PRZEDSTAWIONE OSOBY I ZDARZENIA SĄ CAŁKOWICIE FIKCYJNE.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO FAKTYCZNYCH OSÓB LUB ZDARZEŃ JEST NIEZAMIERZONE.
Co ty tu robisz?
Mogę wejść?
Proszę cię.
Arezu.
Zaczekaj.
- Kto to? - Nikt.
Pójdę się przejść, dobrze?
Nie mieliśmy zaraz jeść?
Na parę minut. Jest śliczna pogoda.
Chodź.
Co tu robisz? Jak wjechałaś do Iranu?
Tym się nie przejmuj.
Przykro mi, ale nie mogę.
Jesteś Żydówką. Izraelką.
Mam męża i córkę.
Przykro mi.
Arezu, błagam cię.
Nie mam się gdzie podziać. Zostałabym jedną noc.
Córka nic nie wie.
Nie mogę im tego zrobić.
Nie mogę ich okłamywać i narażać.
Wiesz, czym grozi pomoc Izraelce?
Nikomu nie powiem.
To bez znaczenia.
Byłam z nią w pokoju, gdy z tobą rozmawiała.
Pragnęła cię zobaczyć, zanim...
Jesteś to winna mojej mamie.
Zgodziła się zerwać z tobą kontakt, jak prosiłaś, ale...
wciąż o tobie myślała.
Kochała cię aż do śmierci.
Dlatego musisz mi pomóc.
Przez wzgląd na nią.
To wisiorek mojej siostry.
Lepiej go schowaj.
Teheran
Zaczekaj tu.
Gdzie byłaś? Słyszałem o paru minutach.
Wybacz, zasiedziałam się.
Wszystko dobrze? Coś nie tak?
Kim pani jest?
Dzień dobry.
Pewnie jesteś córką Arezu.
Miło cię poznać.
Rozgość się.
- Witaj. - Witaj.
Poznajcie Zarę, moją dawną uczennicę.
To mój drogi mąż, Dariusz,
a ta śliczna dziewczyna to nasza córka, Razie.
Miło mi.
Zara ma kłopot ze swoim mężem.
Chciałaby dziś u nas przenocować, aż się uspokoi.
Obiecałam jej, że ciepło ją przyjmiemy.
Jak własną krewną.
Witaj. Mój dom jest twoim.
Dziękuję.
Macie piękne mieszkanie.
Piękniejsze, niż sobie wyobrażałam.
Dziękuję, miło mi.
Jeśli chcesz się przebrać, tu są stare ciuchy Razie.
Brudne możesz wrzucić do kosza, to je upiorę.
Dziękuję ci za wszystko.
Wiedz, że mnie też nie było łatwo.
Byłam rozdarta.
Bardzo kochałam siostrę.
Ale postanowiłam zostać tutaj, z mężem i córką.
Liczyłam się z konsekwencjami.
Rozumiem.
Posłuchaj.
Brat Dariusza zginął na wojnie,
a on sam pracuje w wymiarze sprawiedliwości.
Zapuściliśmy korzenie.
Rozumiesz?
Jak się ma twój ojciec?
Dobrze. W porządku.
Jest zdrowy? Pracuje?
Było mu bardzo ciężko po śmierci mamy.
Wiesz, jak mocno ją kochał.
Ale jednak... wziął się w garść.
Dla mojego dobra.
Bogu dzięki. Cieszy mnie to.
Oby Bóg dał nam zdrowie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
BAT JAM, IZRAEL
Witaj, Mordechaju. Jestem Noa, dowódca Tamar.
Dobry wieczór. Zapraszam.
Dzwoniłam wcześniej. Przyszłam po jej laptopa.
Chyba nie przeszkadzam?
Ani trochę. Przyniosę komputer.
„Jedno oko patrzy ku Jerozolimie, drugie – ku Isfahanowi”.
Nie zapomnę tego hasła.
Mój świętej pamięci ojciec stale je powtarzał.
Macie więcej takich zdjęć?
Może znajdę swoją rodzinę.
Czy mam zdjęcia z Iranu? Pewnie.
Proszę. Proszę za mną.
Irańczycy to dobrzy ludzie.
Życzliwi.
Cudowny naród.
To tragedia, że nas poróżniono.
Powinniśmy byli tępić tych muzułmańskich dewotów,
zanim Chomejni urósł w siłę.
Nie myśleliśmy, że to zajdzie tak daleko.
Ta rewolucja ich zmieniła.
Byli radośni i dobrzy, a dziś żyją w strachu i kłamstwie.
Ile państwo po niej zostali?
Piętnaście lat.
Czy jacyś krewni zostali w kraju?
Nie. Wyjechaliśmy wszyscy razem.
Ja ze swoją rodziną i Dżasmina ze swoim bratem.
A kim jest ta ślicznotka?
To jest Arezu.
Moja szwagierka.
A obok niej – Dariusz.
Muzułmanin.
Poznali się w szkole. I zakochali.
Wzięli ślub i przeszła na islam.
Czyli została?
Wyjechali do Teheranu.
Nikt ich tam nie znał. Zmienili nazwisko.
Zrobił tam karierę w wymiarze sprawiedliwości.
To gruba ryba.
Dariusz i Arezu.
Romantyczne.
Dariusz i Arezu z Teheranu.
Dariusz pracuje w wymiarze sprawiedliwości.
Nazwisko?
Nie wiem, zmienili je.
Facet imieniem Dariusz z wymiaru sprawiedliwości,
w dziesięciomilionowym mieście.
To potrwa.
Żona nazywa się Arezu. Są po pięćdziesiątce.
Pochodzą z Isfahanu.
Nie brak ci tropów.
Będę się meldował.
WITAJ U CHOREGO
SZAKIRA: JUŻ ŚPISZ?
CHORY: JESZCZE NIE.
CZEKAM, AŻ POGASZĄ LATARNIE...
SZAKIRA: MIAŁAM KŁOPOT...
ALE DOSTANIESZ, CO CI OBIECAŁAM.
KIEDY CHCESZ SIĘ SPOTKAĆ?
CHORY: TO CHYBA KIEPSKI POMYSŁ.
SZAKIRA: NIE BÓJ SIĘ, NIE GRYZĘ.
CHORY: A JEŚLI JA TAK?
SZAKIRA: ZARYZYKUJĘ.
Szybko.
No.
Wolisz po angielsku?
Tak będzie lepiej.
Pochodzę stąd, ale dorastałam w Katarze. Wróciłam dwa lata temu.
Serio? Wróciłaś tutaj?
- Po co? - To długa historia.
Podasz datę spotkania?
Tak.
Może być jutro?
Sprawdzę w kalendarzu.
Nie, jutro jestem zajęty.
Żartuję.
Nie przepuszczę spotkania z tajemniczą Szakirą.
O 13:00?
Dobrze.
Super.
Prześlę ci współrzędne.
Do zobaczenia.
Chory?
Mam pytanie.
Pomógłbyś mi?
W czym?
W zdobyciu paszportu.
Załatwiłbyś mi go czy nie?
Liczę na dyskrecję.
Dogadajmy się tak, Szakiro.
Pomóż mi z czymś jutro,
to załatwię paszport.
Czego ci trzeba?
Jutro o 13:00.
Dobranoc.
PARK LALEH
UNIWERSYTET MEDYCZNY
Pan z policji?
Słucham?
Szuka pan dowodów. Jest pan z policji?
- Nie rozumiem. - Jestem Salome, z końca klatki.
- Chyba nie przeszkadzam? - Skąd, proszę wejść.
Kto by pomyślał, że Gesar coś takiego zrobi.
Biedna Żila.
Dobrze ich pani zna?
Na ile się dało.
Gesar był bardzo pobożny i cichy.
Żila jest życzliwa. Zawsze miła i uśmiechnięta.
Ma jakieś przyjaciółki?
Czy ktoś często ich odwiedzał?
- Nie. - Nie.
Żadni krewni i znajomi. Cała rodzina mieszka w Katarze.
Jeszcze raz: gdzie pani mieszka?
Na końcu klatki.
To z pani mieszkania wyskoczyła?
Tak.
Jak to się stało?
- Ot tak tam weszła? - Tak.
Nie pomyślała pani, że chciała się zabić?
Dlaczego jej pani nie zatrzymała?
To się stało tak szybko, że nie zdążyłam nic zrobić.
Byłam już w szoku po śmierci Gesara.
Przepraszam.
Halo.
Dobrze, dobrze, już jadę.
Tylko dokończę tutaj.
Przepraszam, muszę iść.
Oczywiście.
Czy mogę pana o coś spytać?
- Proszę. - Rozmawialiśmy już z policją,
a dziś przyszedł pan. Do kogo się zwrócić w razie czego?
Proszę dzwonić do mnie. Dam pani wizytówkę.
- Na ten numer. - Dziękuję.
Dziękuję pani.
Wszedłeś do laptopa?
Tak, grzebałem w nim całą noc.
Brawo, Omri. Co to za strona?
Tamar wchodziła na nią w ostatnich miesiącach.
Można tam wynająć irańskich hakerów.
Korzystają z naszego programu.
To jej rozmowy z jednym hakerem.
Szakira to Tamar?
Szakira...
Kiedy rozmawiali?
Wczoraj, o 21:30.
Spotkają się przy uniwerku.
Iran jest półtorej godziny przed nami,
więc mamy dwie godziny i kwadrans.
Poważnie, chcę mu pokazać.
Już idzie.
- Jak tam, Ali? - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Znalazł pan coś w mieszkaniu?
Nic. Było czyściutkie.
Aż za bardzo.
A ty coś ustaliłeś?
- Czy można? - Proszę.
Niech Bóg nami kieruje.
Chwila.
Dobrze.
To nagranie z ulicy sprzed wejścia do zakładu energetyki.
Proszę patrzeć na wóz.
I śledzić pieszego.
To inna kamera.
W tej uliczce znaleziono zwłoki.
Chwilę po zabójstwie.
Teraz wsiada i czeka w samochodzie.
A teraz odjeżdża.
Ale proszę spojrzeć.
To obraz z kamery spod mieszkania Żili i Gesara Chorbanifarów,
jakieś 40 minut później.
Chwila...
Na obu nagraniach tablica jest nieczytelna.
Co pan sądzi?
Puść jeszcze raz.
- Zatrzymaj. - Już.
Teraz drugie nagranie.
To ten sam wóz.
Widzisz logo na drzwiach?
Jakiś czarny ptak.
Widziałem go już kiedyś.
To jakiś ptak drapieżny.
Sęp albo orzeł.
To logo biura podróży.
Sprawdź biura podróży w Teheranie.
Tabrizi Tours.
Dobrze skojarzyłem.
Właściciel: Masud Tabrizi.
To na bank sługus syjonistów.
Nie byłbym taki pewien.
Ma sporo do stracenia.
Niech śledzą go dwa zespoły.
Ale nie zbliżajcie się do niego.
Dobrze.
Spisałeś się.
Odlot jest 15. Trzy miliony tomanów.
Dzień dobry pani.
- Chwileczkę. - Czy jest pan Tabrizi?
Tak, proszę wejść. Czeka na panią.
Dziękuję.
Dzień dobry...
Słucham?
Amir Purmand.
Kazał dzwonić prosto do niego.
Coś jeszcze?
Nic. Mieszkanie było puste.
Dobrze. Zaszyj się na chwilę.
Udało wam się znaleźć Arezu i Dariusza?
Nie, ale jesteśmy coraz bliżej.
Dziś będziemy pewni.
Dzięki.
Pani Soltani,
- miłego wyjazdu. - Dziękuję.
Proszę bardzo.
Dziękuję, panie Tabrizi.
- Proszę. - Do widzenia.
- Do widzenia. Szerokiej drogi. - Dziękuję.
AMIR PURMAND
Znalazłeś adres?
Jeszcze nie.
Ale nie tylko my jesteśmy na tropie księżniczki.
To jeden z kryptonimów Faraza Kamaliego.
Przesyłam ci zdjęcie.
Był dziś w mieszkaniu Gesara.
Wypytywał jego sąsiadów.
A wczoraj widziałem, jak gonił księżniczkę.
Dobra.
Przyjrzymy mu się.
Teraz słuchaj. Wysyłam ci współrzędne blisko uniwersytetu.
Księżniczka będzie tam o 13:00.
Wolno ci zrobić wszystko, bylebyś sprowadził ją do kryjówki.
Przyjąłem.
Do widzenia.
Cześć.
Dzień dobry.
To moje ciuchy?
Twoja mama mi je dała. Dziękuję.
Spytałaby mnie najpierw.
KOCHAM MÓJ HIDŻAB
Co robisz? Idziesz na protest?
Tak, dzisiaj.
Przeciwko nieprzyzwoitym strojom
i anarchistom na uczelni.
Poszłabyś z nami? Należę do studenckiego Basidżu.
Przyjmiemy każdą pomoc.
Nie możemy pobłażać tym kanaliom.
Źle się czuję na protestach. Nie lubię tłumów.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pomogłabyś mi w kuchni?
Jasne.
Też ci pomóc?
Nie trzeba. Zawołam cię, jak skończymy.
Życzę udanego protestu.
Przepraszam cię za Razie.
Nie wiem, jak wplątała się
w to wariactwo z muzułmańskimi studentami.
Przejdzie jej.
To taki wiek.
Pomogę ci.
Nie trzeba mi pomagać.
Proszę.
Nie chcę się czuć tylko gościem.
Dobrze, pokażę ci.
Umiem.
Proszę bardzo.
Prześliczne. Dobra robota.
To...
dzisiaj się wyniesiesz?
Tak.
Zgodnie z obietnicą.
Wyjdę na chwilę i wrócę wieczorem po swoje rzeczy.
Słuchaj...
gdybyś chciała zostać do jutra...
Dziękuję, ciociu.
Coś wymyślę.
Cześć, jak leci?
- Co tam? - Cześć.
- Kiedy będzie reszta? - Nie wiem, spóźniają się.
Do twarzy ci.
Chory?
Szakira.
Tak. Zara.
Miło wreszcie spotkać się na żywo.
Z tobą też.
Fajnie, że dziś przyszłaś. Chyba będzie wesoło.
To... co się święci?
Umowa stoi?
Tak.
Zrobisz coś dla mnie, a ja dla ciebie.
Chodź.
To system zarządzający wszystkimi kamerami w okolicy.
Muszę się włamać i go odłączyć, bo aresztują połowę obecnych tu ludzi.
Ale coś nie mogę sforsować tej zapory, więc...
- Twoja kolej. - Zobaczmy.
Zwiększone natężenie ruchu.
Ile jeszcze?
Za dziesięć minut, ale czas się wydłuża.
Zwiększone natężenie ruchu.
Do cholery.
Halo.
Stoimy w korku.
Jedzie w stronę studenckiego protestu.
Nie zgubcie go.
Może się tam spotkać z agentką.
Bez obaw, nie spuszczamy go z oka.
Dobrze.
Pilnuję go.
Dzięki.
Kurna!
Dobrze, działa.
Włamałam się do sygnalizacji.
Światła też wyłączę.
W prezencie dla ciebie.
Halo.
Wysiadły kamery monitoringu wokół uniwersytetu.
Sprawdźcie to natychmiast.
Wow.
Szahin, Karim!
Zrobione.
- Już? - Już.
Rządzisz.
Chodźcie, jesteście potrzebni.
Tydzień temu zgarnęli Parwiza.
Tak jest.
A Pega dostała sześć lat więzienia.
Sześć!
Ten rząd sra na cały nasz kraj.
Dosyć!
Nie mamy forsy ani posad!
Jest tyle kłopotów, a oni chcą, żeby pedagodzy pilnowali,
byśmy się przyzwoicie ubierali.
Świat należy do nas! Koniec z tym!
Dosyć!
To świat pełen miłości i wolności!
Wolność! Miłość! Wolność i miłość!
Kocham cię!
Pokażmy im, na co nas stać.
Weźmy się za ręce i złączmy w jedność.
Oprzyjmy się razem naciskom,
oprzyjmy się kłamstwom, poniżaniu,
dyskryminacji i całej reszcie!
Tak jest!
Pokażemy im!
Wolność myślenia! Tego prawa nic nie zmienia!
Ej!
- To... ja zostaję. - Co?
Chodź, nie bój się.
Mogą nas zgarnąć.
Poważnie chcesz wracać? To świetna akcja.
Gdzie się potem spotkamy?
Nie.
Chodź, nie bój się. Jestem tu.
Wolność myślenia! Tego prawa nic nie zmienia!
Zostań tu i bądź pod telefonem.
Bracia i siostry.
Nie pozwolimy tym anarchistom,
niewiernym zdrajcom i nowobogackim pijakom
wejść do naszej uczelni.
Tym, którzy przerobiliby uczelnię na kapitalistyczną latrynę!
Tym, którzy służą Wielkiemu i Małemu Szatanowi:
Ameryce oraz syjonistom!
Precz z Basidżem!
Oprzemy im się i nie damy kalać czystych teherańskich ulic.
Nie damy kobietom chodzić po uczelni bez hidżabów.
Precz z Basidżem!
Nie damy zdrajcom zawłaszczyć rewolucji!
- Bóg jest wielki! - Precz z Basidżem!
Bóg jest wielki!
Bóg nie stworzył kobiet po to, by je ciemiężono.
Nie chodzi nam tylko o hidżaby!
Są istotniejsze sprawy!
Bezrobocie, pracownicy czekający na pensje,
studenci w więzieniach!
Jeśli Chamenei każe mi wszcząć dżihad, zniszczę naszych wrogów!
Bóg jest wielki!
Koniec z wami, konserwatyści!
Chamenei, nasz przywódca, to następca Proroka.
Gdzie pieniądze z ropy?
Gdzie darmowa woda i prąd? Gdzie pieniądze z ropy?
Wracajcie do swoich nor, anarchiści i zdrajcy!
Student woli śmierć, niż dla was poniżać się!
Zdrajczyni! Złaź!
Zdrajcy! Niewierni!
Przepraszam pana. Nic panu nie jest?
- Przepraszam! - Puszczaj, do cholery!
Kurna mać! Ślepy jesteś?
Przepraszam.
Doigrasz się.
Mamo.
Mamo!
Co ci się stało?
Masz wykopać tę hipokrytkę jeszcze dziś, słyszysz?
- Co ci jest? - Odczep się!
Pytam cię o coś!
Była na proteście, po stronie spiskowców!
To zdrajczyni.
Licz się ze słowami!
Co się dzieje?
Tato.
Pokaż się.
Widziała Zarę na zamieszkach.
A co tam robiła?
- Nie wiem. - Wiesz bardzo dobrze!
Wiedziałaś, że to wichrzycielka!
Pokaż.
Zwariowałaś! Straciłaś rozum!
Coś ty myślała? To Izraelka!
Nie słyszałaś o Mosadzie?
Wiem, że by nas nie naraziła.
Naraża nas, póki się tu ukrywa!
Wiesz, co mnie czeka w pracy, jeśli ktoś się o niej dowie?
Ceniłaś ją bardziej niż rodzinę.
W tym rzecz.
Obiecałaś zerwać z nimi kontakt na zawsze, gdy wyjeżdżali.
- I zerwałam. - To jak tu trafiła?
Nie wiem, słowo.
Nie zostanie tu ani chwili dłużej.
Ani chwili!
Walnąłem go i padł.
Widzieliście, jak ten grubas dostał kijem?
Było ekstra.
- Mówiłem: „Leż, świnio z Basidżu”. - Walnąłem go jeszcze.
Nie miał szans.
„Bracia i siostry,
nie damy im kalać czystych teherańskich ulic”.
Weź, zlituj się!
Idź i każ im ściszyć muzykę.
Dzięki.
Co to za miejsce?
Na początku była tu komuna artystów, ale dziś wszyscy tu mieszkają.
Jest wesoło. Robią imprezy i występy.
Tam jest mój pokój.
Chodź.
Twoje zdrowie.
- Dziękuję. - No weź!
Dla mnie byłaś gwiazdą dnia.
Oszalałem, widząc tę akcję z kamerami.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Obyśmy od tego nie oślepli.
Milad, bracie!
Zatańczmy.
- Nie. - Chodź.
- Nie... - No chodź.
Muszę lecieć.
Dokąd?
Wrócę jutro.
Jutro?
Po co?
Teraz ty musisz się wykazać.
Czyżby?
Obiecałeś mi paszport.
Jasne.
Dobra.
To ma być ukrywanie się?
Protestowanie na oczach policji?
Był metr od niej! Jeden metr!
- Tabrizi. - Mam jej dość!
Jest nieodpowiedzialna!
Najpierw mi ucieka,
a potem pojawia się w najgorszym możliwym miejscu! Najgorszym!
Co by się stało, gdyby mnie tam nie było?
Powiedz mi, Gorew.
Czego ona tam szukała?
To już nieważne.
Masud, pytam cię bardzo ostrożnie.
Czy jest szansa, że ludzie Faraza byli tam przez ciebie?
Że cię śledzili?
Skąd ta myśl?
Byłeś w stacji energetycznej i w mieszkaniu.
Nie wiem.
Możliwe.
A co z ciotką? Masz jej adres?
Tak.
Znaleźliśmy ich. Znamy adres.
Czyli dziś w nocy musicie ją stamtąd zabrać!
Bierz pod uwagę, że mogą cię śledzić, dobra?
Zawsze biorę to pod uwagę.
Ufam ci.
Wejdź.
Coś ty myślała?
A gdyby cię zatrzymano?
Co by z tobą było?
Co by było z moją rodziną?
Nie martw się o mnie. Nigdy nie naraziłabym twoich bliskich.
Moi bliscy już są narażeni.
Pójdę już.
Przepraszam cię.
Bardzo.
Żałuję, że w ogóle tu przyszłam.
A ja się cieszę.
To było nam pisane.
Moja siostra cię przysłała.
Na pewno patrzyła z góry i zobaczyła, jak się dla mnie poświęciłaś.
Żałujesz czasem tego, że nie wyjechałaś z jej rodziną do Izraela?
Mój ojciec i twój dziadek...
zawsze powtarzał pewne hasło.
„Jedno oko patrzy ku Jerozolimie, drugie – ku Isfahanowi”.
Ja postanowiłam zamknąć jedno z nich.
Zejdź tędy.
Niech cię Bóg strzeże.
Masudzie Tabrizi, wyjdź z rękami w górze!
Mam cię wyciągnąć?
Ręce na dach.
Ty też wysiadaj!
Kto to?
Moja klientka.
Przywiozłem jej bilety na samolot i rezerwację do hotelu.
Nie masz od tego ludzi?
Wolę spotykać się z klientami osobiście.
Brać go.
Ręce za siebie.
Prędzej.
Tak, słucham?
Dobry wieczór. Wezwała pani taksówkę?
Taksówkę? Chyba zaszła pomyłka.
Czy to mieszkanie państwa Nekumardów?
Tak.
Dostałem od państwa zgłoszenie.
Mają państwo gościa?
Już wyszła.
Przed chwilą.
Dziękuję. Życzę dobrej nocy.
Teheran
Tekst: Piotr Kacprzak