PRZEDSTAWIONE OSOBY I ZDARZENIA SĄ CAŁKOWICIE FIKCYJNE.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO FAKTYCZNYCH OSÓB LUB ZDARZEŃ JEST NIEZAMIERZONE.
NUMER NIEZNANY
Halo.
Faraz Kamali.
Kto mówi?
Zacznę od tego, że żona jest cała.
Nie bój się o nią. Jest w dobrych rękach.
Dowodzi tego ta wiadomość.
Chcę mówić z żoną.
Wykonasz parę poleceń.
Jest po operacji mózgu!
Jak mówię, nic jej nie grozi.
Z bożą pomocą wkrótce porozmawiacie.
Dopilnuj, by Masud Tabrizi w przeciągu doby dotarł do Stambułu,
a w zamian sprowadzimy twoją żonę do Iranu, całą i zdrową.
Jeśli go nie wypuścisz, już więcej nie zadzwonimy.
Zaczekaj.
Halo!
TEHERAN
- Halo. - Dzień dobry.
Bardzo dziś ładnie.
Jasno i bezchmurnie.
Gdzie jesteś?
W bezpiecznym miejscu.
Dalej w Teheranie?
Tak.
Dobrze.
Zadzwoń za parę godzin, opiszę ci plan ucieczki.
Znalazłam trop.
Słucham?
Mogę się dostać do podstacji.
Spróbowałabym tam, jeśli nie jest za późno.
Zaprzyjaźniłam się z dysydentem.
Sprawdziłam go przed wyjazdem.
Jesteś u niego?
Jesteś u „Chorego”, „Szakiro”?
Co o tobie wie?
Nic a nic. Też ma mnie za dysydentkę. Ale...
zna kogoś w podstacji. Czy to coś da?
Dostałabyś się tam w ciągu 48 godzin?
Tak.
Dobra.
Na początek włam się do telefonu hakera
i podaj mi wszystkie jego dane i dane kontaktu w podstacji.
Jego nazwisko i stanowisko.
Muszę lecieć.
Hej.
Chodźmy. Pakujmy się, niedługo jedziemy.
Właściwie dokąd?
Na imprezę za miastem.
Spokojnie, wśród naszych. Będzie też nasz kontakt.
Na sto procent?
Nic nie jest pewne, ale nazwijmy go stałym bywalcem.
Dobra?
Kiedy wrócimy?
Nie wiem, popłyniemy z prądem. Dobra?
Chodź wziąć jakieś ciuchy od Parisy.
Będzie odlotowo.
Dodałem do Gerszadu nową funkcję.
Każdy jadący na imprezę może teraz ostrzegać resztę o blokadach.
Gerszad to straszny chłam.
Rządowi agenci wrzucają tam lewe donosy dla zmyłki.
- Co ty gadasz? - Tak wabią ludzi do siebie.
Następny przystanek:
piekło!
Jebany sukinsynu!
Gdzie ona jest?
Gdzie jest?
Wstawaj! Wstań!
Gadaj, gdzie jest!
Gdzie jest?
Nie wiem. Jak Boga kocham.
Chodź!
Zabiera go pan?
A ty kto, mój szef?
Przepraszam.
Gdzie?
Bracie...
dokąd mnie wieziesz?
Przysięgam, że nic nie wiem.
Ty kłamliwy psie.
Masz dzieci?
Ja mam dwie małe córki.
Stul pysk, Masud!
BAZA IZRAELSKICH SIŁ POWIETRZNYCH
Tu dr Ben Arzi. Wylądowaliśmy.
Za pół godziny przewieziemy ją do placówki.
Co z nią?
Jest w dobrym stanie, ale ją odurzono.
Będę się meldować.
Nie.
Ściągnij dziewczyny, nie facetów. To ich brakuje.
Daj znać Parisie, Negar...
Muszę kończyć. Oddzwonię.
Mówiłem ci, że to chłam.
Tej kontroli nie sposób objechać.
Dzień dobry, jak się pan miewa?
Dokąd jedziecie?
Pochodzić po górach. Mamy ferie na uczelni.
Dokumenty.
Już.
Proszę.
Co to za zwyczaje?
Proszę się zakryć.
Pokazujesz mi kciuk?
Teraz się doigraliście!
Panie władzo...
Wysiadka.
- Jazda! - Panie władzo...
Jak ty śmiałaś?
To moja przybrana siostra.
Dorastała za granicą. Nie zna tego gestu.
Guzik mnie to obchodzi.
Przepraszam. Chciała być miła.
Uczyła się w zagranicznej szkole. Tam to znaczy „dobrze”.
Gdzie jej papiery?
Przepraszam pana.
Przyjechała zobaczyć swoją ojczyznę.
Wytłumacz jej, że w Iranie się tak nie pokazuje.
Tak jest.
Macie coś w wozie?
Sprawdzę na wszelki wypadek.
Czy coś nie tak?
Otwieraj bagażnik.
Zaciął się, ale bez obaw.
Nic tam nie ma.
A on?
Szerokiej drogi.
Dziękuję.
Miesięczna pensja. Poszła miesięczna pensja, do cholery!
Chciałaś wpaść, czy jesteś taka tępa?
- Zostaw ją, zdarza się. - Cicho!
Po co ją zabrałeś? Myślałeś, że jedziemy na piknik?
A dokąd?
Na serio nie wiesz?
Na imprezę?
Gdzie niby chcesz balować?
Co ona tu robi? Skąd ty ją wytrzasnąłeś?
Uważaj, co?
Mogłem was zostawić w punkcie kontrolnym.
Skąd się znacie?
Z sieci.
Z darknetu.
Czyżby?
- A od jak dawna? - Od roku.
- Skąd wiesz, że to ona? - Wiem i już, zaufaj mi.
Co robisz w tym darknecie?
Hakuję.
Tak zarabiam na życie.
Wynajęłam go do pomocy i zaczęliśmy gadać.
Przepraszam cię za to, co się stało.
Głupia byłam.
Jedźmy już.
Wisisz mi tę forsę.
Kosztowałaś mnie milion tomanów.
Wysiadaj.
Precz!
Przejdź tam.
Na kolana.
Na kolana!
W pełni zaprzedałeś się syjonistom.
Zdradziłeś swoją ojczyznę.
Taki zdradziecki pies jak ty
nie powinien przeżyć ani dnia!
Ani jednego dnia!
Wyjedziesz dzisiaj z Iranu.
I nigdy tu nie wrócisz.
Jeśli to zrobisz, osobiście odwiedzę twoją rodzinę.
I przyjdę...
z pełnym magazynkiem.
Twoi drodzy syjoniści czekają na ciebie w Stambule.
Idź uściskać rodzinę...
bo więcej jej nie zobaczysz.
Rozumiesz? Już nigdy więcej!
Tak.
Rozumiem.
O czym mówił Karim?
Co tu zrobimy?
Nic, tak tylko pieprzył.
Chodź.
Myślisz, że twój kontakt tu jest?
Nie wiem, przecież byłem z tobą.
Cześć, jak tam?
Szahin!
Zabrałeś prochy i cię wcięło.
Weź, złapaliśmy gumę. Dojazd to istna męka.
Czas zajarać i się naprać.
Idź, dogonię cię.
Milad, chodź.
Milad.
- Będzie tak za nami łazić? - A bo co?
„A bo co”? A ta akcja z policją?
Pogadajmy w środku.
- Hej. - Wybacz.
- Do twarzy ci w moich ciuchach. - Dzięki.
Chcesz zostawić rzeczy?
- No. - Chodź.
- Pamiętasz ich? - Hej.
To stara baza wojskowa.
- Serio? - No.
Poszliśmy raz na spacer po górach.
Całkiem zabłądziliśmy i...
nagle znajdujemy to miejsce i myślimy: „Wow.
Świetna miejscówka na imprezę”.
No.
- Dzięki, nie palę. - No weź.
Nie bądź sztywna.
Trzymaj, trzymaj...
Dobrze. Masz talent, widzisz?
Cześć. Wyjdziemy na chwilę?
- Dokąd? - Chcemy tylko pogadać.
- Jacy „my”? - Chodź.
Baw się dobrze.
Witaj, Żila.
Słuchaj.
Przez tamtą wpadkę z policją
wszyscy omal nie trafiliśmy na wiele lat do pudła.
Przez to?
Nie.
Przez to.
Wiesz, co to jest?
Ecstasy.
Stąd miałem forsę na przekupienie faceta,
żeby dał ci spokój.
Dlatego od dziś z nami współpracujesz.
Zgadza się, Milad?
Jedna piguła za 50 tysięcy,
pięć – za 200. Dajemy zniżkę.
Grunt to jak najszybciej je rozprowadzić.
Trzymaj je gdzieś pod ręką i miej to na widoku.
Po tym cię poznają. Powodzenia.
Tak.
Dzwoni Orzeł.
Połączcie nas.
Można mówić.
Witaj, Masud. Jak się masz?
Jak to zrobiliście?
Teraz to nieistotne. Ile wiedzą?
Znają już Księżniczkę.
Mają zdjęcie i nazwisko.
Ale nie wiedzą, gdzie jest.
Ja też nie.
Kiedy lecisz do Stambułu?
Gorew, on nie puści mojej rodziny.
Nie zostawię ich tu.
Ja odpowiadam za Rozan i dziewczynki.
Wywiozę je w dowolne miejsce na świecie,
ale musisz opuścić Iran jeszcze dziś.
W ciągu czterech godzin, jasne?
Tak.
Bądź silny. Wkrótce się spotkamy.
Nie miałem wyjścia.
Zawsze jest wyjście.
Sprzedamy parę piguł i będzie z głowy.
Złam pałeczkę i stój tam.
Jeśli ktoś będzie kręcił, wywal towar i wiej.
Cześć, koleżanko.
Baw się dobrze.
Cześć.
Masz coś dla mnie?
Prędzej. Było odliczyć wcześniej.
Bez pośpiechu, słonko.
Jak się nazywasz?
Dżasmina.
A dla kogo pracujesz?
Chcę się upewnić, że mnie nie wkręcasz.
Powiedziałabyś mi, kto to?
Dobrego towaru kupię za milion.
Wiesz, jaka jest kara za handel?
Nie handluję!
Masz dwa wyjścia.
Wsypiesz dealera albo pójdziesz siedzieć.
Nie ma żadnego.
Idziemy.
Co zrobiła?
Kopnęła mnie w jajca, nic wielkiego.
- Mówiła coś? - Nie.
Nie sypnęła.
Gratuluję.
Cicha i do tego waleczna.
Niezłą partię wyrwałeś.
Nie złość się, kochanie.
Upewnialiśmy się, że można ci ufać.
Co tak patrzysz?
Dalej wisisz mi kasę.
Dosyć, Karim.
Jesteś cała?
Witaj, Nahid.
Jak się czujesz?
Czyli pan tu rządzi.
Tak.
Gdzie jestem?
Po co mnie porwano?
Chodzi o pracę pani męża.
Co z nim? Czy już wie?
Tak.
Nawet na wojnach są zasady.
A pani mąż nigdy ich nie łamie?
Znam go.
Gdy tylko każą mu porwać żonę wroga, odejdzie z pracy.
Proszę.
Niech go pani uspokoi,
powie mu, że słusznie postąpił,
i że w tym tempie już wkrótce się zobaczycie.
Halo.
Kochanie.
Jak się czujesz?
Dobrze, dzięki Bogu.
Gdzie jesteś?
Nie wiem.
W szpitalu, ale nie wiem, w jakim kraju.
Jak myślisz, skoro chodzi o twoją pracę?
Porwali cię Izraelczycy, moja droga.
Tak myślałam.
Nic mi nie jest. Dbają o mnie.
Możesz być spokojny.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Właśnie że moja.
Powinienem był polecieć i mieć cię na oku.
Ta cholerna robota.
Nie czas teraz na to.
Kazali ci powiedzieć, że słusznie postąpiłeś,
i że w tym tempie już wkrótce się zobaczymy.
Muszę już kończyć.
Bądź silna.
Przysięgam, że cię uratuję.
Jak Bóg da.
Dobry wieczór.Jak się masz, Faraz?
Świetnie. Właśnie miałem się panu zameldować.
Przyjdź, proszę, do mojego biura.
Zaraz u pana będę.
Witam.
Wejść.
Dziękuję.
Jak się masz, Faraz?
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję, pana też.
Usiądź, proszę.
Dziękuję.
O czym chciałeś mi zameldować?
O postępach w śledztwie.
Tak?
Wyciągnąłeś już coś z Tabriziego?
Jeszcze nie.
Ale go wypuściłem.
Tak słyszałem.
Z początku nie uwierzyłem.
Faraz Kamali podjął taką decyzję na własną rękę?
Nie było chwili do stracenia.
Zostałem powiadomiony,
że jutro rano spotka się w Stambule z wysoko postawionym agentem Mosadu.
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
A zgodziłby się pan?
Chciałem do pana przyjść dopiero po udanej akcji.
Skąd wiesz, że nie ucieknie?
Nie porzuciłby żony i dwóch córek.
Zdrajcy jego pokroju chętnie sprzedaliby rodzinę, by uniknąć stryczka.
On ceni rodzinę ponad życie.
Wypuściłem go, by zobaczyć, czy się potknie.
Próbowaliśmy już wszystkiego,
ale wypierał się współpracy z Mosadem.
Powinieneś był dać mi znać!
Przepraszam. Popełniłem błąd.
Jak twoja żona?
Dobrze. Dobrze.
Wraca do siebie po operacji.
Wciąż we Francji?
Tak.
Kiedy wraca?
Za parę dni.
Może nie myślałeś jasno, zważywszy na jej stan.
Na pewno.
Od pięciu lat nie paliłem.
Dziś to już dziesiąty.
Moja żona, Nahid, zmusiła mnie, bym rzucił.
Gdy jednego razu wyciągałem papierosa z paczki,
zobaczyłem, że podmieniła je na zwinięte karteczki.
Zdjęcia moje, jej, dzieci i rodziny na wakacjach.
Rzekła:
„Liczę się... z tym, jak ryzykujesz w pracy.
Ale nie umieraj na jakąś chorobę.
Twoja śmierć musi mieć głębszy sens”.
Po co mi to mówisz?
Nahid tydzień temu poleciała do Francji na wycięcie guza mózgu.
Operacja się powiodła.
Wczoraj wieczorem wsiadła do samolotu, a ja...
Nie miałeś o niczym pojęcia, prawda?
Nie. Przykro mi.
Jest cała?
Bóg jeden wie, dokąd wywiozły ją te izraelskie gnidy.
Uwolnią ją w zamian za ciebie.
Ale nie mogę dać ci odlecieć.
Sytuacja zbytnio się pogmatwała...
by ot tak ją zatuszować.
Mówiłeś mi, że muszę wyjechać.
Wszystko się zmieniło.
Co mam więc zrobić?
Zostać w kraju.
Wszystko będzie po staremu.
Zachowasz śliczny dom i interes,
a twoja żona i córki o niczym się nie dowiedzą.
Ale od teraz będziesz pracował dla mnie.
Zastanawiasz się?
Nie ma nad czym.
Ale co mógłbym ci dać?
Wiesz, czego chcę.
A twoja żona?
Nie odważą się jej tknąć.
Znają twoje nazwisko w każdym punkcie kontrolnym,
a nawet jeśli zdołasz wyjechać,
gdy tylko to zrobisz,
ja w pierwszej kolejności przyjadę tutaj.
Nadążasz?
Co ty myślałeś?
Że fajnie być uchodźcą? Że to sielanka?
Nawet nie wiesz, jak mocno kocham ojczyznę.
Jestem gotów za nią umrzeć, rozumiesz?
W porządku.
Dobrze.
Ale nie bądź głupi. Świetnie ci się tu żyje.
Rozegraj to jak należy, a tak zostanie.
Jasne.
Aż wsadzisz mi kulę w łeb.
Wydaj mi Tamar Rabinian...
a nikt nie tknie cię palcem.
W południe...
...spotkanie z szefem sztabu...
Czy wy porwaliście mu żonę?
Przysięgnij mi, Gorew, że obronisz moją żonę i dzieci.
Przysięgnij mi na swoje wnuki!
Masud...
Przyjdzie zabić moją żonę i dzieci.
Pogrywacie ze mną!
On ze mną pogrywa i wy też!
Nie wiem już nawet, w co wierzyć!
Odetchnij głęboko i postępuj zgodnie z procedurą.
Ja odpowiadam za twoją rodzinę.
Na ile mnie nie znosisz, od jednego do 10?
Dobra.
Słuchaj.
Muszę ci coś wyjaśnić.
Po tym zajściu przy blokadzie
Karim zaczął mnie wypytywać. Był spięty.
Dobrze wiesz, że Korpus wysyła wtyczki, by niszczyć wrogów od środka.
Karim ma dyplom z socjologii i politologii.
Parisa skończyła największy uniwersytet w Iranie.
Ale nie mamy pracy, a te dyplomy są gówno warte.
Dzięki zyskom z ecstasy trzymamy się nad kreską.
I na jedną noc odrywa ludzi od ich chujowego życia.
To wszystko. Zwykła usługa.
- Co jeszcze o mnie powiedziałeś? - Nic.
Tylko że do niedawna pracowałaś w zakładzie energetycznym,
ale cię zwolniono. Żeby ich uspokoić.
- I tyle? - Tak, tyle.
A gdzie twój kontakt?
Nie przyszedł.
Jakiś byle ćpun i tak by nam nie pomógł.
To nie byle ćpun,
tylko szycha, która lubi prochy.
Naczelny inżynier podstacji.
Jak się nazywa?
Param. Param Kasraj.
Spotkajmy się z nim jutro.
Jutro nie mogę.
No chodź.
Wróćmy jutro razem...
spotkajmy się i to załatwmy.
Spójrz na miejskie światła.
Pomyśl, jak cudownie byłoby je zaciemnić.
Wiesz, gdzie bym zaczął?
Od Seda-va-simy.
Jam-e-Jam i ulicy Valiasr.
Są tam telewizja i radio.
Stamtąd politycy rozprowadzają swoje kłamstwa.
Chcę zaciemnić ich życie.
Jak oni nasze.
Ale skoro jedziemy jutro...
to dziś się zabawmy.
Pokażę ci nasz świat.
Obiecuję ci, że jest piękny.
To nie dla mnie.
Nie cierpię tracić panowania.
Wiem, masz z tym kłopot. A ja go rozwiążę.
Ale jutro wracamy.
Tak.
Milad Kahani, lat 25, urodzony w Szirazie,
od pięciu lat w Teheranie.
Aresztowany dwukrotnie w 2011 i 2014 roku, zwolniony po paru dniach.
Poza tym nie ma żadnej kartoteki.
Wiemy, gdzie teraz są?
W górach za Teheranem.
Pewnie na podziemnej imprezie.
Miej go od dziś na oku.
Słucham.
Czy pan Masud Tabrizi?
Kto pyta?
Mówi Eli z Turkish Airlines. Chodzi o pański poranny lot.
Przegapił go pan, jak rozumiem?
Zgadza się. Przepraszam, że państwa nie uprzedziłem.
Nic się nie stało. Czy zamierza pan polecieć dzisiaj?
Mogłabym udzielić panu zniżki w wysokości 50% ceny pierwotnego biletu.
Ach tak?
Nie wiedziałem.
Patrzcie państwo.
Nawet po 20 latach w branży wciąż dowiaduję się czegoś nowego.
Życzy pan sobie zrobić nową rezerwację?
Nie, dziękuję. Polecę kiedy indziej.
Żaden kłopot.
Miłego dnia.
Stać!
TEHERAN
Tekst: Piotr Kacprzak