ROK WCZEŚNIEJ
Posłuchaj mnie.
Nie będę więcej na to się godzić.
Rozmawialiśmy już o tym.
Podaj im mój numer. Przekażę im numer swojej karty.
Dobra, pa.
Kurwa.
Cześć. Sorki za to.
Dzwonił mój fantastyczny ojczym,
który nawiązuje przyjaźnie na prawo i lewo.
Cześć tak w ogóle.
Nie znamy się. Merritt, przyjaciółka Amelii.
Cześć, przyjaciółko Amelii. Jestem Tag, tata Benjiego.
Dobra.
- „Merritt”? - Tak.
Jak ta autostrada?
Zgadza się.
Ładnie.
- Lubię tę autostradę. - Wiadomo.
Powinnam wracać.
Miło było poznać.
Nawzajem, tato Benjiego.
Skąd pani wiedziała o ciąży? Powiedziała to wczoraj?
Na pewno było jego?
Spotykała się tylko z nim.
O tym dowiedziała się pani też dopiero wczoraj.
Wiem, że ludzie mają ją za…
imprezowiczkę.
Prawda jest taka, że sypiała z mało którym.
Faceci za nią szaleli,
ale ona uważała, że idąc z kimś do łóżka, traci się przewagę.
Dlatego tu przyszłam.
Nie poszłaby do łóżka z byle kim.
Pewnie mocno go kochała.
Dobrze.
OK.
Gdzie to, kurwa, jest?
Hej.
No hej.
Wszystko gra? Gdzie byłaś?
Sorki. Poszłam na spacer.
Mogłam ci coś napisać.
Nie szkodzi.
Późno już. Idziemy spać?
Dobrze.
PARA IDEALNA
Cholera.
- Wystraszyłaś mnie. - Zbudziły mnie odgłosy.
- Wszystko w porządku? - Ja tylko…
- Chciało mi się pić. - Tak?
Nie masz karafki z wodą przy łóżku?
Mam, ale o niej zapomniałam.
Na pewno nie wstałaś po coś innego?
Nie skradaj się tak po domu.
Jeśli czegoś ci trzeba, to mów.
- Dobrze. - W porządku.
Benji jest dla mnie bardzo ważny.
Jesteśmy bardzo blisko.
Chcę, żebyś czuła się tu swobodnie.
Ale nie wchodź więcej do biura Taga, jasne?
To był mój błąd.
- Dobrze. Dobranoc. - Dobranoc.
Koktajl dla pana.
Dziękuję, Go Go.
Jak idzie leczenie uzupełniające?
Jestem na końcówce.
Moje zdanie znasz.
Powiedz tylko słowo.
Panie Tag!
Przyjeżdżają dziś z People.
Musimy się przygotować na premierę książki we wtorek.
Roger, najbardziej martwi mnie to,
że ludzie będą wystawać w upale.
Nie będzie kolejek, bo dostaną schłodzone wino i podpisane egzemplarze.
- Mamy schłodzone wino różowe? - Oczywiście.
Dzień dobry, Amelio. Jak się masz?
Dobrze.
Obsługa cateringowa zapomniała odwołać brunch.
Nie jestem głodna.
Nie?
Mamy sok, jeżeli wciąż chce ci się pić.
Dziękuję.
Greer, nie chcesz przełożyć eventu?
Przecież ta sytuacja…
Oczywiście, że chcę, ale nie możemy.
- Czemu nie? - Przylatują ludzie z Nowego Jorku.
I z Londynu. Musielibyśmy się im tłumaczyć.
Chyba nikt nie ma na to ochoty?
- Nie. - To ostatnie, czego nam trzeba.
Kochanie, po południu mamy wywiad w ogrodzie.
- Oczywiście. - Dobrze.
Przepraszam was z góry,
ale będą też chcieli rodzinne zdjęcie.
- Zdjęcie? - No tak.
Nie mamy wyboru, prawda, Roger?
- Nie macie. Tego oczekują. - Chyba ich pojebało.
- Dlatego zaaranżowaliśmy hortensje. - Właśnie.
Ubierzcie się ładnie.
Gdzie Shooter?
Ktoś go widział?
Nie wiem, gdzie jest. Może śpi?
- Obudź go, proszę. - Dobra.
Chcę prawnika!
Chcę zadzwonić po prawnika!
Proszę!
Halo?
Do diabła!
Cholera.
Słyszysz?
- Co ty… - Czemu mnie olewasz?
Nie powiedziałaś tacie?
- Ani nikomu. - Dobrze, bo to poważna sprawa.
- Wiem. - To może źle się skończyć.
- Chloe? - …grubsza sprawa!
Tato, nie spinaj się. On może tu być.
O tym ja decyduję.
Przepraszam, proszę pana…
Myślisz, że wolno ci zakradać się do pokoju mojej córki?
Macie się za panów całej wyspy. To jest mój dom!
Cześć, Will.
Nic nie widziałam. Przyszłam po dolewkę.
Zaraz kończysz, nie?
Tak.
Ale twoja rodzina ma spust.
Słuchaj…
Weźmy dzbanek mojito, które serwujesz gościom,
i zawińmy się do mojej tajnej bazy.
Spróbuję się wymknąć.
Fajna miejscówka.
Nikt cię tu nie znajdzie.
O to chodzi…
Dzięki.
Cholera.
No dobra.
Nazywasz mnie panem, a nie masz dość przyzwoitości,
żeby zapukać do drzwi.
Zrób tak jeszcze raz, to cię aresztuję.
Zrozumiałem, proszę pana.
Co ci się stało w rękę?
Cholera!
Will.
Co się stało?
To nic.
Nic takiego.
Wyjdź stąd.
Ale drzwiami.
Rozmówimy się, gdy wrócę z pracy.
Will jest trochę dziwakiem.
Jako dziecko był uroczy, a potem coś mu odbiło.
Zamknął się w sobie.
Ciągle przesiadywał zamknięty w pokoju.
Ma te 13 czy 17 lat, ale kto tyle wali konia?
Pan William uwielbia moje pierogi.
Pani Greer próbowała mu je zrobić, gdy chorowałam na raka.
Gdy wróciłam do pracy, był chudszy ode mnie.
Hej.
To na rozstępy.
Zawiera łój z Madury, zakazany do stosowania w USA.
Koleżanka mi go załatwia
od swojej teściowej, Azjatki, która jest potentatką kosmetyczną.
Miksuję go w blenderze Vitamix. Zero parabenów i glutenu.
Super.
W tej rodzinie najlepiej trzymać się na uboczu.
Tam bezpiecznie.
Ja tak robię.
Nie rozumiem.
Jeżeli wydarzyło się coś złego,
choć tak nie twierdzę, bo byłby to totalny obłęd…
Ale gdyby tak było,
to zostawiłabym sprawę policji.
Nie warto być na celowniku Greer.
Dała ci lojalkę do podpisania?
Jeżeli tak, to nie wolno mi o tym mówić.
O to chodzi w tej umowie.
To nic takiego.
Podpisałam ją pięć lat temu, gdy zaczęliśmy się spotykać z Thomasem.
Zaraz po sprawie z Mae.
Z kim?
Myślałam, że wiesz.
Teraz musisz mi powiedzieć.
Mae Pratt dawała Willowi korki z francuskiego.
Jednego lata tu była, a następnego już nie.
Zniknęła pod osłoną nocy.
Czułam, że wydarzyło się coś złego, ale nie wiem co.
- Will był w rozsypce. - Straszne.
Benji ci o tym nie mówił?
Byli ze sobą blisko.
Chodzili do Deerfield.
Nic dziwnego, że świrujesz z powodu lojalki.
Przyzwyczaisz się, zobaczysz.
Moje kondolencje z powodu Merritt.
Nie byłam dla niej najmilsza,
choć była fajną laską.
Dziękuję.
Czemu nie powiedziałeś mi o Mae Pratt?
Kto…
- Skąd o niej wiesz? - Była twoją koleżanką?
Chodziliście razem do szkoły?
Szukała pracy na wakacje, więc uczyła Willa francuskiego.
I co potem?
Nagle wyjechała?
Tak.
Bez pożegnania.
To było dziwne.
Czemu o to pytasz?
Zastanawiałam się, czemu nigdy o tym nie wspomniałeś.
Po co? To było lata temu.
Wtedy twoja mama też kazała ludziom podpisać lojalki.
Jezu.
Mówiłem ci już.
To tutaj normalne.
Dobra?
Od zawsze tak było, więc daj spokój.
Przyjechali ludzie z People.
Mama na nas czeka.
Oczywiście. I zgadzamy się ze sobą, ile się da.
Właśnie widzę.
Czy trzeba kochać się bezwarunkowo,
żeby przeżyć ze sobą 29 lat?
Czy ja wiem?
Bezwarunkowo?
Raczej chodzi o to,
że jeśli któreś popełni błąd, mały czy duży,
to chronimy się nawzajem.
- To wasz sekret? - Ma rację.
To się odnosi do całej rodziny.
- Jesteśmy zespołem. - Tak.
- Oczywiście. - Tak jest.
Może nie brzmi to jakoś…
Kończymy zdania drugiego.
- Zgadza się. - Słyszałaś?
Na zdrowie.
Masz dowód.
Praca zespołowa i nic więcej?
I udane życie seksualne. To też ważny punkt.
Dobrze wiedzieć.
- Pogadajmy o książce. - Oczywiście. Po to się spotkaliśmy.
Dwudziesty dziewiąty tom z serii.
Czy ty w ogóle sypiasz?
- Jest płodna. - Lubię pisać.
Wygląda jak rasowa klacz, ale zapiernicza jak koń kopalniany.
- Wstaje o świcie. - Już.
- Wystarczy. - Od świtu skrobie w notatniczku.
Potem karmi swoje kazirodcze potomstwo…
- Nie mówię o naszej rodzinie. - Zignoruj go.
- Ale go nakręciłaś. - Sorry.
Nie uciszy się.
Najpiękniejsza z miłości…
I jeszcze karaoke. No dobrze.
Odnalazłem…
Cudownie, naprawdę.
- No tak. - Mamy wesoło.
Kto był inspiracją dla Dolly?
Niech się zastanowię…
Nie pamiętam.
Miałam bzika na punkcie Agathy Christie.
Tak.
Zainspirowało mnie kilka zamożnych cioć.
Było ich całkiem sporo.
- Wspomniałaś o ciociach. - Tak.
Nigdy nie mówisz o swojej rodzinie.
Nie.
Wiesz, od piątego roku życia byłam w internacie.
To ci heca.
Wiesz, co pamiętam?
Kto mnie zainspirował do stworzenia Dasha Hardawaya.
Był to…
ten przystojniak.
Cholera.
- Do 16 miało nie padać. - Zaczyna kropić.
- O, nie. - Racja.
„Nic tak nie cieszy jak letni deszcz”.
Trawa będzie po nim cudnie pachnieć.
- Chodźmy. - Zajmę chwilę.
Teraz musimy robić zdjęcia w domu.
Miały być na zewnątrz
przez te pierdolone hortensje.
Co to miało być, Tag? Serio.
- Ale co? - Doskonale wiesz, o czym mówię.
O tym słodkopierdzącym bajdurzeniu.
Wiesz co?
Co bym dziś nie powiedział, nic cię nie zadowoli.
Trzeba przyjmować swoje ograniczenia z otwartymi ramionami.
To samo tyczy się ciebie.
„Rasowa klacz”?
Co ci strzeliło do tego przećpanego łba,
żeby porównywać mnie do pierdolonego konia?
Jedynie odgrywam swoją rolę.
Chyba za bardzo się wczułeś.
Przystopuj już.
Więc o to ci chodzi?
Przyjechali ludzie z People,
a ty nagle odpierdalasz szopkę z moralnością?
A my mamy być idealną rodziną. Tego chcesz?
- Przestań i się przebierz. - Wiesz, czego chcesz?
Bo ja wiem.
Chcę ciebie.
Zawsze pragnąłem tylko ciebie.
Na to właśnie choruję.
Robię, co mogę, a nie udaje mi się wyleczyć!
Mów ciszej!
Nie masz czasem ochoty pierdolnąć tym wszystkim?
I uciec od zakłamania?
Wskoczmy w samolot i polećmy w piękne miejsce. Ty i ja.
Poczucie winy to ciekawe zjawisko. Nie przerzucisz go na nikogo.
Kocham cię.
Przebierz się.
Jezu…
Hej.
Nie jesteś ubrana.
No dalej. Chcesz być na zdjęciu rodzinnym?
- Jeśli ty tego chcesz. - Słucham?
Chcesz czy nie?
Raczej nie.
Benji bardzo by się cieszył,
gdybyś nie miała tej rodziny całkiem w dupie.
- Nie mam. - Serio?
- Nie widać. - Przykro mi, że tak sądzisz.
I nie widać, że go kochasz.
Benji zasługuje na miłość.
Racja. Zgadzam się z tobą.
Po prostu mam inne wyobrażenie o miłości.
Mam go kochać jak Tag ciebie?
Tag mnie ubóstwia.
Ubierz się jak człowiek, proszę.
Włóż coś…
Ty masz to gdzieś, ale ja nie.
Dobrze.
Szczęśliwa rodzinko.
Idziemy.
- Cześć. - Dzień dobry.
Nieodebrane połączenia od tego samego numeru.
Ciągnęło się to tygodniami.
Nigdy nie odebrała.
Co mówi koroner?
Zrobili badanie krwi,
ale może nic nie wyjść, jeśli dopiero co zaszła.
Odezwał się prawnik Shootera Divala.
Wiedzą, że odciski to za mało.
I co jeszcze?
- Wyciąga go z aresztu. - Wiadomo.
Słowem się nie odezwał, a gówno mamy, żeby go trzymać.
- Daj spojrzeć. - Masz.
Faktycznie.
Masz rację. Ignorowała kogoś.
W piątek i dzień morderstwa.
Numer dzwonił o 9.05, 9.15, 10.30, 10.35…
Może dzwoniący zostawił wiadomość?
Sprawdźmy.
Dobra.
Cześć. Dotarło do mnie, że nie chcesz o tym gadać.
Obiecuję, że nie poruszę tematu, gdy tu będziesz.
Będę zachowywać się normalnie.
Ale najbardziej martwię się o Amelię,
bo to by ją zabiło.
Złamałabyś jej serce.
Dlatego błagam cię,
powiedz jej dopiero pojutrze.
Pan młody dzwonił do ofiary?
- Proszę do przodu. - Will, poplamisz mi garnitur.
- Powiedziała… - Czy Amelia już schodzi?
Kazała mi stanąć bliżej ciebie.
Już czekaliśmy. Oni też nie mają czasu.
Będzie za chwilkę.
Nie czekamy. Już minęło pięć.
Rozumiem. Amelia!
- Zamknij się. - Spójrzcie tutaj.
Jest już.
- Wyglądasz bosko! - Mam tu usiąść?
- Tak. - Właśnie tak.
- OK. - Dobrze.
- Dziękuję. - Wyglądacie bosko.
- Powiedziała… - Przestań.
- Żółtaczki dostaje się od seksu. - Spójrzcie na mnie. Uśmiech.
Pięknie. Raz, dwa, trzy.
- Jeszcze kilka. - I jak? Dobrze?
- Cudna fotka rodzinna. - Mam pomysł.
Tak sobie myślę, że są tu rodzice Amelii.
- Super. - Będą fotki do środka.
Przyjaciółka naszej rodziny też chętnie by dołączyła.
- Pójdę po nich. - Gosiu, zawołaj Isabel.
Zapowiada się ciekawie.
- Pozmieniamy miejsca. - Jasne.
- Żeby było inaczej. - Tag i Greer w środku.
Bosko.
- Cześć. - No i proszę.
Będziesz na okładce.
- I pobierzecie się. - Tak.
- Witam. - Dzień dobry.
Nie potrzeba nas na zdjęciach.
Zróbcie bez nas.
- Nie musimy na nich być. - Chodźcie.
Nalegam.
Usiądźcie, proszę.
- Niech usiądą z młodą parą. - Właśnie.
- To jest Karen. - Witam.
Usiądź. Chcemy mieć was oboje na zdjęciu.
Wspaniale!
Wszystko gra?
- Rodzinka idealna to my. - Will…
Uwaga, wszyscy. Raz, dwa, trzy.
Wyglądacie wspaniale. Pewnie rozpiera was duma.
Cyknijmy jeszcze kilka.
Gdzie Shooter?
- Nie widziałem go cały dzień. - Powinien być na zdjęciu.
Podobno zaadaptowała go inna rodzina.
Damy radę zrobić zdjęcie bez niego, kochanie.
Shooter i Greer mają dziwną i bliską relację.
Pani Greer ma wyjątkowy sentyment do Shootera.
Mówi, że jest dla niej jak syn.
Ja w stosunku do syna nie zachowywałabym się tak.
Gra na uczuciach, bo nie ma matki.
Jest pan wolny, ale nie może opuścić wyspy.
Nikt nie może stąd wyjechać. Rozumiemy się?
Tak.
Ma pan dobrego prawnika. Coś pan ukrywa,
więc będziemy mieć na pana oko.
Idziemy.
- Proszę. - Dziękuję.
To jest to.
Brawo ty.
- Jest tu kto? - Tutaj.
Masz zarośnięty żywopłot.
Przekażę ogrodnikowi.
Co tak ładnie pachnie?
Sklepowy sos z prawdziwym czosnkiem.
Jestem pod wrażeniem.
Ja wmawiam dzieciom, że mrożone grzanki czosnkowe są domowe.
Wszystko, co trzeba odgrzać w piekarniku,
liczy się jako domowe.
Nie, dzięki. Jeszcze czuję paskudny posmak australijskiego wina,
które piłam przed chwilą z Isabel Nallet w Sand Dollar.
Spotkanie się opłaciło?
Nie rozumiem połowy z tego, co ona gada.
Podobno kasa Winburych jest zablokowana w truście.
Dlatego Greer co roku tłucze książkę lub dwie.
Płaci za wszystko.
Za szkoły, auta, apartament na Park Avenue.
Nie do ruszenia.
Tag trochę inwestuje, ale nie pracował ani dnia.
Nic dziwnego, że jest takim…
Kutasem.
Wcale nie. Chciałem powiedzieć „świetnym gościem”.
Chłopcy kiedyś dostaną pieniądze,
ale Greer nie chce, żeby skończyli jak tatuś.
Już za późno dla Thomasa.
Podobno Benji miał problemy, gdy był nastolatkiem.
Bił się, wyrzucili go ze szkoły i trafił do innej.
Rozumiem.
- Ciężko go rozgryźć. - No.
Zaś Will…
jest spięty, znerwicowany, wybuchowy
i wcale nie dogaduje się z Tagiem.
Chloe, chodź tu.
Przedstawię ci moją córkę.
Oto komisarka Henry.
No hej.
Słucham?
Podoba mi się. Wydaje się miła.
Porządnie trzaska drzwiami. Lubię ją.
- Nie przyzwyczaję się. - Nie?
A słyszę trzaskanie cały czas.
No nie mów. U mnie to się nie zdarza.
Co to?
- Świetne. - Zaczniemy od burgunda?
Zależy, czy smakuje jak zapleśniały zamek.
Częstujcie się chlebem.
Shooter, to ty?
- W końcu. - Tak.
Powrót syna marnotrawnego.
Siadaj.
Gdzie byłeś?
Na komisariacie.
Luz. To była tylko pogadanka.
Będzie dobrze.
Przyniosę resztę jedzenia.
Greer?
- Co się stało? - Nie wspomniałem o kasie.
- Przysięgam. - Dobrze.
Powinienem się martwić?
Nie. Gosiu, co za wspaniała uczta!
Pyszne jedzenie od razu poprawi nam nastrój.
Mnie raczej coś do picia.
Oczywiście.
Gosiu, jesteś czarodziejką.
Prawdziwa uczta. Co byśmy zrobili bez ciebie? Brawo.
Racja!
Dziękuję, Gosiu.
Wszystko gra?
Bon appétit!
Oui!
Isabel, jak ci się podoba hotel?
Jest okropny.
Podają wino w plastikowych buteleczkach.
Lepszy rydz niż nic.
Oui. Bien sur.
Wszystkie magazyny zachwalają Nantucket. Wielkie mi co.
Mogłam kupić książkę na lotnisku,
ale nie spodziewałam się takiego, jak to się mówi…?
- Letargu. - Tak jest.
Oczekiwałaś więcej atrakcji?
Gdy lecieliśmy na Parrot Cay, kupiłam Śmierć w Greenwich.
Czytałam ją po raz trzeci. Nigdy mi się nie znudzi.
Tom.
- Przykro, że moje dzieła są na lotnisku. - Straszne.
Ale to 30% mojego dochodu.
Musisz tańczyć, jak ci zagrają.
Ostatnio produkuję książki masowo niczym czipsy na taśmie.
- Ludzie uwielbiają czipsy. - Racja.
- Ja też lubię. - Mówi prawdę.
Znaczy się, lubiłam, zanim mi odszedł smak.
Masz rację, Karen. Też czasem lubię schrupać czipsy.
Prawda.
Przepijaliśmy czipsy winem przez cały miesiąc miodowy.
Mieliśmy swoją miejscówkę na plaży. Było świetnie.
Bosko.
- Jak uroczo. - Brzmi świetnie.
Czemu każesz podpisywać lojalki?
Słucham?
Każesz podpisywać prawnie wiążące dokumenty,
żeby ludzie milczeli o tej rodzinie.
- Tłumaczyłem ci już. - Nie szkodzi.
Do wielu rzeczy trzeba się przyzwyczaić.
Jednym z powodów jest…
Co się stało z Mae Pratt?
Dobre pytanie.
Benji, o czym ona mówi?
- O Mae Pratt. - Nie wiem.
Skarbie…
Co się z nią stało?
Amelia.
Skoro nikt nie przyłożył ręki do jej zniknięcia,
to po co te lojalki?
- Faktycznie dziwne… - Czemu nie wolno o tym mówić?
Przestań.
Benji, poproś narzeczoną, aby zamilkła.
- Kogo chronisz? - Słucham?
Wyczerpaliśmy już temat.
Kim jest Mae Pratt?
Chyba jednak nie.
Właśnie, powiedz nam, tato.
Odpierdol się.
Co się dzieje? O co tu chodzi?
O nic, Will.
- Tata ją ruchał. - Tom!
Czemu opowiadasz takie bzdury?
Bo to prawda.
Bo jest zakompleksionym chujkiem.
Nie pal przy stole, proszę.
Wybacz, kochanie.
Kogo tata ruchał?
Mae i wiele innych.
- Przestań. Za dużo wypiłeś. - Jezu.
- Ściemnia. - Nie słuchaj go, Will.
- To nieprawda. - Właśnie, że tak!
Gdy tata z nią zerwał…
- Za dużo wypiłeś. - …laska próbowała się zabić.
Pamiętasz?
Więc mama i tata wywalili swoje gigantyczne kutasy na stół…
Tom.
…i poszli na ugodę finansową, żeby ich nie pozwała.
Prawda?
Dlatego nigdy więcej już jej nie widziałeś.
Williamie, twój brat bredzi.
Powiedziałaś mi, że odeszła.
Tak było.
Nie kupuję ani słowa z twojego pierdolenia.
Pierdolcie się wszyscy! A ty najbardziej, dupku!
Uwielbiam chablis.
Chyba jednak wolę włoskie białe wina.
Chablis to chardonnay,
ale chardonnay to niekoniecznie chablis, prawda?
Może poszedłbyś sprawdzić, jak się czuje?
Pewnie nic mu nie jest. Nie przejmuj się.
Zainteresuj się synem, Tag!
- Zrób coś chociaż raz! - Absolutnie. Już idę.
Jak chablis?
Powiedz, Abby, czy jest…
Nie piję.
Rzeczywiście. Przecież jesteś w ciąży.
Kiedyś mi smakowało.
Mniejsza o to.
Paskudna sytuacja.
Oui.
Obrzydliwa.
Wybaczcie.
Naprawdę nie wiedziałem.
Jakie lubiła pani czipsy?
Gdy jeszcze miała pani smak.
Śmietankowo-cebulowe.
Zadzwonię jeszcze raz zapytać o wyniki badań.
Nie wygląda na zwykłą gadkę przy drinku.
Nie. Osaczył ją na Instagramie.
Polubił każdy jej post z tego roku.
W samym czerwcu zostawił jej 16 emoji z ogniem.
- Co to znaczy? - Że jest seksowna.
Tu komisarka Henry. Dzwonię w sprawie…
Dobrze.
OK. Dziękuję.
Na pewno była w ciąży.
Odciski na nożu do ostryg należą do Willa.
Krew na piasku jest jego i Merritt.
Znalazłeś go?
- Jeszcze nie. - Szukałeś go chociaż?
- Na pewno nic mu nie jest, kochanie. - Will!
- Jest w szoku. - Nic mu nie jest.
Nie znasz go tak jak ja.
To prawda, ale wiem, że nic mu nie będzie.
Jeśli coś mu się stanie, nigdy ci tego nie wybaczę.
Kochanie, czy możemy…
Zamknij ryj i znajdź naszego syna.
Pierdolone buty.
Cześć, Will.
Nienawidzę tych zjebów!
Mae uczyła mnie francuskiego,
a tata ją ruchał!
Zatuszowali to.
Zrobiłem jej serduszko z papieru
i napisałem na nim, że jest urocza.
Wyjechała zaraz po tym.
Bez pożegnania.
Myślałem, że to przeze mnie.
Byłem pewien, że ją odstraszyłem.
Mocno mnie to przeorało.
Jebany kutas!
Co ty wyprawiasz?
Wypływam.
- Że co? - Płynę.
To kiepski pomysł.
- Płyniesz ze mną? - Nie. To zbyt niebezpieczne!
Nie rób tego.
Nie możesz płynąć sam!
Zawitałam na niebiańskiej wyspie Nantucket.
Najważniejsza osoba na świecie,
moja przyjaciółka Amelia,
wychodzi za mąż w ten weekend!
Nie mogę w to uwierzyć.
Skłoniło mnie to do przemyśleń na temat przyjaźni…
Szukają Willa.
- Naprawdę? - Tak.
Wszystko gra?
Pomogę w poszukiwaniach.
Dobra.
Will?
William! Chodź do nas, kochanie!
Williamie?
Will ją miał.
Ukrył ją.
Witam, pani Sacks.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre