WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA PRZEDSTAWIONE W TYM SERIALU SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ LUB OSÓB, ŻYWYCH LUB ZMARŁYCH,
JEST PRZYPADKOWE.
- Hej. - Dzięki.
Tak.
Tequila sunrise. Niestety bezalkoholowy.
- Dziewiczy? - Ja?
Nie powiem ci.
Faraz, upewnisz się, że Tamar wyjdzie z klubu bezpiecznie
i pozwolisz sprawom się toczyć.
Julio, jedzie Mohamadi.
Poinformuj Tamar.
Jeśli zrobisz coś pochopnie, zareagujemy tak samo.
Cudownie.
Przepraszam.
- Halo. - Mohamadi jest wcześniej. Wychodź.
Czekam na zewnątrz.
Oczywiście.
Już idę.
Kurwa. Muszę iść.
Brat jest w złym stanie.
- Podwieźć cię? - Nie trzeba. Dzięki.
Muszę lecieć.
Potrafisz słuchać.
Wcześniej czułam się samotna.
A teraz?
Dużo lepiej. Napiszesz do mnie?
Teheran
Idź.
Widział mnie.
Faraz mnie widział. Jest tu. Nic nie zrobił.
Zajęliśmy się tym. Nie martw się. Wszystko jest dobrze.
Więc…
wróciłeś do pracy?
Chciałem coś sprawdzić.
Skąd wiedziałeś, że przeprowadzamy inspekcję?
Ali ci powiedział?
Tak.
Powiedział mi.
Skoro tu jesteś,
powiedz dzieciakowi generała, że ojciec nie przyjdzie.
Nie masz innych ludzi?
Mam, ale ty to zrób.
Nie przyjdzie.
Ten to ma szczęście.
- Skąd widziałeś, by tu przyjść? - Przeczucie.
Gdybym to powiedział Hosseinowi, ochrzaniłby mnie.
A nie chcę tego słuchać. Lepiej pójdę porozmawiać z Pejmanem.
Widziałeś coś?
Tutaj?
Nie. Nic.
Okej?
Przybliż.
Wymaż nagrania.
Co, do cholery, robisz z moją torbą?
To rakieta mojego ojca.
To prywatny sprzęt.
Lepiej bądź ostrożny.
Jasne, masz rację.
Przeprowadzamy inspekcję bezpieczeństwa.
Sprawdzałem, czy wszystko jest w porządku.
Gdzie jest mój ojciec?
Nastąpiła zmiana planów.
Jaka zmiana?
Generał dziś nie przyjedzie.
Nie mogłeś dać mi znać, nim wyszedłem z domu?
Darmozjad.
Odbierz.
NAHID
No dalej!
Mohamadi nie przyjechał.
Kurwa.
Co robimy?
Plan się nie zmienia dla waszej dwójki.
Wyjeżdżacie.
PEJMAN: Jak się ma twój brat?
Kiepsko
Nie chce jechać do szpitala
Może ty mi pomożesz?
Pomogę. Przyjadę.
- Mówiłam ci, że śpiewała? - Nie.
Śpiewała w domu.
Nie chciała przestać.
Śpiewała smutne piosenki.
Zwłaszcza gdy pokłóciła się z tatą.
O Boże.
Nie wiem, o co chodzi z Irankami i smutnymi piosenkami.
- Uwielbiamy je. - Wiem.
Ja i mama nie umiałyśmy śpiewać.
Świetnie. Jesteś w samą porę.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Jadłeś coś?
Jeszcze nie. Dziękuję.
Marjan, możemy porozmawiać?
Na osobności?
Farazie, usiądź.
Nie widzisz? Będziemy jeść.
Jeśli chcesz coś powiedzieć Marjan, możesz to zrobić przy mnie.
Proszę, Marjan, usiądź.
Nie wstydźcie się. Możecie o mnie porozmawiać.
Ja mogę tylko powiedzieć, że się cieszę, że wyglądasz i czujesz się dobrze.
- Dzięki tobie. - Nie tylko dzięki mnie.
Wiele zawdzięczasz miłości i wsparciu tego człowieka.
Mój mąż jest moim wielkim szczęściem.
Mój był moim.
Strata musi być nie do zniesienia.
Najpierw nie wierzyłam, że umarł.
To nie miało sensu.
Czasem ogarniał mnie taki wielki żal,
że robiło mi się niedobrze.
A potem z czasem…
Nie chodzi o to, że ból znika.
Tylko o to, że przenosi się w inne miejsce.
I z czasem uczysz się z nim żyć.
Jak z przewlekłą chorobą.
Marjan.
Możemy porozmawiać?
Teraz. W gabinecie.
Oczywiście.
Naprawdę?
Jesteście potworami.
- Rozumiem, czemu tak uważasz. - Nie macie granic.
- Jest coś, czego nie zrobicie? - A Sepah?
Jest coś, czego wy nie zrobicie?
Zastrzel mnie, jeśli przez to poczujesz się lepiej.
Ale ja jestem tylko małym palcem u dłoni połączonej z ręką,
którą steruje wyjątkowy mózg.
A ten mózg wie co nieco o tobie.
Co wiecie? Nic nie wiecie.
Nie ma czego wiedzieć.
Całe życie służę temu krajowi.
Jestem czysty.
Pozwoliłeś uciec agentce Mosadu.
Nie mówiąc o nagraniach tego, co mówiłeś o Mohamadim
w tym pokoju.
Tysiąc lat służby nie ocaliłoby cię przed stryczkiem.
- A Nahid? - Nie mieszaj jej w to.
Jakie życie będzie tu mieć, gdy cię powieszą?
Wdowa po zdrajcy.
Cieszę się, że się rozumiemy.
Mohamadi i jego ludzie niszczą nasz kraj.
Wiesz to tak jak ja.
Równie dobrze możemy współpracować.
Prędzej umrę.
Przepraszam. Muszę wracać do biura.
Było miło.
Przykro mi, że…
Nie. Tylko się martwi…
- Ali. - Pejman był tam z dziewczyną.
Okej.
- Widziałeś coś? - Nie.
Tylko Pejmana. Żadnej dziewczyny.
Ochrona klubu mówi, że była tu dziewczyna.
Mówiła po angielsku.
Szczupła. Duże oczy.
Słyszysz mnie?
Tak.
Pytałeś Pejmana, kim była?
Właśnie tam idę.
Masz pozwolenie od Hosseina?
Jeszcze nie.
Dobrze. Zaraz tam będę. Zaczekaj na mnie.
- Marjan? - Wyszłam od Kamalich.
Chyba kupiłam nam kilka godzin, ale nie jestem pewna.
Nie wiem. Jadę do biura zniszczyć papiery.
- Musimy się ewakuować. - Marjan, zaczekaj.
Mamy nowe informacje.
Faraz Kamali dotknął zatrutej rakiety w klubie.
Mogłaś mi powiedzieć, nim tam poszłam.
Nie to planowaliśmy, ale po tym, co dziś widział,
jego zatrucie to dla nas dobre rozwiązanie.
Co robisz? Faraz!
Przestań!
Co się dzieje? Jesteś rozpalony. Czemu masz gorączkę?
- To tylko wirus. - Jaki wirus?
Wywracasz pokój do góry nogami. To też wirus?
- O czym rozmawialiście? - Muszę iść.
Nie ma mowy! Nie wychodzisz.
Mówię, że muszę iść!
Idziesz do łóżka.
Niech ktoś go obserwuje,
na wypadek gdyby postanowił odejść w blasku chwały.
Zapomniałam skórzanej torby. Jest w sypialni.
Pójdziesz po nią?
Chcę zostać z Miladem.
Pejman tu jedzie. Napisał do mnie.
Pojawiła się szansa, przyjęłam ją.
Poprosiłam, by zawiózł nas do szpitala.
To dobrze, że pójdziesz do lekarza.
Tamar, jesteśmy spaleni. Nie możemy się tu pokazywać.
Jeśli dziś wyjedziemy, to niczego nie osiągnęliśmy.
Próbowaliśmy.
Kurwa, spójrz na nas.
Spójrz na mnie.
Patrzę na ciebie.
Ale próbowanie nie wystarczy.
Dobra, jedźmy. Mam twoją torbę.
Wsiadaj.
Na co czekasz? Wsiadaj do auta!
- Myślałaś, że cię olałem? - Cierpi.
Boję się, że ma krwotok wewnętrzny.
Jak się masz?
Zabiorę cię do dobrego szpitala.
Zaufaj mi. Zabiorę cię do prywatnej kliniki.
Bez obaw. Nie będą zadawać pytań.
Obiecuję, że się tobą zaopiekują.
Proszę pani!
Niech to szlag.
Mówię do pani!
Przecież wezwała pani taksówkę.
Przepraszam. Zmieniły mi się plany.
Robię to, co każe mi firma.
Proszę porozmawiać o tym z firmą.
Zadzwonię do nich później i zapłacę.
Spokojnie. Proszę tutaj.
Spokojnie. Chodźmy.
Proszę to wziąć.
To pokryje koszt, prawda?
TATA
- Hej, tato. - Cześć.
- Wybacz, że nie przyjechałem. - Nie szkodzi.
Jestem w aucie z przyjaciółmi.
W porządku. Zobaczymy się jutro?
- Pewnie. - Świetnie.
Zrobisz coś dla mnie
i wpadniesz rano po Betty?
Chcę, by bezpiecznie dotarła do willi.
Spoko! Jasne. Na pewno za mną tęskni.
Dobrze. To do jutra. Cześć.
Cześć.
- Cześć. - Jak się pani ma?
Dobrze, ale Faraz jest chory.
Potrzebuje odpoczynku. Nie możesz go odwiedzić.
Rozumiem, ale muszę z nim pomówić. To nie może czekać.
Tylko pięć minut.
Jak się masz, szefie?
Wszystko dobrze?
Dziękuję, Ali.
Nahid nie wypuszcza mnie z łóżka.
Usiądź.
Rozmawiałeś z Hosseinem?
Tak.
Nie pozwolił mi pomówić z Pejmanem.
Mówiłem.
Faraz.
A Vahid Nemati?
Vahid Nemati?
Nie ma z tym nic wspólnego.
Nie wiem.
Milad Kahani był u niego na siłowni. Przyjaźni się z Pejmanem.
Na pewno coś wie.
Nawet jeśli wie…
nie narazi się Pejmanowi.
Chcę to sprawdzić.
Chcesz przesłuchać Vahida z powodu dziewczyny, którą poznał Pejman?
Co ty sobie myślisz?
Nie uważam, że to była jakaś dziewczyna.
Tylko Tamar Rabinian.
Wyciągasz taki bezpodstawny wniosek?
Uczę się od najlepszych.
Jasne.
Jeśli chcesz się ode mnie uczyć,
ucz się dobrych rzeczy.
Nie tego, przez co pakuję się w kłopoty.
Łapiesz?
Według mnie to to samo.
Cieszę się, że brat tu przyjechał.
Dziękuję, Pejmanie.
Może mogę ugotować ci kolację?
Jutro wieczorem?
Jutro. Chętnie…
Ale?
Mama wyprawia mi przyjęcie z okazji powrotu ze Stanów.
I nadrabia trzy imprezy urodzinowe, bo przegapiła okazję przekarmienia mnie.
Okej.
Ale może przyjedziesz.
Chcesz, żebym poznała twoją rodzinę?
Teraz to nie wiem.
Przez ciebie się stresuję.
Chętnie przyjdę.
Mam kilka szwów, ale nic nie jest złamane.
Dzięki. Uratowałeś mnie.
Cieszę się, że mogłem pomóc. Zawiozę was do domu.
Nie, dzięki. Już dość dla nas zrobiłeś.
Nie wygłupiaj się.
W porządku. Już zadzwoniłem po taksówkę.
Okej, jak chcesz.
Pójdę podziękować lekarzowi.
To do jutra?
Do jutra.
Kurwa.
Nie wierzę, że ci się to podoba.
Gada z tobą, jakby kupował dywan.
To moja praca. Wiesz, że to nieprawdziwe.
Może nic nie jest prawdziwe.
Może mnie wykorzystujesz, tak jak Pejmana.
- Robię, co trzeba! - Brzmisz przekonująco!
Tak jak gdy cię aresztowano.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Naraziłam całą misję, gdy poszłam do Vahida.
Gdybym musiała się z nim przespać, to bym to zrobiła.
Miałem się poczuć lepiej?
- Coś ty sobie myślała? - Mieliśmy szansę.
Dostałaś rozkaz ewakuacji z Amirem!
Tak, ale on wciąż żyje.
Nieważne. Dostałaś rozkaz.
To koniec. Macie dziś opuścić Teheran.
Nie.
Słucham?
Pejman zaprosił mnie jutro na przyjęcie z jego rodziną.
No i?
Potrzebujesz więcej?
To kolejna szansa, by zabić Mohamadiego.
Jak myślisz, czemu Faraz nie aresztował cię ani nie zabił?
Spaliłam przykrywkę, by cię uratować.
Nigdy już nie będę mogła wrócić do Iranu.
To sprawmy, by to nie poszło na marne.
Nie wyjdziesz stamtąd żywa.
To mój wybór.
Będą mieli maksymalną ochronę.
Dziesiątki agentów Sepah.
Któryś może cię rozpoznać.
Znam ryzyko.
To ogromna okazja. Damy sobie radę.
Bez czasu na przygotowanie plan może się nie udać
i ujawnić całą naszą siatkę. To nas cofnie o kilka lat.
Jeśli się nie uda.
Ale jeśli się uda, to zupełnie co innego.
Nawet jeśli wprowadzimy ją do środka,
Sepah nie pozwolą jej zbliżyć się do niego.
Musieliby sprawdzić twoją przeszłość, przesłuchać cię.
To się nie uda z dnia na dzień.
To wymyślmy coś.
Bo inaczej co tu robimy?
Co ci jest?
Nic mi nie jest.
To tylko przeziębienie.
To nie przeziębienie. Powiedz prawdę.
Moja Nahid,
gdybym mógł jeszcze raz przeżyć życie…
nie wstąpiłbym do Korpusu.
Zostałbym w sklepie obuwniczym z ojcem.
Prowadził normalne życie.
Z tobą.
W życiu chciałam tylko być z tobą.
Przepraszam za wszystko, Nahid.
Za wszystko.
Co przede mną ukrywasz?
Po tym, co przeszliśmy,
jesteś mi winien coś więcej.
Proszę, powiedz prawdę.
Prawda może zaboleć.
Nic nie boli bardziej niż trzymanie w niewiedzy.
Wiem, że mnie otruli.
Oni? Jacy „oni”?
Mosad. Są tutaj.
Marjan?
Jest agentką Mosadu.
Moja Nahid, jesteś silną kobietą.
Wiem, że poradzisz sobie beze mnie.
Nawet lepiej niż…
niż ze mną.
Faraz? Faraz.
Faraz…
Faraz? Faraz…
Faraz.
Faraz, co mam zrobić?
Ty hipokrytko. Morderczyni. Wynoś się stąd!
Mogę go ocalić.
Można go ocalić, jeśli w ciągu godziny dostanie antidotum.
To zrób to. Leży w łóżku.
Cieszę się, że myślisz trzeźwo.
- Dzięki tobie. - Być może.
Nie chciałam, żeby tak się stało.
Dosyć kłamstw! Czego chcesz?
Faraz bardziej mi się przyda żywy niż martwy.
Wreszcie jakaś prawda.
Ale musisz zrozumieć, że jeśli zrobię mu zastrzyk,
będziemy oczekiwać więcej niż tylko milczenia.
- Czego? - Czynnej współpracy.
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę za niego decydować.
Nie decydujesz za niego, tylko za siebie.
Jeśli to zrobię,
to tylko po to, by z moim mężem czekać na dzień, gdy cię powieszą.
A uwierz mi, ten dzień nadejdzie.
To jak będzie? Tak czy nie?
Witaj ponownie.
Ja żyję?
Dzięki Bogu, tak.
Jak to?
Marjan.
Wezwałaś ją?
Ważne jest to, że nic ci nie jest.
Hej.
Wspominał po drodze o Betty?
Ma po nią jutro jechać i przywieźć na przyjęcie.
Poznaj Betty.
To auto, którym będą się jutro ścigać.
Takie wozy mają świetne systemy komputerowe.
Do których można się włamać.
Wystarczy odpowiedni sprzęt.
Mohamadi jedzie autem, ale ty je kontrolujesz.
W odpowiednim momencie…
bum.
Rozbija się.
Musimy tylko zainstalować urządzenie w wozie.
Pejman pewnie wstawi ją rano do garażu.
Sprawdzę kto to.
- Cześć, Ali. - Dobry wieczór.
Wejdź.
Cześć, Ali.
Nahid, kochanie, zostawisz nas samych?
Jak długo dla nich pracujesz?
Nie pracuję z nimi.
Vahid Nemati pokazał ci to zdjęcie.
Dziś rano widziałeś w klubie Tamar Rabinian.
Okłamałeś mnie.
- Ali… - Gdyby to był ktoś inny,
za drzwiami stałoby 50 agentów.
Ale ponieważ jest nas dwoje, powiem ci, jak będzie.
Pojedziesz do centrali, przyznasz się
i ocalisz resztki godności.
Pójdziemy do pokoju przesłuchań,
włączymy kamery i powiesz, co chcesz powiedzieć.
Jasne?
Tak. Jasne.
Broń. Na stół.
Żadnych gierek, żadnych wygłupów.
I nie proś mnie o pomoc.
Tylko pogorszysz sprawę.
Wiem.
Chodźmy. Weź płaszcz.
Co robisz? Nie widzisz, jaki jest słaby?
Nahid, musimy wyjść.
W porządku. Nie martw się.
Okej?
Ali.
Zatrzymaj się na chwilę.
Nie, póki nie dojedziemy.
Błagam cię. Zatrzymaj się.
Zatrzymaj się!
Miałem dziś umrzeć.
Co?
Mosad.
Otruli mnie.
Czemu mi nie powiedziałeś, gdy mogłem ci pomóc?
Myślałem, że sam sobie poradzę.
Ale myliłem się.
Zamknij drzwi. Pomówimy na sali przesłuchań.
Gdy umierałem…
widziałem wszystko. To, co się stanie.
Przesłuchania, pobicia,
- wieszanie… - A jednak żyjesz.
Tak.
Ali, mówiłeś, żebym nie prosił cię o pomoc,
ale nie mam wyboru.
Jeśli nasza relacja coś dla ciebie znaczy,
proszę…
pomóż mi umrzeć.
O czym ty mówisz?
Oszczędź mi cierpienia.
Zastrzel mnie teraz.
Oszalałeś!
Jeśli nie chcesz tego zrobić, oddaj mi broń.
Sam to zrobię.
Nie dam ci broni.
- Daj mi broń! - Przestań.
- Daj mi broń. - Przestań.
Daj mi broń!
Teheran
Napisy: Agnieszka Otawska