Mówi straż przybrzeżna. Ani śladu dzieciaków.
Ktoś widział żaglówkę na północny wschód.
Sprawdzimy to. Odbiór.
Należała do Merritt?
Miała ją wtedy na sobie. To prezent od Taga.
Próbują coś zatuszować.
A jeśli wszyscy są w zmowie?
Zacznijmy od początku.
Tag wiedział o ciąży Merritt?
Powiedziała mu tamtego wieczora.
Komuś jeszcze?
Mnie, ale…
Nikomu nie powtórzyłam. Nie wiem, kto jeszcze wiedział.
Skąd myśl, że rodzina maczała w tym palce?
Z wielu powodów.
- Na przykład? - Bo…
Greer każe podpisywać lojalki każdemu, kto chwilę u nich zabawi.
Parę lat temu kochanka Taga próbowała się zabić.
Wszyscy o tym milczą.
A Benji…
reaguje bardzo nerwowo, gdy o to pytam.
Dziwi się pani?
Ma narzeczoną, która myśli, że jego rodzina tuszuje morderstwo.
Znaleźli ich całych i zdrowych.
Właśnie wracają ze strażą przybrzeżną.
- Halo? - Znaleźliśmy Willa.
Oboje są cali i zdrowi.
Wspaniale.
Czeka na wypis ze szpitala.
Dziękuję bardzo.
Gdy skończą, odwiozę go do państwa.
PARA IDEALNA
Pani Sacks,
co jeszcze powinniśmy wiedzieć o Merritt?
Może wiedziała o czymś, co czym nie powinna…
Niby o czym?
Nie.
A Shooter Dival?
Czy mógł przyłożyć do tego rękę?
Nie.
Dlaczego chciał uciec promem,
skoro dobrze wiedział, że nie wolno mu opuszczać wyspy?
Pani Sacks?
Proszę pani?
- Dzień dobry. - Dzień dobry pani.
- Ostrożnie. - Dzięki.
Jesteśmy prawie gotowi.
- Ile do odlotu? - Kwadrans.
Jesteście gotowi?
Jak można zapamiętać…
Cześć.
Shooter Dival.
- Amelia Sacks. Miło mi. - Mnie również.
Benji już jest?
Nie. Przesunęli mu spotkanie na popołudnie.
Dołączy do nas później.
OK.
Można?
Dzięki.
Pierwszy raz?
Słucham?
Czy to twój pierwszy raz?
Prywatnym samolotem?
Na Nantucket.
Pewnie już ci zbrzydło po tylu pobytach.
Byłem tam wiele razy, ale nigdy mi nie zbrzydnie.
Widzieliśmy się już?
Nie sądzę.
Nie jeździsz czasem z Metro-North?
Nie.
No dobra.
- Ale tu zimno! - Fakt.
Mieliśmy być pierwszymi gośćmi, a personelu nie ma.
Benji pisał.
Pomylił daty i personel przyjedzie w następny weekend.
Raczej do tego czasu się nie nagrzeje.
Napisał, że niedługo będzie.
I mamy się czuć jak u siebie.
Będzie za pięć godzin.
Chodź, pokażę ci najfajniejsze miejsce.
Bosko tu.
Na plaży nie potrzeba personelu.
Po co w ogóle personel?
Racja.
Kiedy przyjechałeś tu pierwszy raz?
W lato po śmierci mamy.
- Kiedy ona…? - Gdy miałem 14 lat.
Dzieliliśmy z Benjim pokój w Deerfield.
Nie chciałem jechać do domu, więc mnie tu zaprosił.
- Na całe lato? - Tak.
Lubi pomagać innym.
To prawda.
Powiedział mi…
że twoja mama ciężko choruje.
Tak.
Przykro mi.
Dziękuję.
Dobra.
OK.
Co ty wyprawiasz?
Woda jest lodowata! Odbiło ci!
Nie patrz.
Serio, będziesz pływać?
Pa!
Nie rób tego!
Co ty wyprawiasz?
Wskakuj!
No chodź! Woda jest świetna!
- Wskakuj na minutę! - Nie ma mowy. Jest za…
Tylko na chwilkę!
Dawaj!
Ale zimno!
No weź!
Dlaczego chciał wyjechać?
- Jakieś pomysły? - Nie wiem.
Jego o to zapytajcie.
Już pytaliśmy.
Jak dobrze go pani zna?
Dival ma bliskie koneksje z wieloma wpływowymi osobami.
SZPITAL NANTUCKET
- Kiedy to sobie zrobiłeś? - Dwa dni temu.
Mogłeś przyjść tu prędzej.
Wiem.
Dziękuję.
Proszę wyjść.
Powiedz mi coś, Will.
Jak mogłeś być tak głupi, żeby płynąć z Chloe podczas sztormu?
Mogliście zginąć!
Bardzo przepraszam…
Jeśli mojej córce stanie się krzywda, „przepraszam” na nic się zda.
Rozumiesz?
Jeśli jeszcze raz narazisz jej życie albo zrobisz jej krzywdę,
gorzko tego pożałujesz.
Rozumiesz? Kapujesz?
Kapuję.
Dobrze.
Skąd miałeś bransoletkę Merritt?
- Nie mogę powiedzieć. - Dlaczego?
Bo komuś może stać się krzywda.
Komuś już stała się krzywda.
Zginął człowiek.
Merritt nie żyje.
Powiedz…
Czy wiesz, co spotkało Merritt?
Byłeś przy tym?
- Czyli… - Jestem w ciąży.
Cudownie, skarbie.
- Naprawdę? - Tak.
Wszystko gra?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Gratulacje!
Merritt!
- O co chodzi? - Widziałem cię na plaży z tatą.
- Ojciec nie porzuci mamy. - Słucham?
Nigdy od niej nie odejdzie.
Uspokój się.
Może będzie musiał.
Powiedziałem, że pomogę jej z dzieckiem.
Za miesiąc dostanę pieniądze z trustu.
- Dałbym radę. - OK.
- Zaufaj mi. - Będzie dobrze, zobaczysz.
Nie przejmuj się. To nie twój problem.
- Dam ci kasę. - Nie o to chodzi.
- A bransoletka? - Będzie dobrze, obiecuję.
Znalazłem ją…
na plaży tamtego wieczora.
Zsunęła jej się z nadgarstka.
Chwila. Sama?
Przysięgam, że nie wciskam kitu.
Czułem, że będzie jej szukać, bo była droga.
Jest wysadzana brylantami.
Chciałem jej ją oddać.
Co ci się stało w rękę?
Z tą ręką…
to był głupi wypadek.
Kurwa!
Co się dzieje, Will?
Cholera. Nic ci nie jest?
Boże. Spokojnie.
Nie chciałem, żeby mama się dowiedziała.
Może już o tym wiedziała?
Nie.
Mamo!
Jest już?
Kochany synuś wrócił.
- William? - Will. Dzięki Bogu.
- Wszyscy posrali się ze strachu. - Pierdol się.
- Wszystko gra? Spójrz na mnie. - Tak.
Dziękuję za pomoc, komendancie.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Odpocznij sobie.
Co ci strzeliło do łba?
Nie wiem.
Jak mogłeś wypłynąć z tą dziewczyną podczas sztormu?
Halo?
Halo. Proszę z Greer Winbury.
- Kto dzwoni? - Broderick. Już ona będzie wiedzieć.
- W jakiej sprawie pan dzwoni? - To też wie.
Jest teraz z mężem w innym pokoju.
Mogę krzyknąć, że dzwoni do niej jakiś Broderick
lub przekazać jej dyskretnie notatkę.
- Co ci powiedział? - Kto taki?
Komendant.
- Nic. - Pytał, czemu jesteś taką fujarą?
Tom, jeśli zaraz się nie…
- Pytał o łódź! - Spójrz na mnie.
Wypłynąłem z jego córką podczas sztormu.
- Był wkurwiony. - Spokojnie.
O co miał pytać? Pytał o córkę i nasz jebany rejs.
To było bardzo nieodpowiedzialnie.
Źle postąpiłeś i masz ją przeprosić.
- Greer, dzwoni do ciebie jakiś Broderick. - Kto taki?
Broderick Graham.
Nie znam.
Pierwsze słyszę. Nie znam go.
Powiedz, że nie wydzwania się po ludziach na domowy.
Przebierzemy ci pieluchę, brachu.
Zdychaj, padalcu!
Jest niedostępna.
Przekażę jej, że dzwonił pan na domowy i to w weekend. Żegnam!
Świetnie.
Otwarte.
Czemu chciałeś uciec promem? Dokąd?
Spanikowałem.
Nie wiedziałem, co robić.
Wypytywali mnie o masę rzeczy.
Na przykład? Chodzi o Benjiego?
Benjiego?
- Nie. - Więc o czym ty gadasz?
Chodzi o pewną kasę.
Ale nie ma to związku z Merritt.
Chryste. Co za jebnięta rodzina!
Will miał bransoletkę.
Znalazłam jej zdjęcia
i szkice w pokoju Benjiego.
Było ich mnóstwo.
Na pewno da się to jakoś wytłumaczyć.
Amelia…
Benji cię kocha.
Nie skrzywdziłby Merritt.
A ciebie tym bardziej.
Pójdę już.
No hej.
Idziemy pobiegać z Shooterem.
Chcę cię o coś zapytać.
Jasne. Pytaj.
Po co ci te zdjęcia?
- Bo… - Odpowiedz.
Głupia sprawa.
Merritt mi je dała.
Chciała, żebym ją namalował.
Spodobał jej się mój portret ciebie.
Chciała udostępnić swój i mnie otagować.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Żeby nie zepsuć niespodzianki.
A po jej…
schowałem zdjęcia.
Nie chciałem, żeby było ci przykro.
O co mnie podejrzewałaś?
Kiedy się dowiedziałeś?
O Merritt i twoim tacie.
Gdy graliśmy w golfa.
Wtedy…
To było tak.
Trafiłem obok domu i wtedy zobaczyłem ich razem.
Byli przy basenie.
Kazałem jej z nim zerwać.
Chciałem, żeby to zrobiła.
On nie chciał.
A potem…
czekałem, kiedy go rzuci.
Przestała ode mnie odbierać.
Pewnie nie mogła go rzucić.
Odkryła, że jest w ciąży.
Obiecałem, że ci nie powiem.
Nie chciałem, żebyś wiedziała.
Mój tata jest dupkiem, ale ja nie jestem taki jak on.
Amelia, przysięgam.
Nie jestem jak on.
Kocham cię jak pojebany.
Koniec z sekretami. Obiecuję.
„Ostrygi z miodem, opalane drewnem wiśniowym”.
No proszę.
Bogaci trzymają najlepsze frykasy dla siebie.
Mama robiła mi biedne kanapki z miodem i musztardą.
Moja uwielbiała ostrą musztardę,
ale ciężko było ją dostać w Mumbaju.
Nie spotkaliśmy się już kiedyś?
Wcześniej?
Nie wydaje mi się.
Chce mi się pić. Tobie też?
Można się do tego przyzwyczaić.
Lepiej nie powinnam.
Niespecjalnie… tu pasuję.
Co sprawia, że ktoś tu pasuje?
Pieniądze.
Posiadanie ich.
Przejmowanie się, kto też je ma.
Zaraz wracam.
Deser, madame?
Jak wykwintnie.
Rarytas.
- Pamiętasz reklamy m&m'sów? - Uwielbiałam je!
Mieli taką jedną z B.B. Kingiem.
Tak jest!
- Cholipa. - No nie.
- Do diaska. - Cholera.
Patrz, tam też poleciało.
Pociąg linii B.
Ze trzy lata temu.
Około Święta Niepodległości.
Zaraz po fajerwerkach. W pociągu był straszny ścisk.
Babka sprzedawała plastikowe naszyjniki.
Pękła jej torba.
Koraliki rozleciały się wszędzie.
Schyliłem się, żeby choć trochę pozbierać.
To samo zrobiła tylko jedna osoba.
Taka…
laska w czarnej koszulce z logo zespołu.
To byłaś ty, prawda?
Hej.
- Cześć. - Amelia.
Benji! Już jesteś.
Tknęliście zapasy Taga? Ale się wkurzy.
- Popieram. - Super.
- W porządku? - Pewnie.
- Dość tajemnic. - Dobrze.
Czekaj.
Dobra…
Wiem, co zrobił,
ale zawsze uważałem, że bardzo kocha twoją mamę.
I nadal tak jest.
Pojebana sprawa.
On by bez niej umarł.
Kiedyś myślałem, że mama jest dzielna,
bo kocha ojca, mimo że on się pierdoli po kątach.
Fakt.
Ja nie mógłbym przymykać oczu na takie zachowanie Amelii.
Zlituj się, cholera. Resztę idziemy. Proszę.
Właśnie to mi to przypomina.
Nie pierz skarpetek w zlewie. Od tego są ludzie.
Dam sobie radę.
- Poproś gosposię. - Nie.
Nie ma takiej potrzeby.
Nikt nie będzie robił za nas prania.
Wolimy robić je sami.
Pamiętasz, jak Merritt skurczyła ten pomarańczowy sweter?
- Prawie się popłakała. - Był mikrusi…
- Poryczała się. - Nie!
- Naprawdę? - No co ty?
- No tak. - Wcale się nie przejęłam.
Miał brzydki pomarańczowy odcień.
- Uwielbialiśmy ją. - Kochała was.
Niektóre przyjaciółki na wieść o zaręczynach gdybają,
kiedy nadejdzie ich kolej.
Ona nie miała takiej sraki w głowie.
Szczerze ci kibicowała.
Cieszyła się twoim szczęściem.
Była dobrą przyjaciółką.
Ty dla niej również.
Była jak rodzina.
Wiem.
Tak myślę…
Zrobisz, jak będziesz chciała.
Jeśli nie chcesz zwlekać, możesz zrobić mały ślub.
Mamo…
- Nie pali się. - Mogą zrobić…
Mamo
Kocham cię.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Odpocznij sobie.
Pracuję.
Widzę.
Muszę skończyć te poprawki na jutro.
Świetny dzień na kajak.
Tag, przestań.
Ale co?
Dobrze wiesz co. Mam jutro premierę.
W domu jest masa gości. Nie mam dla ciebie czasu.
Jeden z naszych synów nie chce z nami rozmawiać.
Mam wszystkich odprawić? Mogę ich wyjebać.
- Czego chcesz? - Chcesz o tym porozmawiać?
Niespecjalnie.
Chcesz mi przywalić?
Okrzyczeć?
Tego chcesz?
Żebym cię uderzyła?
I okrzyczała? To żaden problem.
Wszyscy mogą nas usłyszeć!
Tego chcesz?
Serio? Teraz?
No to dawaj.
Chcę cię odzyskać.
Tylko ty się liczysz.
Kocham cię.
Zawsze cię kochałem.
Nic się nie zmieniło.
Wszystko się zmieniło.
Nie.
Nie dotykaj mnie.
Powiedziałam coś.
Nie mogę się opanować.
Jak zwykle.
Dobrze.
Właśnie tak.
O, jak dobrze.
Naprawdę…
Wszędzie znajdujesz sobie przyjaciół.
I fanów.
Nie powiedziałabym.
Ależ oczywiście.
Wszystko, co ci powiedział,
to kłamstwa.
Wiem, co mówię.
Jesteś jedną z wielu.
- Dziękuję, Abby. - Proszę.
Jaka ślicznotka. Młoda i piękna.
Znajdziesz sobie kogoś w swoim wieku.
Zdrowie.
Nie pijesz?
Masz rację, że powinnam najpierw zjeść deser.
Żeby alkohol nie uderzył mi do głowy.
To nie sukienka. Włożyła kostium kąpielowy?
Co ty wyprawiasz?
Jesteśmy głodni.
Będziemy go jeść.
Akurat.
Tort nie jest dla was.
Zamierzasz go wpierdolić do muzeum?
Mam przeraźliwie niski cukier.
Odstaw go.
Bo co?
Odstaw, kurwa, tort.
Odmawiasz ciasta mojej ciężarnej żonie?
Sugerujesz, że jest gruba?
Czemu to robicie?
Odstaw ten tort albo wsadzę ci go w dupę.
Mówisz?
To dawaj.
Wsadź mi go w dupę.
Tak, dawaj!
Wsadź mi go w dupę, tatku!
Chcesz go jeść?
Chcesz? To go wpierdalaj!
- No żryj! - Co odpieprzasz?
Chcesz się napierdalać?
No chcesz?
Przestańcie!
Dość. Tom!
To vintage!
On zaczął.
Nie powiedziałabym.
- Pierdol się, gnoju. - Ty też.
Idę stąd.
Gosia!
Kwas stearynowy, łój, dwutlenek tytanu.
Komendancie.
Pani Winbury.
- Nie bywa pani tutaj. - Nie.
Powiedziano mi, że tu pana znajdę.
- Nie przeszkadzam? - Nie. Proszę usiąść.
Napije się pani czegoś?
Nie, dziękuję.
Jak czuje się Chloe?
O dziwo dobrze.
Will czuje się okropnie. Przepraszam w jego imieniu.
Wszyscy żyjemy w ogromnym stresie
z powodu wydarzeń z ostatnich dni.
Rozumiem. Dziękuję.
Bardzo.
Co to?
Wstępny raport toksykologiczny.
Mam w Bostonie koleżankę, która jest lekarką sądową.
Konsultuję się z nią podczas pisania.
W krwi pani Monaco znaleziono wysokie stężenie barbituranów.
Nie brzmi to dobrze.
Coś czuję, że nie przyszła tu pani dla samej atmosfery lokalu.
Może tak.
Przyniosłam coś panu.
Mój mąż tego szuka, ale lepiej, żeby to było u pana.
To rachunek za bransoletkę, którą kupił pani Monaco.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Naprawdę chcę, aby winny został ukarany.
Może jednak coś pani zamówię?
Nie, dziękuję.
Benji!
Wchodzę!
Sorki.
Wybacz.
Nie byłam fair wobec ciebie.
W innym życiu bylibyśmy…
Coś by z tego było, ale nie w tym.
Spójrz na mnie i powiedz, że tego nie chcesz,
a wyjadę natychmiast.
Nie chcę tego.
Witam państwa.
Zapraszamy na komisariat na rozmowę.
Dobrze. Powiedz mamie, że wrócę na kolację.
Kurwa!
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre