ZAPRASZAMY NA KOLACJĘ PRZEDŚLUBNĄ BENJIEGO I AMELII
Pani Winbury, jakie ma pani rady dla synów?
- Moi chłopcy… - Dlaczego…
…są miłością mojego życia.
Teraz tracę ciebie.
Tego już straciłam.
A tego nigdy nie oddam. Nie ożeni się.
- Luzik. - Będzie w domu.
Żadna nie zechce tego obszczańca.
Weź przestań.
- Żartowałam, Thomas. - Kiedyś szczał do łóżka.
- Spróbuj być miły. - Miałem cztery lata!
- No już. - Wyszło nieźle.
Cześć, Amelio!
- Merritt, zgadza się? - Tak.
Druhna na posterunku.
Dziś był pierwszy dzień reszty twojego życia z Benjim.
Zobacz, jak bardzo cię kocham.
Cześć, my z przyszłości!
Pewnie będziemy oglądać to razem.
- Na 100%. - I siedzisz między nami na kanapie.
No raczej. Zaklepuję pokój dla gości.
- A ja co robię? - Siedzisz z siedmiorgiem naszych dzieci.
Oficjalne zadanie drużby?
Dziesięciorgiem!
- Tak? - Albo 11.
Może sześciorgiem i psem?
Umowa stoi.
Gotowy skuć się jak skurwysyn?
Jutro wypadniesz już z obiegu.
- Racja. - No.
Jej akcje akurat pójdą w górę.
Masz pojęcie, o czym ty pierdolisz?
Jako twoja żona powinnam.
Za przyszłość.
Za przyszłość!
- Zdrówko. - Gosia, pilnuj podopiecznego.
Panie Will, jest pan niepełnoletni.
A ja tak.
- Zdrowie. - Zdrówko, Gosia.
Już jesteś, Isabel.
- Jak podróż? - Greer!
Mój hotel jest dégoûtant.
Zapraszałam, żebyś spała u nas.
Wiesz, że cenię prywatność.
Jesteś jak rodzina. U nas będzie ci wygodniej.
Tak tylko marudzę.
Świetna impreza.
Thomasie, zajmij się Isabel.
Greer? Pomóż mi z czymś.
Stresuje się.
Jak szampan?
Trochę ciepły.
Przynieść coś mocniejszego?
Tak. I bardziej pieprznego.
Z przyjemnością.
Nie słuchajcie go.
- Tak gada. - Nazajutrz dostałem telegramy…
Bardzo się cieszymy z waszego szczęścia.
Za Benjiego i jego piękną narzeczoną.
Czy mają państwo złote myśli dla pary młodej?
Tak.
Jeśli będziecie mieli w połowie tyle szczęścia co my,
to czeka was bardzo długie i udane małżeństwo.
Zdrowie. Kochamy was.
Kochamy was bardzo!
Za narzeczonych! Wszystkiego dobrego!
Hej! Jutro bierzemy ślub!
Właśnie! Kocham ją na zabój.
Nagrałeś? Na zabój.
Pomocy!
Posterunek na Nantucket. Tu Carl, zastępca.
Gdzie?
- Tak? - Komendancie, mówi Carl.
- Co jest? - Znaleźliśmy ciało w wodzie.
Zapowiada się piękny weekend, kolego.
Chloe.
Twoja fucha przy cateringu raczej odwołana.
Dlaczego?
Ślubu dziś nie będzie.
Ktoś zmarł.
Co? Kto?
Muszę lecieć.
Byłem tu chwilę po szóstej.
Zawsze sprawdzam miejsce, gdzie odbywa się wesele.
Pilnuję, czy wszystko dostarczono.
Ona stała tam, nad ciałem, w kompletnym szoku.
Komendancie Carter?
Witam, Henry. Dan Carter. To Roger Pelton, organizator wesela.
Komisarka Henry, ale to już wiedziałeś.
Prokurator okręgowy przysłał mi niańkę.
Pierwszy lot helikopterem?
Nie. Muszę się napić kawy.
Nie serwowali niczego podczas lotu.
Dobrze pan poznał panią Sacks, planując jej ślub?
Prawdę mówiąc, pracowałem głównie z Greer.
Greer…
Garrison-Winbury?
To jej dom?
Od pięciu pokoleń rezydencja jest w rękach rodziny jej męża.
Mieli znacznie więcej ziemi.
- Co się stało? - Typowa amerykańska tragedia.
Pijaczyna i zakała rodziny przegrała ją w zakładach.
Jak widać nie wszystko.
Dziękuję, panie Pelton.
- Proszę usiąść, panie Pelton. - Dobrze.
- Komisarka zaraz będzie. - Dobrze.
Komisarka niedługo przyjdzie.
Dziękuję.
Summerland, czyli dom Winburych,
to przytulny domek nad morzem za 40 milionów.
Pani Greer ma pokój do pakowania prezentów.
Ale to ja pakuję je w moim pokoju.
Są bogaci.
Mogliby mieć wyspę i wykorzystywać na niej dzieci.
Tacy bogacze kupują z nudów małpy.
Albo mordują i uchodzi im to na sucho.
PARA IDEALNA
Pani Sacks?
Komisarka Nikki Henry, komendant Dan Carter.
Mamy do pani kilka pytań.
Czemu jest pani w sukni ślubnej?
Ślub był przewidziany na popołudnie.
Co się pani stało w stopę? Pani Sacks?
- Jak do tego… - Przystopuj.
Ona jest w szoku.
Przyniosę pani herbaty.
Proszę powiedzieć, co wydarzyło się wczoraj.
DZIEŃ DOBRY, PRZYSZŁA ŻONO! KOCHAM CIĘ, BUZIAKI
Przynieście wszystkie krzesła.
Rozstawcie je koło domu.
- Wino jest przy bramie. - Dobrze.
Tak mi powiedziano.
Amelia.
Dałam ci szlafrok z rodzinnym monogramem.
Dałaś.
Wypuściłam biedronkę.
Co takiego?
Biedronkę.
Rozumiem.
Greer?
Ona ma…
Niech pomyślę, jak to powiedzieć…
Miotłę?
Nie, kij.
Ma kija w dupie.
Czy synowie boją się pani Greer?
Oczywiście.
Cała trójka.
Muszą się jej bać, żeby mogła nimi rządzić.
Gosia?
Zadzwoń do Katji z kwiaciarni
i zastąp piwonie różami, bo nie wytrzymają w upale.
Dobrze, pani Greer.
- Cześć. - Super.
W ostateczności mogą być goździki.
Kilka rośnie przy drodze.
Słucham?
- Żartuję. - Boki zrywać.
Dzień dobry, śmieszku.
Pasuje ci ten szlafrok.
Każde kwiaty będą piękne.
Przejmujesz się, Gie Wu.
Amelia nie przejmuje się drobiazgami.
Dlatego wychodzi za ciebie, mikrokutasie.
- Dziecinada. - Nie marnuj dobrych węgli.
Do licha z suknią, nie?
Gosia, przynieś mi pudding z chia.
Jest w…
Proszę. Proś, a będzie ci dane.
Dziękuję.
Proszę.
- Imprezowa mieszanka. - Pycha.
Połowa to witaminy.
Ale która? W tym cała zabawa.
Will, grasz w tabsową ruletkę? Dorzuć swój Adderall.
Sprzedałem go.
Słyszysz ten radosny chichot krnąbrnych dzieci?
Dziękuję.
- Sok dla pana. - Dziękuję, Gosiu.
- Wszystko gra? - Ledwo stoję na nogach.
Spójrz tylko.
- Wyglądasz pięknie. - Przestań.
- Jesteś spocony. - Wiem.
Jak będę wyglądać? Przestań.
Będzie perfekcyjnie w każdym calu.
Wszystko dzięki tobie.
Wszyscy będą cię podziwiać.
Przejrzałam cię.
Hamujcie się przy małym Willu.
Dopiero co Daphne go rzuciła.
- Jak to? - Co?
Daj spokój.
Rzuciła cię jak peta na dworcu.
Decyzja była wspólna. To nic takiego!
Dzięki Bogu.
Will?
- No tak. - Co?
- Jezu. - Przestań.
Sama nazwałaś ją suką.
Bo nią jest.
Will.
Will, nie nazwałam jej suką.
Znów Merritt?
Tak.
Druhna.
Ma lęk separacyjny.
Tak jest.
Muszę odebrać.
Która to Daphne?
- Kinol, małe cycki. - Tom!
Wielka jak żyrafa.
- Ta siatkarka? - Tak jest.
Szkoda. Podobała mi się.
Zrobiłam panu Tagowi koktajl. Dałam jarmuż, bo ma błonnik,
mleko migdałowe, bo ma białko i jabłko dla odrobiny słodyczy.
I wódkę, żeby mu było wesoło.
Gosia chce wyruchać Taga.
Pewnie szarpie brochę do jego fotki,
którą ma przy łóżku.
Tatusiek.
Można o nim powiedzieć wiele,
ale jedno jest pewne.
Jest do wyruchania.
Wyruchałabym go.
Właściwie…
pewnie już to robiliśmy.
Tag Winbury, DILF.
Carol?
Wybacz, że kazałam ci czekać.
- Żaden problem. - Urwanie głowy od rana.
Rozumiem.
- Przyniosłam obrączki. - Dziękuję.
Idealne.
- Proste, skromne. - Przepiękne.
Kochana?
- Nie spodobała ci się? - Ale co?
Bransoletka.
Tag długo ją dla ciebie wybierał.
Mankietowa, złota, wysadzana maleńkimi brylantami.
- Faktycznie! Zapomniałam. - To ta.
- Jest piękna. - Złota, a dyskretna.
Cieszę się.
- Mam dziś dużo na głowie. - Rozumiem.
- Spróbuję… - Żaden problem.
- Muszę lecieć. - Rozumiem, kochana.
Gosia cię wypuści. Zadzwonię za tydzień.
Powodzenia jutro.
CENA: 18 476 $
Jezu.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Zajmuję się sprawami ojca.
Masz chwilkę?
Oczywiście, skarbie.
Chodzi o dziś rano.
Nie byłaś zbyt miła dla Amelii.
Czy mogłabyś się bardziej starać?
Bardziej? Litości.
To ona lata w samym staniku i majtkach.
Prosiłam tylko o odrobinę ogłady…
Niech zainteresuje się teściami.
I okaże szacunek.
Dobra.
Choć różni się od was,
przejmuje się waszą opinią.
Ceni w życiu inne rzeczy niż wy.
A my cenimy co?
Na przykład znajomości ze szkoły.
Ładny kolor drzwi wejściowych.
Zaproszenie na ślub Malii na Martha's Vineyard.
Malia Obama wychodzi za mąż? Wspaniale.
- Świetnie. - Jest inna i już.
Jej rodzice się spisali.
Byli sami jak palec.
I właśnie dlatego…
A twoi rodzice to co?
My nie spisaliśmy się dobrze? Litości.
Czasami tak, ale nie w tym rzecz.
Benji…
Posłuchaj.
Wiem, że ją ubóstwiasz.
Potrzebuję wiedzieć, że ona to odwzajemnia.
Mamy dziś kolację przedślubną.
- Co… - Muszę to mówić?
Też przyjechałam tu,
na Nantucket, poznać rodzinę twojego ojca.
Ale się przygotowałam.
Wymieniłam sobie całą szafę.
Nauczyłam się jeść homara.
Czytałam dzieła Toma Wolfe'a.
Powiem jej, żeby starała się bardziej.
Będzie chodzić kompletnie ubrana rano.
- Wybacz. Posłuchaj… - Przeczyta Bonfire of the Vanities.
Nie obchodzi mnie to.
Ani to, czy kończyła Harvard, czy Uniwersytet Miami.
Kończyła Miami University w Ohio!
Mają najlepsze studia zoologiczne w kraju.
Cały czas miała jebane stypendium!
Nie wiedziałam. A wiesz czemu?
Bo nie kiwnęła nawet palcem,
żeby budować relację z twoją rodziną.
Obchodzi mnie, czy cię kocha.
Ale dzień sobie wybrałaś.
Biedna naiwniaczka myślała, że po prostu się pobieramy.
Uwierz mi, że to nie wystarczy.
Nie na dłuższą metę.
- OK. - No tak.
Jezu, Greer, zamknij już ryj.
Cześć, Enid.
Cześć, kochana.
Nie będę przeciągać, bo jutro macie ślub.
Myślałaś o premierze książki w przyszłym tygodniu?
Jesteście gotowi z Tagiem do wywiadu z People Magazine?
Chcą dać nagłówek „Para idealna”.
Przemyślałam to i wydaje mi się,
że powinniśmy od tego odejść.
Obsesja na punkcie pary idealnej to absurd.
Potrzebujemy niedoścignionych wzorców, więc sięgamy po literaturę.
Czemu interesuje ich nasz związek?
Jesteśmy po ślubie całe wieki.
Interesują się, bo jesteście 29 lat po ślubie.
Oto prawdziwi Dash i Dolly z twojej mitologii.
Rozumiem.
Wszystko w porządku?
Muszę kończyć. Dzięki, Enid.
Nie wiem, czy Greer o tym wiedziała.
Jeżeli tak, zdusiłaby to w zarodku.
Nie lubi odsłaniać swoich kart.
Z Greer nie wiadomo, na czym się stoi.
Wiecie…
Tak w głębi.
Nie wiadomo.
Ale…
zrobiłbym dla niej wszystko.
Może nie wszystko.
Ale sporo tak.
Jest wspaniała.
Dziękuję, że jedziesz ze mną odebrać rodziców.
Z miłą chęcią.
Chciałem spędzić chwilę z moją synową.
GREER GARRISON-WINBURY ŚMIERĆ W DUBAJU
Mam nadzieję, że zdążyli.
Przez raka
mama nie ma głowy do szczegółów.
Zapomina terminy.
Tatę pochłania opieka nad nią.
Zadzwoniłby. Na pewno przypłyną.
Moja mama…
krępuje się wieloma rzeczami.
Nigdy nie zdejmuje peruki.
Myśli, że jeśli ją zdejmie,
wszyscy zauważą, że jest chora.
Nie wspomnę słowem o peruce.
Dziękuję.
Powiedz, twoja mama pali?
Trawkę?
- Tak. - Nie.
- Bierze żelki? - Nie.
Próbowała CBD?
- Nie sądzę. - Jezu, nikt jej o tym nie powiedział.
To naturalny środek przeciwbólowy.
Gdy tata chorował na raka, mieszał trawkę z płatkami.
Tam są. Mamo, tato!
- Skarbie! - Cześć, mamo, tato.
- Kochanie. - Niech żyje panna młoda!
- Cześć, skarbie. - Kochanie.
- Jak się cieszę! - Zdążyliśmy.
- Na szczęście. - Pamiętacie Taga?
- Cześć. - Miło cię znów widzieć.
Mnie też miło was widzieć.
Cześć, Bruce.
- Jedziemy? - Jasne.
- Jeszcze torba. - Zostaw.
Ja wezmę.
- Jak podróż? - Dobrze.
Mówisz?
- Kolejka na prom była duża? - I to jak.
Zobacz tylko. To tutaj?
- To ich dom? - Tak.
Summerland, tak?
- Tam jest! - Cześć!
Jak leci?
- Dobrze. - Cześć, Benji.
Witam! Cześć, Bruce.
- Miło was widzieć. - Cześć, Greer.
- Hej. - Ciebie również.
- Karen, podróż była znośna? - Jestem Abby.
- Nawet bardzo. - Cieszę się.
Dziękuję.
To prezent dla ciebie. Właściwie dla wszystkich.
Miło. I dla wszystkich.
- Jestem Abby. - Cześć.
Cieszę się, że musieliśmy zmienić plany specjalnie na ślub.
Jeśli pogoda się nie zepsuje, pokażemy wam później miasto.
Wspaniale. Grasz w golfa, Bruce?
Nie.
Szybko podłapiesz, skarbie. Jest bardzo wysportowany.
Nie sądzę. Chodźmy, Will.
Mamy coś na orzeźwienie.
- Zrobiłem drinki. - Jak w hotelu.
Zrobili martini z porzeczką.
- To mojito. - Co to?
Jak drink z winkiem, ale lepszy.
- Wcale nie. - Zamknij się, Tom.
- Będzie ci smakować. Spróbuj. - OK.
Chciałem porobić zdjęcia dla kumpli z YMCA.
Cykniemy fotkę?
- Pewnie. - Oczywiście.
Dziękuję.
Przed domem?
- Świetny pomysł. - Chodźcie wszyscy.
Grupowe zdjęcie.
Will też. Uśmiech!
Marmolada!
- Gotowe. - Dzięki, skarbie.
Druhna na posterunku!
Nie mogę się tobą nacieszyć.
Drużba na posterunku.
- Cześć. - Jak tam?
- Dobrze. - A u ciebie?
- Zajebiście. - Wszystko gra?
Tak.
- Cześć. - Shooter.
Fajnie być drużbą? Ja bym się jarał, ale mnie nie prosił.
Przecież moim nie byłeś.
A nie, jednak byłeś, no ale luzik.
Jesteś najgorszy, więc wiesz…
- Śmieszne. Boki zrywać. - No.
Shooter, planowaliście wspólny przyjazd?
Czekał na postoju i wyżebrał przejazd ze mną.
Znój pana młodego.
Niech cię wyściskam.
Kochany Bruce!
Jak miło.
- Elaine, weź to. - Tak jest.
Za organizowanie ślubu pod jej grafik umierania
odwdzięcza się bananami ze spożywczaka?
Dziś będzie kolacja przedślubna!
Dacie wiarę?
Basen jest mega.
Zaglądajcie na kanał, bo będzie więcej nowinek.
Shooter?
Zróbmy sobie fotkę.
- Nie odbieraj. - DL?
Koleś, z którym się bzykałam dla zabawy.
To ksywka. Każdy dziś ich używa.
- Wszyscy to wiedzą. - No.
OK.
- Dobra. - Wszystko gra?
Tak. A co?
Dziewczyna z nim zerwała.
To nie tak. Nie układało nam się, więc podjęliśmy decyzję…
Co? Gadasz bzdury.
Idiotka z niej. Zabiję ją.
- Zrobimy sobie razem zdjęcie? - Dobra.
Cykniesz?
Mam obserwatorki w twoim wieku.
Zaśmieję się, że niby powiedziałeś coś zabawnego.
- Laski lubią śmieszków. - OK.
- Pokaż. Wyszło słodko? - I to jak.
Jakie urocze!
Otagować cię?
- Jasne. - OK.
- Will. - No?
Chodź.
Fajne buty.
Dzięki.
- To na razie. - Do zobaczenia.
Pa.
Merritt była, jak to ująć… Nie powiem, że salope.
Nie była dziwką.
Ale lubiła się zabawić.
Spotkałyśmy się raz na kolacji w Nowym Jorku.
Benji nie znał jeszcze Amelii.
Umawiała się z szefem mojej koleżanki z Sotheby's.
Był dziany i miał 167 cm wzrostu.
To musiała być miłość.
Jednego możecie być pewni.
Nie wyruchałem jej.
Po co ukrywacie wasz związek?
O mnie się tak nie troszczyłeś, jak o tę jebaną łajbę.
Zadbana jak mało która.
Dziękuję.
- Wielki dzień dla Benjiego. - No.
Jutro błękitnooki chłopiec stanie się mężczyzną.
Chociaż małżeństwo to żaden wyznacznik męskości.
A już na pewno nie moje.
Abby ma moje jajca w imadle.
Obiecałem jej nowe mieszkanie.
Pożycz mi kasę.
Na krótko.
Trochę przegiąłem z prawem pierwokupu.
Jezu.
Nie zapomnę, jaką Nick miał minę,
gdy przyjechałem do Groton odebrać kajak.
Widać było, że włożył w niego serce i duszę.
Widzisz tę intrasję?
Promieniał z dumy, że go stworzył.
Pewnie poświęcił na to dużo czasu.
Wiedział, że to się opłaci.
Wypuścił swoje dziecko na świat
i wiedział, że da sobie radę.
Nie sądził…
że niczym głaz jebnie na samo dno.
Wiesz?
Jezu.
Greer chyba chce, żebym się rozmyśliła.
Szczerze? Jebać ją.
Nie ma większej snobki od niej.
Pewnie wyszła za Taga dla kasy i reputacji
i żeby to fajnie wyglądało na książce.
Nazwałam ją dziś „Gie Wu”.
Wyglądała, jakby miała wysrać cegłę,
gdyby tylko przeszła jej przez ciasny odbyt.
Nie!
Nie chcę myśleć o odbycie Greer.
Na pewno jest wybielony i wydepilowany.
Bez dwóch zdań.
Mam cię na oku, suko.
Dobra, gadaj.
Co jest grane?
Dobra.
Czy kochałaś kiedyś kogoś tak mocno,
że byłaś gotowa dla niego zabić?
Nie wiem, czy czuję coś takiego do Benjiego.
Rozumiem.
Może mówisz tak, bo ma matkę do bani?
- To nie z nią bierzesz ślub. - Nie. Wiem, że jestem szczęściarą.
Benji jest wspaniały.
Bardzo dobry.
Przystojny.
- I bajecznie bogaty. Sorry. - Przestań.
Nie gadaj tak.
- Wiesz, że go kocham. - Sorki. No wiem.
Ale…
nie powinnam być…
jakby na haju?
Wiesz…
Czuć, że ciągle musimy mieć kontakt fizyczny.
Albo, gdy nie ma go w pobliżu,
fantazjować, kiedy się zobaczymy?
Wiem, co jest grane.
- Mów. - Masz cykora.
To normalne.
Nie przejmuj się.
Masz rację.
Nawet gdybym chciała, to teraz już nie ma powrotu.
Nie chrzań. Możesz robić, co chcesz.
Zawsze będę cię wspierać, jasne?
Ale…
Chyba nie myślisz serio o odwołaniu ślubu?
Nie bierzesz go tylko dla mamy, prawda?
Nie.
Nie biorę.
IDĘ POPŁYWAĆ. KOCHAM CIĘ
LEK NIEBEZPIECZNY
Łap.
- Wszystko gra? - Ale zejście!
Sorki.
Dobra. Kto łapie?
Hej.
Wszystko gra?
Słuchaj…
Prezent w przeddzień ślubu.
Jezu.
- Benji. - Podoba ci się?
Bardzo!
Wyglądam na nim jak królowa.
Farba jeszcze schnie.
Dobrze.
Bo jesteś królową.
- Akurat. - No tak.
Łap.
Jestem szczęściarzem, że będziesz moją żoną.
Uwielbiam, gdy pachniesz farbą.
Łap.
Co?
Nic.
- Coś zrobiłem? - Nie.
Jesteś ideałem, nie zasługuję na ciebie.
Ja?
Dobra…
O co chodzi?
Bo przecież…
To nic.
Kurwa.
Greer nie podobały się tak szybkie zaręczyny.
Amelia i Benji znali się ledwie rok.
Na jakimś spędzie w zoo.
Pani Amelia zmywa po sobie.
To niegrzeczne.
Czy ja głaszczę za nią zwierzęta w zoo?
Pani Sacks jest urocza.
Ale jest z Easton w Pensylwanii.
Jakby to ująć?
Monomoy to nie jej naturalne środowisko.
Nie ma co ukrywać!
Sama wlazła do gniazda os.
Komuś musiała stać się krzywda.
Nie chciał w dniu ślubu. Jutro bierzemy ślub!
Właśnie! Kocham ją na zabój. Nagrałeś?
W pobliżu miejsca zbrodni znaleziono ten nóż.
Badają go w laboratorium.
Oświeć mnie. Co to za nóż?
Do ostryg.
Tym się je otwiera?
Pierwszy raz widzisz nóż do ostryg?
Posłuchaj, Carl.
Ledwie się poznaliśmy, a już cię nie lubię.
Ani trochę.
Nawet moja córka wie, jak otworzyć ostrygę.
Ale się naburmuszyła. Komendancie, daj jej batonika.
Boże. Jestem dorosłą kobietą.
Sama decyduję o tym, co jem.
Może pączka?
Dobrze, przyjmuję. Dzięki.
- Miło z twojej strony. - Nie chcę go.
Chryste!
- Co nie? - Chuj z ostrygami.
W życiu nie jadłam lepszego pączka!
Kocham ją na zabój. Nagrałeś?
Nie przy dzieciach!
Zdrowie!
Zdrówko!
Hej.
Cześć wszystkim.
Pora na przemowę.
Dzięki.
Jestem Merritt Monaco, druhna Amelii.
Witajcie na kolacji przedślubnej Amelii i Benjiego!
Cieszę się, że świętujemy dziś prawdziwą miłość.
Zaznałam jej dopiero, gdy poznałam Amelię.
Nie ma drugiej osoby na świecie,
która czytałaby mi przez telefon
plotkarskie kolumny do poduszki.
Za moją idealną Amelię i Benjiego. Kocham was.
Racja! Zdrowie!
Nie wszyscy wiedzą, że poznaliśmy się z Amelią w zoo.
Pracowała tam przy wężach.
Pewnej soboty zajmowałem się dzieckiem przyjaciół
i poszliśmy do zoo.
Wtedy zauważyłem Amelię karmiącą pytona żywym szczurem.
Opowiadała o tym z taką pasją,
że mnie zamurowało.
Chodziłem do zoo co sobotę przez pięć tygodni.
Nie wiedziałem, jak zagadać,
więc zapytałem ją, czy lubi węże.
Odpowiedziała, że niespecjalnie, ale powie mi, co faktycznie lubi.
Dała zaprosić się na kawę na ich stołówce.
Nagle zapytała mnie:
„Wiesz, że pingwiny…
łączą się w pary na całe życie?”.
Tego nie wiedziałem.
Zrozumiałem wtedy,
że od pięciu tygodni sam zmieniałem się w pingwina,
zaś Amelia w moją życiową partnerkę.
Kocham cię. Nie mogę się doczekać naszego ślubu.
Kocham was!
- Rozmawiałeś z tatą? - Tak. To żaden problem.
Mamy do końca miesiąca, by kupić apartament w Beresford.
- Muszę tam mieszkać. - Wiem. Załatwione.
- Mam ci przypomnieć, że jestem… - W ciąży?
Jesteś w ciąży?
Żaden problem.
Pamiętaj. Do końca miesiąca.
Jezu.
Facet wychodzi i widzi, jak jego matka grzebie w śmietniku.
Pyta ją, co robi i czy znowu paliła kryształ.
A ona: „Szukam swojej szczęki”.
Co one są, kochające inaczej?
Smyrają się czasem broszkami?
To nie znaczy, że cię nie kocha.
Wiemy, że kocha twoją kasę.
Zamknij się, Tom.
No co? Wszystkie kochają kasę.
Moja żona przynajmniej od nas nie odstaje.
Zabawne. Naprawdę się dziwię, czemu nie jesteś drużbą Benjiego.
Boki zrywać.
Thomas.
Idź popływać.
Ochłoń sobie.
- Może pójdę. - Dobry pomysł.
Merritt!
Pomocy!
Ratunku!
Pomóżcie mi!
Pomocy!
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre