WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA PRZEDSTAWIONE W TYM SERIALU SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ LUB OSÓB, ŻYWYCH LUB ZMARŁYCH,
JEST PRZYPADKOWE.
Teheran
Betty.
Moja piękność, moje kochanie.
Do mamy tak nie mówisz.
Nie gadaj głupot.
Dopilnuj, by bezpiecznie dotarła do willi.
Muszę jechać z opancerzonym konwojem
i nie ufam nikomu innemu, by nią jechał.
Wiesz…
Będą tam ważni ludzie, których powinieneś poznać,
więc bądź towarzyski.
- O co chodzi? - O nic.
W twoim wieku byłem już pułkownikiem.
Miałem żonę i dwoje dzieci…
Daj spokój, tato.
Rozmawialiśmy o tym.
Są pewne sprawy, które muszę sobie ułożyć.
Jakie sprawy? Jesteś już mężczyzną.
- Posłuchaj… - Nie, nie, nie.
Żadnych kłótni. Nie dziś.
Kłótni? Nie kłócimy się.
Qasem.
Jak się masz, mamo?
Jestem niespokojna.
Nie zepsuj mi przyjęcia swoją lekkomyślnością.
Którzy twoi przyjaciele przyjdą?
Ci, co zawsze. Farzad, Szerwin, jego brat, kilku innych.
Pamiętaj wysłać ochronie nazwiska.
- A Jasaman? - Nie.
Mamo, nie mówmy o tym teraz.
Jest ktoś inny?
- Może. - Naprawdę?
Mów, kim ona jest?
Powiedziałem „może”.
To nie jest jeszcze nic poważnego.
- Bądź ostrożny, okej? - Nie martw się.
Bądź ostrożny, okej?
Nie martw się.
Ali nie żyje.
Znaleziono go dziś rano w jego aucie.
Strzał w klatkę piersiową.
W Araku.
- W Araku? - Pochodzi stamtąd.
Jego rodzice tam mieszkają.
Wspominał ci kiedyś o nich?
Może.
Nie jestem pewien.
Dzwonił do nich, zanim umarł.
Mówił coś, co wskazywałoby, że chce popełnić samobójstwo?
Nie. Nic.
W dłoni miał broń. Tę samą, z której strzelono.
Ale coś mi tu nie pasuje.
Był prosty i szczery.
Czemu miałby się zabić?
Nie wiem.
Ale nigdy nie wiadomo.
Był tu wczoraj?
Tak. Byłem chory.
Przyjechał sprawdzić, jak się czuję.
Mówił, dokąd jedzie?
Myślałem, że do domu.
O czym rozmawialiście?
O niczym.
Zwykła pogawędka.
Trochę o pracy.
Potem byłeś tutaj?
Oczywiście.
A gdzie miałbym być?
Wciąż jestem słaby.
Faraz.
Nie kryj go.
Jeśli coś wiesz, powiedz mi.
Miał jakieś kłopoty?
Naprawdę nic nie wiem.
Zupełnie nic.
Betty jest w garażu Pejmana. Podłączę się.
Będziemy mieli nad nią kontrolę.
Gdy skończysz, wymyśl wymówkę i wyjdź.
Musisz stamtąd wyjść,
nim Sepah zrobi kontrolę bezpieczeństwa.
Hej. Wybacz spóźnienie.
W porządku. Warto było czekać.
Wejdź.
- Chcesz coś zobaczyć? - Pewnie.
Idź.
Ładny dom.
Tak.
Tęsknię za starym domem.
- W LA? - W dzielnicy Venice.
Przy samej plaży.
Nie taki stylowy jak ten…
ale to był mój dom.
No dalej.
Na zdrowie.
Moja mama mawiała,
że jeśli ktoś raz wyprowadzi się z domu,
już nigdy go nie będzie miał.
Sam nie wiem.
Kilka dni temu bym się z nią zgodził.
- Co tak długo? - Chcesz sam to zrobić?
Skup się. Nie mamy czasu.
Jeśli przestaniesz gadać…
Co?
Nic, tylko…
Nie chcę się śpieszyć.
I nie możesz mi pognieść ubrań, nim poznam twoich rodziców.
Byłoby szkoda.
Kurwa. Mamy przesrane.
Spoko. Prawie skończyłem.
Nie, idioto. Jasaman tu jest.
Otwórz. Wiem, że tam jesteś!
Pejman?
Pejman!
Pejman?
Wynoś się! Zbyt niebezpiecznie.
Ale nie skończyłem!
Nieważne. Wychodź. Już!
Szlag.
Jak długo zamierzasz mnie ignorować?
Dość tego!
Co za tupet! Co ona tu robi?
- Co z tobą? - Co wy robicie?
- Co tu robisz? - Ty dupku!
- Obiecałeś, że będziemy razem. - Jasaman.
Mówiłeś, że mogę powiedzieć o nas rodzicom.
Nie możesz się tu tak zjawiać!
A co miałam zrobić?
Dzwoniłam i pisałam. Nie odpowiadałeś!
- Na co się gapisz? - Nie mieszaj jej w to.
Zaprosiłeś ją na przyjęcie?
Nie rób mi tego.
Jasaman, uspokój się.
- Nie dotykaj mnie, suko! - Hej!
Oszalałaś?
Ledwo ją dotknęłam!
- Jesteś cała? - Tak.
Kurwa.
- Nie… - Tak, idź!
Nie obiecywałem jej.
Nie wiem, co się z wami dzieje, ale załatwcie to.
Dowiedziała się o przyjęciu…
Porozmawiaj z nią. Jest zła.
Zadzwonię do ciebie. Jeszcze tam zdążymy.
Podłączone?
Milad?
- Nie. - Co, kurwa? Dlaczego?
Bo było zbyt niebezpiecznie.
Nieważne. Sama to zrobię.
Zadzwoń do Marjan. Powiedz, że idę na przyjęcie.
Co o tym myślisz?
To zbyt niebezpieczne.
Chodziło o to, by nie musiała tam iść.
Nie, chodziło o to, by zabić Mohamadiego
i by wyglądało to jak wypadek.
To, że Tamar nie musiałaby tam iść to dodatek.
Mohamadi podpisze umowę
z Koreańczykami dziś wieczorem.
Czas zagrać tę kartę, którą ukrywałaś.
Problemem jest wydostanie jej.
Gdy to zrobi, będzie łatwym celem.
To cena, którą możemy zapłacić.
Suka.
Czego chcesz?
Potrzebujemy twojej pomocy.
Mojej pomocy?
Masz szczęście, że cię nie zabiję.
Byłbyś martwy, nim byś mnie dotknął.
Przykro mi z powodu twojego partnera.
Samobójstwa są trudne dla tych, którzy wciąż żyją.
Czego od niego chcesz?
Tego, o czym rozmawialiśmy. Aktywnej współpracy.
W przeciwnym razie wyślę to twojemu szefowi.
To, co jest w Araku, znajdzie drogę powrotną do Teheranu.
Zatrzymaj. Tak jest łatwiej.
Może nie zadzwoni.
Zadzwoni.
To prawda, co mu powiedziałaś?
Co?
To, że gdy ktoś raz opuści dom, to już go nie będzie miał.
Nie wiem.
Brzmi jak jedna z twoich sztuczek.
Kłamstwo, które jest bliskie prawdzie.
Nie mogę tego już znieść.
Taka już jestem.
Nie chciałam mieć zwykłego życia.
Nigdy tego nie chciałam.
To nie sztuczka. Robię to, co umiem najlepiej.
- Jesteś najlepsza. - Nie jestem!
Nie jestem.
Bo jako agentka popełniłam najgłupszy błąd.
Zakochałam się w celu.
Wciągnęłam cię w to i przepraszam.
Ale szczerze mówiąc…
nie mogłam się powstrzymać.
Bo cię kocham.
I nie chcę, by stało ci się coś złego.
Hej.
To pan Kamali.
Szef ochrony.
Villa taty ma być „strefą sterylną”.
Mają na tym punkcie obsesję.
Pan Kamali obiecał, że będzie krótko i rzeczowo.
Prawda?
Oczywiście.
Kilka standardowych pytań.
Proszę ze mną.
Tamar Rabinian.
Zastanawiasz się, jakie mam intencje?
Gdybyś miał coś zrobić, już byś to zrobił.
Być może.
Albo są ograniczenia.
Człowiek się dalej nie posunie.
Mój partner, Ali, był na twoim tropie.
Blisko.
Prawie cię miał.
Co się z nim stało?
Tyle złości. Powinnaś być ostrożna.
Miałam ciotkę.
Pamiętasz ją.
Aresztowałeś ją, a potem powiesiłeś.
Czyja to była wina? Ty ją w to wplatałaś.
- Była niewinna. - Nikt nie jest niewinny!
Zasługujesz na to, co ci się stanie.
Robię, co muszę, by chronić kraj przed tymi, którzy chcą go zniszczyć.
Ja też!
Wiesz, nie boję się aresztowania
ani śmierci.
Gdyby nie moja żona, ja…
Z drugiej strony,
co ma człowiek,
jeśli nie swój honor i obowiązek?
Jeśli będę z tobą pracował, moje życie będzie kłamstwem.
Nieprawda.
Urodziłam się tu. Moja rodzina stąd pochodzi.
Nasz język, kultura. Nawet człowiek, którego kocham, jest stąd.
Są takie chwile, a to jest jedna z nich,
gdy obowiązek i honor oznaczają opór.
Widzisz, dokąd generał Mohamadi prowadzi ten kraj.
Taka młoda, pewna siebie agentka.
Potrafi władać językiem,
przekonuje oficera wywiadu, by zdradził swój kraj.
Masz o mnie takie niskie mniemanie?
I jak? Wszystko okej?
Wszystko w porządku.
Bawcie się dobrze.
Cieszę się, że używasz telefonu.
Jeśli mam to zrobić,
muszę mieć pewność, że wam się to uda.
To znaczy?
- Jeśli to manipulacja… - Nie.
- To się stanie. - Lepiej.
Bo jeśli pójdę na dno, to ty pójdziesz ze mną.
Tutaj szalejecie samochodami?
To jest fajne w tym kraju.
Gotowa?
Hej, Sina. Chcesz moje dokumenty?
Nie, ale muszę sprawdzić jej. Poproszę pani dokumenty.
Przepraszam.
Dziękuję.
Muszę też sprawdzić torebkę.
Słucham?
Sina, uspokój się. Już ją sprawdzono.
Nie chcesz się jutro znaleźć na afgańskiej granicy, co?
Nie. Proszę. Miłego dnia.
Cześć. Dzięki.
Co to jest?
Nie wierzę.
Co?
Zbudował kolejny wóz.
O rety.
W porównaniu z tym Betty jest jak osioł ciągnący wózek.
Pokona mnie w tym!
Pejman? Mój chłopcze!
Mówili, że tu jesteś.
Dobrze cię widzieć.
Miło cię poznać. Jestem Fatemeh.
Panią też miło poznać. Jestem Leyla.
- Może jednak Iran ci służy. - Mamo.
Co to jest? Tata nic nie mówił o nowym wozie.
Pracował przy nim jak szalony.
Jest zakochany. Jeździ nim, kiedy tylko może.
Widzisz, nad jakimi bzdurami siedzą?
Chodź. Przywitajmy się z gośćmi.
Szybko.
Chodź.
Wszyscy na ciebie czekają.
Postaraj się pamiętać wszystkie imiona.
Piękny dom.
Oszałamiający projekt.
Masz dobre oko.
Twoje ciotki są tam.
- Tak. - Cześć.
Tu jesteś, Pejmanie! Przytul ciocię. Witaj w domu.
- Jak się masz? - To moja przyjaciółka, Leyla.
- Cześć. - To ciocia Zohreh.
„Przyjaciółka”. Jak się masz?
Wyjątkowa z ciebie dziewczyna.
- Pani Leyla. - Miło cię poznać.
Witaj, moja droga.
Czuj się jak w domu.
Przyjechał generał.
Przywitam się z Qasemem, jeśli ochrona mi pozwoli.
Mamy problem.
Mohamadi nie pojedzie Betty. Zbudował nowy wóz.
Pieprz się, Mohamadi.
Okej. Dobre jest to,
że te auta są bazowane na japońskich.
Zainstalowanie urządzenia nie powinno być problemem.
Wyślij mi zdjęcie grilla.
Już idę.
Mamy szczęście. Łatwiej je zainstalujemy.
- Podłączone? - Szukam.
Ostrożnie z autem.
- Milad? - Szuka.
Chodź.
Ty weź to.
Świetnie.
Pomożecie mi.
Co się stało?
Zgubiłam kolczyk. Wygląda jak ten.
Musiał wpaść do auta.
Gdzie go zgubiłaś?
Jest gdzieś tutaj.
Niczego nie widzę.
Dobrze. Mamy IP.
Połączenie jest stałe.
Nie ma go…
Kto wie, gdzie go upuściła.
Co to jest?
Znalazłem go.
Brawo! Uratowaliście mnie.
Proszę.
Dziękuję.
Weź to na zewnątrz.
Leyla, moja droga.
Tu jesteś! Szukałam cię.
Dobrze, że wrócił do domu.
Wiem, jak się pani czuje.
Jesteś blisko z matką?
Bardzo. Tęsknię za nią.
Mieszka w Katarze.
Dobrze, że cię zaprosił.
Cieszył się, że przyjedzie.
Miło mi to słyszeć.
Nie wiem, czy ci mówił,
ale nie cieszył się na powrót do Iranu.
Odnajdzie swoją drogę.
Pejman to miły, mądry chłopak.
Odnalazł ciebie.
To dobry początek.
Miło, że to pani mówi.
Wyjdziemy na zewnątrz?
Zaraz przyjdę.
Gdzie jest łazienka?
Proszę o uwagę.
Cieszymy się, że jesteście tu z nami,
by świętować powrót naszego syna, Pejmana,
i powitać go w domu.
Pejmanie, podejdź tu.
Pejman świetnie sobie radził za granicą,
ale podjął patriotyczną decyzję, by wrócić do domu, być przy rodzinie
i służyć rewolucji.
Jego pokolenie to nasza przyszłość.
Ale my nigdzie się jeszcze nie wybieramy.
Ze względu na sprawy wagi państwowej muszę się streszczać.
Ale pewnie się ucieszycie.
Od dziecka Pejman uwielbiał samochody.
I wszyscy wiecie,
po kim to ma.
Przyprowadźcie je.
Auta, które zbudowaliśmy są szybkie i mocne.
Są świadectwem rodzimej pomysłowości.
Niektórzy z was znają Betty.
Ale mamy też coś nowego.
Nazywa się Szeherezada.
Co o niej sądzisz?
Sądzę, że skopiesz mi tyłek.
Ale, synu…
to twój wóz.
Co?
Żebyś nie miał wymówek, dlaczego ze mną przegrałeś!
Kocham cię. Dziękuję.
Nasi przyjaciele uruchomią drona,
produkcji naszego przemysłu wojskowego,
żebyście mogli nas oglądać w czasie rzeczywistym.
Zaczynamy!
Mamy problem.
Dron nie jest problemem.
Przejąłem sygnał. Widzę to, co on.
Zamienili się autami.
Mohamadi jednak prowadzi Betty.
Uważaj na siebie.
Jedźmy!
Już idę.
Dzwoń do Marjan.
Co to dla nas znaczy?
Że nie kontrolujemy auta Mohamadiego.
Okej, słuchaj.
Podłączam się do drona.
Auta ruszyły.
Jakieś pomysły? Czas myśleć nieszablonowo.
Wiem…
Mogę go zepchnąć, wykorzystując auto Pejmana.
Co?
Milad, oszalałeś?
Nie rób tego.
- Julio, słyszałaś? - Tak.
Nie rób tego.
Stawka jest zbyt wysoka, a szanse nikłe.
- Jaka decyzja? - Miladzie,
jesteś pewien, że ci się uda?
Proszę cię, żebyś tego nie robił.
Wiesz, że system nie jest tak zaprogramowany. Zabijesz Pejmana.
- Jesteś pewien… - Tak.
Tak, jestem pewien.
Nie pozwolę ci na to.
Marjan, co o tym sądzisz?
Nie będziemy mieć drugiej szansy.
Okej. Zrób to.
Miladzie, słyszałeś?
Tak, zrobię to.
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj mnie. Mówię do ciebie.
Nie rób…
Słyszysz mnie?
WYŁĄCZANIE HAMULCÓW
Zaczynamy.
Kurwa!
Nie udało się. Spróbuję na kolejnym zakręcie.
Teheran
Napisy: Agnieszka Otawska