WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA PRZEDSTAWIONE W TYM SERIALU SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ LUB OSÓB, ŻYWYCH LUB ZMARŁYCH,
JEST PRZYPADKOWE.
Tamar, posłuchaj. Mohamadi już jedzie.
Wynoś się stamtąd!
Nie żyje?
Zabiłeś go!
Mój syn…
Zabiłeś go!
Uspokój się, kochanie.
Niczego już nie chcę.
- Nie chcę już żyć. - Chodź tu.
Dobry Boże, pomóż mi.
Przepraszam, ale muszę państwa prosić o spokojne rozejście się.
Dziękuję wszystkim. Wracajcie do domów.
Tak?
Faraz, jadę na miejsce wypadku.
Tak. Straszna tragedia.
To nie ma sensu. Chłopak był dobrym kierowcą.
To co o tym sądzisz?
Że to nie był wypadek. I że Ali nie popełnił samobójstwa.
Ale skoro Ali nie żyje,
jesteś ekspertem do spraw Mosadu.
Potrzebuję twojej pomocy.
Tak jest.
Oczywiście.
…nowo mianowanego dowódcy
Korpusu Strażników Rewolucji,
biuro Najwyższego Przywódcy wydało oświadczenie i złożyło kondolencje.
Pejman Mohamadi…
Dlaczego?
- Błagałam, byś tego nie robił. - Tak należało.
Zabiłeś niewinnego człowieka.
Nikt w tej rodzinie nie jest niewinny.
Tak, bo mu się podobałam.
To ty wskazałaś niewłaściwy samochód.
Milad wykonywał moje rozkazy. Jeśli ktoś jest winny, to ja.
Czemu nie przerwałaś? To się nie mogło udać.
To on.
Co teraz?
Co mówi mózg operacji?
- Nie podjęto decyzji. - Pozwolicie mu żyć.
Odkryją, że to, co się stało, to nie był wypadek.
A później domyślą się reszty.
Wtedy zostanę stracony.
Spróbujemy wywieźć ciebie i Nahid z kraju.
Nie obrażaj mnie.
Powiem ci od razu.
Jeśli nie dokończycie roboty, nie wyjedziecie z Iranu żywi.
To nie czas na groźby, Farazie.
Jeśli masz pomysł, słuchamy.
Jutro przed pogrzebem
rodzina i przyjaciele zbiorą się w domu Mohamadiego.
Poprosili mnie, bym wypatrywał działań Mosadu.
Ciało Pejmana będzie spoczywać w domu przy basenie.
W pewnym momencie Mohamadi będzie chciał zostać z synem sam.
To będzie nasza szansa.
Podziemne przejście zaprowadzi was prosto do niego.
Co ty na to?
Zaszliśmy za daleko, by zawracać.
Dobrze.
Zrobię to.
Dobrze. Zadzwonię do Tel Awiwu.
Stchórzą.
Jeśli nie teraz, to w ostatniej chwili.
Nawet jeśli się wycofają, gnój musi umrzeć.
Dla dobra naszego i Iranu.
Zaatakowanie człowieka na pogrzebie syna to dyplomatyczny koszmar.
Za mniej wszczynano wojny.
Gdy Sepah dowie się, jak zginął Pejman,
nie będziemy mieli takiego dostępu do Mohamadiego.
Jest złamanym człowiekiem.
Jeśli to dobrze rozegramy,
dogadamy się z nim przez Amerykanów.
On się nie podda. On się nie wycofa.
To profesjonalna opinia.
On taki nie jest.
Wiem, jaki on jest.
To wiesz, do czego jest zdolny, jeśli go nie wyeliminujemy.
Odpowiedź brzmi nie. Miałaś swoją szansę, Marjan.
Więcej niż jedną i zawiodłaś.
A nawet gorzej. Narobiłaś bałaganu.
Rozpocznij procedurę ewakuacji.
To ostateczna decyzja.
No i?
Mamy zielone światło.
Teheran
Jeśli myślisz, że zabiłem go celowo,
to w ogóle mnie nie znasz.
Wiem.
Boję się.
Ja też.
Nie ufam Mosadowi.
I nie ufam Farazowi.
Jeśli coś pójdzie źle, wiesz, co robić.
Tak.
Nahid, potrzebuję, żebyś poszła ze mną na pogrzeb Pejmana.
Farazie, nie. To zbyt trudne.
Będzie tam dużo ludzi.
Nahid! Nie kłóć się ze mną.
Powiedz, że to zrobisz.
Moja Nahid,
tu nie jest bezpiecznie. Chcę, byś była obok.
Tylko tak mogę cię chronić. Rozumiesz?
Proszę.
NIEWIDZIALNE RANY
PROF. HASAN MONTAZEMI URODZIŁ SIĘ W TEHERANIE W 1949.
To nowa substancja. Aerozol.
Wnika do krwiobiegu przez układ oddechowy.
Śmierć jest szybsza. Bardziej bolesna.
Sama cię tam zawiozę.
Rozdzielimy się, jeśli coś pójdzie źle.
Nie czekajcie na mnie.
Wyjdźcie stamtąd
i idźcie prosto do auta, którym uciekniecie.
Dzięki za pomoc…
wielokrotną.
Powodzenia.
Dokończę to.
Wiem o tym.
WILLA GENERAŁA MOHAMADIEGO
Proszę.
Proszę położyć tutaj torbę.
Proszę zaczekać.
Proszę.
Chwileczkę.
Jakiś problem?
Jest tu kobieta, której nazwiska nie ma na liście.
Jestem przyjaciółką rodziny.
Jeszcze chwilę.
Jej nazwiska nie ma na liście.
W porządku.
Pani Ansari, przepraszam za opóźnienie.
Proszę.
Julio, nie odpowiada.
Co, kurwa, z tobą?
- Co ty robisz? - Zamknij się.
- Halo. - Starzejesz się.
Wiesz, że ci się to nie upiecze.
Tak należało postąpić.
Powiem ci, jak należy postąpić.
Wejdziesz tam
i wyciągniesz ją za włosy, jeśli będziesz musiała,
albo wszyscy zginiecie w ciągu 15 minut.
Nie testuj mnie.
Daję ci tę możliwość ze względu na naszą historię.
Bo inaczej już byłabyś w celi tortur Sepah.
Zaufaj mi, Marjan. Śmierć to dopiero początek.
Dopilnuję, by każde dziecko w Iranie znało nazwisko Montazemi.
Twój drogi mąż będzie znany jako największy zdrajca w historii.
Zatrzymaj to, a może,
może pozwolimy ci opuścić Iran.
Co ty tu robisz?
Nie odzywaj się do mnie.
Poróżniłaś mnie z przyjacielem.
Sam to na siebie ściągnąłeś.
Przez ciebie nie mogłem się z nim pożegnać.
Następnym razem, gdy kobieta cię nie zechce, nie gróź jej.
To może wtedy ludzie z klasą nie pozbędą się ciebie ze swojego życia.
Tak. Ludzie z klasą.
To może mi powiesz, czemu zawsze cię szuka stado agentów?
Okej. Mam dość tych bzdur.
Leylo, dziękuję, że przyszłaś. Fatemeh chce cię widzieć.
Chodź, proszę.
Moje drogie dziecko.
Dziękuję, że przyszłaś. Wiem, ile dla niego znaczyłaś.
Podzielam pani smutek.
Oby nie znała pani już żalu.
- Faraz. - O co chodzi?
Śledczy znaleźli coś we wraku.
Co?
Element, którego nie powinno tam być.
Nie wiedzą, co to jest.
Mamy specjalistę, który to sprawdzi.
Wiesz, co to jest?
Ty mi powiedz. Jesteś ekspertem od Mosadu.
Oni za tym stoją.
Potrzebują mnie. Muszę iść.
Dzień dobry.
Tak?
Pani Montazemi chce z panem rozmawiać.
Okej. Zajmę się tym.
Dzień dobry, pani Montazemi.
Dobrze cię tu widzieć.
Proszę wejść. Proszę za mną.
Ocipiałaś?
Przykro mi, ale muszę tam wejść.
To niemożliwe!
Moi przełożeni się martwią.
Chcą, bym przy niej była, by się upewnić, że postępuje dobrze.
Jeśli zawiedzie, zabijesz ją.
Jestem tu, by do tego nie doszło.
Farazie, stawka jest za wysoka. Nie możemy ryzykować.
Nie wprowadzę cię tam.
Twoja żona cierpi z powodu lęku społecznego. Jestem jej terapeutką.
To rozsądne, bym jej dziś towarzyszyła.
Możesz łatwo wyjaśnić, czemu tu jestem.
Wiem, że proszę o wiele,
ale wszystko od tego zależy.
Nahid.
Co tu robisz?
Jak się masz?
To dla mnie za wcześnie.
Byłam z Fatemeh, jego matką.
Nieważne, jak bardzo się starałam, by jej coś powiedzieć,
by ją pocieszyć…
nie wydusiłam ani słowa.
To naturalne.
Boże, czemu ja z tobą rozmawiam?
Panie, pomóż nam.
- Jesteś z medycyny sądowej? - Tak.
Przywiozłeś rzeczy osobiste zmarłego?
Tak.
- Pokaż. - Proszę.
To wszystko, co znalazłeś?
To wszystko, co nam dali.
Dobrze.
Patrzę na ciebie i myślę, jaką przyszłość mógł mieć.
Tak mi przykro.
Niech Bóg da pani siłę.
Tych ostatnich kilka dni z tobą…
Uszczęśliwiłaś go.
Generale, przywieźli ciało zmarłego…
Jesteś w to zamieszana.
Nie dotykaj mnie.
Jest w tobie coś podejrzanego.
Odkąd się pojawiłaś, przytrafiają nam się nieszczęścia.
- Proszę z nami. - Co?
Pani też. Proszę pójść z nami.
- Proszę z nami. - Ja?
Proszę pójść z nami.
Pani może wrócić.
To jakiś żart? Za co?
Spotkamy się znowu. Obiecuję ci to!
Zabierajcie łapy!
- Co tu robisz? - Misja odwołana. Musimy się ewakuować.
Nie mamy czasu. To koniec.
Nie mieliśmy pozwolenia od Tel Awiwu. Julia nie zatwierdziła misji.
Uważam, że się myli, więc skłamałam.
Ale to koniec.
Musimy uciekać. Już.
Jaką mają przewagę?
Amir jest w aucie i trzyma Milada na muszce.
Jeśli nie wyjdziemy w ciągu pięciu minut, zabiją go i nas też.
Zagroziła, że przekaże nas Korpusowi.
A Faraz?
Chcą go zabić trucizną.
Tamar, spójrz na mnie.
Postaw perfumy na stole.
Zrób to.
Miałeś rację.
Stchórzyli.
Słyszałeś?
Słyszałem.
Co chcesz zrobić?
Przechodzimy do planu B.
Zostawcie nas.
Chcę zostać sam z synem.
Mój syn…
Mój ukochany syn…
Moja dusza… Wybacz mi.
Bez ciebie nie mam nic.
Bez ciebie jestem niczym.
Wybacz mi, synu.
Wybacz mi.
Nie mogę znaleźć Faraza.
Źle się czuję. Zemdleję.
Usiądź.
Powiedziałam mu.
Mówiłam mu, że to dla mnie za dużo.
Oddychaj. Dasz sobie radę.
Nie mogę.
Gdzieś ty poszedł?
Co?
Co to jest?
Rzeczy osobiste zmarłego.
Daj mi je.
Dlaczego?
Chcę je dać generałowi. Daj mi je.
Właśnie tam szedłem.
Zajmę się tym. Daj mi je.
Jestem starszy stopniem.
Chyba że coś przede mną ukrywasz.
Proszę.
Posłuchaj, idź do Aliego i Javada.
Dowiedz się, czemu się spóźniają.
Oddychaj. Okej?
- Co w tym dobrego? - Co?
Kłamstwa. Bezsensowa śmierć.
- Potrzebujesz… - Faraza. Znajdź Faraza.
- Nie… - Faraz!
Wejdź. Usiądź.
Dobrze. Usiądź.
- W porządku. - Dziękuję.
Spróbuj się uspokoić.
Dziękuję.
Pamiętasz ćwiczenia oddechowe?
Co zrobiłaś?
Oddychaj, Marjan.
Oddychaj.
Przepraszam. Wiem, że to nieodpowiedni moment.
Pomyślałem, że zechce pan wiedzieć jak najszybciej.
Co wiedzieć?
Śledczy coś znaleźli.
To urządzenie, dzięki któremu można zdalnie przejąć kontrolę nad autem.
Syjoniści takich używają.
Jesteśmy pewni, że dlatego auto Pejmana…
Nie wiemy jak, ale na pewno to było przyczyną.
Te bydlaki zabiły mojego syna?
Na to wygląda.
Gnoje, łajdacy. Nie mają honoru!
Jesteś moim świadkiem.
Obaj jesteście.
Przysięgam na swój honor,
że ich zniszczę!
To telefon Pejmana.
Fatemeh?
- Kochanie? Co robisz? - Nie jestem twoim kochaniem.
Kim jesteś?
Moja ciotka Arezu, pamiętasz ją?
Wysyła pozdrowienia.
Boże, co się stało?
Co się tam dzieje? Gdzie Tamar?
Eksplozja w domu Mohamadiego. Tylko tyle wiemy.
Co z Marjan?
Faraz!
- To koniec. - Kochanie.
Już po wszystkim.
To koniec, kochanie.
Połączcie z Marjan!
Jesteś pewna, że to tu?
Tak.
Na szczycie ma na nas czekać srebrny samochód.
Kluczyki mają być na przednim lewym kole.
- Wezmę nasze rzeczy. - Okej.
Teheran
Napisy: Agnieszka Otawska