WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA PRZEDSTAWIONE W TYM SERIALU SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ LUB OSÓB, ŻYWYCH LUB ZMARŁYCH,
JEST PRZYPADKOWE.
Faraz.
Dzień dobry. Dobrze spałeś?
Chcesz coś specjalnego na śniadanie?
Tylko ciebie.
Szlag.
Co jest?
Mohamadi wezwał mnie na spotkanie. Muszę iść.
Cel się przemieszcza.
Niech go szlag.
Pośpiesz się, idzie.
- Hej! - Przepraszam.
Patrz, dokąd idziesz!
Szedłem tędy. Nie zauważyłem pana. Nic panu nie jest?
- Pomogę. - Nie trzeba.
Odejdź! Odejdź, powiedziałem!
Jeszcze raz przepraszam.
Miłego dnia.
Idiota.
Taki sam model jak Pejmana.
Identyczny poza, rzecz jasna, 40 gramami C-4.
To to etui, prawda?
Tak. Zrobiłam mu zdjęcie w restauracji.
A tu jest sprzęt, o który prosiłaś.
Pejman gra jutro z ojcem w tenisa.
Jeśli nie podmienimy dziś telefonu,
wątpię, że będziemy mieć kolejną szansę, by dorwać Mohamadiego.
Pejman wkrótce dostanie ochronę.
Jak się upewnicie, że Pejmana nie będzie w pokoju, gdy eksploduje?
Amir jest na dole.
Opowiesz mi historię o tym, że gdzie drwa rąbią, tam wióry lecą?
Znam taką o ścinaniu dużego drzewa.
Jasne. Obrywają te małe.
Czasami. Nie zawsze.
Powodzenia.
Teheran
Faraz Kamali wyszedł dziś z domu w pośpiechu.
Tak. Dobrze, że śledzimy jego wóz.
To było ryzykowne, Marjan. Bądź ostrożna.
Prosiłam cię o swobodę działania i się zgodziłaś.
Wartość Faraza jako potencjalnego szpiega
znacznie przewyższa niebezpieczeństwo, jakie stanowi dla Tamar lub operacji.
Dzisiejsza operacja jest priorytetem i ma się powieść.
Rozumiemy się?
Tak.
Mam nadzieję.
KLUB TENISOWY GHEITARIEH, TEHERAN
Zaczekasz?
Powodzenia.
Dzięki.
- Widziałeś Hamiltona w Austrii? - Wygrał?
Nie, Verstappen wygrał.
Pozwala mu prowadzić.
Trzydzieści punktów w Grand Prix? To niezła przewaga.
W tym roku też wygra. Zapamiętaj moje słowa.
Skoro rozmawiamy twarzą w twarz, powiedz mi…
co myślisz o stanowisku w Khatam al-Anbija?
Chcą, byś je zajął.
Rozmawialiśmy o tym.
Mam swoje przedsięwzięcia biznesowe.
Jakie przedsięwzięcia, chłopcze?
Gdy mnie mianowano, nie możesz handlować z Zachodem.
Zapomnij o tym.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Rozumiesz, tylko nie chcesz tego zaakceptować.
Ten etap twojego życia się zakończył.
Teraz jesteś tutaj.
By wykorzystać swój potencjał, musisz wstąpić do Korpusu.
Taki jest system.
Mam problem z tym systemem.
- A ty znowu swoje. - Nie.
Mówisz o wykorzystaniu mojego potencjału.
Co mogę zrobić? Albo nie mówmy o mnie.
Co ktoś z mojego pokolenia może zrobić
w tej skorumpowanej, odgórnie sterowanej gospodarce?
Dosyć!
Nie wysłałem cię do Stanów, by ci wyprano mózg,
żebym słuchał kapitalistycznych bzdur.
Masz zobowiązania wobec tej rodziny.
Społeczeństwo patrzy na ciebie inaczej, czy tego chcesz, czy nie.
To, co robisz, ma znaczenie.
Chodź.
Dzień dobry, generale. Jak się masz, Pejmanie?
Przepraszam, jeśli jestem za wcześnie. Zaczekać na zewnątrz?
Nie, jesteś w samą porę.
- Pamiętasz wujka Faraza? - Oczywiście.
Jak się ma wujka żona?
Dobrze, dzięki Bogu.
Miło cię widzieć z powrotem w domu. Wydoroślałeś, co?
Idź.
No dalej.
- Tenis jutro? - Jasne.
Chłopcze. Przemyśl to, o czym rozmawialiśmy.
Okej.
Jego pokolenie jest beznadziejne.
Myślą, że są pępkami świata. My też tacy byliśmy?
Masz rację.
Nam dano broń i wysłano na wojnę.
Najlepsza szkoła, jaką dostałem.
W porządku, słucham.
Mamy problem z jednym młodym członkiem rodziny Nemati.
Podejrzewamy, że ma powiązania z Izraelczykami.
Ostatnie, czego mi trzeba, to kłopoty z rodziną Nemati.
Nie mogę wywoływać zamieszania.
Wiesz, że jest konflikt między rządzącymi frakcjami.
Dzieją się różne rzeczy.
Ważne, historyczne.
- Musisz wyjść. - Dziękuję.
Witaj, przyjacielu.
Proszę. Usiądź. Mam nadzieję, że jesteś głodny.
Jak poszło?
Mamy pozwolenie.
Świetnie.
Ale mamy to robić po cichu.
To znaczy?
Nie wiesz, co to znaczy?
Masz być dyskretny, żadnych aresztowań.
Jak mamy pracować?
Ali…
Zapamiętaj to sobie.
Mohamadi robi wiele rzeczy naraz.
Nie możemy na nim polegać.
Czyli nie działamy oficjalnie.
Wszedł tam ambasador Korei Północnej.
Ali: Czyli nie działamy oficjalnie.
Dzieje się wiele rzeczy.
Faraz: Wszedł tam ambasador Korei Północnej.
Dzieje się wiele rzeczy.
LAWASAN, PÓŁNOCNO-WSCHODNI TEHERAN
- Leyla, przyszłaś! - Hej.
- Jak się masz?
- Wyglądasz wspaniale. - Dziękuję.
Chodź. I co myślisz?
Wygląda niesamowicie.
- Prawda? - Tak.
Co ci przynieść?
To, co ty pijesz.
Tak? Dobrze, zaczekaj tu.
Nigdy nic nie wiesz.
Odłożysz ten telefon?
Mówiłem, że nie chcę.
- No dobrze. - Dziękuję.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
To była zimna noc.
Pamiętam, że padało.
Staraj się mówić w czasie teraźniejszym. „Pada deszcz”.
Pada deszcz.
Ale w karetce jest gorąco.
Dokąd jedzie karetka?
Do Faraza.
Jest w szpitalu po drugiej operacji.
Wpuszczają mnie do jego sali.
Wygląda tak żałośnie.
Jest blady. Chudy.
Ledwo go rozpoznaję.
Jest mi niedobrze, więc idę do łazienki.
Słyszę pukanie do drzwi.
Nie otwieram.
Wyważają je i wyciągają mnie.
Każą mi połknąć tabletkę.
Trzymam cię za rękę.
Połóż ją na kanapie.
To jest twoja kanapa.
To jest twój dom.
Nie ma się czego bać.
Jesteśmy tylko ty i ja.
Oddychaj.
Gdy poczujesz się bezpiecznie, otwórz oczy.
Oglądałem niesamowity kompleks przemysłowy.
Mógłbym tam wybudować 200 apartamentów.
Kto teraz kupi apartament w centrum?
- Oszalałeś. - Tak.
Zobaczycie, co zrobię z tym miejscem.
Ty tylko gadasz.
Nie, dzięki.
- Nie? - Nie chcę.
W porządku.
Czemu jesteś taka przybita? Co się dzieje?
Widziałam, jak się kłócicie. Wszystko w porządku?
Moja matka powtarza:
„Są dziewczyny, z którymi imprezujesz i te, z którymi się żenisz”.
A co z tym, co dla ciebie ważne?
To też matka kazałaby ci sobie odpuścić?
Jesteś kickbokserką czy psycholożką?
Hej.
Mogłaś mi zepsuć telefon.
Nie stać cię na wodoodporny?
Już jesteś pijana?
Wskakuj. Nie, boi się, że się utopi. Niewiarygodne.
- Rób tak dalej, to się utopisz. - Tak?
To chodź i mnie złap.
Już ja ci pokażę…
Chodź.
Uwaga, nadchodzę!
Wyzywam cię!
Co takiego? Nie słyszę cię. Jesteś pod wodą.
Co z tobą?
Co? Boisz się połknąć trochę wody?
- Przyniosę ci drinka. - Chodź tutaj.
Pejman!
Zaraz wyjdę.
Skąd ten pośpiech, skarbie?
Tydzień temu generał Mohamadi został mianowany przez…
Mamy połączenie.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Zaczynam.
Inni by już śpiewali w sali przesłuchań.
Ale ponieważ to Nemati, to musimy tam jechać osobiście
i nie robić zamieszania.
Tak to działa. Musimy to zaakceptować.
Też ci się to nie podoba. Nie oszukasz mnie.
Cel jedzie w waszą stronę.
POJAZD NAMIERZONY
- O co chodzi? - Mamy problem.
Faraz i jego partner tu jadą.
Za ile tam dotrą?
Trzydzieści minut. Może mniej.
Jeszcze nie zaczęliśmy hackować.
Kontynuujcie. Odezwę się.
KOPIOWANIE DANYCH
Tak. Działa.
Nahid…
Myślałam o tym, co mi powiedziałaś
i o tym, jak to zrobiłaś.
Myślę, że podłoże twojej traumy nie tkwi w samym porwaniu,
ale w powrocie do Iranu.
System cię nie ochronił.
Twój upadek był fizyczną reakcją na to,
że zostawiono cię na pastwę losu.
Ale teraz jesteś w bezpiecznym środowisku.
Twój mąż zdrowieje.
Ja jestem tu z tobą.
To jest odpowiedni moment, żebyś spróbowała wyjść z domu.
- Nie… - Im dłużej będziesz to odkładać,
tym będzie trudniej.
Zaufaj mi, robiłam to wiele razy.
Pójdziemy tylko do parku naprzeciwko.
- Nie dam rady. - Dasz.
Zadzwonimy po Faraza, by tam przyszedł.
Za wolno!
To zajmie godzinę!
Sygnał w domu jest słaby.
To zbyt niebezpieczne. Faraz tu jedzie.
Faraz?
Tak, musisz się pośpieszyć.
Milad, włącz Bluetootha i skonfiguruj sieć.
Włączony. Wysłałem ci nazwę.
Dobrze.
Trzymaj telefony blisko siebie. Skończymy za 15 minut.
Przyjęłam.
- Hej. - Hej.
Wracasz do wody?
Tak, pewnie.
Widziałeś mój telefon?
Nie. Zgubiłeś go?
Zadzwoń do mnie.
Szlag!
Przez sieć włączył się dźwięk.
Przepraszam.
Czemu go wzięłaś?
Myślałam, że to mój.
Spójrz.
Pokaż.
Cholera, muszę zmienić wygaszacz.
Pokaż.
Mamy to samo etui!
Znasz „If Only We Were”?
Uwielbiam tę piosenkę.
Byłam na setce koncertów.
To mój przyjaciel.
Bez jaj!
Kto to jest?
Aasopaas. Wysyłałem ci jego piosenki.
Powiedz DJ-owi, żeby włączył.
Świetny pomysł. Pogadaj z nim. Na pewno go zna.
Okej.
Musisz trzymać się blisko,
by transfer się skończył, nim przyjedzie Faraz.
- Idę po drinka. - Pójdę z tobą.
Pierwszy krok jest najtrudniejszy.
Pomyśl o minie męża, gdy cię tam zobaczy.
Spodoba mu się to.
Nie wątpię.
Nahid?
Nic mi nie jest.
Może pan jechać.
Większość nie wraca ze Stanów.
Zwykle to bilet w jedną stronę.
Nie byłam tu od lat. Tęskniłam.
To ma sens.
Kluby, taniec w parach, legalny alkohol.
Nie, chodziło o miejsce, gdzie dorastałam, ludzi, jedzenie.
Powrót tu to powrót do domu.
W Stanach czułam się jak imigrantka.
Tutaj jestem jak wszyscy.
To nieprawda.
A ty czemu wróciłeś?
Myślałem, że wracam tylko na inaugurację taty.
Ale?
Okazuje się, że gdy twój ojciec zostaje szefem Korpusu,
nie pozwolą ci mieszkać w Stanach.
- Amerykanie? - Mój ojciec.
Przyjechali.
- Ile jeszcze? - Przynajmniej pięć minut.
Korpus przyjechał. Szykuj się do ucieczki.
Mam firmę w LA.
To startup. Może zmienić wszystko.
A dziś rano on mi mówi,
że muszę porzucić wszystko, co zbudowałem.
Halo, Nahid?
Gdzie jesteś?
Wyszłam z domu.
Z Marjan wyszłyśmy na zewnątrz.
Jak się czujesz? Było ciężko?
Tak, ale Marjan nie pozwoliła mi się poddać.
Faraz, przyjedziesz posiedzieć tu ze mną?
To auto Pejmana Mohamadiego.
Zjemy lody w parku i wrócimy razem do domu.
Na pewno?
Widziałem go rano w klubie.
Nahid, kochanie,
oddzwonię.
Wchodzą. Musisz uciekać.
Zostań! Tylko ona może sobie teraz pomóc.
Korpus!
Są tu agenci.
Zostań tu.
Weź ubrania.
Zawołaj kolegę.
Jak się masz?
Słyszałeś mnie?
Ali, chodź tu.
- Telefon gotowy? - Gdzie jesteś?
- Czemu nie wychodzisz? - Odpowiedz.
Prawie, ale przerwało.
Niech zgadnę, ojciec cię wysłał.
Przyszliśmy do Vahida Nematiego.
Kogo chcesz oszukać?
Powiedz ojcu, że jeśli coś ode mnie chce, niech mi to powie w twarz,
a nie wysyła swoich zbirów.
Jesteśmy tu w sprawie śledztwa.
A skoro ty tu jesteś,
to jest gorzej, niż sądziliśmy.
Posłuchaj,
to są moi przyjaciele, a ty psujesz im dzień.
Proszę ładnie,
idźcie stąd.
Tylko się rozejrzymy.
Jesteś głuchy, czy co? Kazałem wam wyjść!
Pejmanie, próbuję cię chronić.
Chcesz mnie chronić?
Nie ochroniłeś własnej żony!
Hej!
Załatwimy to oficjalnymi kanałami.
Chodźmy.
Co za gnojek. On i jego pieprzeni kumple.
Ali, dosyć!
Wsiadaj.
Musimy iść. Jest późno. Mój chłopak czeka.
Mam nadzieję, że poczujesz się lepiej.
- Dziękuję. Chodź. - Źle się czuję.
- Chodź. - Powoli.
Prosto i… prawa, lewa.
Prawa, lewa. Dobra robota.
Nic jej nie jest?
Przeżyje.
Chodź, pomogę ci.
Dziękuję.
Wychodzisz?
Tak.
Powinieneś się nią lepiej opiekować.
- Pomogę. - Nie trzeba.
- Trzymam ją. - Mówiłam, że nie trzeba.
Zaraz wrócimy.
Chodźmy.
Dzięki, stary.
Okej.
Telefon gotowy!
Teraz musi podmienić telefon na ten z bombą.
- Otworzysz drzwi? - Jasne.
Hej, możesz podwieźć mnie do centrum?
Oczywiście. Dokąd mam cię zawieźć?
Amir Abad.
Ale może być gdzieś po drodze.
Daj spokój. Wsiadaj.
Jedź do mieszkania. Pojadę za nimi.
Okej.
Hej!
Czemu za nią chodzisz jak cień?
Co?
Pytam, czemu za nią chodzisz jak cień?
Ja tylko… troszczę się o nią.
Wiem, co się dzieje na imprezach.
Nie chcę, by miała kłopoty.
Więc musisz jej pilnować.
Twoja siostra jest wyjątkowa.
Chcesz usiąść z przodu?
Pewnie.
Patrz.
AASOPAAS - EY KAASH MAA
Zrobiła to?
Jeszcze nie.
Gdyby Faraz nie żył, już by to zrobiła.
Taki człowiek jak on zdarza się raz na 20 lat.
Dość tego.
- Skupiam się na Mohamadim. - To twój problem.
Zabijesz Mohamadiego, dostaniesz pochwałę.
Jego zastąpią, a my wciąż tu będziemy.
Z całym szacunkiem, Marjan,
planowanie pracy Mosadu to nie twoje zajęcie.
Nie, jestem tylko lokalną agentką.
Podkreślę, że jedną z niewielu.
To już nie zależy od ciebie.
Koniec z Farazem. To rozkaz.
A co do misji, jeśli Tamar się nie uda, wyciągnij ich dzisiaj.
Wyraziłam się jasno?
Tak.
Dziękuję.
Było miło. Pójdę już.
Chodź tu.
- Co? - No dawaj.
Szepnij o mnie słówko Leyli.
Naprawdę jestem z tych dobrych.
Spoko.
Jedź bezpiecznie.
Dzięki.
Nie musiałeś.
Ale chciałem.
Dobranoc.
Chętnie coś bym jutro porobił, jeśli masz ochotę.
O czym myślisz?
Nie wiem. Może pójdziemy coś zjeść.
Kolację?
Mam plany wieczorem.
To może wcześniej?
Rano mam spotkania,
a po południu mam grać w tenisa, ale…
Grasz w tenisa?
Nie mów, że ty też. Kim ty jesteś?
Nie.
Nie jestem dobra, ale…
- Zawsze chciałam się nauczyć. - Idealnie.
Możemy się spotkać w klubie.
Okej.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Wybacz mi.
Powinienem był przyjechać. Przepraszam.
Straciłem czas, próbując chronić tego chłopaka,
syna Mohamadiego.
Tego małego pasożyta.
Chciałbym wiedzieć, co jego ojciec powiedział o tym w ich domu.
Gnoje.
Nigdy nie wybaczę Mohamadiemu tego, co nam zrobił. Jak długo będę żył.
A mam wychodzić codziennie i chronić jego życie.
Jak mam to dalej robić, Nahid?
No jak?
Pozwól mu umrzeć.
Faraz: A mam wychodzić codziennie i chronić jego życie?
Nahid: Pozwól mu umrzeć.
Milad?
- Podmieniłaś telefon? - Gdzie jest Milad?
Proszę.
Co to jest?
Proszę, proszę.
Patrz, co znalazłem. Bierz go do auta.
Przysięgam, to nie moje.
Panie władzo!
To nie moje.
Przysięgam…
Nie wiem, skąd to się wzięło!
Mamy go. Dzięki za cynk.
Teheran
Napisy: Agnieszka Otawska