WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA PRZEDSTAWIONE W TYM SERIALU SĄ FIKCYJNE.
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ LUB OSÓB, ŻYWYCH LUB ZMARŁYCH,
JEST PRZYPADKOWE.
PSYCHOLOŻKA KLINICZNA
DOKUMENTACJA MEDYCZNA: FARAZ KAMALI
Wychodzisz?
- Jak spałeś? - Nie spałem.
Idziesz na siłownię?
Tak, taki jest plan.
Muszę się szybko dostać do Vahida. Nie ma czasu.
A co z tym, co się stało wczoraj?
Nie martw się. Zajęliśmy się tym. Nie ma dowodów.
Musimy się stąd wydostać.
Okej? Żadnego Vahida i Mosadu. Musimy uciekać.
- Co? - Wróćmy do pierwotnego planu.
Okej? Ucieknijmy do Vancouver, zostawmy to za sobą.
- To tak nie działa. - Tamar, zabiłem człowieka.
I to nie byle kogo. Przyjaciela.
Kogoś, kto nam pomagał.
- Nie miałeś wyboru. - Co za różnica?
Żył, a teraz jest martwy. Zabiłem go własnymi rękami!
Własnymi rękami!
Już dobrze.
Porozmawiamy o tym, okej? Tylko się uspokój.
Porozmawiamy o tym później, okej?
Zostań tu.
Muszę iść na siłownię.
Okej.
Moja droga…
proszę…
Traktuj ją dobrze.
Dość już.
Kochanie,
może to ci pomoże.
Tobie to pomoże.
Zamiast zostać ze mną, ściągasz kogoś, by mnie pilnował.
To pewnie ona. Nie otwierasz?
Ty ją zaprosiłeś. Ty otwórz.
Nahid…
Pan Kamali?
- A pani to kto? - Marjan Montazemi.
Przyszłam z ramienia Instytutu Zdrowia Psychicznego dla Weteranów.
Do pańskiej żony, Nahid.
Zgadza się?
- Proszę wejść. - Dziękuję.
Teheran
Macie piękny dom.
Należał do rodziców Nahid.
Musieliśmy opuścić poprzednie mieszkanie.
Dzięki Bogu wylądowaliście tutaj.
Tak.
Czuje się pan niekomfortowo z tym, że jestem cudzoziemką.
Nie ma tu wielu Brytyjczyków.
To prawda.
Relacja Iranu i Anglii to nie historia miłosna.
Dla mnie to była historia miłosna.
Poznałam męża, Hasana, w Paryżu.
Studiowałam tam, on też.
Po ślubie przenieśliśmy się tutaj
i znowu się zakochałam,
tym razem w Iranie.
Co robił pani mąż? Jeśli mogę spytać.
Był psychiatrą. Zmarł 13 lat temu.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Był wyjątkowym człowiekiem.
Nie wątpię.
I postanowiła pani zostać nawet po jego śmierci?
Iran to mój dom.
Nahid nie jest zadowolona z faktu, że pani tu jest.
Tak, czytałam jej dokumentację.
To normalne, że się martwi,
że ktoś obcy przychodzi do jej domu.
Ale jestem pewna, że znajdę sposób, by do niej dotrzeć.
Mogę być bezpośrednia i coś zasugerować?
Najlepiej będzie, jeśli zostawi nas pan same.
Pańska żona będzie w dobrych rękach, panie Kamali.
Zaznajomiłaś się z jego kumplami?
Pejman i Vahid. Gdzie je zrobiono?
To restauracja w centrum miasta. Cash.
Vahid jest właścicielem. Pejman spędza tam wieczory.
Powodzenia.
Cześć. Co za gość!
- Cieszę się, że jesteś. - Zostałam zaproszona.
Chodź, oprowadzę cię.
Może szejka?
Nie, dziękuję.
Nie tylko jest czysta,
ale założyła po wojnie instytut dla weteranów cierpiących na PTSD.
Jest upoważniona do leczenia wysokiej rangi członków Korpusu.
Są zdjęcia jej z Ministrem Zdrowia, kilkoma ajatollahami, których leczyła.
- Podejrzewasz ją o coś? - Jest z Zachodu.
I pojawia się w moim domu zaraz po tym, jak wracam do pracy.
Co powiedzieli w instytucie?
Że powinienem się cieszyć, że taka specjalistka leczy moją żonę.
Nie wiem, co ci powiedzieć, szefie. Z tego, co widzę,
to mają rację.
Na co się patrzysz?
Na park naprzeciwko. Jest śliczny.
Miło mi cię poznać, Nahid.
Jestem Marjan.
- Miło mi. - Mnie również.
Nim zaczniemy, mogę skorzystać z łazienki?
Na końcu korytarza po lewej.
Dziękuję.
Wiele lat temu leczyłam małą dziewczynkę,
która straciła całą rodzinę w okropnym wypadku.
Jechali do Lar, a samochód dachował.
Wszyscy zginęli.
Wszyscy poza nią.
W tamtej chwili przestała mówić.
Próbowałam wszystkiego, by do niej dotrzeć.
Czytałam książki, które uwielbiała, puszczałam…
Nie chciała mówić, nieważne, jaką formę terapii stosowałam.
Aż pewnego dnia weszła do mojego gabinetu
i nim usiadłam, krzyknęła:
„Marjan, uważaj!”.
Wybacz. Wystraszyłam cię.
Rzecz w tym,
że krzesło, na którym miałam usiąść, było połamane,
i dziecko to zauważyło, i mnie ostrzegło.
Tamtego dnia coś się w niej otworzyło.
Nie od razu, ale…
Po trochu…
zaczęła znowu mówić.
Czy jest coś, co chciałabyś mi powiedzieć?
Szczerze?
Oczywiście.
Nie chcę, żebyś tu była.
W porządku.
To dlaczego tu jestem?
Bo mój mąż uważał, że to dobry pomysł, żebyś mnie pilnowała.
Tak to działa? Podejmuje decyzje za ciebie?
Odnoszę wrażenie, że nie zawsze tak było.
Mam rację?
Tak jest, odkąd to się stało.
Teraz masz szansę sama podjąć decyzję.
Powiedz, jeśli mnie tu nie chcesz.
Jestem tu dla ciebie, nie dla twojego męża.
Którą nogę masz słabszą?
Tę.
W takim razie tę słabszą stawiaj z przodu w pozycji wyjściowej.
- Okej. - A potem…
- Tak? - Jeszcze raz.
Mocniej.
- Dzięki. - Żaden problem.
Cześć, mała.
Hej.
Co jest? Chodź.
Chodź, jedz.
Halo?
Dzwoniła sąsiadka dilera.
Ktoś jest w jego mieszkaniu.
Jestem niedaleko.
Jak się nazywa sąsiadka?
Alinejad.
Dziękuję.
Chodź tu.
Dzień dobry. Jestem z Wywiadu.
Przepraszam, kim pan jest?
Mężczyzna, który był w mieszkaniu, właśnie zszedł na dół.
Pojedziemy na przejażdżkę, okej?
- Halo, Ali. - Tak.
Samochód właśnie odjechał.
Zapisz numer rejestracyjny. 76-B-765. Iran 90.
Siedemdziesiąt sześć… Iran 90.
Przekaż to policji.
Jasne.
Co do pani Montazemi.
Poszperałem trochę.
Może to nic takiego,
ale niedawno zaczęła konsultować leczenie PTSD w szpitalu Ajandegan.
Prześlę link.
Nie ma sprawy.
Dobra robota, Ali.
DOKTOR MARJAN MONTAZEMI, GŁÓWNA EKSPERTKA
SPECJALIZUJĄCA SIĘ W LECZENIU PACJENTÓW Z PTSD
To nie jego wina.
Musiał wrócić do pracy.
To większe od niego.
Mógł odmówić, prawda?
Qasemowi Mohamadiemu?
Prosto w twarz?
W dniu, gdy go mianowano, zaraz po tym, co się stało z pilotem…
MARJAN MONTAZEMI, PSYCHOLOŻKA KLINICZNA, 2 PIĘTRO
…Mohammadi przyszedł tu i zażądał, by Faraz wrócił do pracy.
Nie mógł odmówić.
Na pewno nie temu człowiekowi.
Opowiedz mi o nim więcej.
Skończmy na dziś.
Okej, oczywiście.
Dobrze sobie poradziłaś. Jesteś silną kobietą, Nahid.
To ważne, by pamiętać,
że cokolwiek sobie powiemy, zostaje między nami.
MARJAN MONTAZEMI, PSYCHOLOŻKA KLINICZNA
UNIWERSYTET OKSFORDZKI DOKTORAT Z PSYCHOLOGII KLINICZNEJ
Przepraszam. Mogę skorzystać z toalety, nim wyjdę?
Oczywiście.
Dziękuję.
NA ŻYWO
Twoja nowa przyjaciółka prawie rozwaliła worek.
Dzięki za wskazówki, kochana.
Miło było cię poznać.
- Miłej zabawy. - Na razie.
Czyli robisz krzywdę moim workom?
Co ci zrobiły?
Dama musi wiedzieć, jak się bronić.
Rozumiem.
Czyli jeśli teraz zaproszę cię na coś do jedzenia, to powinienem uważać?
- Zdecydowanie. - Będę pamiętał.
Panie przodem.
To czas dla kobiet. Nie może pan wejść.
Przepraszam. Przyjechałem po siostrę.
Nie odbiera telefonu.
Była na kickboxingu.
Kickboxing skończył się pół godziny temu.
Może pani sprawdzić?
Leyla Ansari. Vahid ją zaprosił.
Nie wiem, kto to jest.
Proszę wyjść, nim wezwę ochronę.
Kochanie?
Co to jest? Wiesz, co z tym robimy?
Właśnie.
To nie wygląda na restaurację.
Bo to coś lepszego.
Panie przodem.
Witam.
Czuj się jak u siebie.
Przyniosę coś do jedzenia.
Mam indyjskie, tajskie, filipińskie.
Obojętnie.
Sam projektowałem dom.
Pokażę ci obrazy na górze.
MEHDI
Jestem u Vahida. Nie martw się.
Co powiesz? Spróbujemy?
Pewnie.
Twoje zdrowie, Leylo.
Zawsze chciałeś mieć siłownię?
Nie. Siłownia to tylko przystanek na drodze.
Zajmuję się nieruchomościami. Mam na oku miejsce w centrum.
Teraz to dziura…
ale zmienię ją w klejnot, taki jak ty.
Nie jesteś głodna?
- Ugotowałeś to? - Nie, jedna z kobiet, które tu pracują.
Zawsze jesz w domu? Nie na mieście?
Moja rodzina ma restaurację. Zawsze jem na mieście.
- Tak. Jasaman mi mówiła. - Tak. Cash.
- Tak. - Chcesz tam pójść?
Pójdziemy dziś wieczorem.
Przyjdzie sporo ludzi. Będzie fajnie.
- Okej. Brzmi fajnie. - Dobrze.
Jesteś piękna, gdy się uśmiechasz.
Zaraz wracam. Jedz.
Leyla!
- Idź po Leylę! - Co tu robisz?
Leyla! Leyla!
- Co tu robisz? - Zawołaj Leylę.
Leyla! Leyla!
Zabieram ją.
- Co tu robisz? - O to pytałem.
Nie odbierałaś. Chodźmy.
Jesteś pijany albo na haju? Wynoś cię stąd.
- Muszę z tobą pogadać. - Pogadać?
Idziemy. Leyla!
- Stoisz, jak jakiś… - Idziemy!
Szlag.
- Co to ma być? - Chodź tu.
Łap ją! To włoskie kanapy!
Są warte więcej niż ty, dupku!
Wynoś się stąd!
Wyjaśnię w aucie. Chodź.
- Nie. - Leyla.
Możesz iść. Dzwoniłaś po niego, prawda?
- Chwila. Nie dzwoniłam. - To skąd wiedział, że tu jesteś?
Zaprosiłem cię, dobrze cię traktuję, a ty, kurwa, dzwonisz po brata?
Myślałaś, że coś ci zrobię?
Zapytał, gdzie jestem.
Idź.
- Vahidzie… - Wynoś się!
Wiesz, co zrobiłeś?
Co z tobą?
Czyj to pies?
Babaka.
Nie martw się. Wszystko załatwione.
Co jest załatwione?
Wszystko popsułeś. Zaprosił mnie, bym poznała jego przyjaciół.
Nie musisz się z nimi zadawać. To koniec. Wsiadaj.
Otwórz to.
Otwórz torbę. No już.
- To Babaka? - Nie, to nasz bilet na wyjazd.
Jedziemy do granicy i znajdziemy kogoś, kto nam pomoże.
Miałeś zostać w domu. Coś ty sobie myślał?
Ratuję nas! Ty idiotko! Ratuję nas.
Posłuchaj mnie. To tak nie działa.
Pracujemy dla organizacji. Nie decydujemy o wyjeździe.
Po pierwsze, nie należę do żadnej organizacji.
Po drugie, zrobimy to, co pierwotnie planowaliśmy,
nim nas wciągnęłaś w to gówno.
- Zabieram nas stąd. - To się nie uda!
Jeśli to schrzanimy, nie ochronię cię. Rozumiesz?
Za dużo wiemy.
Uważaj!
Tak?
Auto, o które pan pytał,
zauważono w północnej części miasta.
Wyślę lokalizację na telefon.
Dziękuję.
Przyśpiesz, ucieka.
Dawaj, gazu!
Z drogi!
Skręć tu w lewo.
Rusz się!
Chica!
Zostaw ją.
Musimy iść. Już.
Nikogo tu nie ma.
Sio! Zamknij się!
Uciekaj, kundlu!
Giń! Uciekaj!
Okej. Tak, dziękuję. Okej.
Jak rozmowa?
Skłamałam.
Nie wyszedłeś dziś z domu.
Jak się czujesz?
Gównianie.
Chciałem nas z tego wyplątać.
Wiem.
Ale nie możemy się z tego wyplątać.
Nie w ten sposób.
Nie sądziłem, że to zajdzie tak daleko.
Przepraszam.
Przepraszam, że znowu nas w to wciągnęłam.
Nie powinnam była pozwolić ci zostać.
- Wolałabyś, by mnie nie było? - Nie.
Chcę cię tutaj.
Potrzebuję cię.
Kurwa, zabili Chicę.
Wiesz…
całe życie…
brali, co tylko chcieli,
kiedy tylko mogli.
Wszystko, o co dbałem.
I zdajesz sobie sprawę…
że nigdy nie miałeś szans.
To jest twoja szansa.
Tamar…
Nic mi już nie pozostało.
Nie mam nikogo.
Mam tylko ciebie.
Pachnie cudownie!
Nagle nie czuję się zmęczony.
Witaj w domu, panie Kamali.
Ash Reshteh? Świętujemy coś?
Nic specjalnego.
- Zrobiłam to w ramach przeprosin. - Za co, kochana?
Miałeś rację.
Marjan była tym, czego potrzebowałam.
Kochanie, nie masz za co przepraszać.
Mam.
Byłam dla ciebie za ostra, winiłam cię.
Prawda jest taka, że cieszę się, że cię mam.
Niesamowite!
Umieram z głodu. Pójdę tylko umyć ręce.
Dziękuję. To jest wspaniałe.
- Halo. - Panie Kamali.
- Obym nie przeszkadzała. - Nie.
Dzwonię, żeby zapytać, czy wciąż pan chce, bym jutro przyszła do Nahid.
A czemu nie?
Martwił się pan, że jestem cudzoziemką.
Dziś moje zmartwienia się rozwiały.
Przyszedłem do domu i znalazłem szczęśliwą i spokojną żonę.
I wygląda na to, że się dogadałyście.
Miło mi to słyszeć.
Miałam wrażenie, że bał się pan, że nie można mi zaufać.
Czemu pani tak twierdzi?
Ktoś się dziś włamał do mojej klinki.
Kamery nagrały intruza, który jest niezwykle podobny do pana.
Czy to mógł być pan?
Tak. To byłem ja.
Rozumiem.
Nie wniosę oskarżenia.
Ale w związku z tym,
- nie mogę kontynuować… - Proszę zaczekać.
Chcę przeprosić.
To, co się przytrafiło mojej żonie, miało wpływ też na mnie
i gdy kobieta z Zachodu staje w moich drzwiach,
to rodzi pytania. Nie?
Trzeba było ze mną porozmawiać.
Ma pani rację. Przepraszam.
Panie Kamali, by terapia pańskiej żony się powiodła,
pan i ja musimy sobie ufać.
W przeciwnym razie nie mogę kontynuować.
Chyba że pański dyskomfort sprawia, że nie może się pan na to zgodzić.
- Zupa stygnie. - Już idę. Chwileczkę.
Doktor Montazemi, chciałbym, żeby pani jutro przyszła.
Będę wdzięczny.
Dobranoc.
- Mehdi, przyjaciel Babaka. - No i?
Dostaniesz dziesięć procent z utargu.
Dwadzieścia.
Piętnaście.
Dobra.
Zostań tu.
- Co tu robisz? - Cześć.
- Wynoś się. - Przyszedłem przeprosić.
Albo wyjdziesz sam, albo ochrona cię wyrzuci.
Znaleźli Babaka.
Nie żyje.
Jak to Babak nie żyje?
Kiedy umarł?
Jego ciało znaleziono w Suzie.
Pewnie transakcja poszła źle.
Znam ten teren. Niemożliwe, że tam pracował.
Wychodzę.
Miłej zabawy, Leyla.
Cześć.
A samochód?
Nie uwierzysz.
Mam nagranie z kamery.
Ktoś, kto przypomina Milada Kahaniego
próbował wejść na siłownię o nazwie Niavaran Platinum.
Problem w tym, że nie mogę znaleźć o niej żadnych informacji.
Dlaczego?
Wielu jej klientów ma znajomości.
A właścicielem jest Vahid Nemati.
Nemati?
Z tej rodziny?
Będziemy potrzebowali zgody góry.
Zajmiemy się tym jutro. Świetna robota.
Idź spać.
Dzięki, szefie.
Dobranoc.
Słuchajcie…
to jest Leyla, nasz gość, a przybyła aż z Los Angeles!
Szerwin, przesuń się.
Przynieś mi kieliszek.
Pejman!
Odłóż na chwilę telefon i przestań gadać.
Przepraszam, proszę pana.
Na zdrowie!
Teheran
Napisy: Agnieszka Otawska