PRZEDSTAWIONE OSOBY I ZDARZENIA SĄ CAŁKOWICIE FIKCYJNE.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO FAKTYCZNYCH OSÓB LUB ZDARZEŃ JEST NIEZAMIERZONE.
- Dzień dobry. - Dobry.
Jak się sprawy mają?
Dzień dobry. Wszystko gra.
Dobra. Macie te akta?
- Tak. - Czekaj.
Cześć, Amir. Jak leci?
Jak się masz, Ali?
Sam wiesz. Jakieś wieści?
Przetrząsnąłem całą prowincję.
Tylko jedna podstacja ma łączność z wojskową siecią.
Ta z numerem drugim.
Przesyłam ci akta kilku tamtejszych starszych inżynierów.
Pogadaj z nimi.
Dzięki, Amir, spisałeś się.
Teheran
Nie, zostaw go! Zostaw Milada.
Dzień dobry.
Jakieś wieści?
Czekamy.
Co z nim?
Jest cały.
Chcę z nim pogadać.
Odradzam ci to.
Nie pytam cię o zdanie.
Tylko mnie wolno do niego wchodzić. Takie rozkazy.
Kto je wydał?
Moi dowódcy. I twoi.
Czy wszystko gra?
Ma co jeść i pić?
Mówię do ciebie.
Trzeba było go zabić w mieszkaniu.
Nie przyda nam się.
Ciesz się, że jeszcze żyje.
To twoje zdanie czy dowódców?
Rozumiem.
Dlatego słuchaj.
Jeśli cokolwiek go spotka, pożałujesz tego.
- Witaj, Muhamad. - Cześć.
Witaj, Tamar. Jak się masz?
Co tu robisz?
Chodź, uściskaj mnie.
Misja trwa?
Zaraz wszystko omówimy.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Faraz Kamali przysłał nam to dziś rano.
To Mordechaj Rabinian, ojciec Tamar.
Zdjęcia zrobiono trzy godziny i 40 minut po jego lądowaniu w Stambule.
Wciąż ustalamy, dokąd pojechał,
ale pewnie do któregoś z tamtejszych hoteli.
Można to wywnioskować ze wzoru na wykładzinie.
Pochodzi z hurtowni na północy współpracującej z wieloma hotelami.
To nasz główny cel.
- Co z żoną? - Rozmawiałem z dr Ben Arzi.
Przewożenie jej byłoby teraz zbyt ryzykowne.
Dobrze. Pogadamy z Farazem, wybadamy go i ustalimy, co dalej.
Powiadomię Kadosz o porwaniu Mordechaja.
Proszę pana, moja córka jest zwykłą informatyczką.
To dobra dziewczyna. Może nieco płochliwa.
Ale szpieg Mosadu?
Wykluczone.
Agenci mają to do siebie. Świetnie ukrywają fakt, że nimi są.
Właśnie tak są wybierani.
A czym ja zgrzeszyłem?
Świat szpiegostwa jest mi całkiem obcy,
ale wydawało mi się, że też ceni się w nim moralność i człowieczeństwo.
Rozumiem.
Zapomniałem, że rozmawiam ze Strażnikiem Rewolucji.
Wasza grupa dawno stała się głucha na głos sumienia.
Gdy zniszczyliście nasz piękny kraj.
Ani słowa więcej!
Ani słowa!
Jedz.
Dzięki Ci, Panie, za plony ziemi, które tworzysz. Amen.
Zachowuj się. Żadnych hałasów.
Dotarło?
Halo.
Postąpiłeś źle.
To jedyny język, jaki rozumiecie.
Faraz, twoja żona jest pod najlepszą możliwą opieką.
Nie mamy zamiaru jej krzywdzić.
Mieliśmy ją wypuścić w przeciągu kilku dni.
Nie wierzę wam.
Porwaliście mi żonę.
Chcę z nią mówić.
Niestety teraz to niemożliwe.
Dlaczego?
Coś się jej stało?
Nic z tych rzeczy. Przechodzi badania.
Damy znać, gdy będzie w stabilnym stanie.
Tymczasem chcielibyśmy omówić warunki jej uwolnienia.
Warunki są jasne.
Jeśli żona nie wyląduje przed północą w Stambule...
zastrzelę Mordechaja.
Opanuj się, proszę.
Czekam do północy.
Nie żartuję.
Rozgryzł naszą komórkę, zakłócił sygnał
i połączył się przez odległego operatora z okolic Sztokholmu.
Podejdziemy go z dwóch stron.
Umówimy się na wymianę i spróbujemy go wytropić.
PODSTACJA NAPIĘCIA, TEHERAN
Param Kasraj?
Miło mi. Możemy zamienić parę słów?
Przepraszam, czy jest pan umówiony?
Wolę załatwiać takie sprawy po cichu.
Możemy więc?
Dobrze, panie Param.
Od jak dawna pan tu pracuje?
Jakieś 15 lat.
- Piętnaście lat? - Tak.
Szmat czasu.
Pewnie zna pan ten zakład lepiej niż własną żonę.
Wszystko w porządku?
Tak, tak.
Mam pracowity dzień. Za parę minut idę na spotkanie.
Przepraszam. Przejdźmy więc do rzeczy.
Wykryliśmy niedawno poważną wadę w waszych serwerach.
Sądzimy, że część z nich jest połączona z wojskową siecią.
Czy to możliwe?
Tak, możliwe.
Jednak to nie wada. Są układami awaryjnymi.
Czy można je odłączyć?
Mnie nie wolno. Dam panu numer do technika.
Czy w ogóle wie, które to serwery?
Sądzę, że tak.
W takiej sprawie musi pan być pewien!
Panie Param.
To, co powiem, ma zostać między nami.
Zagraniczni agenci mogą usiłować włamać się do tych serwerów
i do wojskowych systemów.
Chyba nie możemy na to pozwolić, prawda?
Prawda.
To pogadajmy z technikiem-specjalistą i upewnijmy się, że zna się na rzeczy.
Dobrze.
Pozwolą panowie tylko, że zadzwonię i przełożę spotkanie?
Zaraz do panów dołączę.
Czekam za drzwiami.
I co myślisz? Dziwnie się zachowuje, prawda?
Milad, tu Param. Gdzie jesteś?
Nie możecie teraz wejść. To zbyt ryzykowne.
Wycofałem zgłoszenie usterki.
Nie rozprowadzaj nagrania.
Proszę, jesteś dla mnie bratem.
Fakt, wycofał.
Czy zgłosi usterkę ponownie?
Weszłabyś sama.
Włamanie się chwilę zajmie.
Teren jest zabezpieczony kodem i nie wejdę bez jego wiedzy.
Sam musi mnie wpuścić.
Byłaś wtedy przy nim. Zdołamy znów go przycisnąć?
Spłoszymy go, jeśli spróbujemy.
Pamiętam, jak na mnie patrzył. Nie ufał mi.
Milad jest niezbędny.
Chcę z nim pomówić.
Przekonam go, Kadosz.
Dobra.
Jak się czujesz?
Wynoś się.
Musisz pić.
Niby po co?
Przecież i tak zaraz mnie zabijecie.
Nikt cię nie zabije.
Czyli to prawdziwa ty?
Agentka?
Izraelka?
Rozumiem.
Szykowałaś mnie do tego od miesięcy.
Wszystkie rozmowy w darknecie, wszystko, co razem robiliśmy...
Ciągle grałaś.
Teraz to nieistotne.
Jak się nie domyśliłem?
Jak mogłaś mi to zrobić?
Przepraszam.
Nie miałeś ucierpieć.
Gdyby Karim się nie zjawił i mi nie zagroził,
- wszystko by się ułożyło. - Ale nie tak było, co?
Nie.
Nie tak było.
Mamy kłopot.
Param odwołał usterkę. Nie dostaniemy się.
Raczej ty masz kłopot.
Ty też. I on.
Bo? Jednak nas zabijecie?
Koniec. Mam dość.
Rób, co chcesz.
- Milad. - Nie słyszałaś mnie?
Nie wierzę już w ani jedno twoje słowo
i nigdy w życiu w niczym ci nie pomogę.
Prędzej umrę, niż to zrobię!
Wynoś się!
Popełniasz błąd.
Przyjemne uczucie.
W chuj przyjemne.
STAMBUŁ, TURCJA
Dla mnie żona też była całym światem.
Rak.
Czyli Arezu wszystko ci powiedziała.
Jednak nowotwór mojej żony był objawem, nie przyczyną.
Jej kłopoty... nasze kłopoty...
życie z dala od ojczyzny...
w obcym państwie...
To ją zabiło.
Biedaczka zmarła z żalu.
Dlaczego wyjechaliście?
Korpusu jeszcze nie było.
Marzyłem o odwiedzeniu Ziemi Świętej.
O ujrzeniu Jerozolimy
i pomodleniu się pod Ścianą Płaczu.
Gdy pojechałem do Jerozolimy po raz pierwszy
i ujrzałem święty mur otoczony przez te wzniesione przez muzułmanów,
wybuchłem płaczem.
A zatem?
Czuję się tam jak na wygnaniu.
Z roku na rok coraz bardziej tęsknię za Iranem.
Nie masz pojęcia, jaki to ciężar.
Po co więc wyjeżdżać?
Zrobiłem to tylko z myślą o córce.
I świetnie na tym wyszła.
Spójrz, jak cię urządziła.
Jak się pani czuje?
Kiedy wrócę do domu?
Gdy ustalimy, że to bezpieczne.
Chcę rozmawiać z mężem.
Za chwilkę.
Przedtem my się rozmówimy.
Pani mąż porwał niewinnego obywatela Izraela
i grozi zabiciem go, jeśli pani nie uwolnimy.
Chcę już mieć to za sobą. Mnie też to nie w smak.
Ale proszę mi wierzyć, że w tym stanie nie może pani lecieć.
Niech panu będzie.
Musisz mi uwierzyć i wyjaśnić to mężowi, Nahid.
Nie chcę, by zrobił coś, czego potem pożałuje.
Uspokój go i dopilnuj, by nikogo nie skrzywdził.
Jest rozchwiany.
Rozchwiany? Jaki niby miał wybór?
Co ty byś zrobił, gdyby porwali ci żonę?
Szczerze mówiąc...
wątpię, czy zrobiłbym to, co on.
Zbyt mocno cię kocha.
Nie mów tego żonie.
Nie obrazi się.
Zmarła przed dwoma laty.
Chyba ci nie pomogę.
Nie znasz go.
Gdy coś sobie postanowi,
nic go nie przekona.
Sądzę, że zdołasz.
Kocha cię i cię wysłucha.
Wiesz... wiele lat temu,
gdy jeszcze pracowałem w terenie...
znalazłem się w strasznej sytuacji.
Byłem pewien, że to koniec.
Że będzie po mnie.
Zadzwoniłem do żony, choć to ściśle zabronione.
Żeby się pożegnać. Wypowiedzieć ostatnie słowa.
Napisałem całą mowę,
ale nie pozwoliła jej przeczytać.
Przerwała mi.
Stwierdziła, że nie chce tego słuchać i że za nic nie zginę.
Odparłem, że nie rozumiała. Że to koniec.
Po ptakach.
I wtedy, zamiast się ze mną sprzeczać,
zaczęła tylko śpiewać piosenkę.
Naszą piosenkę.
Zaśpiewaj.
Lepiej nie.
Struny drgające w sercu swoim noszę
Skrywam z trudem obawy swe
Czułe słowa wymawiam szeptem
Korzenie me rosną powoli...
Koszmarnie fałszujesz.
Dziękuję.
O czym jest piosenka?
O prostej miłości.
Codziennej.
O zwyczajnym życiu.
Przepiękna.
Halo.
Kochanie.
- Jak się miewasz? - Jesteś cała?
Bogu dzięki, nic mi nie jest.
Zrobiłam się nieco słabsza i nie chcieli ryzykować.
Ale już mi lepiej.
A tobie?
Martwię się o ciebie.
Dobrze mnie tu traktują.
Jak Bóg da, wkrótce się zobaczymy.
Mój drogi...
powiedzieli mi, że kogoś porwałeś.
Izraelczyka.
I teraz grozisz mu śmiercią.
Nie wierz w te ich kłamstwa.
Czyli to nieprawda?
Siedzisz w domu i oglądasz seriale?
Wiesz, że ich nie znoszę.
Widzisz? Jednak są plusy tego, że mnie nie ma.
Nie musisz siedzieć i oglądać ze mną moich tureckich serialików.
Kochanie...
obiecujesz, że nie posunąłeś się za daleko?
Bóg sam mi cię nie zwróci.
Wypuść go.
- Nahid... - Posłuchaj mnie.
W tym stanie nie mogę teraz wsiąść do samolotu.
Zakłóca sygnał, ale go namierzamy.
To potrwa parę dni. Cierpliwości.
Nie bądź tak okrutny jak oni, mój drogi.
Nie rób mu krzywdy.
Tego nie mogę ci obiecać.
Ale przysięgam, że sprowadzę cię do domu.
Nahid.
Najdroższa.
Boli mnie, że mówisz w ich imieniu.
Obiecaj mi, że przestaniecie rozmawiać.
Nahid?
Mówię poważnie.
Halo.
Dość.
Nie zniosę tego gadania.
Tęsknię za tobą.
Za twoim głosem, twoimi objęciami.
Porozmawiajmy chwilę. Tylko we dwoje.
Pal ich sześć, niech słuchają.
Chcę tylko słuchać twojego głosu.
Co mam powiedzieć?
Zaśpiewaj mi kołysankę.
Jestem zmęczona, Faraz. Chcę się wyspać.
Zaśpiewałbyś mi?
Kochanie, nie jestem w nastroju do śpiewania.
Jeśli chcesz, żebyśmy wciąż
Razem się przyjaźnili
I jak za minionych czasów
Ze świtem wstawali
Serce twe niechaj odsapnie
I melodię nową przyjmie
Ma zakłócacz, ale algorytm wykrył, że piosenkę słychać gdzieś w Stambule.
Jeżeli chcesz wciąż przy mnie być
Śpiesz się, pókiśmy młodzi
Póki skóra otula kości
Nie każ mi samotnie żyć
Nadaj nocy koloryt nowy
Melodię niech nową przyjmie
Niech przyjmie barwę lądu
Na którym zawsze będziesz przy mnie
ŹRÓDŁO POŁĄCZENIA: HOTEL DIWANI
Bingo.
Bądź silny, ukochany.
Kocham cię.
Wkrótce się zobaczymy.
Przysięgam.
Wolno mi spytać...
czy jest cała?
Rozmawiałeś z nią?
Wracaj do środka.
Ciężko mi tam siedzieć.
Marsz do środka, mówię!
Marsz, syjonistyczny psie! Marsz!
Tamar.
Proszę.
- Chcesz? - Dzięki.
Imigrowałaś, gdy miałaś sześć lat, a ja 15.
Tutaj spędziłam lata młodości.
Chodziłam do muzułmańskiej szkoły.
Ale to po przyjeździe do Izraela
czułam się obco.
Wróciłam tu pierwszy raz parę lat temu.
Miałam namierzyć...
i uwieść starszego oficera, by wpuścił nas do tajnej bazy.
Przeciwlotniczej.
Słyszałam o tym.
Byłam z nim parę miesięcy.
Związek rozwinął się, chociaż nie powinien.
Gdy na niego patrzyłam,
widziałam kolegów z dawnego osiedla.
Nie czułam takiej więzi i zrozumienia z żadnym Izraelczykiem.
Tamar.
Doskonale rozumiem, jak łatwo się w tym zatracić.
Nie popełniaj tego błędu.
Nie zapominaj swojej tożsamości.
Teraz idź do niego.
Przemów do jego serca, zamykając własne.
Z rozumem.
Kadosz...
Tamten starszy oficer...
Gdzie teraz jest?
Nieistotne.
Odcięłam się.
Nie rozumiesz powagi sytuacji.
Ani do czego jest zdolna moja organizacja.
Co to niby znaczy?
Sądzisz, że upatrzyli sobie ciebie?
Skrzywdzą twoich krewnych.
Pieprzysz.
Mam ci pokazać raport na twój temat?
Nie narażaj się przez swoje ego.
Ego?
Na moich oczach zginął mój kumpel.
I skrzywdzą pozostałych.
Kogo w zasadzie kryjesz?
Znienawidzony reżim?
Jakim cudem nie widzisz, że usiłuję cię ocalić?
Na moim miejscu zabiliby cię w komunie.
I wypuszczą cię, jeśli misja się powiedzie.
Ale musisz nam pomóc.
Zadzwoń do Parama.
Uspokój go.
Powiedz, że wszystko będzie dobrze – zgodnie z prawdą.
Halo.
Jak tam, przyjacielu?
Po co dzwonisz?
Wycofałeś zgłoszenie usterki.
Nie miałem wyjścia.
Nie słyszałeś, co mówiłem?
Param, musisz wyluzować.
Dosyć tego.
Nie mogę tego dla ciebie zrobić.
Param...
nagranie to dopiero początek.
Jeśli wymiękniesz, twoja żona dowie się, ile kobiet obściskujesz.
A nagranie trafi do Korpusu Strażników Rewolucji.
Mamy wszystko na taśmie. Bądź rozsądny.
Nie wydurniaj się.
Błagam cię...
nie rób tego.
To ponów zgłoszenie usterki.
Zrobione.
Widzimy.
Param...
nie łam się, bracie.
Dobra robota.
Kosrow, zabieramy go.
- Co? - Wstawaj, zdrajco.
Obiecał pan, że mi daruje.
Guzik ci obiecałem.
- Ja nie skończyłem! - Ruszaj się.
Mądrze zrobiłeś.
Żal mi ciebie, wiesz?
Chociaż jestem przykuty do łóżka,
spośród nas dwojga...
to ja jestem wolny.
A ty jesteś więźniem.
Masz czarną duszę.
I założę się, że na moim miejscu
wydałabyś całą rodzinę. Prawda?
Bo tak się robi w waszym świecie, co nie?
Wasz dotyk skazuje wszystko na śmierć.
Jesteś pewna, że się uda?
Całkowicie.
Załatwimy to.
Można startować.
Dobrze.
Pilnujcie się.
Powodzenia.
Mamy zielone światło.
Szykuj się, za 50 minut ruszamy.
TATA
„STRAŻNICY REWOLUCJI PORWALI TWOJEGO OJCA.
PODDAJ SIĘ LUB ON PONIESIE TWOJĄ KARĘ”.
Co jest, Tamar?
Tamar?
To prawda?
- Kto to przysłał? - Odpowiedz.
Nie przetrzymuje go Korpus i nie jest w Iranie.
Gdzie jest i co...
Okazało się dziś rano. Zajmiemy się tym.
- Jak mogłaś to zataić? - Tamar.
Wiem, że nie zdołasz, ale proszę cię, byś teraz o tym nie myślała.
Spójrz na mnie.
Tropią go najlepsi agenci.
- Uratują go, słowo. - Zabiją go.
- Zginie. Wiem, jak to się kończy. - Nie.
Nie zginie.
Odłóż to teraz na bok.
Gdy wrócimy, będzie już w dobrych rękach.
Nie dam rady. Nie mogę.
Wolisz zamiast tego czekać?
Już czas dociągnąć sprawę do końca.
Do dzieła.
Jedźmy.
No już.
Zróbmy to.
Chodź.
Na mój znak.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Zarezerwowaliśmy po drodze pokój z większym łóżkiem.
Tina i Paul Richardsonowie.
Proszę paszport.
Podłączyli się do hotelowej sieci. Teraz znajdźcie pokój.
Trójka?
Jak tam przy tylnym wjeździe?
Cisza przy tylnym wjeździe.
Gdzie u licha są?
Potwierdź, że zgłoszenie jest aktualne.
Tamar.
Co jest?
Nie widzę go.
Zgłoszenia?
Nie ma całego systemu.
Sprawdź jeszcze raz.
- Kiepsko się czuję. - Hej!
Ali, spójrz tam.
Ta furgonetka od dawna się nie ruszyła.
Omid, zaczekamy jeszcze parę minut.
Jeśli się nie ruszy, podejdziemy.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Halo.
Nadchodzą.
Kiedy weszli?
Przed chwilą.
Wjeżdżają na górę.
Dziękuję.
Wstawaj.
- Co jest? - Już.
- Co? - Na kolana.
Wsiadaj.
Powoli.
odmawia po hebrajsku modlitwę „Szema Jisrael”
Wie o swoim ojcu.
Pewnie do niego napisała.
Jest rozkojarzona.
Jakim cudem tego nie zgłosiłaś?
To niepowtarzalna okazja. Sądziłam, że da radę.
Koniec akcji, Jael.
Wsadź ją do wozu i wiejcie.
Piloci zaraz startują. Wysyłam Newa.
Jedź.
Odjechali. To nie oni.
Czysto.
Znajdźcie go.
Słyszeliście?
Hoszen, Bareket, Odem, Jarkan, zaczynamy Wrota Niebios.
Przyjąłem. Hoszen startuje.
Odem i Bareket ustawiają się i startują.
Pozwolenie na minięcie po starcie?
Odem, Bareket, zezwalam na minięcie mnie z lewej.
Jarkan ustawia się i startuje.
Jarkan w powietrzu. Powodzenia.
Łączcie mnie z Newem.
Newo, słyszycie mnie?
Jak się macie?
- Świetnie. - Samoloty ruszyły.
Chcę powiadomić premiera, że ukończą dziś misję bez przeszkód.
Że zadbaliśmy o pilotów.
Wszystko się uda.
Drużyna, ruszamy.
Jak tam?
Dobrze. Dajcie go do telefonu.
Tamar.
Łączę cię z twoim ojcem.
Właśnie go uwolnili.
Tato?
Słonko.
Kochanie.
Spokojnie, nie płacz.
Nie płacz, proszę.
Nie płacz, słonko.
Córciu...
Moja Sali.
- Halo. - Jedź do kryjówki,
zarządź ewakuację i każ Muhamadowi pozbyć się Irańczyka.
Teheran
Napisy: Piotr Kacprzak