc kolegowałaś się z Janine,
bo pomagałaś świeżakom
czy konającym z zażenowania?
To Ava. Jest zabawna.
Bardzo się cieszę, że mogę tu być i z wami współpracować.
Chodź, oprowadzę cię po szkole.
Nieźle wygląda w ogrodniczkach, a to niełatwe.
Twitch jest lepszy od telewizji.
Więcej ludzi ogląda Twitcha niż...
Staram się nadzorować proces żywienia.
Tak, oczywiście. Przepraszam.
A ty, Devinie? Co lubisz oglądać?
Nie mam czasu, Kajtuś.
Cały Devin. Nie wierzę, że podają to dzieciom.
Cięcia. Z roku na rok jest coraz gorzej.
Serwujecie im jakieś warzywa?
Tak, co rano przylatują do nas brukselki z Brukseli.
Nie ma sensu go denerwować.
Są jak my. Robią, co mogą, z tym, co mają.
Widziałem film o nauczycielach z Kentucky,
którzy hodują warzywa w szkole.
Też moglibyśmy to zrobić.
- My? - Jacob i Barbara.
Drużyna marzeń.
Tu coś takiego nie wyjdzie.
W innych szkołach wyszło.
Pomogłoby to dzieciom,
a my zajęlibyśmy się ogrodnictwem, czyli najlepszą rzeczą pod słońcem.
Z tym się zgodzę.
Boże, czy my to robimy?
Sama nie wierzę, że to mówię,
ale Jacob, zróbmy to.
One nie są przydzielane, ale każdy ma swoje miejsce
i ty zaparkowałaś na moim, rozumiesz?
Rozumie. Zaręczam.
Tak, bardzo przepraszam. To się więcej nie powtórzy.
Wciąż się uczę, co i jak.
Spokojnie, zapomnijmy o tym. Zresztą nie po to przyszłam.
Ale od tego zaczęłaś.
Żartuję.
Zbliża się tegoroczna edycja projektu o Piotrusiu Króliku, a to...
Wspaniale. Co roku nasze klasy czytają Piotrusia Królika,
a potem nauczyciel plastyki
tworzy z nimi Piotrusia z papierowych talerzyków.
To wielka rzecz w drugiej klasie. Super.
W tym roku mam niespodziankę.
Piotruś Królik
Wielkie nieba. To nowe ksiażki?
Ty mi powiedz.
Nie ma plam z czekolady ani pleśni.
Jaka sztywna okładka. Skąd je masz?
Kupiłam je.
Sama? Z własnej kieszeni?
Owszem.
Robię ten projekt od 15 lat.
Pierwszy projekt, który dzieci pokochały.
To z pierwszej edycji.
Ze styropianu.
To złe dla środowiska,
ale parówki w cieście na papierowym topią się w wannie.
- Jest kultowy. - Spodoba ci się.
Później pogadamy o logistyce.
Nie mogę się doczekać.
To coś w sam raz dla ciebie.
Jesteś pewna tej książki?
Może są jakieś odpowiedniejsze.
Melissa już kupiła nowe egzemplarze tej.
Sahar.
Dobra, super pomysł.
Uszlachetnimy tę historię.
Wejdziemy głęboko pod powierzchnię
i odkryjemy ukrytą metaforę.
Tak, pewnie. Oczywiście.
Większość ludzi myśli, że to historia o króliku, który kradnie marchewki.
Ale nie my.
Czytamy między wierszami. To powieść o niewolnictwie i kapitalizmie.
Właśnie. Zawsze tak mówiłam.
Ale zanim pójdziesz do Melissy, przyjdź do mnie.
Jasne.
To bardzo typowe w naszej przyjaźni.
Przyjaźń z nią jest ekscytująca.
Razem robimy mnóstwo fajnych rzeczy.
Jak impreza u Tierry Whack.
To znaczy ona tam poszła, ja stałam pod domem.
Nie mogłam wejść, więc tylko słuchałam.
Była niezła zabawa. Wszyscy świetnie się bawili.
Jacob.
Kto by pomyślał.
Ma pan dobry gust, panie Hill.
Pani też. Początki kapeluszy słonecznych są dość...
Może posłuchamy muzyki?
Oczywiście.
Czy to bossa nova?
- Tak, mogę zmienić. - Nie.
Podoba mi się to.
Świetnie.
- Proszę. - Dziękuję.
Kupiłem gotowe sadzonki, by przyspieszyć proces.
Pomyślałem, że możemy posadzić warzywa i owoce.
Byłoby też fajnie, gdyby znalazło się miejsce dla kwiatów.
Pomyślałem o tym.
Lilie.
Jak w moim ulubionym filmie, Polne lilie.
Wiesz?
Nie spotyka się już takich mężczyzn jak Sidney Poitier.
Zdecydowanie nie.
Cześć wam. Co tu się dzieje?
Założyliśmy z Jacobem ogród warzywny dla uczniów.
Rety, super pomysł.
Mamy wolną parę rękawic.
Nie, dzięki. Nie trzeba. Ale doceniam gest.
Ja po prostu nie mam do tego ręki.
W latach 60. dziadek założył firmę zajmującą się ogrodami.
Tato przejął ją w latach 90.
Przez pierwsze 20 lat życia
każde wakacje spędzałem na sadzeniu, koszeniu i grabieniu.
Nie znoszę ogrodnictwa.
Nie podlewaj za bardzo.
Tak słyszałem.
Amayu, jesteś w grupie Jowisza. Oddaj pierścienie Saturna.
Jak to stara? W jakim sensie? Że ja czy książka?
- No co? - Nie.
Tylko to dość prosty projekt.
Ma być prosty, bo to podstawówka!
Źle się wyraziłam. Nie prosty, tylko...
- Co się dzieje? - Panna artystka twierdzi,
że nasz projekt jest zbyt prosty dla drugiej klasy.
Zamiast tego chce zrobić instalację w bibliotece.
Nie chcę rezygnować z projektu, tylko...
Wcześniej rozmawiałyśmy z Janine...
Bierzesz w tym udział?
Weźmy głęboki oddech i spróbujmy...
- Chcemy go uszlachetnić. - Nie mów „my”.
Robimy króliczki z talerzyków, jak zawsze,
koniec dyskusji.
Powiedz koleżance, żeby uważała,
bo nie wie, z kim zadziera.
Więc Melissa powiedziała, żebyś uważała,
bo nie wiesz, z kim zadzierasz.
Przykro mi, że wyszło tak ostro,
ale dlatego chciałam, żebyś najpierw rozmawiała ze mną.
Nie przepraszaj. Ona jest pełna pasji.
To prawda. Ale i tak przykro mi, że twoja instalacja nie wypali.
Zrobimy tę instalację.
Od kiedy jedno „nie” nas wstrzymuje?
„Nie” od Melissy to jak tysiąc „nie” u kogoś innego.
Instalacja jej się spodoba.
Po prostu jej nie czai, bo nie myśli tak, jak my.
- Mamy inną konstrukcję. - Totalnie.
To „inna konstrukcja”, ale...
Gdzie Janine, która skakała przez bramki, by sprzeciwić się niskiej płacy kierowców?
Ja wtedy zapłaciłam.
Bez tego nie mogłam przejść. A oni tak zarabiają.
Ten protest był bez sensu.
Powiedz mi jedno.
Zatrudniłaś się tu, by być częścią systemu,
czy może chciałaś inspirować...
- Jak ci na imię? - Bria.
...Brię i innych, by wyrastali na nowe pokolenie wolnomyślicieli?
Jesteś dobra. Wiesz, jak mnie podejść.
Ale i tak nie możemy nic zrobić bez zgody Melissy.
To jej projekt.
Co pomagało na niesprawiedliwą ocenę?
- Płacz. - Flirt z profesorem.
Nie, ja... Ty tak robiłaś?
Musimy tylko iść z tym wyżej.
Ona ma rację.
Czasem zapominam, czemu tu pracuję,
ale Sahar mi to ponownie uświadomiła.
Po prostu bum! Super.
To moja babcia podsycała we mnie miłość do ogrodnictwa i psot.
Zaraz padnę. Totalnie.
Barbaro.
Dobra robota.
Zanieśmy ją do środka.
NAWÓZ NATURALNY
Cholera.
Nie mają pojęcia, co robią.
Chciał posadzić kokosa w zachodniej Filadelfii
w glebie o pH poniżej 6,3.
Bez jaj.
Devinie, bracie, popatrz na to!
O co chodzi, ważniaki? Po co to?
Do jedzenia. To cukinia!
Wiem, co to jest. Co mam z nią niby zrobić?
W naszym ogrodzie hodujemy warzywa dla uczniów.
- Zrodziliśmy to. - Doprawdy?
Mogę? Pokaż.
Zrodziliście to maleństwo.
Patrzcie na tę dzidzię.
- Dzidzia Sidney! - Co za brak szacunku!
A co mam zrobić z taką molekułą?
Nakarmić nią pół dzieciaka?
Oczywiście, że nie. To była tylko próbka.
Kiedy rośliny zaczną rodzić, będziemy mieć ich w bród.
I co potem? Mamy je przygotowywać?
Nie mamy na to czasu. Teraz się ledwo wyrabiamy.
Sami się nimi zajmujcie.
Nie takiej reakcji się spodziewałem.
Devin ma rację.
- Jesteśmy naiwni! - Barbaro!
Nie wierzę, że dałam się tak ponieść emocjom.
Takie projekty nie sprawdzają się w szkole publicznej.
Postąpiłam jak Janine.
- Wciąż uważam, że może... - Ani...
...nam się udać.
Musi być jakieś rozwiązanie.
Bo jeśli będę musiał iść do tego ogrodu bez mojej Barbary...
Przepraszam.
Cześć, Avo.
- Co o nich sądzisz? - Wyglądają nieźle.
Nie pytam ciebie, tylko Sahar.
Zgadzam się z Janine. Są niezłe.
Masz bardzo dobry gust.
Avo, chciałyśmy cię prosić o przysługę.
Nie słyszała?
Wiesz, Avo,
kiedy piłam ayahuascę w Peru,
nawiedziła mnie bogini,
która miała dokładnie taki sam profil energetyczny jak ty.
Był piękny.
Po tym się nie rzyga i nie robi w gacie?
Zabawna jesteś.
Chciałybyśmy wykorzystać bibliotekę na pewną małą instalację.
- Taka sztuka? - Tak. To dla dzieci.
To taka uszlachetniona wersja pomysłu Melissy.
Uszlachetniona? Czemu nie. Macie moją zgodę.
- Kochana! - Świetnie!
Wspaniałego dnia, Avo.
Nie mów mi, jaki mam mieć dzień. To bardzo aroganckie.
Avo, oby ten dzień dla ciebie lśnił.
Wiesz co, Sahar? Tak będzie.
Masz brudną koszulę.
Uczeń na mnie nakichał.
Dzień dobry. Popatrz, Barbaro.
Cukinia. Umyta, grillowana, gotowa do spożycia.
Niemożliwe, żeby była z waszego ogrodu. Tak sądzę.
I słusznie sądzisz, Gregory. Poszedłem na targ,
kupiłem cukinie i całą noc je przyrządzałem.
Wiecie, że koncentrat kawowy trzeba rozcieńczać?
Ja nie wiedziałem!
Nie czuję palców.
Spędziłeś nad tym całą noc?
Tak. Devin mówił, że nie mają na to czasu.
Jacob.
Jestem pod wrażeniem.
- Teraz naprawdę dałeś czadu. Tak. - Dałem czadu.
Co tu się wyprawia?
Resztę mam w aucie.
Melisso, sądzę, że spodoba ci się to, co stworzyłam z dziećmi.
Oby to były papierowe króliki.
To na pewno są papierowe króliki. Proszę, potwierdź.
To są papierowe króliki. A nawet więcej – to pasja.
Niech rozpocznie się przygoda.
Rety. Ale fantastyczne prace.
- O rety. - Wspaniałe.
Wyglądają niesamowicie.
Rety.
Ciężko pracowaliśmy nad króliczkami
i uznaliśmy, że zasługują na dom.
- O rety. - Sahar!
Zwykle nie tłumaczę innym mojej sztuki,
ty na pewno ją rozumiesz.
Tak, wszystko jest jasne.
Sahar, muszę przyznać, to jest fenomenalne.
Pisałam pracę o łamaniu norm przez tworzenie i niszczenie,
używając tego, co nas powstrzymuje, do napędzania nas.
Właśnie tak się to robi.
Sahar.
- Z czego zrobiłaś ten ogród? - To jest najlepsze.
Z książek o Piotrusiu Króliku.
Niecy.
- Nadadzą się. - Na co?
Na zmasakrowanie jej.
Czemu tak się zachowujesz? Projekt wyszedł bosko.
Sahar! Zniszczyłaś książki, które kupiła!
Nie rozumiecie. Chodziło o przesunięcie granic.
Zaraz jedną przesunę na twojej głowie.
Nie.
Dobra.
W tym projekcie chodziło o to, by dzieci ćwiczyły
swoje zdolności motoryczne w ciekawy sposób.
- To zaszło za daleko. - Nieprawda.
Książki można kupić, to nic trudnego.
To bardzo trudne.
Przeznaczę część swoich pieniędzy
na zakup książek odpowiedniejszych
- niż Piotruś Królik. - Co masz do tej książki?
- Jest wyświechtana. - Nie bez powodu.
Są tam jakieś kolorowe króliki?
Dzieci lubią tę książkę.
To, że jest lubiana, nie znaczy, że jest zła.
Jesteśmy winne Melissie przeprosiny.
Wiedziałam.
- Jesteś jedną z nich. - Czyli kim?
Przewodniczką po przeciętności.
Myślałam, że to super, że pracujesz w biednej szkole.
Ale ty nawet nie próbujesz inspirować tych dzieci.
Z przykrością to mówię, ale twoje myślenie jest typowe.
Wiesz co?
Spadaj.
Wiesz, Janine, wolę wyjść.
A tak w ogóle to kłamałam.
Toniesz w tym swetrze.
A ty naprawdę masz na imię Sarah!
Widziałam twój akt urodzenia!
- Głupia. - Gdzie ten pokaz?
Przegapiłam coś?
Melisso, nie miałam pojęcia, że ona to zrobi. Tak mi...
Nie przepraszaj. Jestem z ciebie dumna.
Miałaś rację, że wywaliłaś tę pseudoaktorkę.
Wywaliłaś Sahar? Janine!
Jaką ma ksywkę?
Nie wiem, dlaczego się z nią przyjaźniłaś.
Posłuchaj,
bez niej studia nie byłyby takie fajne.
Sprawiła, że czułam się dobrze, będąc sobą.
Że bycie wyrzutkiem było fajne.
Bycie prawdziwą sobą jest zdecydowanie lepsze.
A ty jesteś prawdziwa.
I wisisz mi 75 egzemplarzy Piotrusia Królika.
Jeśli skończyłyście już tę czułą scenkę,
Janine, daj mi numer Sahar. W weekend chcę gdzieś wyjść.
Super. Gość w używanych spodniach przynosi mi tackę pikli.
Devinie. Jacob spędził całą noc, przygotowując cukinię
na lunch dla dzieci.
Zdajemy sobie sprawę, że ciężko pracujecie.
Warunki są bardzo stresujące,
a wy mimo to dbacie o setki dzieci dziennie.
Wybacz, że źle mówiłam o waszych daniach.
Na pewno są wartościowe.
Doceniam. I są wartościowe. Sami spróbujcie.
- Próbowałam. - Ale mamy nową mikrofalówkę.
Wszystko jest gorące.
Śmiało, spróbujcie.
- Placek ziemniaczany. - Kurczak.
Nieważne. Proszę, gotowe do podania.
Supcio.
To wbrew przepisom. Nie mogę im podać domowego jedzenia.
Śmiało. Weźcie jeszcze.
Jak je zdobyłaś?
Myślę, że „co” jest ważniejsze niż „jak”.
Nie było mnie stać na zakup tych książek. Musiałam kombinować.
Widzicie tu komentarz na temat niewolnictwa i kapitalizmu,
a także socjalizmu i seksizmu.
Gdy się nad tym zastanowić, to marchew
czy nie?
To kwestia podejścia obserwującego, który podchodzi i obserwuje.
Zaprosiłam kilku nadzianych kolekcjonerów sztuki.
Sprzedałam instalację i zdobyłam pieniądze na książki.
Całkiem nieźle.
Dlaczego to połączyłaś?
Starcie mocy.
Niech będzie.
Oszalejesz, kiedy to zobaczysz. Już.
Zachwycające.
Nasza własna Pandora.
- Tak w Awatarze... - Nie.
W porządku. Nie zawsze musimy lubić te same rzeczy.
Chodźmy.
Tak!
Oni je zabijali.
Nic by nie przetrwało.
Nie mogłem siedzieć i patrzeć.
Mój tata zawsze mawiał:
„Prawdziwy mężczyzna nie ignoruje źródła problemu. Bierz motykę”.
Nie znoszę ogrodnictwa.