PRZEDSTAWIONE OSOBY I ZDARZENIA SĄ CAŁKOWICIE FIKCYJNE.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO FAKTYCZNYCH OSÓB LUB ZDARZEŃ JEST NIEZAMIERZONE.
Razie...
Podła zdrajczyni!
- Razie... - Niewdzięczna!
Co robicie? Zostawcie ją! Pomocy!
Miałaś fart, suko!
Nie dotykajcie jej! Puszczajcie ją!
Wstawaj!
Cześć, kochanie. Chodź do mnie.
Chrzanić ją, stary. Jedźmy.
O, Zara.
Wejdź.
TEHERAN
W mordę.
Chyba masz wszystko na miejscu.
Zabiłbym tego, kto to zrobił.
Odpuść.
Tak cię poobijać...
Kto to był?
Paszport.
Załatwiłbyś go na jutro?
No. Raczej się uda.
Mam w torebce trochę gotówki.
- Mogę? - Tak.
Tyle wystarczy?
Tak, powinno. Raczej tak.
Cześć, słonko.
Cześć.
I jak poszło?
Lekarze mówią, że dobrze. Nic nie czułam.
Wszystko zrobione?
Wyszłam po pół godziny.
Czyli się spisali.
Jeśli spędzę bez ciebie jeszcze jedną noc, to się powieszę.
Cóż, cierpliwości.
Lekarze muszą się upewnić,
że wydobyli wszystko, co tkwiło mi w głowie,
i że poruszam się bez kłopotu, nim pozwolą mi wrócić do domu.
Jeszcze się nie wieszaj.
Póki dowcip się ciebie trzyma, jestem spokojny.
Mówiłam, że wszystko się uda.
Jak Bóg da, zobaczymy się już pojutrze.
Jak Bóg da.
Trzymaj się.
IZRAEL – SIEDZIBA GŁÓWNA MOSADU
- A Tamar? - Trzyma się procedur.
Dołączając do protestu?
Nie wiem, co ją podkusiło.
Widziała tam Tabriziego i prawie przez niego wpadła.
- Nie wywieziemy jej? - To zbyt ryzykowne.
Kto wie, kogo Tabrizi wsypie na przesłuchaniu.
Rozumiem.
W końcu każdy pęka.
Oby on wytrzymał.
Wielu naszych zawdzięcza mu życie.
Masud.
Wyspałeś się?
Tak. Miło, że pan pyta.
Zaczniemy?
Służę pomocą.
Przed paroma dniami do Iranu przeniknęła agentka Mosadu.
Czy się spotkaliście?
W życiu nie widziałem tej kobiety.
Przyjrzyj się.
Gdybyś ją znał, to znacznie ułatwiłoby sprawę.
A jest jakaś sprawa?
Ciekawe. Nikt nie raczył powiedzieć, dlaczego tu jestem.
Przyjrzyj się, proszę.
Widziałeś ją?
Przykro mi, nie kojarzę jej.
Podszyła się za pracownicę siedziby zakładu energetycznego.
Za niejaką Żilę Chorbanifar.
Może brzmi znajomo?
Otóż nie.
Może znasz jej męża.
Gesara Chorbanifara.
Poznajesz?
Nie znam go.
A może Aszkana Szarifiego?
Szefa Żili?
Czy jestem oskarżony o morderstwo?
O nic cię nie oskarżyłem.
Pytam, czy go znasz, czy nie.
Nie, nie znam.
To twój wóz?
Tak, służbowy.
Wyjaśnij mi coś.
Co robiłeś tej samej nocy na dwóch miejscach zbrodni,
w odstępie dwóch godzin, co?
Najpierw pod siedzibą zakładu energetycznego,
gdzie zabito Aszkana,
a potem dwie przecznice od domu Gesara, gdzie zginął on.
Mamy pewność, że agentka jest powiązana z ich śmiercią.
Co łączy z nią ciebie?
Mówię panu, że jej nie znam, a tym bardziej nic mnie z nią nie łączy!
Może któryś mój pracownik spotkał się z kimś z firmy.
To nawet miałoby ręce i nogi.
To ty?
To?
Jaki to adres?
Ulica Nastaran, numer pięć.
Nastaran numer pięć...
Pani Salome Soltani.
Moja klientka. Przyjechałem zaplanować z nią wyjazd.
O wpół do drugiej w nocy?
Przyznaję, że było późno.
Ale to stara klientka.
Bracie.
Mogę do ubikacji?
Proszę pana!
Doktor Torbati proszony na pediatrię.
Napijesz się czegoś?
W porządku, nie czuj się gospodarzem.
Dzięki.
Jak twoja ręka?
Już tak nie boli.
Hej...
Myślałaś o tym, by na nią donieść?
Nocowała u nas.
Ale matka ją wyrzuciła, gdy usłyszała, że była na proteście, tak?
Było widać, że walczyła jak zawodowiec.
Musimy to zgłosić.
Bez obaw. Znam kogoś z wywiadu Korpusu Strażników Rewolucji.
Zadba o twoich rodziców.
Ale to ważne, żeby ją ujęli.
Dla dobra kraju.
Pokaż mi gips.
Chcę go podpisać.
Powoli, ostrożnie...
„Dziecko rewolucji”.
Bracia, proszę was.
Proszę usiąść.
Salome.
Patrz tylko na mnie.
Powiedz...
skąd znasz pana Masuda Tabriziego?
Prowadzi biuro podróży. Kupiłam u niego wycieczkę do Szirazu.
Kiedy masz jechać?
W przyszłym miesiącu.
Zdaje mi się, że od 11. do 15.
Na cztery dni.
Powiedz mi teraz...
co robiłaś 13. listopada
o godzinie 1:30 w nocy?
O 1:30? Raczej byłam w domu.
W domu, tak? Sama?
Patrz na mnie.
Przepraszam. On mnie odwiedził.
Masud był u ciebie w domu.
Po co?
Pomagał mi zarezerwować pokój w hotelu.
O wpół do drugiej?
Ja... Wybacz, Masud.
Masud...
Ostatnie ostrzeżenie.
Patrz na mnie.
Przepraszam. Nie jest mi łatwo.
Masud i ja jesteśmy w związku.
Tymczasowym.
Pani Soltani.
Puszcza się pani?
- Wolnego! - Zamilcz!
Milczeć!
Pani Soltani.
Jeśli nie jest pani prostytutką, to kim?
To „tymczasowe małżeństwo”.
Dobrze pan wie, kim jestem.
Mężczyźni bardzo sprytnie się tu urządzili.
Dokąd idziemy?
Ruszaj się!
Słucham.
- Szefie? - Słucham, co jest?
Chyba mamy przełom.
- Co? - Pewna dziewczyna widziała agentkę.
Czekaj z przesłuchaniem na mnie. Dzięki.
Cześć.
Gdzie byłeś?
Załatwiałem twoją sprawę.
Zdobyłeś paszport?
Nie, to chwilę potrwa.
- Długo? - Nie jestem pewien.
- Parę dni. - Dni?
No, no, panie Miladzie!
Widziałem się z Biżanem.
Dzięki, że spłaciłeś nasz dług.
Jesteś nie w porę.
Dobra.
Daj tylko towar kupiony na jutro.
Nie mogę tego zrobić później?
Milad. Gdzie go masz?
Tutaj.
Jesteś ekstra.
Kurna!
Kupiłeś prochy?
Wisiałem Karimowi przysługę.
A gdzie forsa ode mnie?
Za nią je kupiłeś?
Wybacz, dobra? W coś się wplątałem.
Zwrócę ci ją za góra dwa dni.
Mniejsza o forsę. Coś mi obiecałeś.
- Źle, że tu przyszłam. - Wcale nie! Słuchaj.
- Do wieczora dostaniesz paszport. - Jak?
Potrzebny mi czysty paszport.
Wzór, podstawy.
Resztę mogę zrobić tutaj.
A masz czysty paszport?
Nie. Jeszcze nie.
Co znowu?
- Zdobędę paszport. - Idę z tobą.
- Nie. - Dobra?
Nie chcę, byś znów wróciła poobijana.
O mnie się nie martw.
Czekaj tutaj. I nie znikaj.
Zara.
To zaszczyt.
Dobra robota.
Proszę nas zostawić.
Witaj.
Nazywasz się Razie, tak?
Tak.
Razie...
nim przejdziemy dalej, muszę się upewnić,
czy to na pewno ta kobieta nocowała u was w domu
i cię potem napadła.
Tak, to ona.
Dobrze. Świetnie.
Rozmówię się z Hasanem, twoim przełożonym.
Gdy się dowie, na pewno cię awansuje.
Dziękuję.
Mało kto zrobiłby tyle, co ty.
Dowiodłaś swojej miłości do ojczyzny.
Brawo.
Co? Nie!
Hasan obiecał ich oszczędzić!
- Milcz! - Oni nic nie zrobili!
Milcz, mówię!
Ja ustalam warunki.
Masz zeznać na oczach rodziców,
że dziewczyna, którą wskazałaś,
u was nocowała.
Razie.
Jeśli chcesz pomóc rodzicom,
lepiej powiedz prawdę.
Tak.
Ale wyrzucili ją, gdy się...
Dobrze, starczy. Starczy.
To wroga agentka.
Wpuściliście do domu agentkę wrogiego państwa.
Dariuszu.
Jesteś szlachetny.
Pracujesz w wymiarze sprawiedliwości.
Wiesz, jaka jest kara za coś takiego?
Stryczek.
Tak.
Powieszenie w więzieniu,
w żałosnej klitce na końcu korytarza.
Proszę pana.
Niech ich pan wypuści.
O niczym nie wiedzieli.
To wszystko moja wina.
Ja wpuściłam ją do domu.
Znałam ją.
Zabierzcie męża i córkę. Żona zostaje.
- Kosrow? - No?
Przetrząśnij cały lokal. Sprawdź każde niepozorne miejsce.
Jeśli Faraz się tu czegoś doszuka, wszyscy zawiśniemy.
Sprawdź szuflady.
I wyjrzyj na balkon.
Kosrow, chodź ze mną.
Czekaj tu.
- Dzień dobry. - Tak?
Nazywam się Ahmadi. Reprezentuję firmę Iran-Rent.
O co chodzi?
Byliśmy umówieni.
Zgodziliście się państwo dodać lokal do naszej bazy.
Niech pan zostawi numer, to oddzwonimy.
Przykro mi, ale to nie takie proste.
Mam obowiązek wycenić mieszkanie i upewnić się,
że podesłane przez państwa zdjęcia są autentyczne.
Jesteśmy zajęci.
Dziękuję, to długo nie potrwa.
Zjeżdżaj stąd, zanim cię aresztuję.
Dziwaku.
Przepraszam.
Co tam, bandytko?
Byłam pewna, że cię zgarnęli.
Jedźmy.
Wsiadaj, Zara.
Jestem pewny...
że Mosad wywarł na tobie wielką presję.
Nie rozmawiałam z Mosadem, przysięgam.
Siostrzenica zjawiła się u nas, prosząc o pomoc.
W czym?
Chciała u nas przenocować, nic więcej.
Tylko przez jedną noc.
Po proteście ją wyrzuciliśmy.
Nie miałam bladego pojęcia, że jest agentką Mosadu.
Kto by tak pomyślał?
Arezu, odpowiedz mi wprost.
Popełniłam wielki błąd. Bardzo żałuję.
Jak jej na imię?
Sali.
Sali?
To nie izraelskie imię.
Jakie nosi teraz?
Teraz to...
Tamar.
Tamar Rabinian.
A gdzie dziś jest ta Tamar?
Przysięgam, że nie wiem.
Jak to możliwe?
Wygoniłaś ją i poszła?
Tak. Uszanowała moją prośbę.
Jak odeszła?
Na piechotę.
Chociaż zadzwonił do nas taksówkarz i...
Pewnie przyjechał po nią, ale już jej nie zastał.
Przedstawił ci się?
Nie.
Zapamiętałaś jego twarz?
Mogłabyś podać jego rysopis?
Sądzę, że tak.
RAZIE NEKUMARD NUMER PASZPORTU: 03426114
ŻILA CHORBANIFAR POSZUKIWANA PRZEZ BIURO ŚLEDCZE
Plus jest taki, że paszport z domu znajomej jest czysty.
Ale kim jest Żila?
Nie nazywasz się Zara, co?
- Nie. - W takim razie, Żila...
opowiadaj.
Pracowałam w zakładzie energetycznym od powrotu z Kataru.
Jestem mężatką.
Znaczy byłam.
Szef mnie napastował.
Seksualnie.
Chciałam się na nim jakoś zemścić.
Pomyślałam, że w razie awarii prądu...
obwiniliby go i straciłby pracę.
Po to do ciebie napisałam.
Ale zanim cokolwiek zrobiłam...
mój mąż się dowiedział.
Według policji zabił mojego szefa
i uciekł do rodziny w Szirazie.
Przed wyjazdem wyrzucił mnie z domu.
Nie mógł znieść tej zniewagi.
Kto cię pobił?
Moi...
Moi szwagrzy.
Znaleźli mnie w mieszkaniu znajomej.
Policja mnie szuka.
Sądzą, że wiem, co spotkało mojego szefa...
ale nie przyłożyłam do tego ręki.
- Mogę wyjść. - Nie.
Możesz... zostać tu.
Tu pewnie będzie bezpieczniej.
Dzięki.
Niech wejdzie.
Nasz rysownik
wysłuchał Arezu...
i sporządził portret.
Raszid umiał ruszyć głową.
Zrozumiał...
że wierność wobec ojczyzny jest cenniejsza od forsy syjonistów.
Pracował w moim biurze.
Zwolniłem go.
Bo to złodziej.
Podły złodziejaszek.
Za garść tomanów wydałby własną matkę.
Wynieście go.
Masud.
Wiesz, że jesteś skończony.
Po co ta gra pozorów?
Dla dobra własnego, twojej żony i dzieci...
znajdź mi ją.
Znajdź mi Tamar Rabinian.
Bracie...
możesz kazać mi zjeść gówno, w którym siedzę.
Możesz zabić przy mnie moją żonę i córki.
A ja i tak powiem ci, że jej nie znam.
Kiedy wbijesz to sobie do łba?
Jak myślisz, Milad?
Wow.
- No. - Sexy.
Jesteś genialna, Parisa.
Gotowa? Patrz w obiektyw.
Jeszcze jedno.
- Już. - Dobra.
Mogę to wszystko zdjąć?
Skąd, musisz tak zostać do odlotu.
Napatrz się, póki możesz.
- Nie maluję cię drugi raz. - Tak, tak.
Dzięki.
Kochanie, błagam cię o jakieś dobre wieści.
Już po trzecim.
Co mówisz? Wycięli wszystkie trzy?
Nic nie zostało.
Bogu dzięki.
Czyli padaczka ustanie?
Jak Bóg da.
I już pozwolą ci wrócić?
Tak.
Bogu dzięki.
Liczę, że chociaż mnie odbierzesz.
Ja?
Mogę nawet spać na lotnisku.
Wierz mi, obiecuję.
Wyłączę telefon i zrobię sobie cały wolny dzień. Przysięgam.
Wspaniale. No to pakuję się dalej.
Całuję.
Do zobaczenia, moja kochana.
Dzwoniła Nahid? Wszystko dobrze?
Wszystko się udało.
Bogu dzięki. Cieszę się.
Dobrze.
Mów, co ustaliłeś, Ali.
To z zakładu energetycznego.
Zastanawiam się, co tam robiła.
To rejestry z ich serwerów, Dla nas to czysty bełkot,
ale wysłałem kopię do informatyków.
Za parę godzin ustalimy, co knuła.
Świetnie, dziękuję.
Myślę, że tamci z mieszkania
to jacyś wysocy rangą policjanci czy coś.
Albo wywiad.
Na twoim miejscu...
zemściłbym się na nich przed odlotem.
Na policji, Korpusie i zakładzie energetycznym.
Zaciemniłbym całe miasto.
Sądzisz, że mogłabym się jeszcze pokazać w pracy?
A co gdybym mógł cię wkręcić do drugiej podstacji?
Jak?
Mój kolega tam pracuje.
Ufam mu. Wkręciłby nas.
Oboje jesteście tak zdolni,
że zgasilibyście światła w całym Teheranie.
Co ty na to?
Nie wiem.
Dobra.
Cóż.
Może kiedyś to dla ciebie zrobię.
I przyślę ci zdjęcia.
Tak.
Miło by było.
Chcesz się zamienić?
W życiu.
Raczej położyć się z tobą.
O, o wiele lepiej.
O, tak.
Jesteś przepiękna, wiesz?
Chciałam się tylko przytulić.
Dobra?
Dobra.
Cieszę się, że cię poznałam,
Chory.
Ja ciebie też,
Szakira.
Hersztowie syjonistycznego reżimu
niekiedy grożą, że rzucą na nas swoje wojska.
Sądzę, iż doskonale wiedzą,
a jeśli nie, powinni wiedzieć,
że w razie ich najmniejszego potknięcia
Republika Islamska obróci Tel Awiw i Hajfę w perzynę.
ZBROJENIE SIĘ NIE PODLEGA DYSKUSJI
Bóg jest wielki!
Pani Kamali, karoca czeka.
PARYŻ, FRANCJA
Cała karetka tylko dla pani.
Cóż za obsługa.
Gdyby to nie był szpital, chętnie wróciłabym za rok.
Niech pani nie wraca nigdy.
Dzień dobry pani, jestem Salim.
Mam odwieźć panią na lotnisko.
Jak się pani czuje?
- Dobrze. - Wspaniale.
Bezpiecznej podróży.
Do widzenia i jeszcze raz dziękuję.
Dzień dobry pani.
Dzień dobry.
Mamy ją.
To tyle?
Wyjeżdżasz?
Zostanę jeszcze parę dni.
Pogaśmy światła w mieście.
TEHERAN
Tekst: Piotr Kacprzak