Tak bardzo się troszczy o każdego z was.
Chce, abyście wiedzieli, jak nasze małżeństwo jest głęboko
i bezpowrotnie spierdolone.
Tak jest.
Święta prawda.
Przestańcie porównywać się do nas.
Co jeszcze?
Przestańcie obciągać…
Nie mogę odebrać. Zostaw wiadomość.
Cześć, Enid.
Dzwonię do ciebie po raz kolejny.
Pewnie próbujesz się pozbierać po wczoraj.
Jak my wszyscy…
Ile znacie kobiet,
które próbowałyby wrobić męża w morderstwo?
Tag jest zażenowany.
Chce pomóc nam naprawić wizerunek.
Spotkajmy się dziś po południu,
żeby opracować jakiś plan.
Proszę cię, oddzwoń.
Dziękuję.
…nie doprowadzę cię do łez
Nigdy cię nie okłamię ani nie skrzywdzę
Zapraszamy na 30. rocznicę! Wielkie dzięki…
O Jezu!
Hej.
Cześć.
Już wstałaś?
Jak głowa?
Nie byłem aż tak pijany.
PORADNIA LECZENIA UZALEŻNIEŃ
Cześć.
Jest wcześnie. Pośpij jeszcze.
Idę pobiegać.
Miłego biegania.
No proszę.
Dobra.
To ci niespodzianka.
Wy dwoje?
Zostaw nas same na chwilkę.
Jasne.
Wybacz mi to obcesowe pytanie,
ale czy kiedykolwiek…
Czy Merritt brała narkotyki?
Nie. Dlaczego?
Wykryto w jej krwi wysokie stężenie barbituranów.
Barbituranów?
Nic nie brała od czasu do czasu?
Nie. Ona nie lubi…
Z pewnością nie. To nie w jej…
Nie.
Mamo?
Mamo!
Przyjechały gliny.
Dzień dobry, pani Winbury.
Zapraszamy panią na komisariat w celu złożenia zeznań.
Oczywiście.
Tylko wezmę torebkę.
PARA IDEALNA
Pan otworzy drzwi. Dziękuję.
Proszę.
Tuż za tobą.
Idziemy.
- Tato? - Tu jestem, Will.
Zabierają wszystkie rzeczy mamy. Zrób coś.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Bo to policja.
Wynoszą jej komputer ze wszystkimi…
Przestań maglować ojca.
- Musimy zadzwonić do jej PR-u. - Raczej do obrońcy.
Po co jej obrońca? Przecież nie jest winna.
Lepiej się szykuj na te twoje statki.
- To regaty! - OK.
Tata nie chce mi pożyczyć kasy.
Dopiero co kupiłam dom w Aix-en-Provence.
Musisz zacząć mnie spłacać.
Wiem. Obiecuję, że zacznę.
Wkrótce dostanę kasę z trustu.
Niebywałe, jak ci się trafiło.
Prawda?
Cześć, kotku. Tak, właśnie wracam.
Że co?
Dlaczego zabrali komputer i rzeczy mamy?
Pani kolega?
Nie.
- Ale zna go pani? - Kojarzę.
Nazywa się Broderick Graham i ma sporo za uszami.
Kradzieże, napady, narkotyki.
Od niedawna buja się z gangiem związanym z turecką mafią.
Handluje heroiną i morduje na zlecenie.
Czyżby?
Podejrzewamy, że zatrudniła go pani, żeby zamordował panią Monaco
i przekonała pana Divala, by za to zapłacił,
wziął winę na siebie i skorzystał z immunitetu dyplomatycznego.
Lepiej, żeby zaczęła pani mówić.
Bo prawdę już znamy.
Wysłaliśmy za panem Grahamem list gończy.
Jak pani wie, wyspa jest niewielka.
Rozgryziemy też, jak obejść immunitet pana Divala.
Nie mamy z tym nic wspólnego.
Marnujecie swój czas.
W takim razie…
- Przepraszamy na chwilę. - Minutkę.
Zaraz wrócimy.
Właśnie.
- Tom już wrócił? - Co?
- Tom wrócił? - Chuj mnie to.
Przyślij mi jego numer.
- Milion dziennikarzy stoi pod bramą. - Chwila.
- Co robisz? - Nie mogę wyjść.
Jest ich tylu, że nie mogę otworzyć bramy.
Skarbie, nie możesz przegapić regat.
Oddzwonię do ciebie.
Dlaczego nie ma komentarza dla prasy?
Gdzie byliście, gdy doszło do zabójstwa?
Co pani o tym sądzi, pani Winbury?
Prosimy o komentarz w sprawie zwłok na posesji.
Czy pana żona jest podejrzana?
Witam wszystkich!
Przypominam, że to teren prywatny.
Czy miał pan romans z Merritt Monaco?
Odsunąć się aż do drogi.
Proszę się odsunąć. Dziękuję!
Pani Winbury jest przesłuchiwana?
Dlaczego policja przesłuchuje pańską żonę, panie Winbury?
Do tyłu, kurwa!
Thomas, skąd wracasz?
Wypierdalajcie stąd. Wynocha!
Do tyłu! Spierdalajcie od bramy!
Chryste! Pojebało was, hieny.
Odsuńcie się, kurwa, od bramy.
Pamiętaj, że cię kręcą.
Nie można im popuszczać.
Jasne.
Wypierdalać!
Chronicie Greer Winbury?
Słyszeliście? Spierdalać!
- Dziękuję, kochanie. - Przestań.
- Ludzie muszą wiedzieć! - Są inni podejrzani?
Rodzina Winburych nie chce współpracować…
Poszedłeś biegać?
Serio?
Świrujesz w chuj.
Twoją mamę przesłuchuje policja,
prasa szuka, jak nam dowalić,
a ty ruchasz sobie francuską kurwę?
Uspokój się.
Nie! Ty się uspokój i swojego fiuta też!
Kotku!
Nie zrobiłbym ci tego. Przestań.
Jak mógłbym pukać szurniętą Francuzkę, która jest koleżanką taty?
Kotku, no co ty?
Kocham cię!
Nie jestem głupi.
Kocham cię!
Abby.
Wracaj.
DASH I DOLLY ZATRZYMANI? SŁAWNA PISARKA PODEJRZANA
- Cholera, nie wierzę. - Wiesz co?
Nie umówiłabym się z nią na towarzyskie piwko,
ale sądzę, że nie zabiłaby nikogo.
Zgadzam się,
ale nie mam pojęcia, jak do tego doszło.
Jakim cudem Merritt miała we krwi barbiturany?
Nikt z nas nic nie wie.
Najlepiej nie wyciągajmy pochopnych wniosków.
Jeżeli słabo zna pani pana Grahama,
to czemu dzwonił na domowy dziewięć razy w ciągu czterech dni?
Szukał pana Shootera Divala?
Pan Dival dobrze go zna,
bo przesłał mu 300 000 $.
Ale za co? Za zabicie pani Monaco w pani imieniu?
Niegdyś współpracowałam z Broderickiem.
Znamy się od bardzo dawna.
Zadzwonił, bo rozpaczliwie potrzebował pieniędzy.
Nie miałam takiej kwoty,
więc poprosiłam o nią Shootera.
Co za szczodrość.
Wcześniej mówiła pani,
że w dniu śmierci pani Monaco, poszła pani spać o 1.30.
Ktoś wykonał telefon
z pani gabinetu do pokoju hotelowego pana Grahama o 3.08.
Często wydzwania pani do współpracowników w środku nocy?
POCIĄG LINII B
Mogę powiedzieć policji, że nie wiedziałem, po co ta kasa.
To prawda. Wyświadczyłem jej przysługę i tyle.
Dowiedzmy się, co policja wie.
Oni są dla mnie jak rodzina.
Właśnie. „Jak”.
Trzysta tysięcy to spora suma dla większości ludzi.
No tak.
Dlaczego chciała pani dać tyle panu Grahamowi?
Znamy się od bardzo dawna.
Dlatego też pan Dival tyle pani pożyczył?
Bo znacie się od dawna?
On…
Właściwie…
Jesteśmy blisko.
Pożyczył mi pieniądze, bo wie, że mu je oddam.
Jak blisko?
Traktuję go jak syna.
Sama mam syna.
Nie spełnił jeszcze żadnej mojej prośby bezinteresownie.
POCIĄG LINII B
Dziękuję.
- Hej. - Cześć.
Przepraszam za to, że miałam mętlik w głowie.
Nie byłam fair wobec ciebie ani Benji'ego.
Mam wrażenie…
że wszystko się wali z mojej winy.
I mam już tego dość.
Przepraszam.
Sama nie wiem już, kim jestem.
Pamiętam przynajmniej, kim byłam.
- Muszę do tego wrócić. - Jasne.
Do tej dziewczyny z pociągu linii B.
Pamiętam cię.
Miałeś rację. To byłam ja.
Wiem.
Dobra.
Pa.
Jezu.
Bruce?
Bruce!
Przepraszam, że przeszkadzam, ale tłumaczyłam pani Collins…
Nie szkodzi, Gosiu.
- Tag! - Jak się masz, Enid?
- Sprowadziłam posiłki. - Cześć.
Jasne. Czekaliśmy na ciebie.
Gdzie moja Greer?
Załatwia sprawy na mieście.
No proszę.
„Greer Garrison-Winbury
podejrzana o morderstwo Merritt Monaco.
Życie niczym fikcja”.
- Jezu, kto to pisał? - To prawda?
Tylko z nią rozmawiają.
Zabrali ją na komisariat wcześnie rano.
Wzięli jej komputer i laptopa. Wszystko z zaskoczenia.
Lokalny komendant ma parcie, żeby się wykazać.
Groteska i absurd.
Zadzwonilibyśmy wcześniej, ale wzięli nas z zaskoczenia.
Doskonale rozumiem.
Będziemy pracować z tym, co mamy.
- Zaczynajmy. - Dobra.
Nie krępujcie się.
Co wam podpowiada intuicja?
Motyw z podejrzeniem o morderstwo jest plastyczny i go ogarniemy.
Bardziej martwią nas twoje wczorajsze, sensacyjne wynurzenia.
„Sensacyjne”?
Co powiedziałem?
Chociażby to, że uprawiacie z Greer trójkąty.
- No tak… - Sprzedaliśmy was jako parę idealną.
Bo to jara waszą monogamiczną cishet publikę.
Perfekcyjne poliamoryczne trójkąty jarają publikę Brada.
Dziękuję.
Związki trzech osób?
No tak.
Wygląda na zmęczonego. Tag, odpocznij sobie.
Dobra.
Nie przeszkadzam?
Nie. Moje dzieciaki są bardziej szczere po wycieczce szkolnej.
Policja zatrzymała go przy awionetce.
Proszę, proszę. Pan Graham.
Witam.
Wszystko, co wam powiedziała, to kłamstwa.
Carl, przynieś panu Grahamowi krzesło.
Jasne.
Postaw je obok pani Winbury.
Pan usiądzie.
Proszę.
Dziękuję.
Carl, to wszystko.
Jestem bardzo ciekawy…
Skąd się znacie?
Nie znamy się.
Prawda?
Czemu na prośbę pani Winbury pan Dival przesłał panu 300 tysięcy?
To był prezent.
Z jakiej okazji taka suma?
Bo ładnie o nią poprosiłem.
Nie pogrążaj się, Broderick.
Więc jednak się znamy?
Chcę coś wyjaśnić.
Nikogo nie szantażowałem.
- OK. - No proszę.
- Dobrze to słyszeć. - Dziękuję za wyjaśnienie.
- Zapiszę sobie. - Słyszałaś? Zapisuj.
„Nikogo nie szantażowałem”.
- Już. - Dobrze wiedzieć.
- Drą łacha z ciebie. - Mówisz?
Żyjemy w ogromnym stresie
z powodu wypadku
i odwołanego ślubu.
Właśnie przez ten stres
sięgnąłem po alkohol, bo wzięła nade mną górę ludzka ułomność.
I trawkę.
- Nie. - Idziemy w prosty przekaz.
Alkohol.
Co jeszcze?
Kocham swoją rodzinę.
Kocham swoją rodzinę, żonę i nasze małżeństwo.
Dlatego podjąłem trudną decyzję,
że przez następne tygodnie będę rozmyślać i dochodzić do siebie
w Promises, w Malibu.
Nie, bo to inna półka. New Era.
- Ten w New Haven? - Tak.
Nie pojadę do tej dziury.
- Podobno jest tam ładnie. - Prawda, Thomas?
To dziura. Byłem tam. Okropny personel.
- To odwyk. - Rozumiem.
Powiem, że jadę do New Haven, a udam się do Malibu.
- Nie. - OK.
Spróbuj to powiedzieć bez drinka w ręce.
- Dobry pomysł. - Racja.
Nie będę go miał na nagraniu…
- Wiem, ale tylko ci przeszkadza. - OK.
To konstruktywna krytyka.
Żyjemy w ogromnym stresie emocjonalnym
z powodu wypadku.
Właśnie przez ten stres
sięgnąłem po alkohol, bo wzięła nade mną górę ludzka ułomność.
Dlatego podjąłem trudną decyzję,
że przez następne tygodnie będę rozmyślać i dochodzić do siebie
w ośrodku New Era, w New Haven.
- Ile jeszcze… - Trochę topornie.
Świetnie. Brawo.
Dobrze.
Chciałabym coś wiedzieć.
Co on ma na panią?
Wie, że zamordowała pani panią Merritt Monaco?
Czy zleciła mu to pani?
- Zabiłaś ją? - Zamknij się!
Proszę mówić dalej.
Właśnie.
Załatwicie mi nietykalność?
Potrzebuje jej pan?
A jak myślicie?
Komendancie.
Przyszedł Dival z prawnikiem.
Nie wciągajcie go w to.
- To nie jego sprawa. - Dzięki.
Puśćcie go wolno.
Musimy się dowiedzieć, za co te pieniądze.
On nie wie, bo to była pożyczka.
Musiałam spłacić dług na 300 000 $!
Ten pojeb to mój brat.
Jest uzależniony od hazardu.
Od lat spłacam jego długi. Teraz już wiecie.
Proste jak drut. No i tyle.
To pani brat?
Nie jesteśmy podobni?
W takim razie…
Jakie ma pan powiązania z tureckim gangiem?
- Bóg jeden wie. - Naprawiam po nich.
Czyli zapieprza po kawę jak chłopiec na posyłki?
- Nie zapieprzam. - Nie?
Mam inne zadania.
- Jakie? - Dość.
To nie jest typowy gang.
Z jakiegoś powodu był im winien 300 000 $.
Chyba jest wdzięczny, że spłaciłam ten dług.
Chociaż tym mógłby mnie uraczyć podczas swojej wizyty.
Jestem. Dzięki.
Co to jest, jeśli nie gang?
Taka grupa. Organizacja.
Przestępców?
Dobrze. Jak się nazywa
zorganizowaną grupę przestępców?
Nie mam nic do powiedzenia.
- Co? - Nie mam nic do powiedzenia.
W końcu.
No dobrze.
Możemy już to sobie darować?
- Dawajcie mój bilet powrotny. - Chwila.
Ma pan szczęście, że wychodzi stąd wolny.
Pani Winbury.
Może już pani iść.
- Dziękuję. - A ja?
- Zabrać go ze sobą? - Tak.
- Dziękuję za pomoc. - Dziękuję.
Kurwa!
- Tego się nie spodziewałam. - Ani ja.
- Nic nie mamy. - Cholera!
- Porozmawiam z Divalem. - Dobra.
Dziękujemy za pomoc.
Teraz może pan korzystać z atrakcji
dostępnych na naszej wyspie.
Byłem już tu wiele razy.
Naprawdę? Przeleciał pan taki szmat drogi?
Z Manhattanu?
To dość blisko.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Ten jeden incydent budzi największe zainteresowanie.
Musicie się na to przygotować.
Jest nieźle.
Nigdy cię nie porzucę Nigdy cię nie okłamię…
- Kiepsko. - Posłuchajcie sobie.
Nie doprowadzę cię do łez Nigdy cię nie porzucę
- Jest tu kto? - Greer!
- Mama! - Wróciliśmy.
Cześć.
Wszystko dobrze.
To Broderick Graham.
Przywitaj się.
Mówisz?
- Cześć. - To on tak wydzwaniał?
Tak.
To mój brat.
Co on tu robi?
Masz brata?
Jezu Chryste.
- To twój brat? - Nie wiedziałem, że masz brata.
Nie wiedzieliście,
bo wam nie mówiłam.
Wiadomo. No bo po co?
Nawet się nie czaj. To kopia Moneta.
Serio?
Mamy sobie pójść?
- To sprawy rodzinne… - Zostańcie, Enid.
Mam iść na górę?
Nie. Zostańcie wszyscy i usiądźcie.
Co ty wyprawiasz?
Przynieść przekąski?
Nie teraz. Może później.
Pozywamy gliny? Nie mogą tak…
Oskarżają cię?
Nie myśleli, że zabiłam Merritt.
Sądzili, że wynajęłam zabójcę, żeby to zrobił.
Nie zrobiłam tego!
- Oczywiście. - Wiadomo.
- Skarbie… - Oczywiście, że nie…
Skarbie, przygotowaliśmy plan.
Barry i Cynthia napisali…
- Hyacinth i Brad. - Może być „Barry”.
Napisali mi do przeczytania oświadczenie.
Pójdę na odwyk i będzie dobrze.
Po odwyku rozkręcimy temat z tym gliniarzem.
Karierowicz z Psiej Wólki.
Wszystko się ułoży. Będzie tak jak kiedyś.
Nic nie będzie tak jak kiedyś.
Nie chcę, żeby tak było,
bo żyłam w zakłamaniu.
Przecież jestem taka barwna, prawda?
Przejęzyczyłem się.
Nie. Groziłeś mi.
Więc chłopcy, pora puścić farbę.
Nie poznaliśmy się z tatą na wernisażu.
- Poznaliśmy się w barze. - Co ty wyprawiasz?
Jak to co? Zrywam plaster.
Tom i ja poznaliśmy się w barze.
Ja pracowałam w barze.
- Czasem w hotelu. - Na pewno chcesz o tym mówić…
- Tak, na pewno. - W mamy stronach było ciężko.
Musiała tyrać, bo nie było wielu szans zawodowych.
Ciężko pracowała na swoje utrzymanie.
I całej rodziny, co nieustannie robię.
Wracając do meritum. Byłam eskortką.
- Bardzo luksusową… - Uprawiałam seks z facetami za pieniądze.
Brat naganiał klientelę, a wasz ojciec był klientem.
- Obrzydliwe. - Chryste.
Nie płaciłem.
- Daj spokój. - Tylko pierwszy raz.
- Dobra. Płacił? - Tak.
- Zapłaciłeś trzy razy. - Właśnie, stary.
Teraz ja płacę za wszystko!
- Co ty odpierdalasz? - Jakie to ma znaczenie?
- To nasz dom! - Niech kręci dalej.
Piszcie i róbcie, co chcecie, bo ja mam dość takiego życia.
Mam dość bania się, że ktoś mnie zdemaskuje. Jasne?
Mam dość twojego cholernego bajzlu i ogarniania go po tobie.
Mam dość twojego ego i pierdolenia. Dość wszystkiego.
Słyszałeś? To koniec.
Od teraz nie zajmuję się sprawami wszystkich!
Koniec tego!
Mam dość życia w kłamstwie. Właśnie tak.
Ulżyło mi.
Dzieci, odpowiem na wasze pytania
w kuchni, przy filiżance herbaty.
Enid, będzie z tego książka.
Już nad nią pracuję. I będzie fantastyczna.
Zawsze, kurwa, robi z tego książkę.
- Cholera! - No dobra.
Mogę mój telefon?
Muszę ci coś powiedzieć.
Co jest?
Przepraszam, można te przekąski?
Zajmę ci chwilkę.
Dobrze.
Twoja mama powiedziała mi dziś, że spakowała tu trzy tabletki.
Jakie tabletki?
Tabletki…
do eutanazji.
- Co, kurwa? - Rozumiem cię.
Naprawdę.
Kochanie, jest jeszcze coś.
Jednej z nich brakuje.
Mama nie może jej znaleźć, choć szukała wszędzie.
Powtórz im, co mi powiedziałaś.
Dopiero dziś dowiedziałam się, że wykryto u Merritt barbiturany.
Przywiozłam je tutaj w kosmetyczce.
Wzięłam je na czarną godzinę,
gdyby nagle mi się pogorszyło.
Postępowała z nimi bardzo ostrożnie.
Trzymała je z dala od innych leków.
Były w tej kieszonce.
Kiedy do niej zajrzałam…
były tylko dwie.
Kto miał dostęp do pani leków?
- Nikt. - Wszyscy.
Wszyscy w domu.
Jak to?
Ruletka.
Tabsowa ruletka.
Co to takiego?
- Mój brat Thomas… - Jego brat…
- …kradnie leki. - Cały czas.
Co to za lek, pani Sacks?
Pentobarbital.
Jedna tabletka nie zabije,
ale konkretnie ogłuszy.
Skąd je pani ma?
Od kolegi z grupy wsparcia dla chorych na raka.
Jeśli weźmie się trzy naraz…
- Rozumiem. - Dziękuję.
- Dziękujemy za pomoc. - Bardzo.
Spokojnie, mamuś. To nie twoja wina.
Nie twoja.
Ty dupku!
Buchnąłeś leki mojej matce i nafaszerowałeś nimi moją przyjaciółkę.
- A teraz nie żyje! - Co?
Masz pojęcie, jakim jesteś pierdolniętym gnojem?
- Co zrobił? - Nie bij mnie.
Mówię o tabsowej ruletce, pierdolony, rozpieszczony ćpunie!
- Dość. - Przestańcie!
Zapraszamy pana na komisariat.
Pójdę z przyjemnością.
Byle z dala od tej wariatki.
- Pomóc? - Nie trzeba.
- Co takiego zrobił? - Jest pierdolonym gnojem!
Jak się czujesz?
Już nigdy się z nią nie zobaczę.
Ani nie porozmawiam.
Ani nie powiem, jakie ze mnie ścierwo.
Nie mów tak o sobie.
Mam poczucie, że to wszystko moja wina.
Wiedziałem o ciężkiej chorobie twojej mamy
i twojej niepewności, a mimo to się oświadczyłem.
Po incydencie z…
chciałem przykleić ci etykietkę kobiety, która mnie okłamała.
Prawda jest taka, że dałaś mi wiele dobrego.
Inspirujesz mnie.
Potrafisz mnie rozbawić tak, że dławię się piwem.
Jesteś jedną z kobiet,
którą zajebiście mocno kochałem.
Pewnie tego nie chcesz? Odłożymy to tu.
Dzięki.
Już ci nie przeszkadzam.
Dobre.
Tak, zabrałem jej tabletkę.
Zabieram każdemu. Czy to zbrodnia?
Tak!
Ale nie zrobiłem z nią nic.
Dał ją pan Merritt, a ona ją połknęła.
Czemu miałbym ją jej dać? Myślałem, że to oksykodon.
Trzymałem ją dla siebie.
Co pan z nią zrobił? Gdzie ją trzymał?
Nie wiem.
Zgon nastąpił w posiadłości pańskich rodziców.
Jeśli udowodnimy, że zażyła pentobarbital na skutek
pańskiego niedopatrzenia,
zarówno pan, jak i rodzice mogą ponieść odpowiedzialność.
Na pewno ktoś wytoczy sprawę cywilną,
zwłaszcza jeśli miała krewnych, którym się nie przelewa.
Zdziwiłby się pan, jak ludzi potrafi poruszyć
śmierć skłóconej kuzynki lub siostrzenicy,
gdy w grę wchodzi kilka milionów.
Isabel.
- Co takiego? - Kurwa!
Proszę mówić.
- Co z nią? - Kurwa.
To wszystko odjebało się przeze mnie.
Mój tata trochę Merritt…
zaciążył.
Ona chciała zatrzymać dziecko.
Więc jako dobry syn chciałem sprawdzić,
czy mogę jakoś to zażegnać.
To było tak.
Wziąłem pistolet dziadka.
Słucham?
Wypatrzyłem Merritt, jak siedziała na plaży.
Słuchajcie dalej.
Jezu.
Chciałem ją postraszyć.
Powiedzieć, żeby usunęła ciążę.
Ale nagle
poczułem się z tym podle.
- Thomas? - Kurwa.
Odbiło ci?
Odłóż pistolet.
Ona wszystko spierdoli.
To tylko zakochana idiotka.
Biedactwo.
To się dla niej źle skończy.
Z pewnością.
Zamiast tego poszedłem spać.
Mówię wam, że to ona.
Zawsze grzebie mi w tabletkach.
Chwilę wcześniej piły razem drinka.
Dlaczego chciałaby zabić panią Merritt?
Dla pieniędzy.
No bo co innego?
Jestem jej winien dwa i pół miliona.
Wie, że uzyskam dostęp do trustu, gdy najmłodszy z nas skończy 18 lat.
Czyli Will.
Jeśli tata i Merritt mieliby dzieciaka,
czas oczekiwania na trust się resetuje.
Wszyscy musieliby czekać na kasę kolejne 18 lat.
I byłaby do podziału na czterech, a nie trzech.
Policzcie sobie, geniusze.
Dwie i pół bańki.
Za tyle mógłbym zabić.
Skoczcie po mój telefon i puszkę coli.
Jesteście pierdolnięci?
To są wasze dowody?
Ściągacie mnie tu jak przestępczynię,
bo lubię sobie dogadzać Xanaxem i chablis?
Węszycie wszędzie.
Tylko nie tam, gdzie trzeba.
Gdy my siedzimy z książkami z lotniska w łapie.
A gdzie trzeba?
Powiedziała pani, że nie węszymy, gdzie trzeba.
Dlaczego miałabym zabić dla pieniędzy?
Spójrzcie na mnie.
Naprawdę?
Dałam Thomasowi trochę kasy.
Właściwie sporo.
Tylko idiota myślałby, że ktoś taki mógłby oddać pieniądze.
Nie?
Piękne kobiety nie zabijają dla pieniędzy ani seksu.
Mogą je dostać, kiedy tylko chcą.
Kobiety zabijają dla władzy i pozycji.
I żeby postawić faceta do pionu.
Czy właśnie próbowała pani postawić Taga do pionu?
Ja?
Nie było mnie tam, gdy umierała.
Więc gdzie pani była?
Kierowca powiedział, że byli równo wstawieni.
Odebrał ich z posiadłości Winburych?
Tak.
Zawiózł ich do hotelu Sand Dollar.
Nie mogli się powstrzymać.
Obejrzyjcie ze mną przesłuchanie z gosposią.
Pani Abby?
Ciągle mi rozkazuje, choć nie pracuję dla niej.
Ostatniej nocy pan Thomas nawet nie spał w ich łóżku.
Mnie Abby powiedziała, że Thomas z nią spał.
Właśnie udowodniliśmy, że Isabel i Thomas byli w hotelu.
Nie zanosiło się, że wróci do domu.
Ona nas okłamała.
Może wstydzi się, że mąż ma romans?
Nie.
Tu chodzi o coś więcej.
Chwila. To nie wszystko.
Ciągle mi mówi:
„Upierz mi pościel, Gosia”.
„Upierz mi piżamę, Gosia”.
„Umyj mi szklankę, Gosia”.
„Umyj mi szklankę wrzątkiem, Gosia”.
Powiedziałam, że umyłam.
Ale tego nie zrobiłam.
Tego ranka, gdy znaleziono ciało,
rozmawiałam z Abby w kuchni, gdy myła szklankę.
Wyglądała na zdenerwowaną.
Myła szklankę po barbituranach?
Motyw wskazany przez Thomasa jest najbardziej sensowny.
Pieniądze.
Takim ludziom zawsze chodzi o kasę.
Racja.
Nie znajdziemy żadnych pozostałości na szklance.
Jaką to substancję znaleźli u trzonu włosów? Łój?
RAPORT TOKSYKOLOGICZNY: M. MONACO
Ja jebię.
Czy to już areszt?
Czy jestem aresztowany?
Aresztowaliście mnie czy mogę iść coś zjeść?
Zadzwońcie do mojej żony.
Teściowa mojej koleżanki jest magnatką w koreańskiej branży kosmetycznej.
Ma niesamowitą cerę.
Tam można używać napletków dzieci i krowich łożysk.
Zero sprawiedliwości.
- Witam. - Dzień dobry.
Tylko dokończymy papierkową robotę i już będzie.
Dobrze, bo mamy już dość tego odświeżacza do powietrza.
Mnie mdlił jogurt.
Czułam go nawet z 45 metrów…
Mam pytanie.
Wiedziała pani, że Isabel pożyczyła pani mężowi pieniądze?
Wiedziałam, że zarządza jej inwestycjami,
więc może ona nazywa je pożyczkami.
O pożyczce mówił on.
Jest jej winien ponad dwa miliony.
Nie mieszam się zbyt w nasze finanse.
Rozumiem.
Ale ciągle mu podbiera tabletki. Chryste!
Pcha się we wszystko.
Leki Toma, whiskey Taga, małżeństwo Greer.
Myśli pani, że Isabel ma romans z Tagiem?
Uczepi się byle kutasa, który ją jeszcze chce.
A jeśli kutas jest żonaty…
ma to gdzieś.
No tak.
Jest taka…
jak to mawiała moja mama: „luźnych obyczajów”.
Nie pochwalam slut-shamingu.
Ale…
na pewno ma rozklapciochę.
Żony powinny zamknąć swoich mężów na klucz.
Dobrze, że pani mąż był wtedy z panią.
- Thomas? - Tak.
- Cześć, kotku. - Oto i on.
No dobrze.
Mówiła pani wcześniej, że poszła spać o 10.30
i przebudziła się parę razy.
Raz, gdy pani mąż przyszedł do łóżka.
- Tak. - Dobrze.
- OK. - Miło było panią widzieć.
- Idziemy? - Tak. Spierdalajmy stąd.
Jebie tu boczkiem.
OK.
Cały dzień mnie głodzili.
Czaisz to, kurwa?
Siedziałem naprzeciwko tych dwóch gliniarzy,
a oni ciągle się plątali.
Martwica mózgu i nic więcej.
Dla mnie było jasne, że zrobiła to Isabel.
- Chodziło o kasę z trustu. - No tak.
- Zaraz skończysz 18 lat. - Co takiego? To była Isabel?
Thomas liczył na to, że dzięki pieniądzom z trustu
odda Isabel pieniądze, które od niej pożyczył.
Dostaniemy dostęp, gdy Will skończy 18 lat,
czyli za parę tygodni.
- Kiedy masz urodziny? - Dziewiątego sierpnia.
- Właśnie. - Nie wiedział tego?
Z uwagi na stan Merritt…
- Mówisz o ciąży? - Tak.
To by opóźniło dostęp?
O 18 lat.
Dziecko byłoby najmłodszym Winburym.
Więc chodziło tylko o kasę.
Przepraszam za najście, pani Winbury.
Musimy znów przeszukać posiadłość.
Pani Abby Stokes-Winbury?
Jest pani aresztowana za zabójstwo Merritt Monaco.
- Co? - Ma pani prawo zachować milczenie.
- Wszystko, co pani powie… - Chyba żartujecie.
- To pomyłka. - Nie.
- Ręce za plecy. - Ma pani prawo do adwokata.
- Raczej. Dzwoń po prawnika. - Odejść.
Adwokat może panią reprezentować podczas przesłuchania.
Nie można aresztować ciężarnej!
Nie ma takiego przepisu.
Jeżeli nie stać panią na adwokata,
zostanie on przydzielony z urzędu na każde przesłuchanie.
Tom, kurwa, zrób coś choć raz!
W każdej chwili może pani skorzystać ze swoich praw
i odmówić składania zeznań oraz złożyć oświadczenie.
Kurwa!
Hej.
- Cześć. - Przyniosłam ci świeży sok.
Dzięki.
- Rozcięłam stopę. - O, nie.
- Faceci są takimi dupkami. - Żebyś wiedziała.
Zdradzają. Kłamią.
Nie można im ufać, że odwalą robotę.
Co nie?
Żeby coś było porządnie zrobione,
trzeba się zabrać za to samemu.
Na bank słowa jakiejś babki.
Po chłodnej kąpieli lepiej mi się zasypia.
Idziesz ze mną?
Jasne.
Czemu nie?
Czy rozumie pani swoje prawa?
Nie!
Ma pani prawo zachować…
Ma pani prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pani powie, może zostać użyte przeciwko pani…
O, cholera!
Greer!
Co się odjebało?
Pani Winbury, proszę pokazać lewy profil.
I prawy.
Teraz stanąć przodem.
- Już? - Tak. Proszę podejść.
Śmieszna sprawa.
Nigdy nie przyszło mi do głowy,
ani razu…
że możesz mnie opuścić.
Zostań tutaj.
Kolejną książkę i tak chcę napisać w mieście.
Powalisz ich na kolana.
Wiem.
- Pa. - Cześć.
- Gdzie Thomas? - Chyba w domu.
Oddaj mi telefon, Chloe.
- Zobacz to. - Co?
Fajny filtr na Instagramie.
Jezu, na Insta? Odbiło ci?
Nie różnisz się od naszego pokolenia.
- Aleś ty fajny. - Chcesz tylko…
Właśnie, że jestem całkiem fajny. Gdyby trzeba wybrać,
to z nas dwojga, ja byłbym ten fajny…
Dla pana.
Thomas!
- Nie znam francuskiego, kochana. - Oui.
- To nie tak, jak myślisz. - Lepiej się naucz.
Akurat. Ty tchórzu!
- Przecież to jebane psy! - Kłamca!
- Włożyli mi słowa w usta! - Jezu!
LONDYN, SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
No proszę. Podoba mu się.
Brawo, synku.
Brawo, Elizabeth.
Dzięki.
Nie bój się. Obiecuję, że nic się nie stanie.
OK.
Zwierzęta wyczuwają strach, więc musisz być pewna siebie.
- Dobrze. - OK?
Nie bój się. No i proszę.
Trudno cię znaleźć.
Cześć.
Chyba nie aż tak trudno.
Co tu robisz?
Szukałam ciebie.
Przyleciałam do Londynu zaproponować wydawcy nową książkę.
Ale nie bez twojego błogosławieństwa.
Mam przeczytać twoją nową książkę?
Spodoba ci się.
Jest o tobie.
- O mnie? - Tak.
Ale masz przerażoną minę. Niepotrzebnie.
DLA NIEOBECNYCH I POWRACAJĄCYCH PRZYJACIÓŁ
Wybacz, ale myślałam…
że z radością się mnie pozbyłaś.
Tak było. Byłam na ciebie przeraźliwie wściekła.
Z czasem coś zrozumiałam.
Byłam zazdrosna.
Ale jako dobra pisarka, wszystko spisałam.
Jeżeli nie będzie absolutnie najgorsza, to zadzwoń.
Skoczymy na kolację.
Czekam na telefon. Mam nadzieję, że się zobaczymy.
TWÓJ RUCH. GREER GARRISON-WINBURY
- Jak tam Safi? - Dobrze.
Tak?
Tak.
- Chcecie go nakarmić? - Tak!
W porządku.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre